Legendaaaaaaaarisch concert

Het concert van Motorpsycho in Tivoli (mei 1998) vergeet ondergetekende ook niet snel. Het is dan ook met reden op de eerste liveplaat van het trio terechtgekomen ('Roadworks vol 1, Heavy metal iz a poze, hardt rock iz a leifschteil, life in Europe 1998').

D'Angelo, Congresgebouw Den Haag, 15 juli 2000

Volgens Kees S. van Oor duurde dit concert anderhalf uur, volgens mijn herinnering was D' al na een krap uurtje klaar (de bootleg die ik ervan heb zegt dat ook), desalniettemin: grote natte plekken op kruishoogte na afloop. James Brown en Sly Stone heb ik nooit live gezien, maar de energie van die shows moet overeenkomen met wat de Man Met Het Wasbord op het Haagse podium liet zien. De stoom sloeg van nummers als Devil's Pie af. Wat me vooral is bijgebleven is de trombonesolo, van een neger met korte grijze dreads, die zijn instrument af en toe leek op te eten van razernij. Als hoogtepunt van zijn getrek en gestoot roste hij de buis van zijn instrument eraf. De band achter D', met Questlove op drums, funkte met het grootste gemak van de wereld, achteloos haast, maar zo strak als de buikspieren van de bandleider. De dames vooraan moeten een werelddag hebben gehad, D' plaagde en lonkte alsof hij alleen in een kroegje stond te flirten. De zaal, een eigenlijk niet eens zo gek volle Statenhal, dreef werkelijk weg. Na afloop van dit hoogtepunt van North Sea Jazz zijn we maar weer naar huis gegaan, terwijl er nog vele, vele bands in de vele, vele zalen zouden spelen. Beter dan dit kon het niet meer worden.

Maar goed, dat was inderdaad een leuk optreden.

Minstens zo legendarisch voor mij, en ook met Luba bezocht, was Butthole Surfers in Paradiso, jaartal en datum weet ik niet meer (1986? 1987?), met twee drummers, een naaktdanseres en een filmscherm op de achtergrond waar afwisselend hardcoreporno en Jacques Costeaufilms op werden vertoond. Na afloop kwamen we Ko van den Bosch van Alex d'Electrique tegen, die net zo onder de indruk was als wij. Het mest bijgebleven is de manier waarop de gitaristen met hun benen vooruitschopten tijdens de riffs. Die traptechniek hebben we op weg naar huis nog geimiteerd. Jongens waren we, maar aardige jongens.

Na afloop draaide de DJ eerst flink wat rock, maar ging op een gegeven moment over op jungle. Plotseling werd er aan de gordijnen voor het podium getrokken. En meneer Catching kwam te voorschijn om volledig geflipt op het podium te dansen. Ik kwam niet meer bij. Zoveel gevaar, lol en goeie muziek had ik nog nooit op een avond mee gemaakt. Pure rock'n roll!

ik ook. Het was wel okay.

Veeeeeeeeeeel beter. Mercury Rev in de Melkweg in voorprogramma van Hole (eind 1991? begin 1992?). Pakembeet 10 mensen in de zaal. Dave zit olijk op het podium probeert nog tegen een van de 10 een gesprek te beginnen wat niet echt lukt. Maar goed laten we beginnnen nu we toch in Amsterdam zijn. En opeens staat daar de ultieme rockband. Strak, hard, kosmisch en dat alleen voor ons. :)

Daarna circa 1995? 1996? Samen met Pavement en Blumfeld, etc. bijna even legendarisch. DAve inminddels weg. Maar wel 10.000 stroboscopen daarvoor in de plaats. Band totaal in een andere dimensie, begint maar een muurtje van geluid op te trekken, de strobo's gaan het komende uur niet uit en de sublieme muur van geluid ook niet.

Die zaal begon overigens onder een uitstekend gesternte, want werd geopend (nog half in aanbouw!) door Einsturzende Neubauten. Dat was ook een le-gen-daaaaa-rische avond, waarvan me vooral de fijne waas van regendruppels die voor het podium hing is bijgebleven. Er was immers nog geen dak!

Eens even zien, eerste concert van Mano Negra in Tivoli: zaal explodeert reeds anderhalve nanoseconde nadat de groep is opgekomen. Dat kun je gerust de Chao-factor noemen, want de laatste keer dat ik Manu Chao in Paradiso zag was dat effect nog even imposant.

Uitvoering van Music for eighteen musicians, door een ensemble waarin ook de componist Steve Reich speelde, tijdens een Vara Zaterdagmatinee in Het Concertgebouw. Pardon my lapse into profound new agery, maar zelden raakte ik zo in een spirituele trance als tijdens dit concert. Gebruikelijke dimensies vielen volledig weg, om mij in een diffuus niemandsland te lanceren waarvan ik niet had durven denken dat het bestond en vooral: dat het door klank zou kunnen worden onthuld. Waanzinnig.

Voorts: Les Negresses Vertes in Tivoli, nog met wijlen Helno, le chanteur die aan een overdosis tenonder ging. Vooral dat Raï-achtige nummer staat me nog heel levendig bij, net als de vrijwel volledig akoestische bezetting. Tot dat moment leefde ik in de veronderstelling dat je alleen met heel veel electriciteit en effectpedalen effect kon sorteren als groep. Hoe naïef! Sindsdien ben ik gek op accordeon, in alle variaties.

The Pixies in MC Vredenburg, niet in het minst vanwege het vrouwelijke gezelschap waarmee ik mijzelf rijk wist die avond... Opnames kwamen later terecht op Trompe le monde.

NOMEANSNO, een van de vele keren dat ik ze in de Effenaar zag. Jazz en punk konden dus wel samen. En wat een energie! (vgl. Fugazi in hun glorietijd)

Femi Kuti in Tivoli, eindelijk kon ik dan ongeveer ervaren hoe zo'n Fela Kuti-nacht er uit moeten hebben gezien. Ging volledig loos, alleen al op de blazers.

Badmarsh & Shri in Rasa, Utrecht. Samen met een vriend ging ik dermate uit mijn dak dat we een maand later ook de cdpresentatie in Londen zijn gaan bijwonen. Mijn eerste kennismaking met de Asian Underground aldaar bezet hoge posities in persoonlijke Nostalgie-lijstjes.

