De 50 Meest Invloedrijke Platen

Met andere woorden: nou, BEDANKT!

Without this ... no Alicia Keys, no John Legend - contemporary R&B would be empty and lifeless.

Ehm... gaat dat niet op voor 90% van alle contemporary R&B?

En waar the hell is Joy Division?

Opvallend afwezig wel: Zappa.

"... Pearl Jam
Without This ... No Di-rect, ..."

11 David Bowie
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)

Without this ... we'd be lost. No Sex Pistols, no Prince, no Madonna, no Duran Duran, no Boy George, no Kiss, no Bon Jovi, no 'Bohemian Rhapsody' ... I could go on.

Mwah. Die is alweer van 1994. Blue Lines, die er wel tussen staat, is van 1991. En iets zegt me dat Dummy moeilijk had bestaan als Blue Lines (of gewoon Massive Attack) niet had bestaan.

Misser 1: Nirvana, het eindpunt van een ontwikkeling, en het begin van helemaal niks.
Misser 2; Frank Sinatra, toch een meer op zichzelf staand geval. Nog nooit iemand iemand in mijn tijd (de teller start in 1970) hoog op horen geven over een bepaalde plaat van Frank.

De eerste van Urban Dance Squad?

Ik wil het niet niet eens weten.

Haha, grapjassen, haha, The Strokes er wel in en pakweg Joy Division niet (kletst zichzelf op dijen).

En niemand die het hem kwalijk neemt!

Ik mis ook My Bloody Valentine die de hele shoegazer-scene heeft beïnvloed...

M83 vond ik wel een mooi voorbeeld. Dat was een nieuw geluid riepen sommigen, terwijl het niets anders dan My Bloody Valentine was. En natuurlijk hoor je na 20 jaar wellicht geen King Crimson meer terug in andere bands, maar dat wil niet zeggen dat ze niet nodig zijn geweest om later voor een bepaald geluid te zorgen...

Als het om 'rechtstreeks gekopieerd' ipv 'beïnvloed door' wint Black Sabbath, op de voet gevolgd door Kyuss. De meeste van die kloons verkochten dan weer niet meer dan 500 platen.

Niet echt...hoe vaak ik wel niet recensies heb gelezen waarin de typische Sonic Youth gitaar te horen is/was. En ze werden door veel gitaarbands aangehaald als invloed. Ik ken dan weer niets van Kyuss, dus daar zou ik van kunnen zeggen dat het heel erg op zichzelf gebleven is ;-))

50. Captain Beefheart: Trout Mask Replica

Zelf wacht ik natuurlijk tot de top 20 om daar zonder genade Kyuss in te flikkeren. :-)

50. Captain Beefheart: Trout Mask Replica (1969)

Trout Mask Replica staat bol van de schurende, tegen elkaar opboksende gitaren, schots en scheve ritmes, en daaroverheen De Stem van Don Van Vliet. De muziek is losbandig en toch gestructureerd, atonaal en toch melodieus, en ademt een voor popmuziek ongekende mate van vrijheid en experiment. Geen grote verkoopcijfers, wel van grote invloed.

Zonder Captain Beefheart geen Tom Waits (de manier van zingen vanaf Swordfishtrombones), en geen gitaarbandjes met haaks op elkaar staande, om elkaar heen cirkelende gitaarpartijen (Birthday Party, Arab On Radar, Trumans Water, The Ex, Deerhoof)

Ja. Misschien was hun geluid gewoon niet 'vriendelijk' genoeg, maar het valt me op hoe weinig mainstream bands kopiëren van Joy Division. Als ik de bands die genoemd worden (behalve U2) zie, dan lijkt het me haast terecht dat ze er niet in staan.

Is My Bloody Valentine ook niet een beetje de post rock begonnen, of waren daar eerdere tekenen van?

47. Daft Punk - Homework (1995)
Schuw Frans duo slaat brug tussen house en pop met een verbijsterend aanstekelijke en relatief tijdloze plaat, die acidbliepsels en robotdisco mainstream maakt. Vormde het begin van de hele French Touch-industrie in Frankrijk.

Zonder Homework geen: Alex Gopher, Etienne de Crecy, Vitalic... Sla het boek French Connections met interviews er maar op na; o.a. Laurent Garnier was eerder maar was lang niet zo invloedrijk.

Zonder Palace Brothers geen Songs Ohia, Cat Power, Low, Lambchop etc. in mijn platenkast en die van vele anderen.

44. 7 Seconds - Walk Together, Rock Together (1985)
Bij Allmusic maken ze er wel vaker een potje van. Bij 7 Seconds staat ze beïnvloed zijn door Fugazi. Das vast een grapje. Tis namelijk precies andersom. Het debuut van 7 Seconds verschijnt rijkelijk laat - 1985 dus- maar de band van Kevin Seconds is al vanaf eind jaren zeventig actief. Vanuit Californië natuurlijk. Wie dan hardcore zegt, weet wat dat betekent. Skaten, politiek activisme, veganisme, noem maar op. Kevin snikt heel wat weg over de prachtige melodieuze punkliedjes. Je krijgt er zo een brok van in je keel. Dus: zonder 7 Seconds geen Bad Religion (die snikten er pas op Suffer op los), geen Gorilla Buscuits, Fugazi en, ehhhh, emo. Dat u het weet.

Zonder deze band geen Slowdive, Lush, M83...en zonder deze band keken we allemaal vrolijk in de lucht, nu zijn we fiere schoenstaarders!!!

Zonder Joy Division geen New Order en geen "Blue Monday", dat is zeker. Maar ook geen gothic-scene, want Bauhaus, Joy Division en Sisters Of mercy vormden toch de zwarte driehoek hiervoor. Verder ook geen bandjes als Interpol en Franz Ferdinand....

