En, hoe was het?

Teveel aandacht ging naar "debuterende", meestal slechte bandjes (Tom Vek.. ik heb zijn album nog nooit gehoord, maar die behoefte heeft hij me na het zien van twee nummers ook wel ontnomen) en te weinig naar gevestigde bands die wél interessant zijn. Of is dit nu te conservatief van mij..?

Oh & Jon V, je bedoelt waarschijnlijk Gijsbert Kamer, toch?

Ja, damn, neem dan iemand als presentator die wel in vloeiende zinnen spreekt. Wel aardige pop journalist hoor, daar niet van, maar de aandacht erbij houden was erg moeilijk als de beste man het woord had, vooral als het ging over dingen die me niet interesseren. Ik was daarentegen wel verrast door The Arcade Fire, misschien had ik toch wel naar de paradiso moeten gaan.

Oh & Jon V, je bedoelt waarschijnlijk Gijsbert Kamer, toch?

Ja.. Ik had verder trouwens niks tegen hem hoor. Op zijn obsessie voor britse gitaarbandjes na. Ik snap het ook wel, hij denkt: "dit is de kans om mensen mijn lievelingsbandje te laten horen!" maar het bleef irritant.

Zijn aanpak wierp direct zijn vruchten af, want toen hij zondagavond Brechts vraag 'En wat waren volgens jou de hoogtepunten van Lowlands?' terugspeelde, noemde zij vervolgens precies de acts die Gijsbert ook noemde.

Tijd om een andere kennissenkring te gaan zoeken!

Waarom krijg ik trouwens het idee bij voorgaande stukjes en in andere threads dat (een aantal van) de Subjectivisten(-posters) het soort mensen zijn die van achter uit de zaal, stilstaand als een zoutpilaar, vinden dat LCD Soundsystem geweldige dansmuziek maken? ;-)

Die presentatrice, die kwam me vaag bekend voor, maar waarvan?

Woven Hand was vrijdag in Paradiso ook goed trouwens. Wel erg zwaar, het leek af en toe wel Boris.

Brainwave: is het soms van het Jeugdjournaal?

Beetje lastig om al rondstuiterend je posts te doen en dat dan nog over te brengen in het geschrevene ook, niet? Je staat al postend op een forum toch per definitie 'aan wal'?

Die uitzendingen over Lowlands waren trouwens wel ver onder de maat.
Wat een gehypte zooi. Geen Cave, geen QOTSA, geen PIXIES.
Death from Above en Korn werden er even doorheen geperst.
Ach laat ik maar ophouden...bah

Voor de rest heb ik me prima vermaakt.

Magic Numbers
Vet in een heleboel opzichten

Franz Ferdinand
Klonk erg vermoeid en viel ook tegen.

Subways
Erg vermakelijk.

The Bravery
Amerikanen en new wave, dat wil nooit echt vonken.

zZz
Veel te grote tent en slecht geluid.

Arcade Fire
Sorry, dan maar achter de hype aanlopen, maar ik vond het erg sterk.

Quit Your Dayjob
Zo onbenullig dat het weer leuk werd. Mijn vriendin vond het te stupide voor woorden.

Voicst
Er valt nog een wereld te winnen wat betreft dat zenuwachtige geleuter tussen de nummers, maar ik vind ze steeds beter worden.

Death From Above 1979
Klonk beter dan op Metropolis, maar die irritante ruziemaker achter de drums ging me een beetje tegenstaan.

Pixies
Het was leuk, maar ik zou het hier maar bij laten.

Maximo Park & Futureheads
Voor MP was het het einde van de tour en zo klonk het ook: beetje vermoeid maar wel goed ingespeeld. Bij de Futureheads kreeg ik de indruk dat er nog een beetje op al die leuke XTC-koortjes moet worden geoefend. Leuke band, dat wel.

Voor de rest als unabashed rockist een heleboel dancetenten voorbijgelopen, maar er zijn wel een paar namen die ik wil checken zoals Tom Vek en Quasimo Jones. Of is dat van die dansmuziek waar alleen rockisten naar luisteren?

Als je tussen het kankeren door even had geluisterd, had je gehoord dat lang niet alle bands toestemming geven voor tv-opnames (zoals Pixies). Verder is het natuurlijk selecteren bij zo'n groot aanbod en beperkte tijd (er waren geen bands waarvan meer dan drie nummers werden getoond), en was er geen uitzending meer toen Cave speelde - al had Zomergasten best onderbroken mogen worden.

Eh... Interpol?