En een van de vroegste concerten die wisten te beklijven: The Ex samen met een zootje helden van de Amsterdamse improsien rond het Bimhuis. Dat was ten tijden van hun magistrale Joggers & Smoggers... De eerste keer dat je Han Bennink tekeer ziet gaan, dat vergeet je nooit.

O ja, de eerste keer Lenny Kravitz op Pinkpop, maar dat had meer te maken met het feit dat ik tijdens I built this garden for us eindelijk de hand van een ongelofelijk mooi meisje uit Giekerk mocht vasthouden. Never seen her since.

Mijn Legendarisch Concert (er zijn meerdere opties): Yo La Tengo, Lowlands 1995. Ik kende de band enkel van wat nummers die ze bij Villa 65 weleens draaiden. En ik vond het wel zo hip om bij zo'n kleine band te gaan kijken en niet bij het toen Heel Erg Grote Green Day. Het applaus bij de opkomst was puur omdat dat zo hoorde. Een klein betoverend uur later gaven we het meest gemeende applaus dat ik ooit hoorde. Geen van de vele albums die ik later van de band kocht kwam hierbij in de buurt.

al vergat ik er wel een aantal.

* Uncle Tupelo in de Melkweg (voorprogramma van Sugar)
Dat was het moment dat ik viel voor de alt.country. Later zou ik bij Son Volt (in het voorprogramma van Jayhawks) weer stijf van de kippevel staan.

* American Music Club in de Melkweg (ttv Mercury)
Legendarisch hoe Eitzel opzettelijk zijn beste nummer (Western Sky) om zeep hielp.

* Dire Straits, POC Philips (ttv Brothers in Arms)
Eerste grote concert van mijn leven en een regelrechte afknapper. Sultans of Swing als stadionrock en ik hoorde vooral synthesizers.

* Yo la Tengo, Paradiso bovenzaal
Had mijn eerste vriendinnetje meegenomen die al die mooie liedjes van Fakebook zo kon waarderen. 1,5 uur gitaarteringlawaai later was het nog rennen naar de trein ook.

* Dinosaur jr. in de effenaar (ttv Green mind)
Hardste concert dat ik ooit gehoord heb.

Verder is Ryan Adams in paradiso bovenzaal (Heartbreaker) me enorm dierbaar. Wat kan die man afwisselend grappig en ontroerend zijn. Als hij er zin in heeft.

*Vienna Art Orchestra op NSJ 2002. Eerste concert gezien die dag en meteen het hoogtepunt (ik had meteen naar huis kunnen gaan, niet gedaan uiteraard). Dan zie je een virtuoze gitarist die even virtuoos bast en tussendoor nog wat percussie doet en ook nog keyboard speelt. En dat een heel orkest ziet doen.

*NoMeansNo
Gaat dat zien in juni in Paradiso. Grijsaards die langer spelen dan het publiek volhoudt, loeistrak. En met humor.

*Radiohead
Nijmegen, vlak voordat Kid A verscheen. Kaartje kostte toen fl. 70,-, maar uiteindelijk voor de helft last-minute naar binnen. Door de euforie erna versliep ik me een uur voor mn werk de ochtend erna maar dat mocht allemaal niet boeien. De lichtshow was eigenlijk nog mooier dan de muziek.

*Deftones
Pinkpop 1998. Ik stond vooraan met leuk vrouwelijk gezelschap en kende de Deftones niet. Ik herinner me een muur van geluid, druk bewegende muzikanten en ik snap nog steeds niet dat ze elk nummer tegelijk begonnen en tegelijk weer ophielden. Daartussenin viel geen enkele structuur te bekennen.

*Primus
Dat was duidelijk de betere optie van Pinkpop dat jaar. Les Claypool die de duck-walk deed met een grote grijns op zn smoel, Zappa referenties ('the torture never stops' was de aankondiging van de toegiften, grappenmakers) en een verbouwereerde gitaarleraar die maar niet kon vatten dat Les Claypool toch echt heel goed is.

niet gezien: Zappa, Sonic Youth, R.E.M., Lightning Bolt.

Ook erg goed was de openingsact van Pinkpop 1990. The Black Crowes! Op het podium een stelletje opgeschoten hippies die de nog niet in grote getalen aanwezige festivalbezoekers wakker schudde met een swingend ongecopliceerd optreden. Jealous again.

Persoonlijke hoogtepunten (data/jaren zijn soms een schattig hoor, ff geen zin om agenda's uit te gaan pluizen):

George Clinton/P-funk All Stars - Paradiso 1994 (ik zag 'm al staan in die andere thread, thanx! :) maar dat was zeker de bom. 4 uur en hoewel in m'n eentje, toch behoorlijk uit m'n dak gegaan en de tijd vloog.

Ivo Papasov & z'n Weddingband Rasa, Utrecht. 1999 of 2000. Holy shit! Ik zat daar met m'n broertje al onze vrienden te vervloeken die met laffe smoezen een show aan 't missen waren die nog lang zou nadreunen. Ik had de cd wel 'ns van de bieb geleend maar het muntje was nog niet helemaal gevallen, maar Ivo en vooral z'n drummer Crazy Sacha douwden 'm wel ff door de gleuf. Soepeltjes op de meest belachelijke tempi speelden ze de amateur-volksdanslustigen van de vloer.

Farmers Market Jazz In Duketown, Den Bosch, 2002. Op een regenachtig plein, rond middernacht, met enkele vrienden die het vorige gemist hadden genoten van een geweldige show. Met een geweldige Bulgaarse versie van Barbie Girl als toegift. Meeste langsbanjerende jazzliefhebbers liepen maar snel door naar iets gangbaarders. Benieuwd hoe het Fantômas-publiek dat gaat ontvangen de 26ste...

