Van Gene tot The Veils

moest er staan.

The Veils klinken leuk, maar ik vind het bijna creepy dat ze zo erg in het verlengde van zo'n band als Gene liggen. Je kunt nergens aan zien/horen dat we tien jaar verder zijn. Ik vroeg me af of dat er toe deed.

Moet ik wel toegeven dat ik vrijwel alleen functioneel naar muziek luister. Er is iedere dag wel een interview en dan focus ik me eerder op de band die ik moet ondervragen, dan op een cd uit 2001 die ik misschien eigenlijk beter vind.

Andere meningen?

the veils is een leuke band, goede plaat hebben ze gemaakt

Tuurlijk niet. Wat mij betreft levert het de mooiste muziek op. Maar het heeft natuurlijk ook Linkin Park op z'n geweten.

Ik begrijp sowieso niet zo goed het idee dat muziek zich steeds ontwikkelt en beter wordt. Maar het zou in ieder geval absurd zijn als dat zou betekenen dat het ooit de 'angsty' stijl 'ontgroeit'.

Ik ken de beide bands ook niet zo goed, maar toch denk ik niet dat er sprake kan zijn van stilstand. (Maar bedenk dan wel dat ik ook niet vind dat Interpol Joy Division na-aapt. ) Tuurlijk zijn bands door elkaar beiinvloed, maar ik vind dat de mate waarin dat gebeurt vaak wordt overdreven. Als er echt akkoorden gejat zijn, zoals bij Oasis, dan is het wat anders. Maar zodra het originele composities zijn kan het me niet schelen of ze ongeveer dezelfde sound hebben. Ik vind het in ieder geval niet erg.

Waarom? Ik denk dat The Veils wel net zo'n succes kunnen worden als Coldplay en Suede. Hangt er maar helemaal vanaf of de band bij elkaar blijft, of ze live een beetje overtuigen (doen ze) en of de marketing een beetje goed gedaan wordt (overstappen naar een major - The Veils zijn een echte Parlophone band - zou geen kwaad kunnen).

*weinig functioneel rijm, maar de verleiding [etc]

Waarom ik denk dat The Veils en Gene ongeveer dezelfde potentie hebben:

Vas noemt Drawn into the Deep End van Gene ('97) een meesterwerk, maar kent The Veils niet (meer).
Martijn, Rizz (en potentieel Norbert, maar dat weet ik niet) vinden het album van de Veils een sterke cd met zelfs Coldplay potentie, maar kenden Gene (nog) niet.

Mijns inziens duidt dat er op dat beide bands weliswaar kleine rimpelingen in het water teweeg brengen, maar nooit echt essentieel zullen worden. Ze zijn leuk 'voor dit moment'. Maar zullen in the long run niets betekenen.
Natuurlijk, dat is ook de charme van indie, dat wij het fanatiek hebben over bands die de mainstream nooit zullen bereiken, maar het is vooral grappig om te zien dat alles in kringetjes draait en er maar weinig echt de tand des tijds doorstaat.

Begrijp me niet verkeerd, er is niets wat ik meer koester dan hypes/de waan van de dag, journalisten die het nieuwe Liars album invloedrijker vinden dan Revolver van The Beatles etc.,
dat is healthy en zorgt voor ontwikkeling, maar als de een Gene koestert en de Veils niet meer kent en de ander The Veils koestert en Gene nog niet heeft kunnen kennen, zijn het prototype indiebands die nu 3 X 150 man trekken in Nederland en volgend jaar weer vergeten zijn.

Soms is er een uitzondering (Coldplay), maar doorgaans kun je dat om de een of andere reden op voorhand toch aan je water voelen.

Really? Die recensie heb ik even gemist dan - wie beweert dit? Ik zou de argumentatie graag lezen/weten.

Dat zegt niet veel, want de Britse indierockscene is nou niet iets dat ik nauwgezet volg.

Haha, Gzz, dat heeft niemand beweert, ik zei dat ik het zou koesteren al iemand dat zou zeggen. Al was het maar omdat de argumentatie (of je het er nou mee eens bent of niet) enrm interessant leesvoer zou opleveren.
' They were Wrong, so We Drowned, de cd die Revolver overbosig maakt '.
Zoiets.

waar slaat dit op? is er iets mis met mensen die nog geen 30 zijn? hmm?

waar slaat dit op?