(Ik voel me aangesproken..) Ik was er graag heen gegaan. Ik kon niet vanwege ouderwets geldgebrek. Maar het gaat me vooral om het tv-verslag. Dat kón haast niet vervelender.

Daar hoor je ook weinig meer van sinds Idols...

Een mening over Lowlands baseren op een paar uurtjes TV is onzin; je moet het meemaken, erbij zijn, het ervaren. Net als zeggen dat iets goede dansmuziek is als jezelf er niet (vooraan) tussen staat te dansen. Om nog eens een voorbeeld te geven: het optreden van The Posies afgelopen donderdag was rommelig, chaotisch, over de top en technisch verre van perfect. Voor zover de afstandelijke recensie met het hoofd die je kan maken als je jezelf niet erin laat meegaan. Het publiek en daarmee ondergetekende vond het geweldig en ging aardig uit hun dak. In recensies van concerten zie je vooral het eerste naar voren komen en hier ook regelmatig.

Ik ben naar Lowlands geweest en heb een deel van de TV-uitzendingen gezien (slaapplaats dichtbij en 's ochtends vroeg kunnnen kijken via video). Van wat ik gezien heb klopte het optreden op TV wel met mijn eigen beeld: FF slapjes, Arcade Fire prima, Kaiser Chiefs feestje, etc. Dit is al heel wat voor een festivalprogramma op TV; bij Glastonbury op de BBC was ik namelijk ook zeer blij dat er een FFWD-toets zit op mijn DVD-recorder :-) Vaak hebben ze een kenner die niet uit zijn woorden komt of een presentator die van toeten noch blazen weet. Wat dat betreft was bij Glastonbury het feit dat de Engelse presentatrice ooit in Kenickie heeft gespeeld ook geen belemmering voor haar om er maar bar weinig van te bakken ;-)

Zeg John, had je bij die namen dan iets anders verwacht? De eerste vijf zou ik vooral graag willen missen. Is me ook gelukt op LL.

Wat wil je dan horen, Marcel: Dat ik de hele tijd middenvooraan stond te schreeuwen met bier in m'n haar? Dat m'n metgezel het podium is opgeklommen om een haar van Ken Stringfellow te bemachtigen? Allemaal waar, maar ik vind het niet zo interessant om dat hier mee te delen, eerlijk gezegd. Je kan een 'afstandelijke recensie' best laten volgen op een chaotische feestavond, waarom niet?

Het moet eens afgelopen zijn met alle spam op dit forum! ;)

Soundcheckmoment: de roadie van The Futureheads (overigens niet gezien) die de microfoons controleerde door een anekdote te vertellen over het per ongeluk opgehangen hondje van Trent Reznor. Erg grappig.

Dat kan en mag. Maar geeft die recensie dan weer wat je toen voelde of wat je later dacht? Je kan alles wel dooddiscussieren en redenen vinden waarom iets vooral niet of wel goed is maar wat mij betreft is dat niet waar het om gaat. Een concert is toch om het publiek te vermaken? Als ze dat lukt dan is het een goed concert geweest. Kan het mij dan boeien dat het technisch niet perfect was ofzo? (Nee, dus!)

En Jamie Lidell heeft niets met Prince en/of Marvin Gaye te maken. Wie hem soul of funk "toekent" heeft niet door wat dat inhoudt. Hetzelfde geldt trouwens voor die neuzelaar van een Beck.

Jij weet dat wel? Leg uit! Benieuwd!

Behalve 'the black thing' klinkt dat als het diepe Oost-Groningen! Waarom komen daar geen soulzangers vandaan, vraag ik me dan af...

Oh nee een Fries ofzo.

Als het Jamie Lidell lukt om een tent vol mensen geweldig te vermaken met muziek waarvan al die dansende mensen denken dat het soul en funk is, dan is het soul en funk. Kan het mij dan boeien dat Marcel M iets anders denkt ofzo? (Nee, dus!)

En terecht! :-) Nog wel even twee puntjes. Zo vol was die tent niet. Ik kwam binnen na afloop van LCD Sounsdystem en kon zo naar voren lopen via de gaten in het publiek. En het dansen was alleen van de voorste rijen aangezien ik na een tijdje weer naar achter gelopen ben en daar stond men vooral stil. Maar het gaat erom dat jij je vermaakt hebt en de rest boeit toch niet? :-)

Nope, zeker niet. Maar "toekennen" is ook niet het juiste woord. Eronder kunnen categoriseren is veel beter. Ik hoor(de) er weinig soul of funk aan af. Stevie Wonder meets Aphex Twin? Als een stem al voldoende is om iemand met Stevie Wonder te vergelijken, ja dan wel. ISM; Intelligent Soul Music? Is er dan ook SSM: Stupid Soul Music? Vreemd hokje wat mij betreft. Maar hokjes doen er niet toe. Ik ben alleen bang dat als een Marvin Gaye- of Stevie Wonder-fan naar Jamie Lidell gaat kijken hij toch iets anders te zien krijgt dan dat hij op het "hokje" af zou verwachten.