Mr. Bungle Melkweg, A'dam 1995. Waarom nou weer zo'n achterlijk festival van gemaakt? 1 uurtje Bungle, met moeite een toegiftje los kunnen bleren bij de organisatie en die laatste band stond waarschijnlijk voor een lege zaal, afgaand op de garderobe nadat Bungle was afgelopen. Vooraf benieuwd of het mogelijk was om Disco Volante live te brengen, maar dat bleek geen probleem, al had de drummer had het minste bij zich qua instrumentarium (en de bassist misschien). Everyone I Went To Highschool With... kwam nu echt over zoals het bedoeld was en alle andere tracks werden perfect gebracht (nou ja, op de bootleg nog wel een paar fuckups gehoord, maar dat was aldaar geen enkel probleem).

Cynic, Sleepinn/Arena, Amsterdam 1992 (ongeveer). Die plaat al grijsgedraaid, ze al live zien spelen als support van Pestilence in Tilburg en aldaar een interview gedaan en beetje rondgehangen. Geweldige show, vanaf voorin de zaal genoten. Toen de nummers op waren er gewoon een paar nog een keertje.

Fates Warning, 013, Tilburg 1996. A Pleasant Shade Of Grey integraal live... wie heeft er in godsnaam nog behoefte aan Dream Theater als je Fates Warning kan krijgen?

Anathema, 2 x in de Melkweg. Eerste keer na de release van Eternity waarop Vinnie nogal onvast zijn debuut maakte als zanger, ik hield m'n hart vast. Wat bleek: hij kon ineens wel zingen! En hoe! Zelden zulke vruchtbare zanglessen gehoord. De superlange versie van A Dying Wish was ook erg indrukwekkend. Veel later, na A Fine Day To Exit, wederom een magische show. Die andere 9 keer waren ook mooi, maar deze waren de meest consistente en emotionele shows.

Z, Tivoli, Utrecht, 1992. Ahmet en Dweezil met een hilarische show waarvan het voorproefje op DOA al naar meer smaakte.

Naked City, Carre, 2003. Destijds de shows gemist, maar dan 10 jaar later toch nog. Feest der herkenning. Beetje rommelig (in vergelijking met de ouwe shows die ik heb gehoord), maar het spelplezier en de sfeer maakten alles goed. Alle ander Zorn-shows (Masada-avond in Warschau, Bar Kokhba in Utrecht, Electric Masada in Gent, Cobra in Den Bosch, waren ook allemaal hoogtepunten).

Bill Frisell en Joey Baron, BIM-huis, 2000. Gewoon 2 vrienden die samen gezellig muziek maken. Geweldig, alleen drums en gitaar en een vette smile op hun kop.

King Crimson, Congresgebouw, Den Haag, 1995. Magisch, perfect en indrukwekkend.

Bootsy's New Rubberband, Paradiso, Amsterdam, 1995. Superstrak, geen zooitje zoals Clinton, wel net zo gezellig. A Sacred Place met die geweldige achtergrondzanger in z'n glittergewaad maakte me bijna religieus.

Material, Vooruit, Gent, 2004. De show was op zich gewoon goed, maar Buckethead live zien maakt het een absoluut hoogtepunt.

Dat zijn zo de eerste die in me op komen, zijn er nog wel meer. Psychotic Waltz, Alice In Chains, Fantômas, Opeth, Taraf De Haïdouks, Fanfare Ciocărlia, Primus (in Tivoli voor een tientje!), Fishbone (Tivoli na het Monkey album!), Pachora, Supersilent, O.L.D. in de Vrije Vloer.. te veel om op te noemen.

En hopelijk aanstaande zondag Screaming Headless Torsos daaraan toevoegen...

Mambo Kurt in Ekko, daar was ik volgens mij ook.. en die Clinton show in Tivoli ook. Was eerst 2 rappers die me niet zo lang boeide en uiteindelijk hebben de P-Funk All Stars denk ik 2 1/2 uur gesppeld.

Heeft verder geen hierarchische betekenis, zoals het nu staat. Gewoon vergeten.. :)

O, en Dhafer Youssef met Eivind Aarset in Utrecht (met een trompettist) en Amsterdam (met een Duitse ritmesectie). Kippenvel!

[/undergroundpose]

Mijn liefste concertherinnering is toch God tijdens Tegentonen. Door Vido, in de draad waar Theo naar verwees, al treffend omschreven als het beruchte loeiharde concert waarbij de zaal compleet werd leeggespeeld. Bij mijn binnenkomst op dit forum heeft Erik vdB nog een poging ondernomen om de namen van de hooguit vijftig volhouders te achterhalen. Want dat zijn ook ongeveer die dertigers en veertigers die nog op dit forum rondhangen.
Er ontspon zich later nog een discussie of dat Godconcert nou alleen maar hard of ook nog goed was. Ik ben de laatste mening toegedaan. Die ceedeetjes van God zet ik nog geregeld op en dan zit ik er toch behoorlijk in.
Ben eigenlijk wel benieuwd of anderen het werk van God al voor dat concert kenden. Ik niet. Dat gold overigens voor alles dat ik in die jaren op Tegentonen heb gezien (Meat Beat Manifesto inderdaad). Ik was verbijsterd in het aangezicht van God en mijn vriend Thijs ook. We vergaten bier te halen en mijn trillende handen kregen het niet voor elkaar om een jointje te smeden. Dat dit soort muziek bestond! Pas jaren later kon ik het een beetje omschrijven: een big band die grindcore speelt.
Alleen Painkiller en Godflesh kwamen later een beetje in de buurt, maar ja die waren maar resp. met zijn drieën, met zijn tweeën. Geen partij voor God.

Tool: verscheidene keren gezien, maar Effenaar 1994 is het meest memorabel. Intens, bizarre podiumpresentatie van zanger Maynard, en superstrak.

Barkmarket: we gingen naar Amsterdam (Carré) om Dead Can Dance te zien, hadden onze spullen al in een pensionnetje neergekwakt, lopen naar Carré en komen er daar achter dat Lisa Gerrard ziek is en het concert dus is afgelast. Kut. Uit Limburg gekomen weetjewel. Gelukkig wist ik me te herrinneren dat Barkmarket in de Effenaar zou spelen die avond, en na wat geonderhandel met de pensionbaas en daarna gehaast richting Eindhoven, kwamen we net op tijd aan: ze waren met hun eerste nummer bezig. Om daarna een uur helemaal omver te worden geblazen.

