Goede Smaak, bestaat dat dan?

Moet je vooral blijven doen. Verder niet teveel op anderen letten. Er zijn hier al meer dan genoeg mensen die dat al voor je doen.

Die anderen hebben geen authoriteit. Als ik hun muzieksmaak een beetje ken weet ik of ik ze kan vertrouwen en kunnen ze fungeren als tipgever, zoals ik dan hopelijk hen weer van dienst kan zijn.

Mijn 'real life' vrienden zijn open van geest maar niet zo actief met zoeken van nieuwe dingen. Op het interweb 'ken' ik veel 'zoekers' waarvan ik wel veel tips en vingerwijzingen krijg. In die scene-tjes luistert men doorgaans naar van alles. Het ene moment bespreken we Ustvolskaya, dan de nieuwe Darkthrone, dan zegt iemand me de nieuwe van Arve Henriksen te checken en vervolgens vraagt iemand me naar gave Balkan jazz.

En dat is erg leuk. :)

Over 'goede smaak' heb ik het nooit. Hoewel de mijne natuurlijk rules. ;)

Ook vind ik het opvallend ( beetje open deur, maar toch maar...) dat compleze sfeermuziek altijd op meer journalistieke waardering kan rekenen dan populistischer getinte klanken.

Toegegeven op het diepte interview met Nina Sky zit ik niet te wachten, maar toch vind ik het opvallend dat bv. zo'n TV on the Radio alom bejubeld wordt.
Zij die het weten horen de magie er in o.i.d....

Zelfde geldt voor de dj-sets van Real el Canario (Ambassador), Don Diablo (Lowlands) en dj Premier (Paradiso).
Meer daarover later, want ik moet de deur uit.

deja-vu = subjectivisten eigen. that's why we're here...

(ga ondertussen vooral verder hoor...ik ga even goede smaak stelen op ILM)

Met Durkheim misschien

Of Parsons. ;)

Nee dat moet er nog eens bijkomen, artiesten die mijn ideeen gaan tegenspreken! Pffff. :)
Dat cirkeltje wordt mij trouwens een beetje te druide-achtig. ;)
(Bourdieu, Parsons, Elias trouwens allemaal niet mijn ding. Maar daar hebben we het nog wel over op de Subs-spinoff voor Sociologen.)

Juist. Die skaversie van Bauertje klinkt eigenlijk als een puik idee. Zou daar ook een doommetal versie van zijn te maken?

@Monique: Franse poststructuralistische en structuralistische metalheadz (je weet wel tuig als Barthes, Foucault, Baudrillard, etc...het is een soort verslaving) Maar ik weet niet of die erg behulpzaam zijn.

Zo een echt interviewcommitee. :) De laatste die buiten staat is waarschijnlijk de dolgedraaide artiest.

Dat is heel erg ja. Van hetzelfde soort erg zijn trouwens mensen die als iemand een bepaalde populaire band niet goed vindt, zeggen dat dat vast is omdat ze populair zijn.

Ik vis nu niet naar complimentjes of terechtwijzing, maar ben gewoon benieuwd waar je naar verwees.

Nog zomaar even een constatering. Don Diablo kreeg op Lowlands veel praise voor zijn set omdat hij, als dance-dj, ook zo ' eclectisch ' was om af en toe een gitaarsong te draaien. Wat ik me afvroeg: Is dat wel zo eigengereid, want eigenlijk kan hij alleen herkauwen wat jan uit het jongerencentrum al een half jaar geleden ontdekt heeft. Hij draait Nirvana en take me out van Franz Ferdinand, maar hij zou niet een willekeurige albumtrack van een van die bands kunnen draaien. Dance-dj's draaien rock dus alleen als novelty. Zelfde geldt voor iemand als Real el Canario. ' Zie mij eens wilde doen en Queen opzetten '.
Volgens mij is dat vergelijkbaar met een van mijn collega-dj's (uit ons groepje ) die een hit van Tiesto opzetten als vreemde eend in de set. Dat is toch ook niet revolutionair?
Diablo zou echt cutting edge zijn als hij iets zou opzetten wat buiten zijn hokje viel en wat zich nog niet bewezen heeft.

Los daarvan kan ik best goed uit de voeten met zijn sets, ik snap alleen de ophef niet zo.

Ook Sokal en Bricmonts kritiek gelezen? OF de po-mo generator bezocht?