Hoe definieer jij postrock?

xpost - JWB OTM, maar dat zei ik al eerder

In een tijd dat iedere band zich zo'n beetje verloor in het expirimenteren met allerhande electronica liet de band onder leiding van Steve Wynn horen dat er niks mis is met een rockplaat waarop de gitaren ouderwets ronken. Zelf werd de mosterd overduidelijk bij Velvet Undergroud en Television gehaald. Bands als REM, Black Crowes en ook Nirvana lieten echter weten sterk door deze plaat te zijn beïnvloed.

Eerder A Rush of Blood to the Head, pas na dat succes doken alle Coldplay-klonen op.

Mijn 2 centen:

Leuke plaat hoor, 'Walk Together, Rock Together', maar 'invloedrijk' is wel erg veel eer. 7 Seconds is toch gewoon duidelijk beïnvloed door eerdere bands aan zowel de Oost (Minor Threat, Bad Brains, Government Issue, SSD en veel meer) als aan de West kust (Black Flag, Adolescents, TSOL, Agent Orange) - zowel muzikaal als 'politiek'. Daarnaast kwamen ze uit Reno, Nevada - weliswaar grenzend aan Californië, maar totaal niet betrokken bij de eind '70/begin '80 scene (Germs, X, Weirdos, Circle Jerks... Ga maar door) daar.
De invloed op een band als Gorilla Biscuits en met name Youth of Today kan ik nog wel inkomen, maar om het daarom nou zo'n invloedrijke plaat te noemen is te veel van het goede. Daarnaast - de eerste Bad Religion single kwam in 1980 al uit. Allmusic zat er trouwens ook niet helemaal naast met de 'Influenced by Fugazi' entry - de latere 7 Seconds platen hebben een duidelijke Fugazi invloed. Andersom is dat echt op geen enkel tijdstip gebeurt. Buiten dat er muzikaal amper overeenkomst is, lijkt me een erg sterk verhaal dat een Ian Mackaye zich laat beïnvloeden door een band die overduidelijk geënt is op één van zijn eerdere bands. Fugazi was muzikaal meer een tegenreactie op bands als 7 Seconds dan een 'gevolg van'.

Zonder Kollaps geen: hausse aan wave-bandjes die buizen, roosters te lijf gingen, liefst met slijptollen en veel vonken (Kowalksi, SPK etc.), de emancipatie van schroot tot volwaardig onderdeel van het drumstel (bijvoorbeeld op Tom Waits' Swordfishtrombones) en natuurlijk de underground-hit 'Collapsing New People' van Fad Gadget.

En dat was pas het begin. 'Vreemde' elementen in de muziek klonken steeds minder 'vreemd', de sampler maakte het een stuk makkelijker om geluiden op te pikken en in te passen (Eno & Byrne deden dat nog op een uiterst tijdrovende, geheel analoge wijze) en uiteindelijk worden er hele stukken muziek opgebouw uit ándere stukken muziek.

Even kort door de bocht: zonder 'My Life...' geen: sample madness

Zonder Devo: geen Mr. Bungle, Oingo Boingo, Primus, Nirvana (ze coverden Turnaround) en het gerucht gaat dat de heren van Devo bij de plastische chirurg zijn geweest voor een Japanse make-over. Onder de naam The Polysics zouden ze nu actief zijn...

En de Sprookjesmetal was een feit.

Weet niet meer of het nu stond in American Hardcore: A Tribal History van Steven Blush of in een ander boek over de scene. Mijn boeken staan nog allemaal bij mijn ex. Anyway Ian MacKaye beschrijft er hoe hij al begin jaren tachtig de eerste single van Minor Thread naar Kevin Seconds stuurt omdat hij zoveel bewondering heeft voor 7 Seconds. Die bewondering blijkt wederzijds. Als MacKaye later in Embrace zit, produceert hij een deel van Walk Together, Rock Together. overigens niet het debuut van 7 Seconds, dat is The Crew.

Het blijft de vraag wie invloedrijker is geweest: Kevin Seconds of Ian MacKaye. Het gangbare verhaal gaat in ieder geval uit naar de laatste. Ik denk dat ik weet hoe dat komt. In de eerste plaats is er 99 Red Ballons van Nena dat het bekendste liedje van 7 Seconds is geworden. Dat is jammer. Het maakt dat de band, die overigens al snel naar Californië verhuisden, minder serieus wordt genomen.

Die cover is overigens niet zomaar. Er is een heel groot verschil tussen 7 Seconds en de andere hardcore in die tijd. Ook in vergelijking tot de Californische scene. Daar zijn Black Flag en Circle Jerks (uit Black Flag ontstaan) echte luide hardcorebands. Net als de D.C. scene dat is. 7 Seconds doen het heeel anders. Die maken haast vrolijke, snelle liedjes, met die rare stem van Kevin en de wereldverbeterende teksten. Het klinkt heel erg optimistisch, bijna hippieachtig.

Grappig is ook een quote van Daryl Taberski van Snapcase over 7 Seconds: “I remember thinking SNFU and 7 Seconds were punk and thinking they were hardcore….”

Heel interessante quote is dat, situeert de muziek van 7 Seconds op een andere plek dan je zou verwachten. 7 Seconds is naar mijn mening de eerste band die optimisme (ook al komen ze uit Reno: die typische cali-skate-het-leven-is-te-gek-zolang-de-zon-schijnt houding), uptempo punk/hardcore en emotionele teksten combineert. (Bad Religion deed dat op de eerste single, inderdaad ook 1980, ik geloof dat 7 Seconds net een jaar eerder was, stukken minder).

dan is er nog de link naar emo en die naar Fugazi, of andersom. Een hele lastige. Ik denk dat 7 Seconds door die combinatie die ik hierboven schets dé basis heeft gelegd voor emo. MacKaye gaat dat later ook doen. Misschien is de invloed van hem op de productie van 7 Seconds wel groot geweest, maar dat waag ik gezien de uitspraak van hem dat hij 7 Seconds had gehoord en ze toen de eerste 7inch van MT opstuurde niet logisch. Het is of een wisselwerking geweest of toch vooral de invloed van Seconds.

