opscene 13 jaar later

Ik heb het altijd met veel plezier gelezen.. Ook al stonden er minder foto's in als in de OOR, en ook nog eens elke maand zo'n fijn cdtje. Met veel Nederlands spul dan wel, maar dat vond ik ook wel weer leuk.

Maar... wil Opscene terugkomen dan zal dat echt toch moeten met de mensen die Opscene maakten, anders is het niet de Opscene. Vele Opscene-schrijvers werken al lang niet meer als popjournalist. Anderen werken nog steeds in de popjournalistiek en beginnen aardig oud en zuur te worden.

Dus ik weet het niet.

Het zal een opluchting zijn weer een blad te lezen dat echt in muziek geïnteresseerd is. En ik denk dat ze een hoop teleurgestelde OOR-lezers gaan trekken.

Leg maar eens uit wat lui is aan een persdag of welke meuk van de Konkurrent niet om door te komen is.

t'is passief. de journalist hoeft nauwelijks meer eigen initiatief te hebben, niets te ontdekken en daar z'n lezers over te informeren. gewoon slaafs een paar keer per maand naar zo'n persdag in een amsterdams hotel om een willekeurig bandje z'n vaste vragen te stellen en daar dan een nietszeggend stukje over te schrijven. het maakt niet uit wie ze schrijft en voor welk blad want ze zien er allemaal hetzelfde uit.

wees eens een vent en noem eens namen. En leg meteen uit wat jij oud vindt, en waarom dat juist in de popjournalistiek erg is (i.t.t. bijvoorbeeld financieel-economische journalistiek, sportjournalistiek of misdaadjournalistiek)

Verder vind ik dit een vrij grimmig draadje worden.

Opscene was in de tijd dat ik ervoor schreef, wellicht kwalitatief iets beter dan in het laatste jaar (wat niet alleen maar dankzij mij kwam, ;-)), maar zeker in de interviews/reportages was in welke jaargang dan ook weinig van kritiese distansie te merken.
Op een 'nieuwe' Opscene zit ik in ieder geval niet te wachten. In de marge van de pop, rock en dance (het gebied waarin Opscene aanvankelijk opereerde) is op het Net nu veel meer, veel beter en vooral (altijd de makke van Opscene geweest) veel sneller informatie te vinden. Nostalgie is leuk, maar toch vooral iets van vroeger.

Ik sluit me bij Guuz aan: noem er eens een paar, Monique ;-)

wees eens een vent en noem eens namen.
ja precies noem eens namen? en don't be shy ;-)

Popjournalistiek wordt imho steeds meer verwijzen, aanstippen, noemen, categoriseren, optellen en aftrekken. Consumenteninformatie, dus, die vooral enthousiast moet zijn.

(zo, en nu even naar de LOI site voor een cursus Boekhouden)

Met name als het over hun eigen muziek gaat.

Of over hoe ze hun danspasjes hebben ingestudeerd..... ;)

Gelukkig is er ook een levendige underground die misschien niet interessant is omdat er niet genoeg rendement in zit, maar waar wel mensen zitten die wel wat te vertellen hebben.

Hoe dat tij te keren is weet ik ook niet. Ben toevallig net een 'Traditionalist' aan 't interviewen die onze huidige, materialistische maatschappij in de 'eindtijd' vind zitten en het tijd vind dat Thanatos eens wat ruimte komt maken voor Eros. Ik begin maar op microcosmisch niveau dus, meer kan ik ook niet.

waarom heeft iemand die 4 platen verkoopt en in kraakpanden optreedt meer te zeggen dan iemand die 4miljoen platen verkoopt en in de bijlmer bierhal staat?

maakt wat mij betreft niet zo veel verschil uit. eigenlijk hebben die muzikanten, buiten wat ze in muziek kwijt kunnen, zelden iets te melden. heb het dan ook niet (meer) op interviews.

> verwijzen, aanstippen, noemen, categoriseren, optellen en aftrekken

en signaleren, ontdekken, beschrijven/verslaan, plaatsen, uitleggen enzo. van mij mag dat allemaal wel wat meer, ja.

uitleggen

Misschien snap ik het verkeerd, maar stukken waarin popjournalisten dingen gaan uitleggen vind ik Heel Erg Eng (dieptepunt: Radiohead-tekstverklaren in Oor vorig jaar).

dat popmuziek steeds meer een product wordt klopt, met dank aan de gemakzucht waarin de media daarin meegaan het steeds meer als zodanig behandelen (dank u vader postmodernisme ;-))

martijn G: thumbs up!

ps net die nieuwe van Nick Cave op StuBru. best goed.
misschien is popjournalistiek nu juist volwassen geworden en worstelen veel media daar mee.