Enfin, als ik het zo lees bij Der Arnold hierboven zijn we terug naar af want (opa verteld) in mijn eerste uitgangsjaren draaide DJ's vaak een blokje. Een wat? Een blokje! Een blokje disco, blokje top 40, gevolgd door een blokje "wave" (nou ja the police en "a forest" veel verdre ging het niet), dan een blokje quo/ andere stamprock om de zuipboeren rustig te houden en weer terug naar het begin. Kunnen veel dj's van nu wat van leren! :-)

Overigens heb ik een hele goede smaak, helaas is niet iedereen het met me eens....

@arnold,vonx: eclectic is tegenwoordig al een gangbare stroming binnen de dance. in navolging van rockdj's als 2manydeejays en Erol Alkan draaien zij nu ook alles door elkaar. binnen dancekringen zelf slaat dat vooralsnog alleen aan wanneer de sets toch vooral dance zijn en allerlei verschillende soorten dance door elkaar worden gehusseld. op Mystery Land draaide Erol overigens een pure minimal/elektro set. hij had zich goed aangepast ;-)
de flirt tussen rock en dance is natuurlijk al vanaf het begin bezig. met wisselend succes. het hangt ook heel erg van het doel van een set af. is dat 'having a great time with dancing and laughing' dan zijn de gewone plaatjesdraaiers natuurlijk perfect. is het doel echter om mensen in trance te krijgen, dit leven voor even te overstijgen door de dansers volledig op te nemen in een gedraaide droomwereld dan is het weer een ander verhaal. weinigen die dat echt goed kunnen.

verschil in sferen dus, of spheren. hee daar is Sloterdijk!

Ja po-mo generator is grappig. En S&B hebben in sommige gevallen compleet gelijk (Lacan en wiskunde...brrrr, Deleuze en Baudrillard grijpen ook soms te makkelijk even een natuurkunde theorietje)...en dat is dan ook eigenlijk dat volgens mij. Ze zeggen expliciet dat post-struc geen onzin is...en Foucault en Derrida zijn ongrijpbaar voor ze...een noodzakelijke correctie derhalve.

Djs en eclectisch draaien. Dat is toch weinig opzienbarend? Wat me wel een keer opviel is hoe fundamentalistisch zo'n danspubliek daarop kan reageren. Herinner me Chaos of L-Dopa die in Paradiso even leuk zijn set begon met iets ouds van Bowie. Resultaat: fluitconcert. Dorpsmentaliteit.

Chaos en L-Dopa zijn dat natuurlijk zelf schuld, al tien jaar voeden zij hun eigen publiek op met middelmaat en minimale variate. als je dan plots een gek doet kun je dat verwachte. grote stadsmentaliteit dus Omar, in de provinciesteden lopen dj's rond die tien keer beter zijn dan beide heren. dat ze nog steeds mogen draaien in de Melkweg en Paradiso is me een raadsel. in de kleinere steden zijn mensen toch al meer bereid te luisteren naar afwijkingen is mijn ervaring. maar ja, daar hebben ze dan weer geen grote driedaagse Uitmarkt met als special guest Boris!

Arnold gaat nog iets verder, hij geeft zichzelf soms behoorlijk bloot in zijn interviews en laat ook zijn mindere kanten zien. Daarbij weet Arnold regelmatig een artiest heel goed te kenschetsen en te verleiden tot ontboezemingen.

Soms moet ik echt op mijn tong bijten om bepaalde artiesten niet te waarschuwen voor onze Arnold.

Als jullie het doen plaats ik het!

Ik vond zijn Lowlands set drie keer kut. Het begin was erg ok, maar vanaf het moment dat hij Nirvana begon te draaien ging het niveau ergggg omlaag. Ik straalde schijnbaar zo'n erge gaapheid uit dat een meisje naast mij vroeg of ik het wel naar me zin had. Het was Felix Da Housecat waar ik op aan het wachten was. Hij draaide na Don Diablo. Op Noorderslag vond ik Don Diablo leuk draaien, maar al die jaren 90 rock danshits tijdens Lowlands had ik totaal geen trek in.

Kate Moss in een Motorhead shirt kan perfect, omdat Kate Moss ook echt cool is. Althans, dat denken we.
Maar van mensen als Tiesto en de zanger van Kane vinden we het plezieriger als ze resp. van Limp Bizkit en van clubhouse houden. Dat houdt het overzichtelijker. Dan weten we tenminste echt waar ze staan en wat ze niet snappen.