Het latere werk van 7 Seconds – overigens echt fantastisch: vooral Ourselves, de beste emoplaat ooit – is daarom helemaal niet zo vreemd. Ook niet hierom: gedurende het eerste deel van de jaren tachtig krijg je in de VS bands als Hüsker Dü, Dream Syndicate, R.E.M. en Minutemen die hoog emotionele rock met snik maken. Zeker Minutemen is daarbij voor emoliefhebbers verplichte kost. Al deze bands, met 7 Seconds en met Embrace zorgen er waarschijnlijk voor dat emo later echt doorbreekt en dat Fugazi daar weer een standaard voor legt.

Het verhaal van Fugazi en MacKaye kennen we onderhand wel. Daarom 7 Seconds in deze toplijst. Maar van mij mag MacKaye er naast hoor.

Ok, om te beginnen even over de Kevin Seconds / Ian Mackaye relatie - Lijkt me inderdaad vrij logisch dat beiden elkaar kennen. Zo groot was die scene natuurlijk niet in die tijd. Maar dat MacKaye een veel grotere invloed heeft gehad lijkt mij persoonlijk toch wel... Pre-Minor Threat tourden de Teen Idles al, en Minor Threat daarna nog meer. In het pre-internet tijdperk had dit toch de meeste impact landelijk. Dit verklaart voor een deel ook de enorme invloed van bands als Black Flag, Dead Kennedies en in iets mindere mate D.O.A. - Deze bands hebben tot op zekere hoogte de weg vrij gemaakt voor bands die niet in het 'reguliere' band circuit terecht konden. Minor Threat heeft in die tijd dankbaar gebruik gemaakt van dit 'Pionierswerk', en Kevin Seconds was in Reno ook absoluut een onderdeel van deze nieuwe manier van touren. Ik geloof dat de Teen Idles in '81 de geplande shows aan de westkust niet gehaald hebben, maar Minor Threat tourde er in '82 en '83. Rond die tijd bracht 7 Seconds ook de 'Skins, Brains & Guts', 'United We Stand' en 'Commited for Life' singles uit - die nog niet echt het positivisme hebben als het latere werk (Ik noem een 'I hate Sports', 'We're Gonna Fight', 'Fight Your Own Fight'). De melodie en de kenmerkende koortjes zijn er dan al wel, maar dat is ook niet echt iets nieuws - De ooh's en aah's hadden de Misfits al een stuk eerder, en de melodie kan je al zover als de Ramones terugvoeren. Ook iets oudere L.A. bands als de Adolescents, X en de Zeros (in American Hardcore nog aangedragen door Kevin Seconds als grote invloed) hadden een melodieus geluid.

Buiten dat heeft MacKaye als (mede-)oprichter van Dischord ook een stuk meer invloed... Seconds' Positive Force bracht naast 7 Seconds eigenlijk alleen de eerste Youth of Today 7" uit die nog noemenswaardig is, tegenover legio invloedrijke Dischord releases zoals 'Flex Your Head', Faith/Void split, Government Issue, Ignition en (iets) later Rites of Spring, Dag Nasty, Scream en MacKaye's eigen bands. De invloed van met name Rites of Spring, Dag Nasty en Embrace zie ik eigenlijk duidelijker terug in latere 'emo' bands. Punt blijft natuurlijk een beetje wat je onder 'emo' verstaat - persoonlijk denk ik dat de wat meer in zich zelf gekeerde emotie van een Rites of Spring meer een kenmerk daarvan is dan de positieve 'We're all in this together'-filosofie van 7 Seconds of de 'Start your own band'-filosofie van de Minutemen (Een term die eigenlijk van de Big Boys vandaan komt - over invloedrijke bands gesproken). Maar goed, dat is waarschijnlijk een discussie op zichzelf.

De invloed van 7 Seconds daar tegenover zie ik persoonlijk meer terug in een deel van de 'tweede' Straight Edge beweging midden/eind tachtig. Naast de overduidelijke invloed op Youth of Today (buiten dat Positive Force de eerste 7" uitbracht is die band ook mee op tour genomen) hoor ik het muzikaal duidelijk terug in bijvoorbeeld Insted en, zoals je al zei, Gorilla Biscuits. Ook Uniform Choice had een vergelijkbaar geluid (en een vergelijkbare instelling), maar die bracht hun 'Screaming for Change' in het zelfde jaar uit als 'Walk Together, Rock Together'. Later hoor ik het 7 Seconds geluid meer terug in de Californische skate punk...

Wat wel een grote invloed is geweest van Seconds, ook op de DC scene, is de hele Positive Force beweging. Begonnen door Kevin Seconds, en later overgenomen (en misschien zelfs ten onrechte geclaimed) in DC. Staat een mooi stuk over in Mark Anderson & Mark Jenkins' 'Dance of Days, Two Decades of Punk in the Nation's Capital'.

Over het latere 7 Seconds werk kan ik persoonlijk kort zijn - ik kan er werkelijk niks mee. Maar goed, da's smaak. Alleen heb ik wel het idee dat de 'invloed' van de band op anderen tegen die tijd redelijk nihil was. Ik quote voor het gemak American Hardcore even: "For years after HC's demise, 7 Seconds carried on, moving towards Alternative Rock - thus losing most of their core audience. Somewhere along the way, Kevin lost his zealous indie-only ideal as evidenced by their brief 1995 deal with Epic". Al schrijft Steven Blush wel vanuit het idee dat Harcore na '86 dood was, wat ook een beetje kortzichtig is in mijn ogen.

Leest iemand buiten Theo en ikzelf dit eigenlijk nog? Anders kan dit ook allemaal naar email verplaatst worden.