Pfft, je moet die reservemoffen ook alles uitleggen.

wat een achterlijke vertoning, je onkunde om je belachelijke stellingen waar te maken plaatsen je ver beneden mijn peil.

Geeft niets, broekemans, het zijn ook een boel lettergrepen. Maar even ter nuancering:

Er wordt vanwege een soort anglofiele aanstellerij nog steeds met vertedering over het verschijnsel britpop gesproken, terwijl het hele genre eigenlijk al binnen 3 jaar dood en begraven was. Nou geldt dat ook voor de punk, maar die stroming heeft iets meer opgeleverd dan een stel Beatles-plagiërende hooligans en een veredelde boyband. Jammer genoeg is de omlooptijd van een pershype tegenwoordig zo kort dat sommige mensen al voor hun dertigste terugverlangen naar de tijd dat ze een fout trainingsjack en ditto kapsel droegen.

-gene werd wel degelijk serieus genomen door de engelse muziekpers. zelfs john peel liep er warm voor (kijk eens op zijn site en zie hem door groningen lopen met een t-shirt aan van.....ja precies)
-iedere dag een interview arnold van der g.? al zou je nu even niet opscheppen, lijkt me iets teveel van het goede. doe je wel aan verdieping of moeten wij dat hier voo jou doen?, ofwel: welk reclameblaadje durft al dat geklets te publiceren?

Ik snap niet eens waar je het over hebt man...
Ja, ik zei dat ik naar een Konkurrent-borrel ging.
Ja, jij leidde daar uit af dat ik voor dat bedrijf werkte.
Nee, dat is niet zo
Nee, ik ken ook niemand die daar werkt die Arnold heet volgens mij
van der G.? Is dat mijn naam als ik Pim F. op je pleeg?
You're confusing me with someone else...

Echt, ik ga het allemaal niet nog een keer uitleggen. Wie, wat, waarvoor staat allemaal beknopt al in dat weggehaalde topic.

Gene werd eerder neit dan wel serieus genomen in de UK. Peel doet gewoon zijn eigen ding. Gelijk heeft ie.

En eens met Arnold hier: wat John Peel vindt is bepaald niet exemplarisch voor 'De' Britse muziekpers. De NME's, Selects en Vox's uit die tijd liggen nog op zolder. Moet ik ze er vandaan halen voor wat badinerende anti-Gene-quotes?

Gene betrad de scene* onder een goed gesternte. In het begin waren de Smiths- en Suede invloeden welsiwaar te opzichtig (vroege single "Be My Light, Be My Guide" is in alle opzichten een Morrissey-nummer met Suede als begeleidingsband), maar dat weerhield de Britse muziekpers er niet van ze met allerlei overdreven loftuitingen te overladen. Vervolgens moesten ze zich echter door de Britpop-periode heenploeteren, waarin pathetiek en diepgang nou niet de kwaliteiten waren waardoor je je bij publiek of pers in de gunst speelde. De waardering sloeg dan ook, naar goed Brits gebruik, onmiddelijk om in afkeer. Toen meesterwerk Drawn into the Deep End (1997) uitkwam, geeuwde men op de NME-burelen een keer, nam nog een snuifje coke en telde de dagen tot het verschijnen van Be Here Now.
Latere, volstrekt irrelevante uitgaven kregen dan ineens weer meer waardering, maar het was al te laat. Veel te laat.
Jammer maar helaas. The Veils ken ik dan weer niet.

*weinig functioneel rijm, maar de verleiding [etc]

REVIEW: Gene, Olympian (A&M)

- Tim Mohr

There are a number of endearing qualities about Gene, most of which can be garnered from listening to their debut album, Olympian. The album, like the three U.K. singles before, is starkly different from most of the other British bands that have been hyped during the past year. For one thing, unlike Echobelly, Elastica, and Sleeper, Gene is not fronted by a woman. For another, the music that Gene generates is not at all high octane, instead winding through docile melodies with a tenderness not often found in a musical neighborhood ruled by Oasis. Still, Gene has gotten a lot of press coverage, largely positive, and the band may represent a continuation of a lineage sired by the Auteurs - one of the first bands championed by the British press as part of the continuing renaissance in British pop and rock.

