niet helemaal denk ik. 'kheb net een stukje geschreven voor nl.muziek waarin ik je quote (is ok hoop ik). ben nu te lui voor een apart antwoord dus knip-en-plak ik dat stukje maar hier. ook niet erg hoop ik ;)
_____
ik was er ook, en ja het was erg goed. ik had josh ook gezien als voorprogramma van damien rice, al was hij toen al een tijdje bezig toen ik binnenkwam. ik herinner me dat ik dat jammer vond. 'hello starling' heb ik al een ruime maand in huis, en hoewel ik het mooie liedjes vind luister ik er niet zo
vaak naar als ik meestal wel doe met recente cd's. ik twijfelde dan ook of ik josh wel live wilde zien. een combinatie van de goede herinnering aan dat halve optreden en de grote behoefte om paradiso weer eens van binnen te zien (de laatste keer was het scram c baby-feestje op koninginnedag) gaf de doorslag.
eerst 'a girl called eddy', een gitarist en een zingend meisje dat soms ook piano of gitaar deed. een mooie stem, fraaie rustige liedjes, maar het was het net niet. ik begon me na een paar nummers te storen aan het gebrek aan ingetogenheid in haar stem, teveel uithalen, te 'groot' gezongen allemaal. maar dat kan aan mij liggen.
het geouwehoer overal (ook vooraan, zelfs wat meisjes die vlak onder de zangeres met hun rug tegen het podium leunden) deed me vrezen voor de rest van de avond. dat bleek overbodig, josh wist iedereen muisstil te houden, op frequent gelach en veel applaus na.
deze keer had hij een band bij zich (bas, drum, organ), hij speelde het merendeel van hello starling (niet gehoord: rainslicker, bone of song, the bad actress) maar ook aardig wat andere nummers. ik neem aan dat die voornamelijk van hemzelf zijn ook, het enige andere nummer dat ik herkende was een cover van cohen's 'chelsea hotel'.
ik schreef al dat ik 'hello starling' niet erg vaak luister al raakt-ie
me wel. en op het subjectivisten-forum las ik: "josh ritter live is een stuk beter dan op cd. paradiso gisterenavond was geniaal, maar van hello starling val ik in slaap. ligt het aan mij? " van ene 'ik'. zo extreem denk ik er niet over, als ik de cd luister blijf ik wakker, en ik zing zelfs heel graag mee en kan me dan in sommige liedjes wat verliezen. ik begrijp 'ik' echter wel. de cd mist een hoop. josh wond paradiso om zijn vingers met zijn energie, enthousiasme, charme en bovenal ook humor. 4
zaken die ik op 'hello starling' niet zo terughoor.
het liedje in het donker was 'wings' als ik me goed herinner. echt
helemaal donker, zaal en podium. en helemaal stil, alles en iedereen, op 'wings' na. bijzonder.
een van de langere tussendoor-verhaaltjes ging over een tv-show in noord-ierland waar hij een tijdje terug was. mede-gasten waren roger moore ('the acting eyebrow') en baby-spice. nu moesten we begrijpen dat hij ernstig onder de indruk was van baby spice. natuurlijk waren de vrouwen in amsterdam mooier maar he, vergeet niet dat hij uit idaho
komt! baby spice was op dat moment de mooiste vrouw die hij ooit had gezien en hij besloot haar zijn cd te geven. 'i decided she needed some songs'. veel gegrinnik, vooral van hemzelf. wel, daar stond-ie zo'n anderhalve meter van baby spice af en hij reikte haar richting uit. maar hij had de 2 kleerkasten niet opgemerkt, voordat-ie het wist werd hij naar achteren getrokken. waarop het verhaal hilarisch eindigt met zijn beslissing om de cd dan maar naar haar te gooien, maar baby had zich al
omgedraaid, de cd raakte haar rug en was een beetje too much for her of woorden van die strekking. ik kan het hier lang niet zo grappig opschrijven als hij het vertelde, hij wist paradiso in een collectieve staat van lichte verliefdheid te brengen met die combinatie van mooie liedjes, zijn overduidelijke enthousiasme (hij genoot evenveel als het publiek, de 'thank you's' en 'you're greats' waren niet van de lucht en we geloofden hem) en de charmante opmerkingen en verhaaltjes tussendoor.
na het cd-verhaaltje werd 'chelsea hotel' opgedragen aan 'baby'. zijn frasering en timing maakten dat er regelmatig een lach te horen was (zoals bij 'you told me again that you preferred handsome men, but for me you would make an exception). of zouden dat mensen zijn die het liedje nooit eerder hadden gehoord? nu ja, dan nog. dat er gelachen werd betekent niet dat hij de melancholie niet wist over te brengen. ja, hij hield zich staande, ook met zo'n groot liedje aan.
iets soortgelijks deed hij met 'california'. dat was de eerste toegift en alleen josh met gitaar en de bassist kwamen op. josh vertelde over de palmbomen die hij in california zag. dat waren gelukkige palmbomen, dit in tegenstelling tot de palmen die hij laatst in stockholm zag. vervolgens stapte hij helemaal naar het randje van het podium, en onversterkt volgde een prachtig california. ik schreef al dat ik de cd thuis graag meezing. het was gister niet makkelijk om me in te houden (het publiek was zo stil dat het echt zou opvallen als iemand mee zou zingen) maar vooral met california niet. daar stond josh anderhalve
meter van me af te zingen, zonder microfoon en ook onversterkte gitaar en dan dat liedje met een melodie en wat regels waarin ik me makkelijk verlies. maar ik heb me ingehouden en alleen stemloos meegezongen. aan het eind ging hij zolang door met wat lalala's dat ze van een mooi eind tot een komische act werden. na california kwam de rest van de band erbij en deden ze nog e'e'n nummer (ik ben even kwijt welke). een korte
toegift dus, maar in totaal duurde het optreden van 5 over 9 tot tegen half 11, en de tijd tussen optreden en toegift was te verwaarlozen, hij kwam bijna onmiddelijk terug.
het was een 'feel good' ervaring, bij damien rice had ik net zoiets (bij het optreden van damien cum suis zelf bedoel ik, niet alleen bij josh in zijn voorprogramma), een optreden dat extra bijzonder is door de persoonlijkheden. grappige, vriendelijke mensen die zelf ook genieten van wat ze doen en van de interactie met het publiek, en hun muziek daarmee een meerwaarde geven.
toen ik een half uurtje later mijn jas wilde halen om weg te gaan stond josh ritter te stralen in de hal, omringd door mensen die zich voorstelden, zijn hand schudden en alles. toen ik langsliep tikte ik even licht zijn schouder aan, het registreerde en ik zei ook maar even 'you were great, thanks!' 'thank you, thank YOU' zei hij stralend terug.
ja, laat hem maar genieten, hij heeft z'n huidige succes wel verdiend vind ik.
and as night had come i turned around and headed home,
with a lightness in my step and a song in my bones.
― moniiq, Friday, 28 May 2004 20:55 (twenty-two years ago)
two years pass...