Ja, hallo zeg

Inderdaad lof voor de laatste Oor. En dat terwijl Howlin' van der Horst en Koks weer een klein beetje meedoen qua recensies! Maar je hebt gelijk Theo, zo hoort het. Al leggen we de lat hoog en dus wachten we op de alles verschroeiende uitgave waarin Oor leven en werken van Jeffrey Lee Pierce/Gun Club gaat duiden om de heruitgave van Death Party/Miami/Las Vegas Story kracht bij te zetten. Kom op Engelshoven!

Enne, thumbs up for The Charlatans, Second Coming is verdomd goed, I'm free is nog best te pruimen, waar zijn The Inspiral Carpets, hoe zit het met Jesus Jones, doet Ned's Atomic Dustbin nog iets en wie waren die New Fast Automatic Daffodils ook al weer? The Music? Da's echt iets anders vindt

Engelse heroineverslaafden die in hun vrije tijd muziek maken. Er is net een benefiet-cd verschenen en ook zijn ze net begonnen aan een tournee om aandacht te vragen voor hun situatie. Sommige filantropen doneren geld aan Greenpeace of Jantje Beton. Anderen weer aan the Libertines.

En hoe zou dat met Radiohead’s Kid A zijn gegaan? Was dát een debuut geweest van een onbekende band zonder verhaal, dan hadden genoeg journo’s die plaat na één luisterbeurt geen kans meer gegeven. Sommige platen – ook van rammelrockbandjes zo blijkt – worden gewoon beter bij meerdere draaibeurten. Bij The Libertines lees en hoor je dit telkens terug: de eerste luisterbeurt vond iemand hem matig of redelijk, maar na enkele luisterbeurten luisterde diezelfde persoon niets anders meer. Zo ook bij ondergetekende: bij de eerste keer had ik zo m’n vraagtekens maar nu is dit de grootste kanshebber voor m’n plaat van het jaar 2004. En ik durf ook glashard te zeggen dat dit zonder het verhaal vooraf maar mét een aantal luisterbeurten ook was gebeurd. Er zullen ongetwijfeld platen in de vergetelheid raken omdat mensen bij één keer draaien afhaken, maar bij The Libertines is genoeg reden geweest om het door te zetten. Een geluk. En ja, dat valsige en rammelige ís charmant, het heeft iets. Behalve bij ‘Don’t Be Shy’ dan. Juist het feit dát je hoort hoeveel goede melodieen en ideeen er inzitten, maar dat het er zo uitkomt heeft iets wat gestoord maar net zo aantrekkelijk is. Het is echt, en dat lijkt me nog steeds een goede eigenschap. En overigens: als het verhaal niet in de media was verteld, was het voor het eerst op de plaat zelf te horen geweest, het verhaal van de band op zich. Het is niet voor niets dat de plaat gewoon The Libertines heet.

Overigens – al ben ik het niet met de strekking eens – méér van dit soort stukken. Lekker prikkelend en een flinke mening.

In journalistieke stukken, zoals interviews, vind ik het stuitend meningen te ontdekken, laat staan flinke. Op die momenten wordt de essentie van de journalistiek op zijn kop gezet. Natuurlijk moet je hier in geen idealist zijn, het is een utopie, maar in popjournalistiek is het te pas en onpas laten doorschemeren van de mening wel erg bon ton.
Het goede aan het stuk van Van den Berg is dat hij eindelijk, maar dan ook eindelijk, eens iets anders schrijft / een andere invalshoek kiest vanwaaruit het interview met Barat weer te geven. Maar dat maakt hem eerder Koning Eenoog in het land der blinden. Qua vermakelijkheid is Van den Berg wel in ieder geval wel 1 van de betere schrijvers, naar mijn idee.