Olympian is fundamentally good, but perhaps the easiest way to describe it is to bring up a few complaints rather than a list of hyperbolic compliments. The frugal production means that all the minor faults of Gene remain detectable; that said, the sonic honesty is more than tolerable since, for the most part, Gene is charming even without dense studio make-up.

Singer Martin Rossiter still sounds a bit tentative at times, quietly flailing in a brittle vibrato, though this is worst on "Sleep Well Tonight," a single which was recorded earlier than the album material. Occasionally, Gene seems to have come up with a great chorus and then struggled to fill in the verses with much of musical interest. This pattern is most recognizable on the album's lead single, "Haunted By You," where a monotonous percussion line is initially rather invasive. The swinging chorus is repeated endlessly, however, and the choppy opening fades from mind after five or six repetitions of the chorus. "Truth Rest Your Head" has a similar structure, with the song essentially consisting of two separate parts: a couple of musically forgettable verses, then a tuneful chorus that is repeated ad infinitum. Criticizing songs on the basis of dependence on the chorus may be unwarranted: REM scored their first hit with "The One I Love," an extremely unambitious song when judged on such a basis.

The highlights of Olympian far outweigh the flaws. The chorus of the bisected "Truth Rest Your Head," after all, manages to induce finger- snapping and Morrissey-esque hip swivels. And most of the songs are put together much more handily. The dynamic range is more varied than on a Morrissey record, as Gene sometimes adopts a tame version of the soft bit/loud catharctic bit that Nirvana made so popular. The loud, unpolished guitars that occasionally break across the basically calm Olympian beach add a welcome dimension to a band pursuing a potentially mopey, post-Smiths agenda.

Lyrically, Gene steers away from the maudlin depths sometimes plumbed by Morrissey while shying from the shameless novelties used by Suede. Rather than swaggering around like Oasis, the band laments the violent climate of England's yob-tinged youth culture on "Sleep Well Tonight": "Yet trouble has sprung from the pubs and the clubs/We'll see blood soon, when the night's through...And sleep well tonight/Tomorrow we fight, would you like it in town?"

Gene evokes fairly obvious musical references without being trapped by them. Gene is often referred to in the same breath as the Smiths, a connection not dispelled by the fact that the band name derives from a misspelling of a Smiths' b-side, "Jeane". In fact, Gene do not sound overly derivitive, and fans of mid-tempo guitar pop will hum along with Olympian without being hit over the head with influences; the album is not limited to a dogmatic restatement of received history, and represents instead a new take on familiar musical themes. For people who like the Smiths/Morrissey, the Connells, the Auteurs, the Ocean Blue or other restrained guitar pop, Gene's version of it well worth trying.

When I first heard Gene, it was 1995, and I was a senior in high school. "Sleep Well Tonight" -- as far as I know, the only song that got any airplay in the US -- was a regular staple on my local college radio station, and I picked up Olympian used at CD resale shop not too far from campus. My Anglophilia was nascent, but growing, and I voraciously purchased anything where the lead singer had even a slight cockney. (Still do). And oh, what a boon Olympian was. Martin Rossiter's mellifluous vocals nestled into the crannies my psyche and stuck sweetly there, like a kind of aural honey; their rollicking brand of brash yet benevolent Britpop electrified my muscles and stealthily stole my heart. In my mind, Gene were poised to take on the world -- and I was readied to assume the presidency of their Lansing, Michigan fan club.

Alas, none of that ever happened. Gene were lambasted early on in the UK music press for trying too hard to mimic the Smiths; here in the States, they were cast off as nothing more than one of those British bands coming in at low tide before the monstrous wave of Oasis came crashing in. In 1997, I ran out and bought their release Drawn to the Deep End, but even the other Britpop fiends I knew could care less that "Gene who?" had released another record. Alas, without camaraderie, Gene was destined to remain my own, personal fetish -- an odd fate for a band which I to this day consider to have all the trappings of Britpop legendaries.