Moeilijker wordt het als ' foute ' artiesten gaan crossoveren. Als Marco Borsato bij een concert van Sonic Youth of Alter Ego zou staan ' omdat ze zulke leuke liedjes schrijven '.
Slim chance, maar zou dat nu juist een doorbraak zijn of zou Marco onze goede smaak op ontoelatebare wijze penetreren?

Don Diablo heeft een paar geweldige platen gemaakt die ik zelf ook maar al te graag draai. Tevens probeert hij iets in zijn sets wat me wel boeit. Vooral omdat hij een heel ander verleden heeft en uit het ID&T kamp komt. Kwaad word ik echter als mensen te euforisch worden en het ' zo eclectisch ' vinden en doen alsof er iets heel speciaals gebeurt. Dat doen ze immers ook niet als dj Hendrik of dj Pieter Underworld draait.

Ook interessant vind ik de fanmatige manier waarop Nicole dj-sets ' bezoekt. Dat betekent namelijk dat de dj zich een beetje
de muzikanten rol heeft toegeeigend. Op zich geen nieuws meer, maar als Nicole aandachtig kijkt i.p.v. danst is het wel een nieuw fenomeen. Een betere crossover tussen indie en dance is er niet, want behalve fervente techno-jongens kijkt er volgens mij niemand naar Laurent Garnier tijdens zijn set, hoezeer hij dat ook zou willen.

Ik wil graag weten waarom Chaos en L Dopa een typisch Amsterdamse reactionaire draaistijl hebben.
Theo? (ik heb opeens een Lowlands associatie) THEO!?

Spencer is toch een moeilijke interview klant als ik het goed heb? Lijkt me cool. Met zijn vieren hem ondervragen en kijken wat daaruit voortkomt. Hij speelt in oktober in Paradiso en komt met een nieuw album, dus volgens mij is het realiseerbaar als alle partijen het leuk vinden om te doen ( We hebben Arien's zegen---zie boven).

Het boeit me hoe Monique dit van mij weet. Het is geloof ik wel waar. Ik hanteer geen richtlijnen voor interviews simpelweg omdat ik niet weet of die bestaan. Ik heb interesse in iedere artiest, meer omdat ze mensen zijn dan doordat het muzikanten zijn. Daarnaast vind ik muziek altijd boeiend. Ook als ik het niet te harden zo slecht vind.
Ik ben fan van ingeblikte hotel-half-uurtjes in triestige hotelkamers. Want op elke andere plek is er lawaai. Perspromoters die in de buurt blijven rondhangen heb ik een teringhekel aan omdat je dan nooit close kan worden met de artiest.
Ik was verzot op de kelder van Labels. Omdat je er in alle rust, in een vertrouwde omgeving gek kon doen en je artiest af kon werken.
I'm all for Stream of Consciousness Newer than New Journalism...

Er wordt momenteel weer veel in blokjes gedraaid. Vooral door dance-dj's. En ze doen of het iets nieuws is ( Joost van Bellen's pr machine draait op volle kracht wat dat betreft ).
Ik draai nog steeds gewoon wat ik leuk vind. Bij voorkeur niet in blokjes. Ik hoef immers geen coherent 'verhaal ' te vertellen. Dat 'verhaal ' ontstaat vanzelf toch al uit alle kleine ' verhaaltjes'(songs) die ik vertel. Vind ik veel boeiender omdat ik daardoor alle vrijheid heb om alles op elk moment te kunnen draaien.
Alleen als je breed van smaak bent zul je het grotendeels leuk gaan vinden. Anders moet je maar dronken worden.

Het leukste uur is trouwens het eerste en soms het laatste uur. Omdat je dan als dj alles kunt draaien wat je eigenlijk niet kunt draaien. It's a Shame dat veel mensen van die mogelijkheid geen gebruik maken.

Je dacht toch niet dat Kate dan ook echt Motörhead platen in de kast heeft of zelfs maar kent? Die metalshirts als fashionstatement vond ik weer echt van een leeghoofdigheid typisch voor alles wat trendy is.

Slim chance, maar zou dat nu juist een doorbraak zijn of zou Marco onze goede smaak op ontoelatebare wijze penetreren?

Frank Rijkaard anyone? Die komt er nooit meer vanaf (ook wel de schuld van al die andere voetballers die zonder uitzondering van R&B en hiphop lijken te houden, dan spring je er al gauw uit).

