Ontwikkeling is een leugen

Oftewel, hoe breder je staat hoe meer ontwikkeling je suggereert te genereren. Aktief zonder af te wachten.....blijft de vraag of het ook ontwikkeling is of slechts het verder trekken van een bal op een cirkelvormig traject.

Ik denk dat we ons wat dat aangaat alletwee met de juiste/geschikte zaken bezighouden m.b.t. muziek.

Maar nog even over die ontwikkeling: Denk je dat, als ik bovenstaande muurtjes zou wegbreken (zoals jij dat bewust doet) er dan wel vooruitgang zichtbaar is. Zelfs dan heb ik namelijk mijn twijfels...

Het is jouw hoofd en jouw wereld. Jij moet het doen. Als je denkt dat het niet gebeurt, dan gebeurt het ook niet. Ik bedoel: Maar op de Universiteit kreeg ik toch vaak de indruk dat ik zaken bedacht die ik graag zo wilde zien gebeuren.. Dat is niet de schuld van de wereld, puur die van jezelf. Jij was dan en daar om de dingen goed te doen. Weet je dat je dat niet doet, en ga er toch mee door, dan zal je ontwikkeling een schijnontwikkeling zijn, een leugen, inderdaad.

Ik moet daar weinig van hebben...ik geloof in concretisme...
Ik wil weten of er ontwikkeling is, right here, right now, niet in mijn hoofd, maar ' te staten ' .
Begrijp me goed, you're tops, maar nu klink je als een f***ing Jehova's Getuige (en daar ben ik al eens mee getrouwd geweest)....

Even de buitenwacht er bij halen Roog, je filosofieen werken me net even te verstikkend. Want dit zou betekenen dat je een zenner bent die gelooft dat de wereld zo groot is als de weloverwogen inhoud van je eigen hoofd....eh...sorry can't have that....

I'm all ears, maar graag ook ff een second opinion...geen psycho-therapie Rogee stylee...

Ontwikkelt muziek/de wereld zich?
Anyone?

Jij vroeg je af of ontwikkeling een leugen is, je "gelooft er niet in", en trok het in je persoonlijke sfeer (iets wat je volgens mij weleens vaker doet hier, maar ik kan me vergissen). Dan is het flauw om van "psycho-therapie" te spreken.

Voor wat het waard is, dan maar: ik geloof dat de wereld, en dus ook dat hele kleine onderdeeltje daarvan wat muziek is, zich altijd ontwikkelt. Zelfs stilstand is in zekere zin een verdere ontwikkeling. Want we hoeven niets te doen, we kunnen alles hetzelfde laten; de tijd gaat toch wel door en plaatst alles wat er later gebeurt in dat kader. Er van uitgaande dat de wereld en dus muziek altijd beweegt, zich altijd ontwikkelt, betekent dat dat het een bepaalde kant op gaat, richting heeft gekozen of tot richting is gedwongen. Zelf zie ik het als een voortgaande beweging. Wij weten niet wat strikte achteruitgang is omdat het bestaan, of de 'aanwezigheid' van tijd, dat voorkomt. Dus gaan we vooruit. Dat bedoel ik zonder moreel oordeel. Zeggen dat vroeger alles beter was of dat Room on Fire precies hetzelfde is als Is This It betekent nog niet dat we niet vooruit gaan, dat de ontwikkeling van alles niet doorgaat.

En juist omdat alles verdergaat, in een hierboven geconcludeerde voorwaartse richting, is Room on Fire extra teleurstellend. Omdat het vrijwel dezelfde muziek is, maar wel twee jaar later dan het debuut. In die twee jaar hebben The Strokes in mijn optiek dus weinig van de vooruitgang meegepikt, die er - je hoeft maar naar jezelf te kijken - wel geweest is. Enige vooruitgang is er niet aan af te horen, en aangezien wij in mijn visie allemaal vooruitgaan, of we nu willen of niet, is dat teleurstellend.

Graag wil ik je nog even wijzen op het boek "Orde uit chaos" van theoretisch-natuurkundige en Nobelprijs-winnaar Ilya Prigogine en Isabelle Stengers, over tijd, noodzakelijkheid, toeval, wetenschap en menselijkheid.

Stel, ik schrijf een wekelijkse column voor een blad. Na drie jaar besluit dat blad (logische vooruitgang) dat er een nieuwe columnist moet worden aangesteld, om aan te tonen dat het blad ' in beweging blijft '. Gedurende een jaar blijkt die columnist minder te bevallen dan ik beviel, waarna men na een jaar mij weer benaderd. Is er dan vooruitgang omdat ik ook anders ben, of is men er achter gekomen dat vooruitgang pur sang toch niet echt werkt.

Natuurlijk, de tijd raast door en perspectieven veranderen, maar ik het wel heb beweert Roger dat er binnen de absolute tijd geen ontwikkeling is (en dat de enige ontwikkeling zich in je eigen hoofd/akties bevindt), terwijl jij beweert dat er zelfs ontwikkeling is als we stil blijven staan.

Ik ben iemand die gehecht is aan zijn omgeving. Ik weet dat de wereld zich ontwikkelt, maar blijf graag zo lang mogelijk dezelfde kunstjes doen. Weliswaar met andere tools, maar wel binnen de grenzen van het enigszins bekende.
Veel van wat als vooruitgang verkocht wordt zie ik, zeker in tijden van recessie, dan ook als achteruitgang.