Ja, hoor. Ga zo door heren! Stond eerder op het punt om Acrobatic tenement of Relationship of command voor te dragen, maar daar zie ik na jullie oergeweld van af.

goed verhaal Robin. je weet waar je het over hebt. das even wennen hier op het forum ;-)

bij gebrek aan de boeken, die jij dus wel in de kast hebt staan lees ik, even een hele korte reactie:

we zijn het dus voor een groot deel wel eens. alleen maakt jij de invloed van 7 Seconds kleiner dan ik het heb gemaakt. dat kan ik wel begrijpen, maar ik vind het nog steeds onterecht. om je daarop te antwoorden moet ik toch op zoek naar feiten en dat is voor mij nu even lastig. kom ik dus wel nog op terug.

en Blush? ach, die is inderdaad na 86 opgehouden met leven. en dan te bedenken dat de NYC dan past echt begint de boomen: cause for alarm van agnostic front, life of dreams van crumbsuckers. we hebben het nog niet over dri, coc, gang green en suicidal gehad he.

ook nog vergeten: Victim's Family. ah, wacht..

wat pas echt vreemd is? Allmusic heeft geen recensies van deze platen. he??

welnee, wij zeggen zo vaak dat je uit je nek lult, alleen pakt Robin er nu een boek bij om dat te bewijzen.

27: Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)

Eigenlijk zou het hele oeuvre van Lucien Ginzburg hier best genoemd kunnen worden, maar laat ik me beperken tot wat algemeen gezien wordt als zijn meesterwerk: het slechts 28 uur durende Histoire de Melody Nelson. Een bizarre rockopera over een oudere man die in zijn Rolls bijna een minderjarig meisje doodrijdt, het meisje oplapt, in bed praat en haar verliest aan een idiote, container-aanbiddende sekte in Nieuw Guinea. Enfin. De ploppende bas, de pluizige strijkersflarden, hemelse koren, hiphop-achtige beats (En Melody is een rare groove), de gruizige gitaren, ze komen niet alleen op het conto van Gainsbourg, maar ook op dat van producer en arrangeur J.C. Vannier, die zelf het verwante L'Enfant Assassin des Mouches maakte, en is een combinatie die later terug te horen was bij onder meer Air, Stereolab, Divine Comedy en David Holmes. De uitdagende teksten vol dubbele bodems, de durf om te experimenteren en te shockeren, de inzet van meisjes die niet kunnen zingen maar wel heel mooi kunnen zuchten, of het nu om pure pop of nouvelle chanson gaat, de invloed van Serge's beste werk is nog altijd makkelijk aantoonbaar. De recent verschenen tribute, met bijdragen van oa. The Kills, Franz Ferdinand, Portishead en Jarvis Cocker bewijst dat 15 jaar na zijn dood Serge nog niet is vergeten. Dat dochter Charlotte Gainsbourg met hulp van Air, Jarvis Cocker, Neil Hannon, Tony Allen en de vader van Beck een plaat maakt (5:55, eind augustus uit) die je de baby van Melody Nelson zou kunnen noemen, onderstreept dat nog maar eens vet.

Without this: Franse pop met een risqué randje, Stereolab, Air, Yelle

Lees dit ook even.

Ik zal Gainsbourg eens checken trouwens. Met dit soort lijsten ontdek ik telkens weer klassiekers die ik nog niet kende. Dank!

-- Guuz H (guu...) (webmail), July 24th, 2006 8:15 AM. (Guuz H) (link)

welnee, wij zeggen zo vaak dat je uit je nek lult, alleen pakt Robin er nu een boek bij om dat te bewijzen.

zo jongens, hebben jullie dat bij revu geleerd? knap hoor ;-)

mag ik nummer 47, Daft Punk's Homework, opdragen om vervangen te worden door Motorbass' Pansoul?
Enkele jaren eerder, minder bekend, maar veel invloedrijker: de discosamples, de filters, de snerpende tech meets warme funk, de Fransheid: het is er allemaal al. Daft Punk had een betere mediastrategie en lag/ligt iets mainstreamer in het gehoor, maar is eerder een uitvloeisel van een stroming dan een begin.

vraag me af wat die knipoog daar aan het eind doet. misbruik van de etiquette, volledig misplaatst. althans voor een buitenstaander.
kunnen jullie je kift misschien over de mail uitvechten? of ergens in een achterwijk? triest gedoe.

achterwijk?

Oftewel, zonder Slint geen Tortoise, Aerial M, Mogwai of Constellation.

25. Wu Tang Clan - Enter the Wu Tang
Het begin van een nieuw hiphop tijdperk. Wu Tang beweegt als een leger en verandert de manier waarop hiphop crews in de muziekwereld staan definitief. Muzikaal gezien is Enter the Wu Tang een rauw meesterwerk zoals ze nu niet meer gemaakt worden. Al het ongepolijste talent van mannen als Ghostface, GZA, Meth en RZA wordt zonder gladmakende studiotrucs op het koude asfalt gepleurd. Teksten die vol echte emotie, humor en rauwe straatmentaliteit zitten. Vooral de emotie is een belangrijk gegeven, iets waar alleen Tupac op dat moment zo expliciet van gebruik maakt. Zij het op een iets plattere manier. RZA introduceert zijn collectie stoffig soul vinyl uit de jaren '60, gebruikt samples als melodieën en maakt gebruik van de stem als instrument door zorgvuldig elke stem bij een specifieke beat of loop te plaatsen (ODB bij piano loops, Ghostface bij strijkers, GZA bij blazers en kille beats etc).

Zonder dit: geen hiphop imperiums a la Def Jam nu, Mobb Deep, Notorious B.I.G., IAM, Redman, een rits solo carrières waar je YOOOO tegen zegt.

Eerste volledige album van de man voor wie de term triphop is uitgevonden - tot zijn grote chagrin. Wat Joris hierboven beschrijft over de teksten van de Woetengreppers, kan zo op het beatgebruik en de sampledrift van Josh Davis worden geplakt. Voor een snoeihard protest heeft hij maar een simpele stemsample nodig (It's the money, in Why Hiphop Sucks in '96), voor zijn moodswings trekt hij ruim tien minuten uit (Stem). Als er ooit iemand een soundtrack voor de film in je hoofd gemaakt heeft, is het Davis wel, die trouwens al vanaf begin jaren negentig aan pielen en cutten was met hiphop. Hij inspireerde en plaveide de weg voor vele, vele laptoppers en -tobbers, maar ook rockbands (Radiohead) en schrijvers. Mo'Wax was Mo'Wax niet geworden zonder Shadow, die als dj trouwens opviel door zijn obscure soul- en funkplaatjes gezellig aan elkaar te kletsen. Dat triphop nog altijd niet dood is, bewijst de recente hit van Fort Minor - het is aan u of we daar blij mee moeten zijn.