Voor meningen heb je andere plaatsen zoals daar zijn de columns, de essays, de opiniepagina's, de vrije tribunes, de brievenpagina. Dat in een stuk iedereen aan het woord gelaat kan worden kan natuurlijk zeer verhelderend werken en zijn een waarlijke remedie voor het met de waan van de dag meegaan.
Vrij Nederland is natuurlijk een opinieblad en is bijgevolg minder neutraal dan andere media, hoewel die vanzelfsprekend wel wat ideologiën onder het gras hebben verstopt. Maar in de interviews die in de VN gepubliceerd worden, cijfert de journalist zich toch altijd wel weg, terwijl ik dat in de muziekjournalistiek (buiten de dagblad-) toch vaak niet zie gebeuren.

Ik vind dit geen interview. Het is een essay waaraan Libertine Carl vier quootjes bijdraagt. In de inleiding stelt EvdB een vraag (Libertines de belangrijkste band van deze generatie. Terecht?) die hij in het artikel opinierend beantwoordt.

Het is inderdaad geen interview, maar het staat er wel boven; vandaar. Goed geschreven essays mogen wat mij betreft vaker in de OOR, om het geheel wat wijzer, relevanter en urgenter te maken. Bij mij ligt dan vooral het bezwaar dat het een interview wordt genoemd. Naast dit essay over The Libertines had ik dan wel graag een neutraal, scherp, verrassend en vlot geschreven interview gezien met Carl Barat. De beide genres moeten goed gescheiden blijven en elkaar aanvullen.

Die vind je al in om het even wel ander medium (en als je die leest snap je meteen waarom Erik van den Berg voor deze aanpak heeft gekozen). Nu was er ruimte voor andere stukken. Bijvoorbeeld een ook al plezierig stuk over festivals in het buitenland.

Ik vind wel dat muziekjournalistiek een heel andere benadering verdient dan algemene journalistiek. Politiek e.d. verdient een veel kritischer houding dan muziek en kunst.

Met muziekjournalistiek vind ik een mening ook niet erg, maar zelfs logisch (is dat niet het hele idee achter Subjectivisten?). Ik vind wel dat er bij de schrijver wel een bepaalde interesse voor het onderwerp moet bestaan. Er voor open staan, niet per definitie fan of liefhebber, maar het wel een eerlijke kans hebben gegund. Anders krijg je of een zouteloos oppervlakkig stuk of een bevooroordeelde ego-trip (en niet zelden vol fouten). Dan vraag ik me af waarvoor het geschreven is. Ik ga er altijd van uit dat interviews in de eerste plaats geschreven worden voor mensen die geïnteresseerd in het onderwerp en niet de journalist, die zullen zich in zo'n geval dus altijd ergeren.

Ik denk dat voor mij de toon van een artikel vooral van belang is.
Ook mij viel op dat er maar een paar quotes in het EvdB stuk zaten, maar ik had zelf ook aan die interviewtafel gezeten en kon me daar wel iets bij voorstellen. In het geval van Carl kun je of tot een essay overgaan of met de interviewtape in de hand gaan ontcijferen ( hij slist nogal ) en opleuken.
Hoe ver je mag gaan qua opleuken is denk ik voor iedereen weer anders...

Daar kunnen we ook nog wel een boeiende discussie van maken. Hoe ver mag de waarheid gerekt, gestretched en versierd worden om het de lezer naar de zin te maken?
Voor mezelf weet ik waar de grenzen liggen, maar ik ken mensen die vinden dat ik te strict ben en ook personen die van mening zijn dat ik mijn boekje soms te buiten ga...

Toch is het knap van De Volkskrant dat ze nog steeds als links bekend staan. Misschien is dat wel net zo'n prestatie als de Amerikanen laten geloven dat Bush een capabele bestuurder is.

Het Subjectivisten-gebeuren staat vanzelfsprekend buiten de journalistiek. Het is een vrijplaats, waar je ongeneerd je mening kan spuien. Verder is elke journalist geïnteresseerd in zijn onderwerp, daarvoor heb je het beroep gekozen. Als je geen interesse kan opbrengen voor jouw journalistieke gebied dan kan je er meteen mee ophouden.