Motorpsycho: Welk concert het was weet ik niet meer, ik geloof in Tivoli, maar zo'n natural high als tijdens hun lange space-exploraties die avond had ik nog nooit en heb ik nooit meer meegemaakt. Of die andere keer dat er werkelijk tranen over mijn wangen stroomden tijdens The Golden Core. Of weer een andere keer toen...

Collective Trio: In Hasselt, België speelden Susie Ibarra, Joelle Leandre en Sylvie Courvousier als The Collective Trio hun eigen mengelmoes van freejazz en vrije improvisatie. Verbijsterend hoe een gelegenheidstrio zo natuurlijk en vloeiend kan spelen.

Death Angel: Afgelopen juli in de Effenaar. Ouderwetse metal met hernieuwde energie gebracht. Een geweldige sfeer vol positieve gedachten. Meezingen met oude klassiekers, de microfoon in je gezicht krijgen geduwd. En tot mijn eigen verbazing de teksten nog moeiteloos reproducerend. Metal!

Sigur Ros: Op plaat niet altijd even interessant, maar iedere band die me tijdens een bloedhete dag in een tent op Pukkelpop koude rillingen bezorgd verdient een eervolle vermelding.

Jaga Jazzist: Dat Pukkelpop optreden van een paar weken terug laat me maar niet los. Iedereen onderging het helemaal anders, en ik kon maar niet begrijpen dat niet iedereen zich helemaal murw stond te swingen. En tegelijkertijd dat kwijl uit de mondhoeken wrijvend.

Karma To Burn: Hadden in hun demostadium ex-Kyuss zanger John Garcia als zanger. Gingen daarna maar verder als instrumentaal trio. Tijdens Dynamo '97 ofzo speelden zowel Garcia's nieuwe band Slo Burn als Karma To Burn. Een onaangekondigde jamsessie op het skate-podium was het gevolg" Karma To Burn speelden onder invloed van heel veel drugs hun geweldige instrumentale nummers, waarover een evenzeer gedrogeerde Garcia teksten en zanglijnen ging imrpoviseren, en steeds weer terugkwam op "I'm in over my head..."

Stars of the Lid: Psychedelische drones + hard volume + hypnotiserende beelden + intense vermoeidheid = surrealistisch.

Trouble: In Roermond speelde de enige echte peace'n'love'n'stonerdoem band. Waren heerlijk op dreef totdat de microfoon begon te haperen en zanger Eric Wagner compleet begon te flippen uit woede en de luid scheldend en schreeuwend de microfoon op de grond gooide en wegliep. De band speelde door en 5 minuten later kwam hij al vredessymbolen gebarend terug het podium op, en maakte het concert toch nog af met een smile.

van de laatste twee jaar zijn me vooral concerten van black dice en (alweer) jaga jazzist bijgebleven.

- eX-Girl in P60. Bizarre outfits, nog bizarderre muziek, alsof je op een andere planeet was.

- André Williams/Jon Spencer Blues Explosion in Paradiso. André Williams nooit van gehoord. Bleek een vieze oude man te zijn die met ruige r&b de zaal al op het kookpunt had gebracht toen JSBX begon. Maar ze kwamen er met gemak overheen. "Blues explosion #1!"

- Queens of the Stone Age/André Williams in de Melkweg. De programmeur van de Melkweg had het briljante idee hier een double bill van te maken. Eerst QotSA op zijn hypnotiserend best, daarna feest met Williams.

- Penthouse in Paradiso. Zanger Charlie Finke viel zo rond 2:00 het podium op. Dook wat later head first van het podium af en bleef toch wel dik 30 seconden knock-out liggen. Toen hij toch nog bleek te leven en op zijn rug door de zaal ging glijden goot het publiek bij wijze van plengoffer massaal zijn bier over hem uit.

- Eels in Paradiso. Ten tijde van Beautiful Freak. Eels was nog wat rockeriger, wat uitmondt in een briljante jankende gitaarversie van het ultieme zieligheidslied 'Not Ready Yet'. Als het concert na de toegiften is afgelopen, het licht aan is en de instrumenten worden weggehaald komt e. tot een paar keer terug om nog een nummer te spelen. Wel bijna allemaal alternatieve versies van andere nummers, de band heeft immers meer één plaat uit.

1994, ten tijde van het WK-voetbal. De volgende dag mocht ik bij Menno Visser in zijn programma op Radio AFM verslag uitbrengen en een week later begon a.g.v. dit kennelijk geslaagde radiodebuut mijn nieuwe loopbaan, bij diezelfde locale omroep...

Klinsmann! (ofzoiets)

Donderagavond 21 mei om precies te zijn. Zie mijn impressie op p. 45 in de nieuwe OOR...