Zonder dit: geen aandacht voor blanke plakkers en knippers, Mo'Wax, rockzangers die over hiphopsoundtrackjes zingen (zie UNKLE), Fort Minor

Big Star - #1 record / Radio City

Zonder deze band geen Sloan, The Posies, Fountains of Wayne, Teenage Fanclub en hupsakee The Shins.

In 1966 is musique concrete bezig een begrip te worden en vinden enkele pioniers dat het tijd is om electronische muziek, musique concrete, jazz en avantgarde met elkaar te verbinden in iets dat electro-akoestiek wordt genoemd. AMM doet niet aan melodie, harmonie of andere popelementen maar laat alles afhangen van de spontaniteit van het moment, zoals ze zelf zeiden "every noise has a note". Optredens worden compleet geïmproviseerd. Nieuwe speelmanieren worden geïntroduceerd en ipv melodie en harmonie zijn improvisatie en toeval de belangrijkste kenmerken.

Zonder dit: geen Cabaret Voltaire, This Heat, Whitehouse, Wolf Eyes, Erstwhile

@ronnie b: weet niet of je t r mee eens bent, maar anders zijn t r twee. verder: vergeet vooral niet r.e.m. en replacements! en de cramps natuurlijk, wier debuut door dhr chilton zelve werd geproduceerd.

in de 1e helft vd jaren zeventig verantwoordelijk voor de melodieuze poprock-blauwdruk waar bovengenoemde jaren negentig acts goede sier mee maakten. tussen de zonovergoten gitaarpartijen lag echter n constant inktzwarte wolk op de loer, die op zwanenzang "sister lovers" in volle glorie leegregent. van de verknipte geesten van chilton en chris bell pikte ook this mortal nog n graantje mee

Wat betreft de hang naar avontuur hebben ze zeker overeenkomsten met MBV. Muzikaal niet zo zeer, vind ik. Schatplichtig aan Spiderland van Slint ook niet denk ik, want deze plaat kwam in '91 uit en op de EP Frigid Stars uit '89 is al een geluid te horen dat op The White Birch verder uitkristalliseerde. En Tweez van Slint uit '89 is een hele andere plaat dan Spiderland. Toch hebben ze uiteraard veel muzikale overeenkomsten, en speelden ze samen met dezelfde bands. Codeine is wél duidelijk beinvloed door de derde van The Velvet Underground en Galaxie 500.

Ik bedoel, Codeine...straks wordt ook Bitch Magnet nog genomineerd. Of Squirrel Bait. Of Bastro. Of andere B-garnituur...

http://content.answers.com/main/content/wp/en/thumb/1/16/200px-Alvin_lucier_promo.jpg

"I am sitting in a room, different from the one you are in now." De instructie-tekst van Alvin Lucier's geestverruimende compositie is de compositie zelf. Speel een gesproken tekst af in een geluidsdichte kamer, neem dat geluid op, speel het opgenomen geluid opnieuw af in de kamer en neem dát op, en speel dát weer af in de kamer en neem dát weer op, etc. etc. etc., en de resonanties van het oorspronkelijke geluid 'botsen' keer op keer met het nieuwe geluid, tot op het punt dat geluid - de bron blijft de kaal gesproken tekst - zichzelf opheft.
Na ruim een kwartier doemen ongekende zoemende drones op, worden de stiltes tussen zijn woorden echo's, worden die echo's langgerekte geluidsdraden, enkel en alleen doordat Lucier een oorspronkelijke sample (dat woord was in 1970 nog niet zo in schwung) de confrontatie aan laat gaan met zijn latere zelf. Zie het als de confrontatie tussen jou als kind en jou hoe je nu bent: zet ze tegenover elkaar, en het vage tussengebied, het sneeuwbeeld tussen twee herinneringen, is wat Lucier op band wist te vangen.
Het bijzondere is dat hij liet zien dat de alteratie het oorspronkelijke geluid langzaam 'opheft'. Vernietigd? Ja, maar niet tot stof. Er blijft namelijk niet niets over, nee. Uit de ruïnes van een met zichzelf geconfronteerde Moloch, een Medusa, rijst een nieuwe entiteit van geluid: drijvend, sonoor, white noise, en emotioneel beschouwd een wedergeboorte, een sereen rendez-vous met je verleden, tot in de mond van de baarmoeder.
Niet alleen doet 'I Am Sitting In A Room' je beseffen dat muziek - tot op het bot, tot de kern van de kern - geluid is, het laat ook als geen enkel ander stuk zien dat alteratie/confrontatie/mutilatie - het is allemaal verandering - niet enkel beschadigend hoeft te zijn, maar ook verlichting kan brengen. Dat onder de ruïnes vruchtbare grond verscholen ligt.

Zonder Alvin Lucier geen: 'Verstorende muziek' à la Fennesz et al, geen 'Oh Superman', geen William Basinski, geen Raster-Noton, geen Clicks 'n Cuts, geen Oval, geen functioneel gehaper of onbenaderbare angstaanjagendheid in de ambient. En geen stilte, vooral geen stilte in muziek.

Ik ben wel benieuwd wie deze plaat gehoord heeft eigenlijk. Handen omhoog? Heeft iemand hem toevallig ook in de kast staan? En wil hij/zij ervan af ;)??

Met mijn rechterhand omhoog - want 'I Am Sitting In A Room' gehoord en in de kast - steek ik deze met mijn linker in de allergrootste zak die ik maar kan vinden... Dank Rizz.