Anders krijg je of een zouteloos oppervlakkig stuk of een bevooroordeelde ego-trip (en niet zelden vol fouten).

Als je je als journalist wegcijfert hoeft het echt niet per direct zouteloos te worden: daar ben je een goede journalist (met goede vragen, sterke insteek) en goede schrijver voor. De ego-tripperij is zogezegd voor de andere plaatsen in het week-/ dagblad. Het is toch een vergissing te denken dat wanneer je niet in het stuk laat doorschemeren wat jouw favoriete album van de band is, of iets dergelijks, het een vervelend stuk wordt om te lezen? Tevens is het een vergissing te denken, dat wanneer een journalist niet openlijk zijn meningen belijdt dat het dan wel op een sneaky moet gebeuren. ALS er meningen verstopt zijn dan kan je dat als lezer herkennen. Het wordt vervelend als het veel kostbare woorden in een stuk inneemt.

Om toch niet volledig off topic te gaan, ik ga akkoord met alles wat Martijn zegt.

Wat het on-topicgedeelte betreft: alles precies omgekeerd aan wat JRGN zegt. Subjectivisme buiten de journalistiek, ja daag.

Frank Kalshoven vond ik ook altijd wel sterk.
Maar van die rechtse would-be "grote denkers" heb je er veel. Bart Spruyt, Joost Niemöller, Frits "Het is allemaal de schuld van Den Uyl!" Bolkestein en Paul Cliteur. Dat die man het heeft geschopt tot bijzonder hoogleraar filosofie geeft te denken over het niveau van de filosie in Nederland.

Trouw is op zijn eigen christelijk-sociale manier momenteel waarschijnlijk linkser dan De Volkskrant. En zelfs het wat stoffige, maar solide progressief liberale NRC gaat het grachtengordelsufferdje links voorbij.

On-topic ben ik het met Vasqeusz eens dat ik het met J RG N oneens ben.

Als ik door mijn straat loop ( vol dealers en junkies ) en ik voel de neiging om er af en toe eentje beurs te rammen, maat dat me dan rechts? Of ben ik gewoon een inwoner van een mini-metropool en is het logisch dat je af en toe roept: Fuck off, jij irritante coke-neger...
Just asking..
( Mijn grens m.b.t. snel iets schreeuwen of een duw geven wordt namelijk met de week lager )

Gelukkig geef je zelf al aan dat je 'm weinig leest.

Ach ja, 't is ook niet mijn favoriet daar, maar het zorgt altijd wel voor wat gezond nuance (hé, er zijn ook mensen die er anders over denken). Bladen/kranten met een eenzijdige benadering, ook al ben je het daar nu net toevallig mee eens, zijn heel erg eng.

(Wie heel erg vind van niet moet vanavond eens het slot van "Wonderland" kijken - iets na elven op Ned.3. De rest trouwens ook.)

Tegenlicht was ook weer bijzonder.

Nee, alleen lichtelijk opgefokt. Rechts zou zijn als je zou willen dat een peloton oproerpolitie ze met wat "gepast" geweld zou komen oppakken om de rechter ze tot 75 jaar laten veroordelen.

Dat Wonderland was machtig mooi, vooral het slotbeeld met voice-over....

Drie weken op rij in HP/De Tijd, Joost Niemoller over 1) Michael Moore is een leugenaar 2) waarom Bush gaat winnen 3) dat het maar dom is dat mensen Bush zo haten: verklaring waar het nu vandaan komt.
Ik had er bijna een ingezonden brief aan versleten met de opmerking dat dit erger was dan de 3 columns van Jan Mulder over zijn Advocaat-steniging. De propaganda lag er wel heel dik op.

Het beeld dat hierboven van een rechtse Volkskrant wordt gegeven deel ik absoluut niet al is een minimale verschuiving wel zichtbaar.