Valt mij wel op in programma's als Zomergasten en Wintertijd hoe behoudend de 'Bekende Nederlander' is als het op hedendaagse muziek aankomt, hoewel ik het vermoeden heb dat Theo Maassen wel meer hiphop kent dan N.E.R.D.

Maar verder, Marco bij The Pixies? Maakt mij niet uit, more power to him. :)

Hehehe, juist. Maar ik tracht te komen op de filosoof die zei: Ik wil geen smaak - noch goed noch slecht - omdat ik ze zelf wil uitvinden. Of bedacht ik dit zelf ineens? Whatever. Goeie smaak: Ik tracht zoveel mogelijk buiten sociale groepen te blijven zodat ik het zelf kan definieren.

Niet vervelend bedoeld hoor, maar wat doe je dan op een forum als dit? Ik heb bij mezelf gemerkt dat muziek een heel stuk minder leuk is als je grotendeels buiten "sociale groepen" verkeert. Eigenlijk wordt het dan alleen maar een middel tegen achtergrondstilte.
Dat het op deze manier onvermijdelijk is om een beetje op z'n Arnoldiaans in "kunnen" en "niet kunnen" te denken neem ik dan maar op de koop toe.

@Arnold: wist je ook dat artiesten popjournalisten recenseren zoals we bands recenseren? Je zou het niet denken maar jij laat meer indruk op hen na dan Britt Stubbe. Best knap.

Als je echt niet weet wat je een band moet vragen, kan je gewoon vragen wat ze van andere journalisten vinden. Zo schijnen Duitse journalisten te serieus voor woorden te zijn en zelfs boos te worden op puberale artiesten zoals Mogwai.

Nu vraag ik nooit echt wat artiesten van journalisten vinden, maar soms vraag je hoe ze de persdag vinden. De meesten vinden het vreselijk, blijkbaar stellen we allemaal -zonder uitzondering- dezelfde vragen.

Ik wil graag weten waarom Chaos en L Dopa een typisch Amsterdamse reactionaire draaistijl hebben.
Theo? (ik heb opeens een Lowlands associatie) THEO!?
schei uit zeg.. ik kan mijn huis niet eens meer.. iedereen zeikt over Lowlands terwijl ik daar al vijf jaar niet meer kom.
ehhhh wat betreft Chaos en L Dopa moet ik de geschiedenis in. ooit was er drum&bass al duurde het even voor Nederland weet kreeg van het genre. beste plek to be in die dagen (eind jaren negentig): Roxy, vrijdagavond. Flow heette het. een al hipheid. dat was drum&bass toen. de soundtrack van de toekomst. te weird en vet om te begrijpen. plots mocht je de roxy niet meer in op sneakers. een grote grap natuurlijk want wat dragen drum&bass headz? juist. Chaos en L Dopa verhuisden naar de Melkweg. en daar ging het mis. terwijl in Rotterdam de vernieuwingen in het genre werden gevolgd, er aan mee werd geholpen zelf, leunde men in de hoofdstad achterover en bleef doen wat men altijd al deed: dezelfde plaatjes, dezelfde stijl... gaaap.
het probleem met amsterdam is dat het niet door heeft wanneer de dingen in de stad zelf niets meer zijn. men blijft stug volhouden dat wat ze zelf doen het best is. iets anders horen ze natuurlijk ook niet want de stad uitkomen, ho maar. en zo hebben beide heren al jarenlang het alleenrecht op drum&bass in de Melkweg en Paradiso terwijl ze echt vreselijk gemakzuchtig te werk gaan en ouderwets draaien. ze stonden zelfs op 5daysoff. onbegrijpelijk. maar goed. ik kom dan ook niet uit Amsterdam ;-)

New Journalism is overigens helemaal niet nieuw. in nederland natuurlijk wel, maar dat is niet zo verwonderlijk gezien onze schrijvende traditie.

Okee, Frank Rijkaard mocht een keer plaatjes draaien bij de VPRO, maar van Ron Jans, de trainer van FC Groningen, kan hij nog wat leren. Jans, destijds een prima linksbuiten met flair, heeft een muziekcollectie om U tegen te zeggen. Laat de selectie op weg nar een uitwedstrijd gerust Cortez the killer van Ome Neil horen. Roept Songs: Ohia zomaar uit tot plaat van het jaar 2003 en geniet met volle teugen van Eastern Lane. Dat zal ze leren!