So at the tiny Maxwell's in Hoboken, beyond the natural high of seeing the Londoners for the first time in action was another added bonus: finally being among a significant enclave of other Gene die-harders. For could a band like Gene really have casual fans? Gene are one of those groups that it took effort to follow and wherewithal to know -- and if music is a unifying force, goddammit these concertfolk were damned if they weren't my brethren. Believe you me, when it comes to live performances, there's nothing like standing in the company of other true believers, getting the Ghost thank to sweet gospel from the Man In Charge. They don't call rock & roll the church for nothing.

And the Gene clan -- Steve Mason on guitar, Kevin Miles on bass, Matt James on drums, a guest named Angie on keyboards and the irreplaceable Martin Rossiter singing away -- certainly played like they wanted to deliver us. Rossiter, devilishly clever and handsome to boot, keyed up the theatrics from the get go, already standing on the speakers and posturing pompously by the night's first number, "Haunted By You" off Olympian. On stage, he's the jester to his band mates courtly posture, unafraid to play himself the fool or get a bit naughty in order to rile the crowd. "I'm going to use my tongue on all of you later!" he threatened, exposing it in all its pink glory, before charging into "The British Disease", from the band's 1999 Revelations. Everything about Rossiter was over the top -- the drama of his singing, the countenances and gesticulations - and in tandem with his mostly stationary band mates, it's truly a thrill to watch. But listening is even better. Live, their sound is honed and studio-ready, while maintaining a dynamism that responded to the cues they were giving one another. During "From Georgia to Osaka", off 2002 Libertine, the twangy yet soulful guitar work of Mason played coyly off the sensual singing style Rossiter invoked; a brighter track like "We Could Be Kings" found the musicians shimmering and high-flying to the highs and lows of Rossiter's crooning.

But the crowd were just plain lacking. The energy Rossiter emanated from the stage simply petered out once it got to the audience; all around me, though nearly everyone was singing along to Gene classics, no one was giving Rossiter what he needed to feel as if his stage antics had a point. While such soberness may have made sense on the melancholy fare which Gene are loved for -- like "Speak to Me Someone" or "Long Sleeves For the Summer", which they played for the first time on this tour at this show -- when the energy level went up, the crowd stayed totally flaccid. Eventually, the audience's lack of animation seemed to take the wind out of even Martin Rossiter's overpuffed sails. Though it never soured their sound -- songs like "A Car That Sped" and "Where Are They Now" coursed through my veins in a wild sensory rush -- the accoutrements slowly started fading as the show went on. Fewer jokes cracked between songs, less screwball movements -- the whole thing deflated with the sad sinking of a falling helium balloon. Newer material had an even rougher go than the better known numbers; though Libertine came out here in August, it was obvious that much of the crowd had not heard it, thus rendering their responses practically moribund. By the show's end, every attempt to get the crowd to do anything besides clap politely was a sad and sorry exercise.

I have a theory to explain what may have happened, and I won't go the cheap route of dissing New Jersey to do it. (Come on, most of the people at Maxwell's came over from Manhattan on the PATH train, anyway.) When you've spent so long listening to a band in private -- sequestered away, with little resonance to your fandom -- translating the experience into the public sphere might prove an utter impossibility. And since Gene do slow and solemn as definitively as they do raw and pop-rocky, it's possible that there was simply a chasm between the Gene that took the stage and the one that the audience came to see. The bands we listen to in our darkest moments aren't supposed to have fun -- just like Morrissey isn't supposed to have sex, right? And while Morrissey might be content to allow form to follow content, Gene aren't afraid -- dare I say, they're downright proud -- to show their many faces, dependent on context.