- eX-Girl in P60, 2x gezien en 2x was het fantastisch. Betoverend, vervreemdend, bizar. Als Freddy Mercury een meisje was geweest had ie Kirilo geheten.
- Blonde Redhead in bovenzaal Paradiso, weet niet meer precies wanneer, geloof na uitbrengen In An Expression Of... Heb staan huilen, zo intens heb ik dat concert beleefd. Op plaat vond ik het titelnummer verschrikkelijk, live heeft het een onuitwisbare indruk op me gemaakt.
- Gorge Trio/Deerhoof, SCSI Cell. Sta je dan, met z'n 50-en in een ruimte gepropt net iets groter dan een flinke huiskamer, krijg je ook nog 's twee ultiem bizarre acts voor je mik. Pal voor je mik. Neil van de Young Ones op drums, een indorocker inclusief geruit spencertje op gitaar en nog een onbestemd individu op tweede gitaar. Volgens de een ging het nergens over, volgens de ander was het geniaal. Persoonlijk vond ik het de ultieme postrockpersiflage. En ja Deerhoof, weken daarna zeten we nog te panda-en met onze handjes.
- Nirvana, Paradiso. Een subpopminnende vriend had ooit Bleach voor me geteept. En toen Smells Like Teen Spirit in de schappen lag heb ik die meteen aangeschaft nietwetende wat er allemaal nog komen ging. Ik keek in die tijd geen TV, luisterde geen radio en Internet was er alleen nog maar voor studiebollen of groene baretjes. Dus de hele hype ging aan me voorbij. Totdat ik daar voor de deur van de Paradiso stond, zonder kaartje omdat ik dacht dat dat niet nodig zou zijn. Mijn leven is gered die avond door de VPRO. Dankzij het interview dat ze met me af hebben genomen bood iemand me nog een kaartje aan voor de normale prijs, uit medelijden. Iedere keer als ik die documentaire weer zie sta ik daar weer voor de Paradiso. Het concert zelf was te gek. Vooral dat studentje wat het podium opklom en zich klaar maakte om te stagediven. Floeps, daar sprong hij, floeps, daar sprong iedereen opzij. En de cameraman die het moest ontgelden en de sloopsessie op het end. Legendarischhhhhhaaah.
- Andere concerten die me zijn bijgebleven: Les Savy Fav - Waterfront, Q and not U - Waterfront, Victory At Sea - De Vlerk, Melt Banana - Vera, Green Lizard - Tivoli, LLIK (Mono, Feverdream, Oil) - Bakkerij Castricum, Gotcha - Instuif Wijk Aan Zee
- Grootse bummers, en dat betekent bij mij ook dat ik platen desbetreffende band nooit meer luister: Motorpsycho, Patronaat. Vond de platen goed, maar optreden ging wat mij betreft nergens over. Stomme apepakkies en nummers van een half uur. Engine Down, Waterfront. O, wat was ik verliefd op die band en hoe bloedeloos, saai en duf was het optreden. Ze hadden boven ieder bandlid knullige keukenlampjes gehangen, dat deed 't 'm. Nog wel mail van ze gehad dat als ze nog een keer zouden spelen in NL ik op de gastenlijst kon aangezien ook de band het geen top optreden vond. Maar het kwaad was al geschied. Helmet, Paradiso. 67 gitaren, 9 verschillende versterkers, volgestouwde 19" rekken, 129 gitaarpedalen. Dit optreden is de oorsprong van mijn hartsgrondelijke haat jegens 19" rekken, rockstands, gitaren wisselen en van die zelfgemaakte plankjes met gitaarpedaaltjes.

De zaal the Box werd vrij snel na het concert getransformeerd naar een discotheek. Er is heeft volgens mij nooit meer een band van niveau opgetreden in die zaal. Soms loop ik nog eens langs de zaal en kan ik mij absoluut niet meer voorstellen dat daar een band als Kowalski heeft gespeeld. En in mijn beleving heeft er uberhaupt ook nooit meer een fatsoenlijke band in Arnhem gespeeld....

-- Bonald (mories_...), May 1st, 2004.

*Tindersticks, 2003, AB, Brussel (B)
Schitterend optreden!

*Admiral Freebee, 2003, Nijdrop, Opwijk (B)
Ze speelden bijna twee uur lang, zowat het volledige debuutalbum, plus een heleboel nieuwe nummers en covers (Bob Dylan, Bruce Springsteen meen ik mij te herinneren...

*Belle & Sebastian, 2004, AB, Brussel (B)
Perfecte samengang van de rustige oudere nummers en de dansbaardere nieuwe nummers...

Happy Mondays - Pinkpop '91. Ik kende alleen de "hits", maar "chemical generation's true icon" Bez zette iedereen aan het dansen, wij verder naar voren lopen, en verder en verder en verder en verder en we stonden vooraan tussen de andere vaag dansende mafketels, en we gingen er niet meer vandaan en we dansten ons de heupen stuk. Hoewel het misschien vals was en alles waarschijnlijk op DAT-tape stond: de groove en de lichtshow vergeet ik nooit meer.

The Serenes - Bolwerk Sneek ergens in 1993. Muzikale bezwering van het allerhoogste soort. Ik herinner me nog het zwarte doek achter het drumstel met een vergroot detail van de cd-hoes van de tweede cd Back to Wonder,de bandleden die hoegenaamd niets zeiden of deden behalve met gebogen hoofd muziek maken, het publiek dat het allemaal onderging en ook weinig zei of deed en alleen maar voor de muziek kwam en niet om bier te zuipen ofzo. Het ging om de muziek en nergens anders om.

Raggende Manne - Noorderslag '92. Het is drie uur 's nachts, Bob Fosko komt op en vraagt (steeds harder): "Zo? Beetje wakker, beetje wakker? Beetje wakker?
Bob is natuurlijk wel wakker, want hij heeft net een paar slammers achter de kiezen. De Manne zetten het eerste nummer in, iemand begint te pogoen en in no-time verandert het voorste deel van de Grote Zaal in één grote kolkende klerezooi, met rondvliegende bierglazen, grote pelotons stagedivers, mensen die op de grond liggen.
Op een gegeven moment trekt iemand Bob Fosko aan zijn stropdas naar beneden, waarop hij die vent vol in zijn gezicht trapt. Bob wordt overspoeld met water en bier.
Het slagveld is live op Hilversum 3 te beluisteren, Henk Westbroek is presentator en Jan Douwe Kroeske staat helemaal vooraan, zijn verslag te doen. Jan Douwe doet op een nogal panische manier verslag ("ik sta hier tussen de pogoende gekken die met liters Spa en God weet wat niet allemaal staan te gooien", "Daar gaat een stagediver vol op zijn muil joh, echt niet te geloven wat hier gebeurt" "O, wacht, ik geloof dat er nu gevochten wordt, oh nee toch niet") Henk vraagt dan gortdroog aan Jan Douwe: "Maar: Is het wel gezellig?"

Bailter Space - Ekko Utrecht, ergens in '93 of '94. In een piepklein zaaltje, voor een stevig blowende anderhalve man en een paardekop, geven deze Nieuw-Zeelanders een ongeevenaard staaltje wave-noise ten beste.
Na afloop in een taxi gestapt en naar Central Studios gereden, waar een houseparty wacht, met gabbers, zwabbers en ander onbestemd volk.

The Cult - Pinkpop '93 of '94. De band, de neus goed gepoederd, speelt tot ver na twaalven door en geeft een zinderend optreden. Jan Smeets is na afloop woedend, en zal er alles aan doen om optredens van The Cult in Nederland te dwarsbomen. Ian Astbury roept iets van "fuck the sixties!!" Hij toert nu met de overgebleven leden van The Doors.............