Ik heb trouwens nog niemand over El Pus op Charlie gehoord. Kende de hele band niet maar heb me er, met vele anderen, prima bij vermaakt. Heeft iemand anders hier ze ook gezien?

Rustig aan maar, ik ben net thuis ;-) Zie de vorige posting. Maar leg jij me dan eens uit waarom je het zonodig soul of funk moet noemen? Ik snap best dat aan andere acts refereren handig is om een artiest te kunnen plaatsen. Maar de gemiddelde muziekliefhebber (waarvoor recensies mijns insziens bedoeld zijn?) denkt bij soul en funk wsl. aan Stevie Wonder, Marvin Gaye, D'Angelo, Prince, etc. Als ik dan Jamie Lidell hoor dan heb ik erg veel moeite om het verband ermee te zien. Zelfs als niet-gemiddelde muziekliefhebber ;-)

Ja, maar valt net als beide ook in het soul-hokje blijkbaar. Gezien het optreden van Amp Fiddler eerder die avond en dat van Jamie Lidell is dat een zeer ruim hokje. Meer iets als een Alpha-tent zou ik denken ;-)

Thanks! Ik was nog verwoed aan het zoeken, terwijl ik inmiddels echt omval van de slaap... Drie nachten achter elkaar drie uur slapen doet een mens geen goed.

dan denkt die 'gemiddelde muziekliefhebber' gelukkig een stuk ruimer dan jij, en kan die 'gemiddelde muziekliefhebber' de link naar Lidell zo leggen. Luister nog 'ns naar Multiply (Klik ), en als je dan nóg durft te beweren dat onze Jamie geen soul is/heeft, lijkt me bewezen dat je een vervelende, eenkennige hokjesdenker bent.

Jij zegt het!

De act met het trommelende konijn en de aap met bekkens was ook briljant. Vooral toen ze langs de raket/wortel kwamen en de wortelknagende konijnbestuurder erin wilde klimmen.

Erg goed en elders al geprezen: Arcade Fire, Nick Cave, Maximo Park

Leuk: Pixies, Queens (met Regular John trapten ze ook af op Rockin Park, Andre), Magic Numbers

Wat minder: Team America-World Police, Night of Comedy

2 meligheidmomenten:

1.Tijdens 2 many DJs marcheert een groep bezoekers met een complete picknicktafel-stellage (ontleend aan de naburige eetgelegenheid) boven het hoofd langzaam richting het podium om hem onder de neus van de broeders neer te zetten en op tafel en zittingen te gaan staan dansen.

2. Op de camping gezien: een vent die uit zijn tent loopt, er aan de zijkant tegenaan gaat staan pissen, en als de buren er wat van zeggen reageert met: "Dat mag ik toch zeker zelf weten? Het is mijn eigen tent."

@ Luc. F.: toen stond ik nog in de tent naar Ozark Henry te kijken. QOTSA begon toen ook veel te vroeg. Uiteindelijk begonnen sommige acts wel een halfuur te vroeg, heel raar vond ik dat.

Joehoe! Hier!

Je moet gewoon niet zoveel blowen;-)

Ah, was jij dat.

Theo! Held! Wat een durf toch weer, wel soul gebruiken in je recensies, maar Lidell níet indelen in dat genre! Dat zal 'm leren!

Citeren wij inzake funk trouwens even Rickey Vincent, schrijver van het standaardwerk Funk , uit het hoofdstuk "Introduction to Funk: The Bomb: "Funk can be out of control, like the chaos of a rebellion, or instinctively elegant, like that extended round of lovemaking that hits overdrive. Funk is what you say when nothing else will do."

En uit datzelfde hoofdstuk, dhr. G. Clinton: "Funk is whatever it needs to be, at the time that it is."

