Sign o' the times

Prince - Musicology

PETER VAN BRUMMELEN

In Minneapolis kan het gebeuren dat op een dag Prince bij je aanbelt om je een exemplaar van De Wachttoren aan te smeren. Toegetreden tot de Jehova's getuigen, ja. Van zijn nieuwe vrienden mag hij geen onkuise taal meer bezigen.


Toch valt op de cd Musicology al in het tweede nummer verscheidene malen het woord pimp. Het is een song over de in zijn ogen nog altijd verdorven platenbusiness. Na om die reden een tijdlang zijn muziek in eigen beheer te hebben uitgebracht, sloot hij onlangs toch een contract met 'major' Sony. Zullen ze daar niet leuk vinden, om meteen voor pooier te worden uitgemaakt.


De verwachting dat Prince ooit nog eens zo zal schitteren als hij deed in de jaren tachtig, komt op Musicology alweer niet uit. Het openings- en titelnummer stemt hoopvol. We horen strakke funk, waarin Prince zich schatplichtig toont aan James Brown, Sly Stone en Earth, Wind & Fire. Daarna zakt de boel snel in.


Het is muziek met de sfeer en vrijblijvendheid van een jamsessie. Ook in de ballads, gezongen met dat steeds irritanter wordende hoge stemmetje, wil hij maar geen echt punt maken. Musicology is grotendeels een eenmansklus. De paar muzikanten, blazers vooral, die meededen, worden op de hoes alleen met hun voornaam genoemd. Wie Candy is, weten we evengoed wel.


© Het Parool, 22-4-2004

Ik weet niet, ergens had ik toendertijd wanneer ik over Prince in de 21ste eeuw had nagedacht iets heel anders en wilders verwacht, pakembeet onnavolgbare abstracte gitaar symfonieen ofzoiets. Kortom wat ik eigenlijk wil zeggen: vroeger was de man onvoorspelbaar en constant in beweging en nou is het meer van hetzelfde.

[2 x-posts. jemig wat een waardeloos stuk van van Brummelen, is dat werkelijk afgedrukt? met Omar ben ik 't eens, da's wel duidelijk dunkt me]

Hoeveel 'magnum opus'sen mag je verwachten van een sterveling? Moet het altijd een revelatie zijn? Hoe zou Musicology overkomen op mij als ik nu 17 was en ik Purple Rain niet kende. Of al die 70 P-funk-platen die ik nu ken? Of die duizenden andere platen van divers allooi?

Schatplichtig! Schande! Hij die zonder invloed is werpe de eerste steen.

Ik vinnem leuk, Musicology. Goed zelfs. En dat is eigenlijk ook genoeg. De boog kan niet altijd (even) gespannen staan. Als je nou nog niet gewend bent aan z'n ballads moet je maar 'ns verder gaan kijken misschien.

Net als die zelfverklaarde Melvins-fan bij Oor die afhaakt als het abstract wordt. Kweenie hoor, misschien ben je dan toch niet zo'n fan als dat je zelf graag gelooft.

Voor dub ben ik altijd wel te porren. :)

Ah Sander is mij voor. Maar inderdaad ergens hoop je stiekem dat Prince The Love Below heeft gehoord en vervolgens denkt "oh ja? Check deze shit even uit, vriend."

En zo is 't. Musicology begint hoopvol met het titelnummer en Pimp & Circumstance, daarna zakt, zoals Peter van B. terecht opmerkt, de boel genadeloos in. Life O'the Party funkt voor geen meter, de ballades houden vooral heel erg op (kunnen ook niet tippen aan kwaliteitsslijpers als When 2 R in Love of The Beautiful Ones) en die gitaartjes, basjes en gilletjes heb je al vaker en vooral in betere nummers gehoord. Om ene G. Hoogaerts in het vrolijke weekblad Nieuwe Revu aan te halen: "I was fine back in the day zingt Prince in Pimp and Circumstance. Sterker nog; u was ooit een genie, meneer. Maar nu niet meer."

Misschien qua individuele nummers maar als albums in hun geheel vind ik Purple Rain, Around the World in a Day, Parade en Sign "O" the Times veel sterker.

Na 25 jaar platen maken mag je muzikale stijl wel bekend geacht worden. Ik denk dat idd bijna niemand daar nog een radicale verandering in kan maken (en dat kan je al helemaal niet forceren). Bowie gaat jungle en krijgt verwijten met de winden mee te waaien (ik vond die plaat trwns best goed), gaat ie terug naar z'n roots, is het weer herkauwen. Het is nooit goed. Je wordt voor geniaal uitgemaakt door publiek en pers omdat je een paar keer een buitengewone plaat weet te fabriceren en vervolgens word je geacht daar altijd maar weer overheen te gaan. Moet elke plaat dan beter zijn dan de vorige? Voor mij niet hoor.. Met een 'verrassende' plaat loop je weer het risico dat men het geforceerd, danwel een sell-out, of moeilijkdoenerij, vindt.

Voor die paar lousy euro's vind ik 'gewoon goed' voldoende, je hoeft er geen arm voor af te staan, tenslotte.

En 'vrijblijvend' heb ik ook een hekel aan. :)

En wat de ballads betreft, sommige van zijn beste nummers zijn ballads:
Sometimes it snows in april, Condition of the heart, the ladder, temptation, the beautiful ones, do me baby, the cross, joy in repetition, scandalous, anna stesia, when 2r in love, insatiable

:-D