Het zal je verbazen hoe weinig de gemiddelde muzikant te melden heeft, zeker naar een Nederlandse journalist. Je krijgt niet iedere dag iemand met een verhaal dat zichzelf schrijft voor je neus. Dan moet je zelf ingrijpen. Doorvragen, een discussie aangaan om alsnog iets bruikbaars te krijgen. En dan speel je mee in het verhaal en kun je er niet meer uit. Je kan dat erin laten, of jezelf achteraf als het ware 'weggummen', maar dan krijg je iets wat niet helemal strookt met de werkelijkheid.

Ook iets wat meespeelt: Als hoofdredacteur hoor ik ALTIJD iemand naar een klus te sturen waarvan ik weet dat hij/zij met iets bruikbaars terugkomt, iemand die altijd wel de interassante invalsheken/ juiste vragen weet te vinden. En dat zijn idealiter juist de allesvreters met een gouden pen en een wat perifere houding ten opzichte van bands. Je stuurt hem/haar naar Jantje fokking Smit en nog krijg je wat bruikbaars terug, want ze zijn er om vragen te stellen en niets meer. Maar dat soort lui kun je met 1 hand tellen. In de praktijk kom je dan vaak uit op de specialist, iemand die de band kent en iets met het genre heeft. En dan krijg je vaak wat voor terug dat net ietsjes meer gekleurd is dan als het door een 'gun for hire' is gemaakt. Je leest er meer van de schrijver in terug, want de interviewer zit tegenover een bekende, of zelfs een held. Beide aanpakken hebben - gelukkig - hun charmes. Ik heb zelf uiteindelijk geen voorkeur. Zolang de feiten en de quotes kloppen, het goed geschreven is en op tijd binnenkomt.

Je hebt gelijk dat er overal wel een interview met hem was geplaatst. Ik verbaas me er alleen over dat de journalisten er zo'n moeite mee hebben om iets origineels neer te pennen, een verrassende/verhelderende/gewaagde invalshoek te kiezen.

Nogmaals, Het hangt af van wie je voor je hebt zitten. Ik was er zelf niet bij, maar na het lezen van de artikelen en Arnold's relaas hierboven kan ik me niet bepaald voorstellen dat Carl Barat de meest sprankelende persoonlijkheid heeft. Of hij had gewoon een slechte dag. Of hij bewaart de goeie shit voor zijn vriendjes bij de NME. Whatever. Bij The Libertines gaat het toch om één enkel vehaal: Hoe gaat het met Pete. De rest zal mij worst wezen. Trouwens, het feit dat The Libertines zo'n beetje de enige band zijn die momenteel een verhaal hebben (zeg maar gerust een soap en het mooiste van alles is, zij zijn er zelf superbewust van. Zelfs op de plaat zingen ze erover...) is daarentegen wél een essay waard. Maar - en ik speculeer hier. Erik, please correct me if I'm wrong! - misschien had EvdB te weinig uit dat interview gekregen en heeft hij met iets essay-achtigs zijn artikel vol weten te krijgen? Kan ook. En 3v12, tja...(let op: ook hier speculeer ik...) Dan maar een fluff-verhaal, zolang we maar iets over The Libs op de BC-site hebben staan'? Dan maar GEEN stuk en het houden op die hotelkamersessie van Carl. Bespaar je jezelf ook meteen een kruisiging op dit forum. (ik hoor ze daar in H'sum al in koor roepen: "Like we give a shit!" ;-))

Hoe ver je mag gaan qua opleuken is denk ik voor iedereen weer anders...

Daar bellen we nog even over, Arnold...;-)

Het Subjectivisten-gebeuren staat vanzelfsprekend buiten de journalistiek.

O ja? Leg eens uit...

Als ik door mijn straat loop ( vol dealers en junkies ) en ik voel de neiging om er af en toe eentje beurs te rammen, maat dat me dan rechts?