Hou je dan wel echt van de muziek die je draait Martijn? -ook niet lullig bedoeld-

In Nederland geldt 'Montijn' van Dirk Ayelt Kooiman overigens als een goed voorbeeld van de journalistieke roman.

Mijn eigen ervaring is, dat het interview beter wordt naarmate ik meer van mijzelf in het gesprek leg. Immers, waarom zou ik van mijn gesprekspartner, die ik vaak voor het eerst spreek, mogen verwachten dat hij of zij zomaar het achterste van de tong laat zien? Het is geven en nemen. Je oogst wat je zaait.

Dat heb ik mezelf ook wel eens afgevraagd. Natuurlijk houd ik echt van de muziek, maar ik weet niet of ik meer van muziek houd dan de gemiddelde mens. Het is ook gewoon dat ik een hobby nodig heb, als remedie tegen het leven (niet al te dramatisch opvatten svp). Roger had het hier in zijn jaarlijstenserie geloof ik ook over.

Daar kan ik me ook in vinden.
Ik vroeg het me gewoon af, want ik hou echt van de muziek los van het feit of het in een bepaalde groep past. Ik snap ook dat een sociaal klankbord mijn smaak beinvloed of heeft beinvloed, maar los daarvan zit ik dingen te verzamelen die -voor zover ik dat kan overzien- niemand anders in mijn omgeving heeft of zelfs snapt (dat is toch geen muziek? is een veel gehoorde kreet in huis). Ik hou mezelf dan maar voor dat ik een erg goede smaak heb. Ik ben de spookrijder die roept dat iedereen fout rijdt :-))

Wie bepalen eigenlijk wat goede smaak is en vanuit welke bevoegdheid doen ze dat?
Wat me bij mezelf, collega-popjourno's, programmeurs, boekers e.d. vaak opvalt is dat we 'regeltjes creeren '. Dit mag, dit is not done, die en die doet er niet meer toe etc. etc.

Ik heb de indruk dat dat het belangrijkste verwijt aan deze kant van de bizz is. Ik spreek vaker muzikanten dan popjourno's, en zij zijn zich doorgaans zeer bewust van de regeltjes waar Arnold aan refereert. Storen zich daar meestal ook sterk aan, omdat ze zelden gebaseerd zijn op ontwikkelingen binnen de muziek.
Als ik hun perceptie in dit kader zou moeten omschrijven, zou ik zeggen dat ze vinden dat oordelen over muziek door de pop-pers louter bepaald wordt door die regeltjes, en DUS niet door goede smaak.

Wat goede smaak is, zou ik zo niet durven forumuleren. Wél durf ik te stellen dat goede smaak op geen enkele manier volgens gedeelde regetjes is vast te leggen, zeker niet als ze steeds veranderen.

Als je constateert dat je volgens veranderende regels bepaalt wat goede smaak is, moet je volgens mij serieus aan je competenties als recensent gana twijfelen. Mijns inziens bepaal je met dat soort regels hooguit wat mode is.

Nieuwe vormen van nieuwe journalistiek schijnen dit soort fora te zijn. Maar de stijlvorm die Arnold en Diekhoes kiezen heeft ook wel wat.

This occurs in four stages. First, a long Introduction (ND 1-57) works out a concept of "philosophical experience" that both challenges Kant's distinction between "phenomena" and "noumena" and rejects Hegel's construction of "absolute spirit." Then Part One (ND 59-131) distinguishes Adorno's project from Heidegger's "fundamental ontology" in Being and Time. Part Two (ND 133-207) works out Adorno's alternative with respect to the categories he reconfigures from German idealism. Part Three (ND 209-408), composing nearly half the book, elaborates philosophical "models." These present negative dialectics in action upon key concepts of moral philosophy ("freedom"), philosophy of history ("world spirit" and "natural history"), and metaphysics. Adorno says the final model, devoted to metaphysical questions, "tries by critical self reflection to give the Copernican revolution an axial turn" (ND xx). Alluding to Kant's self-proclaimed "second Copernican revolution," this description echoes Adorno's comment about breaking through the deception of constitutive subjectivity.