Nee, dat wil ik niet. Maar als je Codeine in 1 adem noemt met Low, dan zou ik het wel weten: Low. Ik weet het, dat is redelijkerwijs, en "redelijkerwijs" hoeft er hier niet toe te doen, maar tegelijk: Het gaat hier om de Top 25 van de invloedrijkste platen...top 25...geen top 250...ik zelf zou bijvooorbeeld, omdat Joris me daartoe aanspoort, een zaak willen maken voor de elpee 'Hart Gore' (1986) van Gore uut Venlo, zonder welke bands als Codeine en Bitch Magnet en Bastro en Don Caballero en vele anderen uit Amerika anders hadden geklonken, maar ik zeg erbij: nummer 251.

19 Suicide - Suicide. (1977)
Martin Rev en Alan Vega. Elektronische leerdandys die rondhangen op de smoorhete, met vuilnis bezaaide straten van New York. De eerste echte meeting tussen dwingende elektronische drones en parmantige, aanstellerige rock. Hetero en homo in 1, is Suicide metrosexueel avant la lettre -een vereniging van Elvis en Pasolini, op een manier die op dat moment geen gelijke kent. Een hele mooie aanbeveling voor Suicide komt trouwens uit het trutboekje '31 Songs' van burgerpapa Nick Hornby, die vindt dat hij het recht heeft om dit soort dwingende narigheid uit zijn aangeharkte huishouden te weren.

Zonder Suicide hadden we geen Conor Oberst, Henri Rollins (of: manische, over-de-top performers); geen Spacemen 3 en Spiritualized (lees: dopey drone bands), geen Matmos...zonder Suicide was elektronische pop een steriele aangelegenheid gebleven, en rock een aangelegenheid voor houthakkers.

hmm..kan iemand me misschien een kopietje hiervan maken? Uit mijn Venlo, ik bedoel....WTF!

Wie was er verantwoordelijk voor dat je muziek van na '88 zoveel minder gedateerd klinkt dan die er net voor? Grunge/Nirvana? Zit wat in... Steve Albini/Surfer Rosa? Mjah... Rick Rubin/Masters of Reality? Zou kunnen...

Het was echter Kravitz die brede navolging kreeg met zijn debuutelpee met een teruggang naar Oude Waarden. Het gaat me hier niet om Regerende Liefde, Vrijheidstreinen en Bloemenkinders. Nee het gaat me om de sound, Kravitz gaf Let Love Rule een geluid dat warm en klein was. Je hoeft er niet naar te luisteren om hem dankbaar te zijn.

Zonder Lenny geen: ... ja nu is het wel genoeg geweest...

Zonder Kyuss geen Queens of the Stoneage en wellicht ook geen Bong-ra.

@Observer: no. 36 mwaah; no. 31 (proest)

zonder ray davies geen punkpop à la xtc en squeeze & geen britpop - herstel: goed doordachte & intelligente britpop met teksten over kleinschalig burger- & ander aanrechtleed op zn blurs en pulps. denim's lawrence lieten de kinks zeker niet onbevlogen en ook iemand als jacques dutronc keek van over de oceaan met een half oog mee. Jammer dat Muswell Hilbillies zo weinig navolging kreeg...

Patti Smith staat hoog in de Guardian-lijst met voorloper-van-de-punk 'Horses'. Daarnaast is de hoge notering te danken aan het feit dat Patti "defiantly broke with the music industry's treatment of women artists (sexy or girl-next-door)". En wie ben ik om dat tegen te spreken. De muziek op 'Horses' echter blijft archetypische 'mannenmuziek': onversneden rock'n'roll. Niks mis mee overigens.
Laurie Anderson op 'Big Science' ziet er net zo androgyn uit als Smith op 'Horses', en toch weer helemaal anders: strak in het pak, kort haar; een beetje de vrouwelijk evenknie van David Bowie- en daarmee óók niet bepaald een produkt van marketing-technieken. Dan de muziek. Die kent -in tegenstelling tot die van Smith- een geheel nieuw soort eh... vrouwelijke sensibiliteit. Architectuur, techniek, communicatiemiddelen en andere concrete, zeg maar 'mannelijke' onderwerpen en produkten worden vanuit een vrouwelijk perspectief (met distantie én met humor) becommentarieerd: "Jongens, noemen jullie dát nou Vooruitgang?" Hoewel dit me de belangrijkste kwaliteit van 'Big Science' toeschijnt, vind ik het ondoenlijk om de invloed ervan op de popgeschiedenis aan te geven. Als die invloed er al is, is-ie té diffuus om in een paar namen te vatten.

Maar er is meer aan de hand met deze plaat en daarom verdient-ie een plaats in deze lijst: 'Big Science' is een uitsnede uit Anderson's avondvullende multimedia- en performanceprogramma United States I-V; we luisterden hier dus niet zomaar naar pop, we luisterden naar Kunst met een grote K. Met de onwaarschijnlijke hit 'O Superman' stond plots de New Yorkse highbrow art-scene in de hitparade. Philip Glass, Steve Reich, performance- en videokunst waren plotseling niet ver weg meer, en dat was (in 1982) nieuw in popland. Laurie Anderson opende pop-oren voor 'kunst-muziek' zoals minimal music, pop-ogen voor (muziek-)performances en baande daarmee mede de weg voor multi-media events als )toon) en SonicActs.

Waarop en op wie ?
Duidelijk is dat Beatles invloed hebben gehad op pak 'm beet Simian, Rutles en Blur, maar 'een' zwarte soulzanger weer niet etc.

Een gevaarlijke exercitie in Objectivisme, dit.
(Verwacht desalniettemin een top10-bijdrage van mijn hand, dat spreekt)

Niet dat 'aanboeren' geen leuk woord is. :D

Wat is een slapper en waarom moest ie geëmancipeerd worden?

"Copieren en laten copieren is strafbaar max. f 25.000,-) en maakt een volgende produktie vrijwel onmogelijk. Niet doen dus s.v.p!!!
Uitlenen door wat voor teek, bedrijf of instelling dan ook is verboden."

Artiesten die zijn songs coverden (Neerlands Hoop, Trespassers W) kregen een claim aan hun broek.