Waarom gelijk weer zo'n badinerend toontje? Er worden wel degelijk platen verkocht en de concerten zijn ook in gewone concertzalen. Ik ben blij dat ik zelden wat in zo'n bierhal te zoeken heb.

In principe niets, behalve dat die 4 miljoen verkopende tiepjes vaak in een promotionele/commerciële mallemolen terecht komen waar ze vooral verveeld en dus oninteressant van worden.

En vaak mogen die interviews niet eens diep gaan, de lezer mocht eens op z'n intellectuele vermogens aangesproken worden, gaat ie vast weer zappen enzo (figuurlijk gesproken natuurlijk). D'r wordt te veel voor de consument gedacht (alles moet kort, snel, bondig anders haken ze af he?). Wederom oppervlakkigheid om units te moven.

Wat is dat, een interessante vraag? Geef eens een voorbeeld? Ik ga nu even wat interviews op Thinksmall nalezen op interessante vragen (en nu niet aankomen dat jij geen journalist bent, he, wie kan interviewen is een journalist, tis geen beschermd beroep)

@Vonx; oorspronkelijk was 't Koen Poolman.

van Thinksmall:
Adey: “Als iemand me vraagt wat voor muziek Vermont eigenlijk maakt haal ik vaak mijn schouders op, begin wat te hoesten, neem een grote slok drinken, lach wat nerveus en probeer dan op een ander onderwerp over te schakelen. Maar als het per se moet, noem ik het meestal goede, hoekige indie, die net iets verder gaat dan andere bands."
Verdomd interessant, zeg. Verderop vraagt Martijn nog naar 'de toekomstplannen' van Vermont, een vraag die niet onder doet voor 'Wat voor muziek maken jullie'. Andere verdomd interessante vragen van Martijn aan andere bands: 'Noem eens je favoriete bandjes' en 'Heb je nog een boodschap aan Nederland'.

"Vind je je laatste plaat ook niet eigenlijk je minste album?"
"Ha, ik heb hier een cassette van drie jaar terug gevonden waarop jíj zingt, dát is pas slecht zeg."

(Nee, de meeste Think Small-interviews zijn geen extreem hoge kwaliteit. Ja, ik probeer dat te verbeteren. Nee, dat lukt nog niet altijd even goed en toch ben ik zo flauw kritiek op anderen te hebben. Ja, "interessant" mag je door "leuk" vervangen. Nee, wat voor de één leuk is, hoeft dat voor de ander nog niet te zijn. Ja, ga gerust door met lezen, dan worden die stukken überhaupt eens gelezen.)

"Wat je leeftijd en je onderwerpkeuze betreft sta je heel dicht bij je publiek, waardoor je gerust De Stem van een Generatie mag worden genoemd. Wat moet een nieuwe generatie in ieder geval oppikken uit je platen/teksten?" (Aan Mike Skinner van The Streets)

"Serge Gainsbourg heeft ooit eens gezegd dat prachtige kunst uit vuiligheid voortkomt, waarmee hij drank, drugs en onverantwoord leven bedoelde. Zouden The Libertines zónder drank, drugs en onverantwoord leven net zo'n goede plaat hebben gemaakt?" (aan Carl Barat van The Libertines)

"Jij hebt hard moeten vechten voor de carrière die je nu hebt, je kwam nogal wat beren op de weg tegen. Wat was je eerste gedachte toen je Idols op tv zag?" (aan Mary J. Blige)

"Waarom zou ik jullie plaat moeten kopen, en niet gemakkeijk downloaden?" (aan Johnny en Phil van Radiohead)

Serieus: interessante openingsvraag. Ik zou 'm aan Liam Howlett stellen, denk ik.

Artiesten zijn wat mij betreft interessant vanwege a)het leven dat zij leiden (Marilyn Manson, Denvis van The Spades, Beyoncé) b) de keuzes die zij maken (weer Manson, Bruce Springsteen, Matthew Herbert, eigenlijk iedereen die zich politiek uitspreekt in zijn muziek, maar ook bands zoals Blur en The Libertines die sleutelleden eruit gooien)

is het inderdaad zo dat de popjournalistiek nu een stuk slaafser is dan 'vroeger' (wanneer dat ook moge zijn)?

