Benadering van artiesten

Ik word een beetje bang voor je, Daisy...;-)

Vindt een artiest het altijd leuk om te horen dat je zijn of haar muziek geweldig vindt of denk je "Waarom zou ik diegene daarmee lastig vallen?"

Dat weet je nooit en alleen daarom al zou ik het niet doen.

Dat is net zoiets als niet op een meisje afstappen omdat ze het misschien niet leuk vindt als jij haar leuk vindt. Euh... Ofzo. Ik heb er nooit zo'n probleem mee om praatjes aan te knopen.

Ik heb alleen een paar keer een artiest aangesproken als ik daar echt leuk mee had gesproken in Nederland en ik hem of haar op vakantie bij een concert tegenkwam ( Hij van The Kills in een club in Brooklyn of 1 v/d 4 van Interpol omdat hij het een tijdje met mijn ex ' gedaan heeft ' en ik hem dus sowieso betrekkelijk vaak tegenkwam )...

Als ik gewoon fan van iemand zou zijn zou ik misschien wel een babbeltje maken.

Neeeee joh, da's toch weer net wat anders. En artiesten lastigvallen doe ik al op inetrviews.

Soms blijft het bij een complimentje, soms wordt het een babbel, merk je vanzelf.

Maar even terug in de realiteit(blaast vocht op nagels en wrijft ze vervolgens over borstkast):
Daisy, gewoon doen! Zo ben ik nog eens met The Britsh Sea Power(+ groupies) in de kroeg beland, heb ik de gitarist van Johnny Down aan een vriendin gekoppeld en..ja..dat was het eigenlijk wel.

Steve Wynn mengt zich altijd tussen zijn publiek. Hij springt zelfs zo nu en dan met acoustische gitaar van het podium om zo een onvervalst stukje community-singing te initiëren.

De jongens van Timesbold stonden pas geleden ook weer zelf achter de merch-stand. Aardige gasten.

En ik heb een vrij goed contact met een van mij favoriete bands, de Dévics, maar dat wisten jullie geloof ik al.

En ik hebben ooit een soort van gesprek proberen te voeren met Victoria Williams. Helaas zaten we op dat moment niet op dezelfde planeet.

Mike Roche de bassist van TSOL deed (geheel clean en gheel getattood) de merch ook zelf vorig jaar in de Melkweg, en dat na twintig jaar met meer drugs en ellende dan goede platen. Was iig erg leuk om eventjes met hem te kletsen en dat terwijl ik diezelfde avond bij de heren naast zanger JAck stond te pinkelen. Enfin, aardige gasten en oprecht blij met je commentaar!

@Monique; verrek ja dat is natuurlijk 1000 % waar...

Volgens mij dat eerste. Ik denk dat zelfs artiesten die zo bekend zijn dat ze voor publiek moeten worden afgeschermd graag van mensen horen wat ze van hun muziek vinden.

Maar als je een artiest ziet rondlopen, zeker vlak voor of na een optreden, zal die daar volgens mij vrijwel altijd voor open staan.

Of dat een prettig/vruchtbaar gesprek wordt, zal ervan afhangen of het klikt.

Toen John Frusciante in Paradiso optrad kort na het verschijnen van zijn voorlaatste solo-cd, liep hij daarna ook gewoon in het publiek rond. Dat vond ik op zich wel opmerkelijk, vooral omdat ik had verwacht dat zoiets voor hem niet te doen zou zijn vanwege de drommen mensen die hij te woord zou moeten staan. Maar het viel erg mee met die drommen. Velen waren waarschijnlijk na het concert meteen vertrokken, of hadden niet door (en wellicht net als ik niet verwacht) dat hij in de zaal zou rondlopen. Ik ben ook op hem afgestapt, en hij bleek zeer toeschietelijk.

Zo werd ik gisteren al stressy toen je me wilde gaan voorstellen aan de jongen van Grand Buffet. Ik denk dat ik wat dat betreft gewoon nogal contactgestoord ben ofzo....

Mijn vaste methodiek is korte babbel platenmij-persoon, babbel band, iets langere babbel platenmij-persoon, wegwezen....

De interviews zelf verlopen echter vrijwel unaniem erg goed, maar ik ben geen na-babbelaar tenzij de artiest daar op staat en dan ook alleen als het klikt ( ik kan geen mooi weer spelen als ik iemand niet echt mag ).
Ook al mag ik iemand niet dan kan het nog wel een super-interessant interview worden ( misschien wel juist daardoor...)

Sorry dat ik je aan het stressen heb gemaakt, maar ik moest zo nodig naar het toilet en ik weet dat dit soort suggesties je gelijk wegjagen.

En, staande in slaap gevallen? Gisteren in Rotown vond ik het een zeer aangenaam optreden.

Of: ik spreek bandleden over telefoon of mail nog wel eens omdat ze een show in Nighttown doen. Op de avond zelf voorafgaand aan hun show loop ik ook niet naar de backstage. Die gasten zitten niet op mij te wachten voor dat handje schudden enzo. Die zijn bezig een show te maken. Dat denk ik dan.
Als ze mij willen spreken zoeken ze me zelf op, inderdaad. Martyn Joseph is zo iemand, die liep zowat de hele middag achter me aan en verontschuldigde zich daar ook constant voor. Dat vond ik dan ook weer schattig.

Oh, zei je Import!