Toen ik twee weken geleden mijn gitaar meenam naar het Vondelpark vroeg iemand één picknick verder of ik iets van Jaap Fischer kon spelen.

De meest opvallende omissie van The Observer. Bewust natuurlijk, om ons te pesten. Als één band de popmuziek heeft veranderd, dan zijn het deze slimme kostschooljongens uit Dartford wel. Solide rock-imago -- "sex, drugs & rock 'n' roll" -- en klantgericht tot op het bot.

Zonder The Rolling Stones geen: U2, Madonna, Sonic Youth

Zonder Lizzy geen Maiden, geen Mastodon en nog veel meer bands waar Martijn en Martijn meer van weten.

Zó invloedrijk dat nota bene een gehele stroming naar deze plaat werd vernoemd (een unicum?), al werd alt.country uiteindelijk de meer gangbare term. Verenigde punk, indie, rock 'n' roll, bluegrass, country, hardrock, kortom alles wat een nutteloze bleekscheet verlangt in muziek.
Zonder dit geen Wilco, Son Volt, Slobberbone, Gourds, Bottle Rockets, Say Zuzu, Ryan Adams, Drive-by Truckers, Centro-matic, American Recordings......

Mwâh...
http://content.answers.com/main/content/wp/en/thumb/8/82/180px-Venom_black_metal.jpg http://hino.nu/parts/dolphy/s-coleman_free_jazz.jpg

6 Boards Of Canada – Music Has The Right To Children

Positione numero 6. Muziek is wiskunde. Deze plaat druipt van nostalgie en toekomst tegelijk. Opent de oren van een generatie muziekliefhebbers die zich tenenkrommend binnen de kleinste marges wentelt. De house is gaandeweg versplinterd tot duizendenéén miniscule genretjes, iedere liefhebber z’n eigen sectie. Deep house, idm, progressive, ambient, euro, tekno. Het stikt van de tabjes in de platenzaak. Met ongetwijfeld elk z’n eigen grondlegger. Music Has The Right To Children staat boven die tabjes. Liefhebbers ontmoeten elkaar bij Music.. Het ritme van de ghetto maakt zijn entree in de be-oogklepte elektronische elite. De leegte van lounge wordt gevuld. Triphop wordt house, house wordt haast dromerige pop. Music.. overbrugt. Gaat prima op een familiefeestje. Met loeihard ‘Sixtyten’ kun je rustig in je gepimpte Hummer langs Scheveningen flaneren, de R&B-chicks strijken bij bosjes naast je neer. Niet alleen om de Hummer. Die beats man, uitermate goed, uitermate dik.
Ongetwijfeld een plaat waardoor velen zich hebben laten inspireren. Het valt me op hoe vaak documentaires muzikaal begeleid worden door BOC. Wat een hoop zegt over de stap die elektronische muziek richting de toegankelijkheid maakte..

Zonder Music.. geen Prefuse 73. Geen Anticon. Geen Arovane. Geen Antipop Consortium. Opvallend, die A’s. Geen Merck. Geen Flim. Misschien wel geen Tomlab. Misschien zelfs wel geen The Books? Misschien, misschien. Wat een gemiep eigenlijk hè, dat what if gedoe..

het nummer van Aphex Twin?

Music is the right for children (1998) is zeker een hele belangrijke plaat. Maar Aphex Twin's bekende 'Selected Ambient Works 85-92 is al uit 1993. Wat de exacte invloed van BoC op Prefuse73 en Anticon is weet ik niet, maar het lijkt me dat de experimentelere hiphop en funk daar een veel grotere rol in heeft gespeeld dat BoC.

ik heb het idee dat MHTRTC (hehe) op veel meer plekken aankwam dan SAW 85-92, of beter nog, II. AFX blijft toch beperkt tot een soort technominnend publiek.
Anticon en Prefuse klinken hiphop en zijn het, wat hen extra typeert vind ik een andere sfeer door de aandacht voor abstracte elektronica. Volgens mij is die invloed in hiphop begonnen met die BOC-plaat. Hiphop mocht ineens ook zacht en genuanceerd zijn.

5. Gang of Four - Entertainment! (1979)
Gitarist Andy Gill vond eigenhandig en tot bloedens toe het hoekige, strakke funkgeluid van de Red Hot Chili Peppers uit. Degene die terugluistert anno 2006 hoort niet de vrolijkheid die Franz Ferdinand of The Bravery uitstralen, maar wel de felle, pure kracht. En dan lees ik nog ergens dat ze de eerste gitaarband waren die dance-remixes afleverden.

Waar lees je dat dan? Niet onder die link, in ieder geval.

Die staan toch wel in de Observer-lijst?

Maar goed: willen we tot een definitieve subslijst komen is het misschien wel geinig om van deze top 50 gezamenlijk te komen tot een top 20 oid.

3. Big Black - Songs About Fucking

Na al die boze bands van de jaren '70 en beginjaren '80 stond een gruizige, metalig klinkende band op die alternative muziek een onderkoelde, afstandelijke journalistieke toon gaf. De teksten shockeerde. Mensen waren boos destijds en nu zijn sommige van ons bereid af te reizen naar Chicago om the mighty Big Black te zien.

Zonder Big Black geen Helmet.