Like Hegel, Adorno criticizes Kant's distinction between phenomena and noumena by arguing that the transcendental conditions of experience can be neither so pure nor so separate from each other as Kant seems to claim. As concepts, for example, the a priori categories of the intellect or understanding (Verstand) would be unintelligible if they were not already about something that is nonconceptual. Conversely, the supposedly pure forms of space and time cannot simply be nonconceptual intuitions. Not even a transcendental philosopher would have access to them apart from concepts about them. So too, what makes possible any genuine experience cannot simply be the "application" of a priori concepts to a priori intuitions via the "schematism" of the imagination (Einbildungskraft). Genuine experience is made possible by that which exceeds the grasp of thought and sensibility. Adorno does not call this excess the "thing in itself," however, for that would assume the Kantian framework he criticizes. Rather, he calls it "the nonidentical" (das Nichtidentische).

The concept of the nonidentical, in turn, marks the difference between Adorno's materialism and Hegel's idealism. Although he shares Hegel's emphasis on a speculative identity between thought and being, between subject and object, and between reason and reality, Adorno denies that this identity has been achieved in a positive fashion. For the most part this identity has occurred negatively instead. That is to say, human thought, in achieving identity and unity, has imposed these upon objects, suppressing or ignoring their differences and diversity. Such imposition is driven by a societal formation whose exchange principle demands the equivalence (exchange value) of what is inherently nonequivalent (use value). Whereas Hegel's speculative identity amounts to an identity between identity and nonidentity, Adorno's amounts to a nonidentity between identity and nonidentity. That is why Adorno calls for a "negative dialectic" and why he rejects the affirmative character of Hegel's dialectic (ND 143-61).

Adorno does not reject the necessity of conceptual identification, however, nor does his philosophy claim to have direct access to the nonidentical. Under current societal conditions, thought can only have access to the nonidentical via conceptual criticisms of false identifications. Such criticisms must be "determinate negations" pointing up specific contradictions between what thought claims and what it actually delivers. In this process those aspects of the object which thought misidentifies receive an indirect, conceptual articulation.

The motivation for this negative dialectic is not simply conceptual, however, nor are its intellectual resources. Adorno's epistemology is "materialist" in both regards. It is motivated, he says, by undeniable human suffering--a fact of unreason, if you will, to counter Kant's "fact of reason." Suffering is the corporeal imprint of society and the object upon human consciousness: "The need to let suffering speak is a condition of all truth. For suffering is objectivity that weighs upon the subject . . . " (ND 17-18). The resources available to philosophy in this regard include the "expressive" or "mimetic" dimensions of language, which conflict with "ordinary" (i.e., societally sanctioned) syntax and semantics. In philosophy this requires an emphasis on "presentation" (Darstellung) in which logical stringency and expressive flexibility interact (ND 18-19, 52-53). Another resource lies in unscripted relationships among established concepts. By taking such concepts out of their established patterns and rearranging them in "constellations" around a specific subject matter, philosophy can unlock some of the historical dynamic hidden within objects whose identity exceeds the classifications imposed upon them (ND 52-53, 162-66).

What unifies all of these desiderata, and what most clearly distinguishes Adorno's materialist epistemology from "idealism," whether Kantian or Hegelian, is his insisting on the "priority of the object" (Vorrang des Objekts, ND 183-97). Adorno regards as "idealist" any philosophy that affirms an identity between subject and object and thereby assigns constitutive priority to the epistemic subject. In insisting on the priority of the object, Adorno repeatedly makes three claims. First, that the epistemic subject is itself objectively constituted by the society to which it belongs and without which the subject could not exist. Second, that no object can be fully known according to the rules and procedures of identitarian thinking. Third, that the goal of thought itself, even when thought forgets this under societally induced pressures to impose identity on objects, is to honor them in their nonidentity, in their difference from what a restricted rationality declares them to be. Against empiricism, however, he argues that no object is simply "given" either, both because it can be an object only in relation to a subject and because objects are historical and have the potential to change.

Under current conditions the only way for philosophy to give priority to the object is dialectically, Adorno argues. He describes dialectics as the attempt to recognize the nonidentity between thought and the object while carrying out the project of conceptual identification. Dialectics is "the consistent consciousness of nonidentity," and contradiction, its central category, is "the nonidentical under the aspect of identity." Thought itself forces this emphasis on contradiction upon us, he says. To think is to identify, and thought can only achieve truth by identifying. So the semblance (Schein) of total identity lives within thought itself, mingled with thought's truth (Wahrheit). The only way to break through the semblance of total identity is immanently, using the concept. Accordingly, everything that is qualitatively different and that resists conceptualization will show up as a contradiction. "The contradiction is the nonidentical under the aspect of [conceptual] identity; the primacy of the principle of contradiction in dialectics tests the heterogeneous according to unitary thought [Einheitsdenken]. By colliding with its own boundary [Grenze], unitary thought surpasses itself. Dialectics is the consistent consciousness of nonidentity" (ND 5).