(maar het was natuurlijk popjournalist Barry Walters die 't het beste zei: "Trying to put that thang called funk into words is trying to write down your own orgasm. Both thrive in that gap in time when words fall away, leaving nothing but sensation.")

vrijdag: kaiser chiefs.

beschouwde ze vooraf als leuke band met een paar fijne liedjes
en een goed gevoel voor timing (ieder decennium verdient zn eigen parklife), maar na mn pit-ervaring compleet afgemat en bekeerd. erg ontroerend om de man na afloop op zn krukken te zien wegstrompelen.

zaterdag: tsja uh, arcade fire

begrijp heel goed wat mensen hier evt. op tegen hebben (hype, theatraal, stelletje druktemakers), maar dit was een grote meeslepende ervaring die al mn teenage angst weer naar boven haalde (opgroeien in eindhoven, t valt allemaal niet mee). dat keeltje van me is nog steeds rauw van alle heys! en woohoos! Die drummer die in die steiger klom, had van mij niet gehoeven. bloedlink en ze hadden me op dat punt al ruimschoots overtuigd.

zondag: futureheads

die koortjes, die koortjes en dat in de vijfde versnelling en ook nog t publiek volmondig laten mee-uhoh-en met die kate bush-cover: één grote grijns was gedurende veertig minuten niet van mijn gezicht te krijgen

runners-up waren usual suspects Cave en Pixies en een bloedstollende Patrick Wolf (het ruim n uur wachten voor de julliet-tent de moeite meer dan waard)

eventuele minpunten (dj vrijdagavond in de groslch-tent, dfa 1979) vielen volkomen in t niet bij totale gevoel van ik-ben-weer-op-introductiekamp-maar-dan-met-veel-betere-muziek. hulde aan deze lowlands-editie!

Dat was Nol! Nol, ben je daar? Heb jij dit ook zo ervaren?

Lol @ Hotel

Graag gedaan! Jamiroquai schijnt ook weleens een heftig gitaargeluid te gebruiken en er komt een didgeridoo langs in een aantal nummers. Dat maakt hem dus meteen een kandidaat voor het hokje rock en aboriginal-muziek volgens jou?

Of het dus 'echte' soul is met de intentie en het gevoel van de Amerikaanse Zuiderlingen is de vraag.

Dat doet er ook niet toe. Op Lowlands viel het kwartje voor mij, Jamie Lidell's 'soul' gaat verder dan de herkenbare uithalen en Otis-pastiches. Het is een ondefinieerbaar stukje rauwheid, spanning en plezier dat hij creeert en meteen zijn publiek mee aansteekt. Pete Philly had dat ook. Maar ook Nick Cave. Heeft hij soul? Moeten we gaan mierenneuken?

"Wie hem soul of funk "toekent" heeft niet door wat dat inhoudt."

Niet alleen weet je daarna niet een keer duidelijk te maken dat jij dan wel weet wat soul of funk inhoudt (behalve dat je vergelijkingen met Stevie Wonder en George Clinton aanhaalt), je veegt ieder inhoudelijk argument onder tafel met "Creëer liever mijn eigen muziekbeleving dan die van anderen te volgen". Dus eerst jouw mening willen opleggen (ergo "Ik weet tenminste wat soul en funk inhouden, jullie domkoppen niet"), om daarna terug onder je steen te kruipen waar je je "eigen muziekbeleving" creëert.
Waaruit ik opmaak dat míjn 'eigen muziekbeleving' van soul en funk even sterk of zwak is als die van jou. Wat je opmerking Wie hem soul of funk "toekent" heeft niet door wat dat inhoudt tot een losse flodder degradeert.

Wat is 'soul' hebben of vinden dat iemand 'soul' heeft? Lijkt me zo subjectief als de neten. Daar kan je dus geen gelijk of ongelijk mee hebben. Welles-nietes discussies houd ik alleen met mijn neefje van 3 maar verder waag ik me daar niet aan. Nee, daar moeten we dus vooral niet over gaan mierenneuken.

Waarschijnlijk kun je 't van hem ook al niet winnen.

Daar lijkt het wat flauwe gekift tussen Marcel en mezelf (als u er zich aan stoort, excuses) op neer te komen - ik zou ook het laatste zeggen. Maar tegelijk hoop ik toch handvatten te vinden om het eerste te kunnen, nou, bewijzen (en Marcel ook, denk ik). Vandaar de citaten uit Funk, die op hun beurt weer vooral op gevoel slaan.

Voor zover het flauwe gekift inderdaad. Met bovenstaande ben ik het eens. Ik snap best waar je heen wil maar wat betreft JL ga ik je dus niet volgen. Al moet ik zeggen dat het nummer dat je stuurde er veel meer aanleiding toe geeft dan zijn Lowlands-optreden imho.