— 25 September 2002

Comparisons to The Smiths may haunt Gene their entire career. Rightly so perhaps, and they probably still don't mind either. Their output over the years has roughly mirrored the style and substance of the original Britpop quartet-from their riveting debut, Olympian, their raw collection of b-sides and radio sessions, To See The Lights, a startlingly mature and unsophomoric Drawn To The Deep End, a diverse and expansive follow-up,

Revelations, and a solid live effort, Rising For Sunset. Even now, Martin Rossiter sings "Honeybee don't go out alone/ Predators are waiting to spring" in 'Spy in the Clubs', a page torn from Steven Patrick's lyric book. Furthermore, they've finally gotten it over with and got Smiths producer Stephen Street in the sack…er, studio…on one track. But let it not be a slight in the least to say that Libertine is not their Strangeways. While The Smiths' swan song was a gorgeously self-imploding supernova, Libertine is the sound of a band just hitting their stride. More akin to Pulp's This Is Hardcore, Libertine is a sexy and seedy romp supplemented with some sincere handholding and cuddling.
Gene stay just this side of MOR prog rock wonkery ('A Simple Request') and gentle Little River Band bell-bottomed riffs ('O Lover' and 'Let Me Rest'), Rossiter reeling us back in with a knowing grin. 'Does He Have a Name?' and 'Is It Over?' are shimmering and majestic gestures, 'We'll Get What We Deserve' an adroit social slam masked in straight-faced Suede lines over a perfectly believable and unlaughable reggae groove. 'Walking in the Shallows' is a surefire summer hit, and Gene just show no sign of letting up. Their self-run label appears a success, they all seem to be on speaking terms, and hopefully Rossiter doesn't presume to have that solo album broiling in him just yet. So let's not jinx them with any more comparisons to Manchester's finest. Gene have come into their own (years ago actually). Last year's best of was not as good as it got, evidently. 9.
-sfenn/february 2002

Feiten en commentaar scheiden mag bij de Okki dan not done zijn, Parool en Volkskrant doen niks anders, vertelt mijn huisarts mij.
Probeer ik het daar toch?

wat vinden jullie trouwens van The Bluestones?

MM Albums 1995
Different Class - Pulp
Maxinquaye - Tricky
(What's the story) Morning Glory? - Oasis
It's great when you're straight... - Black Grape
The Second Tindersticks album - Tindersticks
The bends - Radiohead
I Should coco - Supergrass
Timeless - Goldie
To bring you my love - PJ Harvey
The great escape - Blur
In the space of a few moments - Telstar ponies
Clouds taste metallic - The flaming lips
Leftism - Leftfield
Drugstore - Drugstore
The Charlatans - The Charlatans
Wild Love - Smog
Only heaven - The young gods
Garbage - Garbage
Wake up - The Boo Radleys
Skin touching water - Delicatessen
Elastica - Elastica
Mornington Crescent - My life story
Olympian - Gene
Disgraceful - Dubstar
Experimental Remixes - The Jon Spencer blues Explosion
Foo Fighters - Foo Fighters
Bad shave - Baby bird
The infamous - Mobb Deep
A northern soul - The Verve
Viva last blues - Palace music
Heartworm - Whipping boy
Re-Entry - Techno Animal
All change - Cast
We care - Whale
Journeys by DJ - Coldcut
Exit planet dust - The Chemical Brothers
The blue moods of Spain - Spain
Exit the Dragon - Urge Overkill
Wowee Zowee - Pavement
CrazySexyCool - TLC
A Stable reference - Labradford
Liquid Swords - Genius/Gza
Life - The Cardigans
The dirty three - same
Black street technology - A guy called Gerald
Iahora Tahiti - Mouse on mars
Tri repetae - Autechre
Post - Bjork
Nuisance - Menswear
Makesaracket - Jake Slazeng

De Bluetones passen wel goed in het Gene, The Veils rijtje trouwens. Dat dan weer wel.

Girls and boys - Blur (ook te koop bij ondergetekende)
Live forever - Oasis
Aftermath - Tricky
Regulate - Warren G
Connection - Elastica
Sleep well tonight - Gene
Sour times - Portishead
Sabotage - Beastie Boys
Ping pong - Stereolab
Faster/Pcp - Manic street preachers
Your ghost - Kristin Hersh
Supersonic - Oasis
Kathleen EP - Tindersticks
I can't imagine the world without me - Echobelly
Parklife - Blur
The sisters EP - Pulp
Girl you'll be a woman soon - Urge overkill
Loser - Beck
To the end - Blur
Cigarettes and alcohol - Oasis

Nol die Bart wel een toffe peer vindt...moderator! Ingrijpen! NUUUU!