Long Live Diver City (http://www.merriam-webster.com/cgi-bin/audio.pl?divers09.wav=diversity)

PETER VAN BRUMMELEN

De naam doet een veelkoppig rapcollectief vermoeden, maar The Streets is een eenmans-act. De blanke Engelsman Mike Skinner maakte twee jaar geleden diepe indruk met de cd Original Pirate material. Eindelijk eens een Brit-rapper die zich niets aantrok van zijn Amerikaanse collega's. In plat Engels rapte Skinner over zijn eigen leven. Dat doet hij ook weer op A grand don't come for free. En dat doet hij wederom over een muzikaal ondergrondje van kale hiphop en garage, die met de allergoedkoopste apparatuur op zijn eigen slaapkamer lijkt te zijn opgenomen. Zo krakkemikkig als de muziek op de tweede cd van The Streets klinkt, zo sterk zijn de teksten. Mike Skinner geeft een stem aan al die kansloze jongeren die zich te pletter vervelen in de buitenwijken van het moderne Engeland. Waar Amerikaanse rappers in iedere uitgesproken regel een nieuw avontuur lijken te beleven, gebeurt in het leven van Mike Skinner bijna niets. Een gang naar de videotheek is al een hele belevenis. Komt-ie daar aan, blijkt hij te zijn vergeten de dvd terug in de hoes te stoppen. Hij rapt ook over het wassen van zijn spijkerbroek, het nuttigen van een hamburger en kibbelpartijen met zijn vriendin. Realistischer kan niet. Om die reden werd Skinner in de deftige Guardian onlangs door een literatuurprofessor vergeleken met Dostojevski. Grote kans dat Skinner geen idee heeft wie dat is.

© Het Parool, 13-05-2004

Toen wij voor het eerst 'Let's Push Things Forward' hoorden, verstonden wij de overzeese hype rond The Streets niet. Een Engelse lad die met een vet accent over een skabeat wauwelde: not exactly our cup of tea sir! Dat veranderde echter snel toen Original Pirate Material aan een volledige luisterbeurt onderworpen werd en een heerlijk hybride mix van garage, hiphop en 2-step bleek te zijn, die zichzelf dan nog wist te relativeren ook.

Twee jaar later is 'Fit but You Know It' het eerste wapenfeit dat ons van de nieuwe plaat A Grand Don't Come for Free ter ore komt. Onze meest positieve reactie geraakte spijtig genoeg niet verder dan een half opgetrokken wenkbrauw. Mike Skinner had in zijn heel jonge jaren wel gitaar gespeeld, maar was nooit verder geraakt dan het proberen naspelen van Rage Against The Machine-songs. Al snel hing hij zijn gitaar aan de wilgen om zich op garage en hiphop te storten. Om nu origineel uit de hoek te komen leende Skinner een Telecaster van een vriend en speelde zelf 'Fit but You Know It', dat klinkt als The Specials die zich na een avond doorzakken nog maar twee akkoorden herinneren en daar dan maar een song rond bouwen. De tekst haalt de song nog net uit het moeras van de middelmaat, maar niet veel. En dit is de overheersende gedachte na het herhaaldelijk beluisteren van A Grand Don't Come for Free: de songs halen muzikaal bijna nergens het niveau van Original Pirate Material, maar de teksten maken alles nog net te doen.

De eerste zes woorden van de plaat doen het ergste vermoeden. 'It's Supposed to Be So Easy' klinkt gewoon vals en komt alleen in de laatste halve minuut nog op zijn pootjes terecht. 'Could Well Be in' en 'Wouldn't Have It Any Other Way' zijn klef en vervelend. In 'Not Addicted' staat Skinners flow al meer op punt, maar de song ontbreekt de punch en de rauwe beats van Wiley of Dizzee Rascal. Alleen de ingehouden woede van 'What Is He Thinking' en de stream of consciousness van 'Blinded by the Light' slagen erin constant de aandacht vast te houden. Wat een teleurstelling.

"Geezers need exitement" Mike! Daarom schaffen zij zich Treddin' on Thin Ice van Wiley aan en niet deze A Grand Don't Come for Free. Sorry mate!
tekst: Mathias Vermeulen

© Kindamuzik.net, 13-05-2004

But who's right?

Other reviews:
"

http://www.popmatters.com/music/reviews/s/streets-granddont2.shtml
http://www.guardian.co.uk/arts/reviews/story/0,11712,1210939,00.html
http://www.stylusmagazine.com/review.php?ID=1972&PHPSESSID=8d7d982ad3e54ad402db75c0d18c8a0a
http://www.blender.com/reviews/review_2076.html