51. Captain Beefheart: Trout Mask Replica (1969)
50. Alice In Chains – Dirt
49. Parliament - Mothership Connection.
48. Daft Punk - Homework (1995)
47. Diamond Head - Lightning To The Nations (1981)
46. Miles Davis - Bitches Brew
45. Palace Brothers: There is No One What Will Take Care Of You (1993)
44. 7 Seconds - Walk Together, Rock Together (1985)
43. My Bloody Valentine - Loveless (1991)
42. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)
41. Hüsker Dü - Zen Arcade (1984)
40. Split Second - Flesh (1986)
39. The Dream Syndicate - Days of Wine and Roses (1982)
38. Michael Hurley - Long Journey (1977)
37 Coldplay - Parachutes (2000)
36. Pantera - Cowboys From Hell (1990)
35. Woody Guthrie - Dust Bowl Ballads
34. Alanis Morrisette - Jagged Little Pill (1995)
33. Einsturzende Neubauten: Kollaps (1981)
32. Brian Eno & David Byrne: My Life In The Bush Of Ghosts (1981)
31. Devo: Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)
30. Johnny Cash - American Recordings (1994)
29. The Gathering – Mandilion
28. Victim's Family - Things I Hate T Admit / White Bread Blues (1989/1991)
27: Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)
26. Codeine - The White Birch (1994)
25. Wu Tang Clan - Enter the Wu Tang
24. DJ Shadow - Entroducing (1996)
23. AMM - AMMMusic (1966)
22. Big Star: Radio City
21. Led Zeppelin - Led Zeppelin II
20. Alvin Lucier - I Am Sitting In A Room oktober 29-31 1970
19 Suicide - Suicide. (1977)
18 Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)
17. Kyuss - Sky Valley
16.Kinks - Kinks are the village green preservation society
15. Laurie Anderson: Big Science (1982)
14. Hellhammer - Apocalyptic Raids
13. Ronny Jordan - the Antidote
12) The Wipers. Is This Real? (1980)
11) Joop Visser - De Huid Van De Beer (1982)
10) The Rolling Stones - Their satanic majesties request (1967)
09. Thin Lizzy - Live and Dangerous
08. Uncle Tupelo - No Depression (1990)
07) The Fall. Hex Enduction Hour (1982)
6 Boards Of Canada – Music Has The Right To Children
5. Gang of Four - Entertainment! (1979)
4. Nick Drake - Pink Moon (1972)
3. Big Black - Songs About Fucking

En dan nu de top tweetweetweetweeeeee.

Observer = het zondagblad van The Guardian.

En geen dubbele heb ik nooit gezegd.

Maar wat is anders het nut?

Eindelijk een vrouw. Wat zeg ik, een lekker wijf.... Om Madonna af te doen als dochter van Patty Smith en David Jones slaat nergens op. Net als Slayer klinkt ze iedere keer modern, maar toch als Madonna.

Zonder Madonna geen publieke tongzoenen.

-- naranjito (saltandvinega...), July 30th, 2006.

Komt'ie dan hè...

1. 13th Floor Elevators - Easter Everywhere

spreekt voor zich. Ik nodig iedereen uit de navolgers te noemen. Ik begin met Pink Floyd.......

raket 1: de lijst van the Guardian/observer (regel geen dubbelingen, blijkbaar en die zijn volgens mij ook niet voorgekomen). Dat wil Koen best controleren?

raket 2: 51 albums zijn genoemd door de subs (maar het is een wat ad hoc / at random lijst)

raket 3: nu gaan we hercoderen (erg wetenschappelijk). Wie wil, gaat deze lijst naar zijn persoonlijke mening omscoren.

Resultaat: de top 50 beste platen van de subs (we hebben nu 51 platen, dus 1 plaat valt af, tenzij we besluiten een lijst van 51 te maken).

Definitieve lijst:
51. Captain Beefheart: Trout Mask Replica (1969)
50. Alice In Chains – Dirt
49. Parliament - Mothership Connection.
48. Daft Punk - Homework (1995)
47. Diamond Head - Lightning To The Nations (1981)
46. Miles Davis - Bitches Brew
45. Palace Brothers: There is No One What Will Take Care Of You (1993)
44. 7 Seconds - Walk Together, Rock Together (1985)
43. My Bloody Valentine - Loveless (1991)
42. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)
41. Hüsker Dü - Zen Arcade (1984)
40. Split Second - Flesh (1986)
39. The Dream Syndicate - Days of Wine and Roses (1982)
38. Michael Hurley - Long Journey (1977)
37 Coldplay - Parachutes (2000)
36. Pantera - Cowboys From Hell (1990)
35. Woody Guthrie - Dust Bowl Ballads
34. Alanis Morrisette - Jagged Little Pill (1995)
33. Einsturzende Neubauten: Kollaps (1981)
32. Brian Eno & David Byrne: My Life In The Bush Of Ghosts (1981)
31. Devo: Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)
30. Johnny Cash - American Recordings (1994)
29. The Gathering – Mandilion
28. Victim's Family - Things I Hate T Admit / White Bread Blues (1989/1991)
27: Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)
26. Codeine - The White Birch (1994)
25. Wu Tang Clan - Enter the Wu Tang
24. DJ Shadow - Entroducing (1996)
23. AMM - AMMMusic (1966)
22. Big Star: Radio City
21. Led Zeppelin - Led Zeppelin II
20. Alvin Lucier - I Am Sitting In A Room oktober 29-31 1970
19 Suicide - Suicide. (1977)
18 Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)
17. Kyuss - Sky Valley
16.Kinks - Kinks are the village green preservation society
15. Laurie Anderson: Big Science (1982)
14. Hellhammer - Apocalyptic Raids
13. Ronny Jordan - the Antidote
12) The Wipers. Is This Real? (1980)
11) Joop Visser - De Huid Van De Beer (1982)
10) The Rolling Stones - Their satanic majesties request (1967)
09. Thin Lizzy - Live and Dangerous
08. Uncle Tupelo - No Depression (1990)
07) The Fall. Hex Enduction Hour (1982)
6 Boards Of Canada – Music Has The Right To Children
5. Gang of Four - Entertainment! (1979)
4. Nick Drake - Pink Moon (1972)
3. Big Black - Songs About Fucking
2. Madonna - Madonna
1. 13th Floor Elevators - Easter Everywhere

http://www.gelicia.com/images/rock/JugHomerSm.gif

Butthole Surfers dan.

Het omscoren: wat doen we: 50 bands kiezen en de bands nummeren van 1 tot 50 (50 punten is dan voor de beste band) of kiest iedereen 10 bands (met scores van 1 tot 10 (10 punten is voor beste band)) of mag iedereen zijn 50 punten vrij verdelen over deze lijst?

Jaah, lijstjes zijn hartstikke onzinnig, maar als we het dan toch doen, doen we het goed. Morgen start ik spss op. Jihaah.