JG ontwijkt de vraag naar wie volgens mij dan oud en verzuurd zijn van de oude Opscene medewerkers vakkundig. JG?

dat was ik niet. dat was mevr. aerts. (x-post)
ik zei iets over het hoge persdagengehalte in de laatste paar jaar van opscene. daar heb ik inderdaad geen cijfers over bij de hand (de bijna complete jaargangen van opscene liggen bij m'n ouders op zolder. voordat het een té 'grimmig' wordt: ik heb opscene altijd met veel plezier gelezen en eens op een vroege lowlands-aflevering zo goed als *alle* ouwe nummers voor een prikkie gekocht). meer een 'gevoel' dat er later nogal wat overlap was met de interview-onderwerpen in de andere bladen en weinig eigen geluid.

wat vinden jullie eigenlijk van de Gonzo als nieuwe Opscene in ons land?

Gonzo is best oké en inderdaad hetgene wat het dichtst bij Opscene komt, maar de nadruk ligt wat mij betreft soms iets te veel op Intellectueel Verantwoorde Vernieuwende artiesten.

Het is niet zozeer dat de nadruk er op ligt, maar vooral dat er constant op gewezen moet worden dat Gonzo aandacht besteed aan Intellectueel Verantwoorde Vernieuwende Artiesten en niet aan die andere, mindere artiesten. Hetzelfde waar Pitchfork last van heeft.

wat zijn dan mindere en wat zijn VVA artiesten?

Wij, van de IVVA..., moet maar 'ns opgericht worden: vereniging ofzo. Politieke partij? Ik zou er op stemmen. :)

het enige écht iets toevoegende muziekblaadje, naast rebound overigens, van de laatste jaren vond/vind ik I Hate Music. tot nu toe twee keer verschenen eenmansdingetje. niet het geijkte interviewtje-recensietje-advertentietje, maar gewoon een paar stukjes over wat de schrijver op dat moment interesseerde plus wat tekeningen en stripjes en plaatjes. zat een voormalig lid van Johan achter als ik het wel heb (aan de andere kant: iedereen in Hoorn die weet hoe een gitaar eruitziet heeft de afgelopen jaren wel eens in Johan gespeeld heb ik het idee). een beetje tussen de ouwe boekmarkst levert nog deze pagina op. Vooralsnog geen woord over I Hate Music 3.

IHM is erg leuk (maar volgens mij hoor ik nu voor het eerst dat het ook op papier verschijnt).

aan de andere kant: al dat gelul over ouwe muziektijschriftjes maakt dat ik zin heb om binnenkort die grote doos bij m'n ouders op zolder weer eens om te kieperen. en daar zitten ook alle rebounds van vroeger in.

Ja, er was ooit een website bij dds, die had ik gemaakt min of meer op eigen initiatief en - ook op eigen initiatief (zo ging dat bij Rebound) - had ik er wat interviews in het Engels vertaald opgezet en een hele grote lijst met links naar bands. Ongeveer tegelijk met mijn stoppen als schrijver was de website zomaar foetsie en ik had geen goede backup. Zelfs de oude doos op zolder van het internet is ze kwijt.
Als ik Paul of Maurice weer eens spreek zal ik wellicht eens vragen of zij de teksten van interview en recensies nog hebben. Zou best leuk zijn om die een op het net te zetten, er stonden best wat eerste Nederlandse interviews in met bands die nu vrij groot zijn. Of met jammergenoeg allang vergeten bands.

Klopt. Onze banen overdag waren dikbetaald genoeg om niet te hoeven kraken. ;-)
Ziedaar ook de reden waarom Opscene niet zonodig geld hoefde op te leveren (behalve voor drukkosten etc. dan).
Uitgeverij Papieren Tijger te Breda had overigens wél kraakwortels.

Welles!

Vraag me wel af wat de Papieren Tijger bedoelt met de Nijpende financiele tekorten van Opscene of van de Papieren Tijger. Dacht namelijk dat de Opscene op het einde zelfs geld opleverde.

Maar goed? Ik herinner me Opscene als het leukste blad waarvoor ik ooit heb geschreven en waar ik alle vrijheid kreeg. Ook om stomme dingen te schrijven, waarop Maarten Keulemans (geloof ik) je met zijn redactioneel commentaar publiekelijk terecht wees. Erg lollig was ook de feedback die je kreeg van de hoofdredactie en andere redacteuren.

Harry rept in zijn verhaal over zeikende medewerkers die vooral gratis cd's willen om te verpatsten, hun stukken geplaatst eisen en Opscene zagen als een opstapje. "Achteraf lach je erom." Over die terugkerende opmerking viel ik dus.

Pitchshifter in de Melkweg ja. Nergens een promopersoon te bekennen, maar gewoon gaan interviewen en vervolgens de promopersoon bruut weggestuurd omdat ze storen tijdens het interview. Was wel geinig.