But thinking in contradictions is also forced upon philosophy by society itself. Society is riven with fundamental antagonisms, which, in accordance with the exchange principle, get covered up by identitarian thought. The only way to expose these antagonisms, and thereby to point toward their possible resolution, is to think against thought, in other words, to think in contradictions. In this way "contradiction" cannot be ascribed neatly to either thought or reality. Instead it is a "category of reflection" (Reflexionskategorie) enabling a thoughtful confrontation between concept (Begriff) and subject matter or object (Sache): "To proceed dialectically means to think in contradictions, for the sake of the contradiction already experienced in the object [Sache], and against that contradiction. A contradiction in reality, [dialectics] is a contradiction against reality" (ND 144-45).

The point of thinking in contradictions is not simply negative, however. It has a fragile, transformative horizon, namely, a society that would no longer be riven with fundamental antagonisms, thinking that would be rid of the compulsion to dominate through conceptual identification, and the flourishing of particular objects in their particularity. Because Adorno is convinced that contemporary society has the resources to alleviate the suffering it nevertheless perpetuates, his negative dialectics has a utopian reach: "In view of the concrete possibility of utopia, dialectics is the ontology of the false condition. A right condition would be freed from dialectics, no more system than contradiction" (ND 11). Such a "right condition" would be one of reconciliation between humans and nature, including the nature within human beings, and among human beings themselves. This idea of reconciliation sustains Adorno's reflections on ethics and metaphysics.

Meer alhier.

deze is meer to the point en in het nederlandse boven dien: Wat Moeten We Nu Nog Met Adorno?.

overigens denk ik dat het anno 2004 alleen lezen van Adorno over popcultuur veel te mager is. koop liever een goed introductiewerk.

bijvoorbeeld deze van Dominic Strinati: An Introduction To The Theories Of Popular Culture

Wel, ironisch doen. Wat duidelijk niet begrepen wordt. :-)

Theo, dat Strinati boek was echt goed. Momenteel een boek over Cinema en Lacan aan het lezen.

Adorno had moeten meedoen aan zo'n druïdeweekendje op de hei, lekker ontrationaliseren. Met hulp van wat paddo's was hij dan ook zeker ondersnapt aan de onderdrukking door de empirische realiteit.

Maar wat zou Frith zeggen voor goede smaak? Dat het een idefix is?

De mooiste recensie die ik ooit heb gelezen, is van de hand van een Kerrang-redacteur over Kyuss. Hij hoorde Blues For A Red Sun en wilde gelijk zijn klotebaan opzeggen.

De empirische realiteit is voor mij anders ook heel onderdrukkend de wekker hem wreed aan mij opdringt terwijl ik in mooie dromen verwikkeld ben. ;)
Maar empirische realiteit is gewoon, of het politieke systeem nou onderdrukkend is of niet. Alleen als je uitgaat van een metafysisch Matrix scenario waarin de empirische realiteit iets is dat door een god-achtig iets aan ons wordt opgelegd om ons te onderdrukken.
Ook vraag ik me af of er wel sprake is van toenemende rationalisering. Eerder zou ik zeggen: betere rationalisering. Immers, als je zegt dat het dondert omdat de goden ruzie hebben, is dat ook rationaliseren van de empirische werkelijkheid.

wat Adorno zegt over toenemende rationalisering per definitie onderdrukkend is geworden is niet eens zo ouderwets. de Amerikaanse filosoof Ritzer zegt in zijn The MacDonaldisation of Society ongeveer hetzelfde.

Ritzer zegt, als ik het zo even snel kan zien op een op zijn ideeën gebaseerde site dat pogingen tot rationaliseren van de maatschappij kunnen leiden tot consequenties die irrationeel zijn. De maatschappij rationaliseert dan dus niet, er worden slechts pogingen tot ondernomen

Toch is Adorno weer urgent aangezien we volgens Gore Vidal in een soort pre-fascistische fase zitten vergelijkbaar met het vooroorlogse Italie.