Kraftwerk - Oosterpoort Groningen mei '93. Het is niet te geloven, maar ze staan in de kleine zaal voor achthonderd man. Ik vind het niet erg, en de overige fans ook niet, die dit knusse huiskameroptreden met volle teugen naar binnen zuigen. Er is zelfs nog interactie met het publiek: een van de mensch-maschinen laat iemand uit het publiek op de toetsen van een mini-synthesizer spelen, waarop hij tegen de zaal zegt: "everyone can make electronic music".

New Bomb Turks - Vera Groningen, ook ergens begin of halverwge jaren negentig. Het album "Destroy oh Boy!!" is net uit. De hele zaal is één grote pit, Zanger Eric Davidson doet alsof hij gepijpt wordt door een bebrilde nerd en vraagt hem: "What are you doing here?". De nerd antwoordt: "Well, I don't know, maybe I like the music?"

The Orb - Paradiso ook ergens halverwege de jaren negentig. Dr. Alex Patterson, uiteraard getooid met zijn legendarische blauwe muts, schudt achteloos de mooiste ambient-techno uit zijn mouw. Wij vinden het allemaal ook zeer oké in het egotrippers-hoekje, waar we, in onszelf gekeerd, genieten van de muziek, de wiet en vooral de XTC. Na afloop draait Laurent Garnier, wij balen dat The Orb is afgelopen, maar Laurent houdt de sfeer er goed in met de prachtigste melodieen. Na afloop dwalen we door Amsterdam, we worden zelfs nog voor inbrekers aangezien en nemen de eerste trein naar Groningen.

Claw Boys Claw, Noorderslag. Volgens mij 1993, of 1994. De band speelt met gemak de Grote Zaal plat, Peter te Bos staat, hangt of ligt meer in de zaal dan dat hij op het podium staat, de sfeer is zo hilarisch dat publiek en band de tijd vergeten waardoor ze veel te lang doorspeelt. Afsluiter Jamma Tammah staat daardoor op het eind van hun optreden in het zaallicht en onversterkt te spelen.
De gekte van de Clawboys wordt vastgelegd op een paginagrote foto in Nieuwe Revu, waarop ik mezelf de woensdag erop ook terugvind.

Codeine - Vera Groningen, '94. Verstilde muziek voor een verstild publiek. De spanning is voelbaar en ontlaadt zich in gitaarerupties. De kettingrokende bandleden weten zich tussen de nummers geen raad op het podium, zo lijkt het wel. Een concert met een onontkoombare intensiteit.

Motorhead, Oosterpoort Groningen eind jaren negentig. Er wordt met bier gegooid, Lemmy waarschuwt één keer, nog een keer, loopt weg, komt terug, is weer het doelwit van bier, vertrekt en komt niet meer terug. Het publiek roept: "Lemmy, Lemmy", maar tevergeefs.

Orbital - Dance Valley 2000 (?). Iedereen staat relaxed te dansen op de heuvel voor het podium, terwijl een videoscherm meedeelt dat iedereen toch maar beter richting uitgang kan gaan. Tja, 90000 mensen is toch iets te veel van het goede. Hierna barsten de buien los en er zijn geen bussen, en we moeten lopen godverdomme door die kutregen, verderop staat wel een vervaarlijk rokende bus waar in paniek mensen uit vluchten. We kunnen godzijdank een taxibusje aanhouden die onderweg nog iemand aanrijdt (of deze persoon nog leeft mag Joost weten). Aangekomen bij het parkeerterrein wacht ons de volgende verassing. De bestuurder van de auto is er niet. We schuilen twee uur van auto naar auto, waarna we toch nog tegen het ochtendgloren naar huis kunnen.....................

R.E.M. Tivoli Utrecht, 2003. Naarmate het aanvangstijdstip nadert, begint het publiek de spanning van tien jaar wachten langzaam maar zeker te ontladen. De band komt op, Michael Stipe ontdoet zich van zijn zonnebril en schudt geschrokken met zijn hoofd, alsof de intimiteit toch te dichtbij komt. Er volgt een prachtig optreden, waarbij Stipe na elk nummer het tekstvel als propje het publiek in gooit. Rond half twaalf staan we buiten, we schudden met ons hoofd want we hebben net R.E.M. in een club zien spelen...........

Dat was ook leuk! Dat mini-orgeltje waarvan de akkoorden met stukjes gaffa-tape werden vastgeplakt :-)

King Crimson in de Vereeniging in Nijmegen, na het verschijnen van 'Discipline' (1982?). Bill Bruford komt op met een grote grijns en een soort draagbare marimba in zijn hand. Met één hand speelt hij een lang intro van 'The sheltering sky'. Het concert is indrukwekkend en meeslepend. Helaas moet ik tegen elven er weer vandoor om de trein richting ouderlijk huis te nemen.

Claw Boys Claw ten tijde van hun 'Shocking Shades of..'- debuut in 't Mopke in Delden (1982, '83?). Zo'n ad remme kerel hadd'n wij hier in 't ooosten nog nooit gezien. En wat een dampend goed optreden. Een zaaltje waar misschien net 30 mensen in pasten, meer een soort huiskamer.

Executive Slacks in de Kokerjuffer te Enschede (of was het al Atak rond die tijd?) in -ik geloof- 1985. De rauwheid van punk gekoppeld aan tribale ritmes, geweldig.

Een recente: Novastar in de Magdalenazaal in Brugge (afgelopen maand). Wat een gouden keel heeft die man, en wat een bezieling. Sinds lange tijd weer eens kippevel. Vraag me af of dat op plaat ook over komt, heb die nieuwe nog niet beluisterd.

Ik heb hem wel beluisterd en alhoewel er toch weer een aantal schitterende melodiën op staan, vindt ik hem toch minder dan de vorige, geen absolute juweeltjes zoals "E" of "Moreau" meer...