Misschien had hij het niet over jou.
Net zoals, denk ik, Moon het toen ze vroeg naar Opscene-mijmeringen niet tegen jou persoonlijk had maar tegen de lezers (!!) van het blad in het algemeen.

;)

Als je op de site kijkt zie je meteeen een stukje nogal plichtmatig inhakken op de Rolling Stones in een stuk dat over de Nihilist Spasm Band moet gaan.
In een recensie van The Faint staat "Muziek waarover gediscussieerd is, waarover men analyseert hoe men het beste bij zoveel mogelijk ‘alternatieve’ (maar niet heus) mensen in de smaak kan vallen."
Dat is de toon die me niet aanstaat.
Het is één om te zeggen dat het kut is en beter niet gemaakt had kunnen worden. Maar het is die neiging om van alles dat je niet goed vindt te schrijven dat het alleen voor het geld gemaakt is en dat degenen die het pretenderen leuk te vinden dat alleen doen omdat dat momenteel cool is die me ergert.

Martijn tH legt wel mooi de vinger op de zere plek van de Gonzo. Dat toontje en die mening is gewoon irritant. Anderen zullen het vast mooi realistisch intellectueel vinden. ;-D

de indeling is immers optimist - realist - cynicus. ik ben overigens een romanticus. das weer iets anders ;-)

zure stukjes tref je overigens overal wel eens aan. ook in Oor, ook op KindaMuzik.

Overigens ben ik een relativist. Het oude zuurpruimgehalte van Erik van den Berg is zeer betrekkelijk. Eigenlijk is het gewoon een jonge god.

Relativist of niet of niet, het is nog altijd HET pleonasme.

Voor de goede orde: mijn opmerking over het pleonasme-zijn van "realistische cynicus" was, eh, ironisch bedoeld. Of cynisch-realistisch, whatever. Ik zal mijn smilies niet meer vergeten.

jnhk, dat je het ook nog herrinerd, ik moest er ook weer aan denken toen al de jeugdherrineringen van deze en gene in deze draad naar boven kwamen borrelen.
Provogue: de enge Aldo Paula met zijn kuif knutselde het blaadje eigenhandig in elkaar in zijn nijmeegse flatje. Hij werd ooit nog geassisteerd door zijn medewerker Erland Schenk! En het was inderdaad niet te lezen.

het soort luie persdagenjournalistiek dat we ook kennen van de live-xsen en music mindeds van deze wereld.

Zoals Guuz al zei: het is wat je er zelf van maakt. En het moet gezegd: goeie schrijvers groeien niet aan een boom. Ik heb wel de mazzel dat ik over een pool van (redelijk tot erg) goeie popjourno's mag beschikken voor LiveXS.

Situaties waarin de journalist langer dan een half uur met de band kan optrekken (in de oefenruimte, op toernee, noem maar op) zijn hoogst zeldzaam. Vaak ligt dat ook aan het label of de band zelf. Het gros van de interviews vindt plaats in hotels, voor optredens op via de telefoon (alles liever dan interviews via de mail). Hoe dan ook, als interviewer hoor je altijd en overal je beste spel te tonen. Punt uit. Ooit zelf zo'n persdag meegemaakt, (jg)? Ik wil je best een assignment geven, hoor ;-)

signaleren, ontdekken, beschrijven/verslaan, plaatsen, uitleggen enzo. van mij mag dat allemaal wel wat meer, ja.

Volkomen mee eens.

D'r wordt te veel voor de consument gedacht (alles moet kort, snel, bondig anders haken ze af he?). Wederom oppervlakkigheid om units te moven.

Ligt aan wat de 'angle' is van het blad. Maar ook hier geldt: in de beperking toont zich de meester. De kwaliteit van een stuk ligt niet zozeer aan de lengte van een artikel. Goed schrijven is ook goed kijken wat overbodig is en durven snijden.

Nostalgisch terugkijken is heel af en toe nuttig, maar erover door blijven zagen zonder zelf wat te doen niet. Ik heb met plezier het stuk van Prenger gelezen. Alleen ja, ook daar blijft het bij 'achteraf lach je erom'...

Een nieuw blad met een soortgelijke inslag (alsjeblieft geen kopie) als de Opscene zou inderdaad mooi zijn. Waar is de held(-in) tegen beter weten in de extra hypotheek op zal nemen om het te doen?

Toch wil ik nog een voorbeeld geven van een typische Hans van den Heuvel opmerking: 'Goh ga je Tommy Lee interviewen? Vraag hem dan wat ie liever opslaat: zijn vrouw of zijn drumstel.'

En die arme Herman deed het ook nog.