Nee hoor. Die neiging heeft iedereen wel. Het politeseren van die (onderbuik-)gevoelens, het binden aan een ideologie, dat maakt iemand links of rechts. Maar tegenwoordig lijkt het overal wel zo dat je 'een kant' moet kiezen...

Ik roep op tot een reformatie!

Worden mijn stoutse dromen waar en krijgen we toch eindelijk de anti-subs? ;-) Ja! Doen!

Of ben ik gewoon een inwoner van een mini-metropool en is het logisch dat je af en toe roept: Fuck off, jij irritante coke-neger...

Dat je nog leeft, jongen! Je lijkt me sowieso niet echt iemand die hard kan rennen...;-)

( c. destiny's child )

Arnold: verhuis eens.

1) Michael Moore is een leugenaar 2) waarom Bush gaat winnen

Ik zie niet wat hier rechts aan is. 1) is natuurlijk hartstikke waar (en ik ben bang dat dat het anti-Bush-kamp nog een flink op gaat breken) en voor 2) kan ik ook wel wat argumenten bedenken (lijkt me ook nuttig om dit als Bush-tegenstanders in te gaan zien).

De propaganda lag er wel heel dik op.

Wat is dat toch dat mensen een mening die de hunne niet is zo snel als propaganda zien?

Is ooit begonnen (zo zocht ik net op) omdat krantenbelasting per pagina werd geheven. Allang achterhaald dus (gok ik zo even uit het hoofd), dus hop Volskrant, NRC, Trouw, allemaal naar de tabloid (met eventueel een zaterdagse groot-papier-bijdrage, voor als er eens geschilderd moet worden).

Hoe kom je daarbij? Betrouwbare bron? Ik ben namelijk ietwat geschokt dat te horen. Ik heb toevallig op mijn opleiding docenten rondlopen die allemaal van De Volkskrant afkomen, waaronder een oud-hoofdredacteur; ik zal even vragen of hij meer weet over het feit of er een tabloidplan op poten wordt gezet.

Grappig dat niemand over de Telegraaf rept als het gaat om het maken van kranten. Even los van de inhoud, het is wel een krant die goed in elkaar zit.

Mijn Volkskrant-docenten zijn ook de eersten om bij ons, leerlingen, het vooroordeel weg te halen dat de Telegraaf een slechte krant is. 'Vakkundig' is het woord dat ze dan gebruiken.

NRC heeft deze zomer haar zaterdagbijlagen op tabloid-formaat gedrukt, en de lezers volop kans gegeven daar op te reageren. De hoofdredactie heeft daarop gemeld (gewoon in de kolommen hoor, niets geheimzinnigs) dat onderzocht wordt of de gehele krant in de toekomst als tabloid gedrukt zal worden.

Zelf hoop ik vurig dat men níet tot tabloid overgaat. 'Handig' is echt zo'n argument waar ik de kriebels van krijg. Waarom moet een krant eigenlijk 'handig' zijn? En kan het dan niet nóg handiger door het op A5 te drukken? Treden we dan definitief toe tot het 'sense & simplicity' tijdperk? Het is me een gruwel. Worstelen en stoeien met een krant is juist onderdeel van het hele proces en plezier van krantlezen, het maakt het charmant! Je duikt in zo'n grote pagina, kunt met je ogen van linksboven naar rechtsonder schieten, kunt aan elkaar verwante artikelen groeperen... Bovendien vind ik een krant op normaal formaat (juist ja, dat formaat dat door steeds meer mensen 'groot' genoemd wordt) oneindig veel mooier ogen dan zo'n lelijk klein blad waar je niet eens een beetje lijvig verhaal op één pagina kunt uitlezen, maar naar bladzijde xx moet bladeren voor het vervolg. Om over foto's met zo'n lelijke pagina-omslag in het midden maar te zwijgen...