Hadden de Exwcutive Slacks niet destijds een abbonement op de Doos... Nog steeds de naam trouwens van de zaal van Kultuurhuis Bosch te Arnhem. Toen krakersbolwerk (1985). Destijds bij kaartje voor de Slacks een gratis ep van de band! Ze hebben toendertijd wel 10 legendarische concerten in Arnhem gegeven!

Hahaha...jij, ik en nog een paar honderd Britse hoolies. ;) Dat was een fijne tijd. Nachtconcert in Paradiso rond dezelfde tijd was nog leuker.

Aha, nog iemand die het begreep. Hoe was dat nachtconcert in Paradiso dan?

slightly offtopic: kreeg net een nieuwe Papasov-cd binnen, getiteld "Fairground" (Kukur Music/Choice). Wild man!

Inderdaad, dat is wild. Denk je eerst nog, he jammer, geen Crazy Sacha, maar ach, daar stap je toch vrij makkelijk overheen. Kanonne.. :)

Iggy's hele gore handdoek heeft het nog een jaartje aan m'n muur uitgehouden voordat de desintegratie het van de punaises won. :)

Ma liste légendaire:
*David Bowie - de Kuip '87
Grote Held én eerste concert ooit. Dat 't niet meer was dan een opgeblazen (suiker)spin maakte niet uit, het was superfantastisch.

*Iggy Pop - Oosterpoort '88
Met m'n neefje naar die gast waarvan we de lp's (met daarop liedjes over mensen die apen eten als ontbijt, of hondenvoer) uit de bieb hadden gecopieerd. En Instinct vonden we ook best een ruige plaat :) Erg hard, veel laag (m'n maag!), schaamhaarexhibitionisme, een bijna omkletterende speakertoren, Iggy was de Man.

*Torhout '89
Eerste festival ooit. Regen, Nick Cave in streepjesbroek, regen, Joey Santiago speelt gitaar met een bierblikje (wow! :), regen...

*Dead Moon - Vera '90
Zag ze dat jaar een keer of 3, ze speelden ook op 't Bevrijdingsfestival in Grunn. Dit optreden was 't beste. Voor het concert viel ik flauw maar opa, oma & Animal zorgden ervoor dat ik het uur daarop weer helemaal bij kwam.

*Soup Dragons - Vrije Vloer '90
Niet zozeer goed als wel hard & psychedlisch (vloeistofdia's!) en de soundtrack bij erg leuke herinneringen aan de eerste weken in een nieuwe stad.

*Suede - Paradiso '93
Heupschuddend en meebrullend genieten van een schmierende en quasi-ongeinteresseerde Brett & co.

*16 Horsepower - Tivoli '97? '98?
The first cut is the deepest. Hoewel latere optredens ook erg goed waren, was de eerste keer de meest overdonderende.

*Radiohead - Vredenburg '97
Onbevangen en vol overgave speelt een band op de toppen van zijn kunnen. Die sukkel voor ons die blijft roepen om "Stop Whispering" wordt op een gegeven moment zelfs grappig.

*R.E.M. - Werchter '99
Vervloekte band (twee keer een concert afzeggen ('93/'94) en nooit meer je gezicht laten zien in NL. klootzakken!) veroorzaakt binnen de minuut kippenvel op alle pootjes. Godver. Donder, bliksem en regen maken het af.

*The Posies - Ekko '00
Een alcoestisch optreden. Twee mannen, twee gitaren, twee hemelse strotten en veel, héél veel tequila. Aan het einde dirigeren twee dronken lorren een zaal die het Wilhelmus ten gehore brengt.

*The Strokes - Bierhal '03
Gáán. Helemaal en onvoorwaardelijk. Zwetend en zwalkend verlaat ik na afloop de zaal. Nooit nieuwe schoenen aantrekken naar een concert. Is zonde.

Omar, dat was toch op het Big Cat-festival? Ik was toen 14/15('95)en helemaal fan van Mercury Rev's 'See you on the other side', waar ze toen mee toerden. Ik heb het meest legendarische concert dus volgens mij thuis bij de radio meegemaakt. En jij was er gewoon! (backspace nu de scheldkannonade).

Meest legendarisch concert:
Six by Seven op Lowlands +/- '97 tijdens de tour van hun eerste plaat. Ik was benieuwd gworden door een video die ik ooit laat op alternative nation had gezien. Zij openden ook meteen de charlie-tent voor dat weekend. Ik was knetterstoned, vochtig door het weer, en mijn bek heeft ongeveer tot 3 uur erna open gestaan.
Dit zelfde gebeurde een paar jaar later ook op het Werchterfestival, maar toen volkomen nuchter en bij warm weer. Bij Elliott Smith. '99 denk ik. Ik kende de man helemaal niet. Ik heb zijn 'hitje' Son of Sam wel gehorod, maar wist niet dat het bij hem hoorde. Toen kwam 'ie op(in Willy Nelson-shirt) en zette dat nummer in. De rest klonk evenzo. vanaf dat moment wist ik het zeker: ik had er een held bij.

Starsailor vorig jaar in Paradiso was trouwens ook heerlijk. Wat een verschil tussen live en op de plaat zeg, dat softiegehalte is er volledig af live.

Nog niemand die Paul McCartney genoemd heeft in Gelredome, opvallend. Of is dat te cliché? Schijt. Het was muzikaal gezien bijna perfect (zeer sterke begeleidingsband en wat een heerlijke drummer, die dikke donkere). Nog nooit zoveel snikkende 50ers om me heen gezien. Hoogtepunt: Back in the USSR en Blackbird. Jammer dat hij veeeeeeeel te laat begon en we eerst een debiel zogenaamd diepgaang toneelstuk kregen met vrouwen en mannen in rare pakken, maar dat slik je dan maar.

Ik heb ze net na de release van hun eerste cd in Brussel gezien en ze speelden de nummers bijna zoals ze op de plaat stonden. Griezelig perfect... Vooral de drummer... Het had wel iets, maar ik prefereer toch bands die live iets toevoegen, iets meer doen dan op plaat...

en zo vergeet ik vast nog heel veel andere geweldige shows (nu al valt me Moondog Jr. in op pinkpop en even later in fenix, sittard), maar da's nu eenmaal inherent aan het produceren van een lijstje zonder een echt goed archief...
trouwens... kunnen we het erover eens zijn dat de OOR lijst vooral een opsomming is van shows waar NIEMAND was en alleen daarom zogenaamde legendarisch waren? van ettelijke artiesten in de lijst is immers een meer memorabel optreden te noemen, daarmee vaak ook een stuk legendarischer, dan het twee-en-een-halve-paardekop-in-een-jeugdhonk-in-een-boerengat-concert...

