Slayer, en waar blijven de nieuwe helden?

Tenzij je wil dat het net zo klinkt zoals Slayer en de hunnen in 1989, dan is er The Haunted. Geweldig, maar wat regressief.

Kijk, Nightwish en Slipknot zijn ook niet mijn ding, maar da's wel voor pubers wat Slayer, Testament waren voor ons toen we puber waren.

Er zijn wel genoeg nieuwe bands (check bv vooral de releases van Relapse en Southern Lord), maar Dynamo was wat conservatief geprogrammeerd.

Ik vond die vorige ook uitstekend en ik ben doorgaans toch geen metalhead (waarmee ik deze opmerking wellicht meteen diskwalificeer... ;-) (of juist niet natuurlijk).

- Ik ga er eens naar luisteren, heb van nature een aversie tegen Slipknot maar die is nauwelijks op feiten gebaseerd. Overigens: op 12 oktober zijn Slayer én Slipknot te zien in het sfeervolle Ahoy.

In het kielzog van Slipknot was The Locust toch wel een aangename verrassing, maar die hebben ook al op de 3voor12-Luisterpaal gestaan. Heb me met ronnie b dan ook voorgenomen om weer eens (wat vaker) naar de Baroeg te gaan. Vermoeden dat er een hoop leuke extreme metal is, maar we kennen het niet. Relapse en Southern Lord zijn eigenlijk de top van de ijsberg.

(en inmiddels is The Locust al genoemd)

Goede nieuwe bands op het moment Slipknot, Static X, Mastodon, de laatste Machine Head en de rest is wat gerommel in de marge. Leuk gerommel, maar toch margespul. En op eenzame, heersende, onaantastbare hoogte staan wat mij betreft Opeth en Tool.

Slayer was populair en vulde de Jaap Edenhal, Metallica en Megadeth konden dat ook. daar is niet zoveel veranderd. Anthrax staat in Tivoli tegenwoordig, alle andere bands waren ook 'gerommel in de marge'.

Nu vullen Slipknot en Korn de bierhal en Slayer lukt dat nog steeds, net als Metallica. De rest bestaat niet meer of doen clubreünies voor mopperende dertigers. Iron Maiden trekt ook nog steeds een vol stadion, Slayer en Metallica zijn de equivalenten van een generatie later.

In de tussentijd hebben we deathmetal, doom/deathmetal, blackmetal golven gehad met elk een aantal genreaanvoerders (de Slayers en Metallicas) en een heel stel volgelingen die hetzelfde lot wacht als de Exciters, Forbiddens en Defiances.

De metal die nu de moeite waard is klinkt gewoon anders dan toen (gelukkig). Er gebeurt net zoveel, zelfs meer dan in mijn puberjaren. Destijds was ik gewoon niks gewend en kon ik het nog niet in een historisch perspectief plaatsen en leek het misschien revolutionairder. Nu heb je veeeeel meer bands, labels en subgenres: mathgrind, complicore, stoner, drone, funeraldoom, black thrash, powermetal, metalcore, emo, screamo. Alles individualiseert/versplintert (een tendens die in meer aspecten van onze wereld is te zien) en het vergt meer van de luisteraar om daar een weg in te vinden. Daardoor is het ook misschien minder mogelijk alle neuzen dezelfde kant op te krijgen als eind jaren 80 en een dergelijk fenomeen te laten ontstaan.