Beweerde Vidal dat voor of na dat hij zichzelf belachelijk had gemaakt met dat essay waarin hij beweerde dat de regering Bush achter de aanslag op het WTC zat?

Ik snap nooit zo goed waarom men zo bang is voor rationalisering. Martijn, je hebt gewoon gelijk. Mensen zijn bang voor veranderingen.

bang voor het rationalisering zijn ze ook niet, wel hebben ze iets tegen de manier waarop in een kapitalistische maatschappij rationalisering wordt gezien als middel tot objectivering.

en ehh Monique: ik ken het werk van Fritz en ik vraag mij af hij wel gelijk heeft in zijn typering van de invloed van de popjournalistiek. ik ben het in ieder geval niet met hem eens.

en martijn: ik geloof helemaal niet dat mensen per definitie bang zijn voor verandering. dat hangt van het sociale systeem af waarin ze leven.

Objectiviteit wordt gigantisch overgewaardeerd, volgens mij is het namelijk niet eens mogelijk om objectief te zijn, wel rechtvaardig. En rechtvaardigheidsgevoel is volgens mij juist niet rationeel.

Wat ik bedoel is dat de schikking die je mening vormt al bekend is en dat je uit de bloemenvelden der feiten een boeket naar smaak samenstelt. Je stelt 'm hooguit bij als je nieuwe bloemen ziet. :)

Maar goed da's een beetje besides the point.

de draad mag dicht!

ik voeg er zo wel een voorbeeldje aan toe en dan zijn we weer go...

Arnold, doe lekker je eigen ding, zoek je eigen pad. Van mensen die denken te weten hoe het 'hoort' en wat 'goed' is en daar een zekere vorm van autoriteit aan wensen te ontlenen krijg ik persoonlijk altijd jeuk op heel vervelende plaatsen, niet zelden op plaatsen waar ik moeilijk bij kan komen.

Daarbij komt: geen goede smaak zonder slechte smaak en andersom, toch? Kijk, ik vind Spiderland van Slint een van de beste albums aller tijden, maar ik kan me ook een liesbreuk dansen op Late at Night van Maywood. Tja. Het is maar van welke kant je het bekijkt.
Wat een ander daarvan vindt, vind ik helemaal niet interessant. Ik bekijk het gewoon van mijn kant.

Op die grens van goede en slechte smaak kan het behoorlijk spoken, hoor. Voorbeeld? George Baker! Uitgescheten in Nederland totdat Tarantino Little Green Bag voor Reservoir Dogs gebruikte. Ja, bleek bij nader inzien toch wel een lekker plaatje te zijn. George Baker was weer cool. Wie bepaalt dat? Een nieuwe generatie die Tarantino waardeert om z'n afwijkende muziekkeuze. En waarschijnlijk vonden alle liefhebbers van weleer de comeback van Hans Bouwens helemaal goed. Kom daar trouwens eens om als een indieband doorbreekt naar het George Baker-publiek, of (gelezen in andere draad) als je zus het fantastische Sonic Nurse van SY opzet als achtergrondmuziek. Dan schuurt en trekt het in de wereld van de zogenaamde goede smaak, niet in de laatste plaats bij de parochianen waar Monique naar verwijst.

En wat het schrijven betreft, ook daar geldt dat je gewoon moet doen waar je jezelf prettig bij voelt. Schrijf jij volgens een ander in een bepaalde stijl of (beter nog) een 'traditie'? Maakt jouw stijl zelfs 'school'? Nou en! Gewoon je eigen gang gaan. Copycats zijn er al meer dan genoeg.

Ook ik heb een zwak voor die plaat
En het introthemaatje is gejat door the smiths voor the boy with a torn in his side

Als jij het wil plaatsen, wil ik het proberen te regelen!

;-)

Zet het maar op, Martin.

Omar, ga jij nog mee?

Vandaag op de draaitafel: Dr. Alimantado, Cado Belle en The Adverts.

Vandaag op Winamp: Benny Benassi en Frédérique Spigt.

Vandaag onder de douche: Moppie (van Lange Frans & Baas B.).

Allemaal uit eigen vrije wil door m'n kop gejaagd. Bezit ik nu goede, slechte of helemaal geen smaak? Het zal me aan m'n bam zaaien.

wauw, ik ben erg benieuwd! wie hebben er uiteindelijk allemaal geparticipeerd in dit groepsgebeuren?