Glenn Danzig en zijn foute vrienden tijdens Dynamo. Vlak daarvoor had De Grote Sproeier boven Welschap de sprinklers opengezet. Resultaat: glijpartijen, kleigevechten en honderden moddermanen. Nee, niet zoals bij Lowlands "een beetje" bemodderd, maar "hélemaal"! Toen kwam Danzig...

Underworld op lowlands 94? Na een behoorlijke dag rocken, zuipen en andere bezigheden stonden we (ik en Paul) voor het podium waar Underworld op het punt stond te beginnen. Bij de eerste klanken was ik helemaal verkocht. Daar stond zo'n zooitje ongeregeld, onbekend met elke vorm van dansmuziek. We hebben het hele concert geen bier gehaald en dat was een record.

Alternatives in Bibelot (15 jaar geleden?). Een trio nerds van de bovenste plank die alle 20 bezoekers volkomen van de sokken speelden. Volgende dag heel Nederland afgereist op zoek naar plaatmateriaal. Uiteindelijk bood Bullit in Eindhoven uitkomst.

Legendarisch maar ik weet z'n naam niet meer. Jaren geleden stond ik achter de toog in m'n geboortedorp. Komt er op een gegeven moment een stel muzikanten binnen die beweren die avond bij mij in de kroeg te moeten spelen. Ik weet van niks dus ff bellen om te zien waar de fout ligt. Blijken ze een week te vroeg en volgende week zitten ze weer in Ierland. Spelen dan maar. Blijken die gasten jaren met Rory Gallager getoerd te hebben (heel dik plakboek bij zich) en een aardig moppie te kunnen spelen. Na een rondje bellen zat de kroeg toch nog redelijk vol en hebben die gasten ruim drie uur staan spelen. Ik kan me van de muziek niets meer herinneren maar wel dat we met z'n allen naar iets geweldigs stonden te kijken.

*Ryan Adams, Oosterpoort Groningen, 05.12.02
Een akoestisch optreden van een zieke Ryan Adams, het was echt 2,5 uur kippenvel. Het ene liedje was nog mooier dan het andere.

*Black Rebel Motorcycle Club, Oosterpoort Groningen 2002
Terwijl ze in het voorprogramma van Oasis 40.000 mensen opwarmen moeten ze het in Groningen met de kelder van de Oosterpoort doen. Maar daar was niets van te merken, geweldig

*I Am Kloot, Vera Groningen 2002
John Lennon is terug op aarde

Mijn broer heeft Danzig al gepost. Wie herinnert zich nog die enorme vrouw met de brandspuit op die Dynamo? Nadat een modderman een bal klei op haar met leer beklede omvangrijke borst had gekogeld nam ze wraak met een welgemikte spuitactie en een grote greins. Klasse was dat. De dader was weer schoon en vond dat niet prettig.

Wilde hier toch ook nog Iggy Pop in Vredenburg melden, ik geloof in '88. Vooraan werd je nat van Iggy's zweet en god weet wat nog meer. Het was zo heftig dat ik voorgoed besloot stoer te gaan worden. Dat is niet helemaal gelukt, maar mijn muziek verzameling werd wel steeds beter van.

Dan tot slot: wie herinnert zich de golven petflessen die over Iggy werden uitgestort op Werchter? En mooi dat hij het vond. Je kon de impacts op zijn gitaar horen. Da's nog eens een andere reactie dan een jankende Courtney die een glaasje water op haar jurkje krijgt gemorst.

Waar zijn ze gebleven? De assertieve punkperformers?

Les Savy Fav

door chet baker & het raam schiet me nu ook dizzy gillespie te binnen. ik had een studentenbijbaantje in de stip (waar nu de korsakoff zit) en soms de kroeg (zelfde eigenaar). op een avond, wel, ochtend, na het schoonmaken en afsluiten kwam de baas plots met champagne voor ons. hoogst ongebruikelijk. wat bleek: dizzy gillespie kwam onverwacht in de stip spelen die week, er was iets uitgevallen in parijs. dat was op zich al heel bijzonder want natuurlijk heb ik z'n hand geschud en een babbeltje gemaakt en ik was net allerlei andere dan 'alternatieve' muziek aan het ontdekken en vond 't optreden erg bijzonder. wel mega-druk in dat pijpelaatje.

en toen -en daar begint het legendarische- viel alle stroom uit. in de hele tent. er werd drukk heen en weer gelopen maar er bleek niks aan te doen. we smolten zoveel mogelijk kaarsjes en waxinedingetjes vast aan bierviltjes, en dizzy cum suis speelden onversterkt en duister door. jammer genoeg kon ik door de duisternis wat minder van het optreden genieten, want aan mij de taak om mensen met kaarsje te begeleiden van en naar het (helemaal pikduistere) halletje waar garderobe en wc zaten. maar sfeer was er die avond en al kon ik er niet meer alles van zien, ik had toch hele mooie achtergrondmuziek bij mijn kaarsjestochten.

ik zoek al jaren naar de winnaar van de MTV load contest in Brunssum in cafe de kroegbar, weet iemand wie hij is en waar ik hem kan bereiken, ik heb na jaren zoeken twee mogelijke namen van hem als voornaam: Jens of Dagmar

help me out, ik ben een groot metallica fan en wil graag opnamen van deze bar zien te krijgen, deze man heeft deze opnamen en wil hem er naar vragen.

alle andere materiaal is natuurlijk ook welkom,

BvD

kun je het cafe niet bellen? ze hebben ook een Hyves.

https://www.youtube.com/watch?v=bs4j6OR2npc

Verder nog iemand iets leuks gezien, de laatste zes jaar?

lol
ik weet t niet, ik luister nog steeds alleen maar St Anger ;)

Ik met meer plezier naar Morbid Angels St. Anger.