Een grappig voorbeeld: Er zijn clubs waar ik draai die over twee zalen beschikken. Soms is er pop in de grote zaal en een specialisme in de kleinere zaal. Waarna een jaar later een groter gegroeid specialisme in de grote zaal geprogrammeerd staat en de pop weer naar de oude zaal schuift. (Je zou hier de Melkweg kunnen lezen, maar ik ken meer van dat soort zalen).
Maar vaak trekt een specialisme een uitgesproken publiek dat anderen afschrikt en wordt er uiteindelijk (weer een jaar later) besloten de boel toch weer om te draaien. Dus pop in de grote zaal en het specialisme in de kleine zaal. Toegegeven er is vooruitgang, want wat twee jaar eerder het specialisme was is nu vaak tot pop verworden, maar het nieuwe specialisme grijpt vaak terug op iets ouds uit het pop-canon, evt. voorzien van een kleine twist. Echter, soms is de twist zo klein als het omwisselen van een columnist. Enkel daar om vooruitgang te suggereren.

Op micro niveau is er dus vooruitgang (Gerard heeft gelijk; de context verandert)
Op macro niveau, in the bigger picture staat de boel behoorlijk stil (ik heb gelijk)
behalve in je eigen hoofd (Roger heeft gelijk).

Dat je 'mijn gelijk' micro-niveau noemt vind ik nogal een belediging om eerlijk te zijn, en volstrekt bezijdens de waarheid. Ook stellen dat Roger het alleen over 'je hoofd' heeft is te weinig, Arnold. Je haalt theorie en jouw eigen beleving door elkaar.
Het voorbeeld dat je geeft over specialismen alleen al zíngt van een golfbeweging. Dan is er toch iets veranderd, of niet? Daar zit beweging in. Natuurlijk, generaties veranderen. De ene generatie zit hierop te wachten, de andere daarop. The Strokes zijn voor een deel nu 'hip' omdat een deel van deze generatie staat te springen om de punk en het enthousiasme. Maar dat was dertig jaar geleden ook zo bij de Stooges en MC5.

Heel concreet: jij spreekt over het teruggrijpen op iets, en of dat vooruitgang is (zoals of jouw broek nog 'hip' is, nog 'kan'). Ik denk van wel, omdat de voortschrijdende tijd er wel voor zorgt dat een broek uit de jaren '60 nu een andere betekenis krijgt, zij het postmodern, zij het absurd of juist totaal cool zodat het navolging krijgt. Maar het 'kan' altijd. Het hangt af van welke betekenis je er zelf aan geeft. Enter Roger.

In teruggrijpen naar oude dingen ligt evenveel vooruitgang, omdat het een gevolg is van de veranderingen, de ontwikkeling, die we net hebben meegemaakt. Ik wil niet alles maatschappelijk-socialiseren, maar na de bigband jaren '50 kwam rock 'n roll, na de sobere jaren '80 kwam house. House en rock 'n roll verschillen contextueel niet zoveel van elkaar, ze zijn de uitkomst van de zoektocht naar Het Grote Andere, rebellie, naar iets *anders*. Dat zal altijd zo zijn. Maar enkel omdat het al eens heeft plaatsgevonden, dat de broek niet al eens gedragen is, betekent niet dat het geen vooruitgang is, integendeel.

Maar - en Roger heeft dus net zoveel gelijk - het hangt toch wel degelijk ook van je perceptie af. Bovenstaande is de mijne. Als je daar niet aan wilt, dan heb je gewoon een andere kijk op de zaken.
Ik schrijf dit ook niet om jou te overtuigen (getuige jouw 'i'm still not convinced') maar enkel om mijn kant van de zaak te belichten. Ik vind Room on Fire buitengewoon teleurstellend omdat er in die twee tussenliggende jaren niets lijkt te zijn geweest wat de band heeft meegenomen. En dus lijkt het een trucje, zoals The Rolling Stones het trucje al een dikke twintig jaar uithalen.

Als jij ontslagen wordt als columnist, een jaar later weer wordt aangenomen... ja, dat is ontwikkeling. Omdat jij zonder je voorganger niet *opnieuw* was aangenomen, omdat je er anders namelijk nog gewoon had gezeten.

Die ribbroek zal er wel precies uitzien als die van '86, maar de stof heeft de technologische kwaliteit van nu. En over 15 jaar, wanneer ze weer terugkomen, zal het ook met de naaimachines van 2018 gemaakt worden, waardoor het wellicht een betere broek zal zijn. Of je moet vintage kopen, maar ook de gedachte daarachter is modern, puur vanwege de gedachte dat het een - al dan niet directe - reactie is op de tijd.

Ik ben overigens van mening dat The Strokes zich in die twee jaar wel hebben ontwikkeld. Room On Fire klinkt anders dat Is This It. Alleen niet beter.

zie bijv.

http://www.spiraldynamics.org/
http://www.naturaldesign.nl/Reflections_SDi.pdf

Dit gaat over mensen, management etc, maar het is net zo goed van toepassing op muziek: de beweging gaat zowel heen en weer als omhoog (als een wenteltrap).

de fase van de kameel die de woestijn in trekt en alles opzuigt, doorploetert, is hij nu voorbij. momenteel is hij de leeuw die driftig om zich heen schreeuwt: 'waar gaat dit allemaal over! waarom is dit! alles moet stuk!'.

hoop dat we de kind fase ook nog gaan meemaken hier. maar ja dan begint het natuurlijk weer van voor af aan.

Als ik het voorbeeld uit je stelling bezie, vermoed ik dat je met je vraag op vooruitgang doelt. Dat die broek weer opnieuw modieus is, kun je zien als een zelfde voorbeeld als je column-ontwikkeling; bij nader inzien toch gewenst. Ook kun je het zien als een voorbeeld van het fenomeen dat mode-ontwikkelingen niet zozeer voortvloeien uit verbetering, maar vooral uit de behoefte aan variatie.