Ach ja, zo kan je het natuurlijk ook bekijken. Ik lees de krant vooral voor de informatie. Zo ben ik pas ook gestopt met het doorsturen van mijn forumposts in morse naar mijn bulletin board-beheerder maar heb mezelf een heuse internetaansluiting aangeschaft. Nieuwerwetsch hoor. ;)

Oeps. Heb ik toch iets gemist.
Maar wat zijn eigenlijk de redenen om op een tabloidformaat over te gaan. Is het slechts om de krant aantrekkelijker te maken? Misschien moet ik De Parool maar eens gaan bestuderen, maar is het niet zo dat de krant erg dik wordt met zo'n formaat, of is het een gelegenheid om de oudere werknemers eruit te gooien en minder tekst te gaan produceren? (Bij De Volkskrant zijn de oudere werknemers trouwens al wegbezuinigd.)

Degene naast wie je in de trein kruipt krijgt straks geen krant meer in het gezicht maar wordt geacht te helpen het kreng te tillen ;-)

of is het een gelegenheid om de oudere werknemers eruit te gooien en minder tekst te gaan produceren?

Dat gaat ook wel weer wat ver. Bovendien zal elke krant bestrijden dat de hoeveelheid tekst achteruit gaat, ik denk ook niet dat dat zo zal zijn. De tekstverwerkers waarin de stukjes geschreven worden halveren niet mee, denk ik. Dat het formaat tevens de inhoud zal aantasten geloof ik niet, al zou het een gouden argument voor 'mijn saek' zijn ;-) Mocht onverhoeds ooit worden aangetoond dat de transitie van 'groot' formaat naar tabloid om welke reden dan ook leidt tot een hogere kwaliteit dan zal ik mijn bezwaren subiet opzij zetten.

Het is wel een lelijke krant. Net als De Volkskrant.

Wat ik zie als ik ze in de schappen zie staan is de opmaak nog steeds even lelijk.

Is het niet zoiets als zeggen dat Frans Bauer best wel goed in elkaar zit (millions of people can't be wrong, tenslotte) of die Borsato-apotheose van Leon De Winter in Wonderland? Laat mij maar lekker elitair zijn dan, hoor. :)

@ Martijn: de Telegraaf heeft eigen nieuwsgaring in het land, vandaar al die prachtige 'ontvoerde hond weer terug' en 'gehandicaptenkarretje drie maal vernield' verhalen. Ze zijn goed in een blad maken dat verkoopt aan een grote en tamelijk homogene doelgroep, wat fijn is voor adverteerders. Overigens is de economische redactie (fin. telegraaf) lang niet rot. Waarom het AD nog bestaat weet ik ook niet. Misschien omdat er veel Rotterdammers zijn met het profiel van een Telegraaf-lezer maar ook grote trouw aan rotjeknor?

@ Gerard: het lijkt mij onontkomelijk dat de inhoud verandert met het formaat. Al die slappe rubriekjes en commentaartjes die nu in rechter kolommen of onderaan pagina's worden geplempt, daar ga je toch geen heule pagina aan besteden, lijkt mij. Ik zou ze (zeker die in het NRC) niet missen in elk geval.
Overigens is de kwaliteit van het Volkskrant Magazine veel lager dan die van de krant zelve. (Een prestatie op zich! ;-)) Of ligt aan het kleinere formaat, dat mag u zelf bepalen.

Ik heb NRC en Volkskrant allebei dagelijks trouwens. Mijn mening:
NRC - elke avond een uitgebreide versie van wat er die middag om drie uur op nu.nl stond. Volkskrant: vrolijk weglezend blaadje voor bij het ontbijt. Ben van allebei nou niet kapot van aiaiaiai wat een scherpe analyse, wat een spitsvondige commentaren, wat een goed geschreven stukken. Het doet allemaal een beetje HBO-niveau aan als ik even op wat tenen mag gaan staan.

Daar was ik al bang voor: de 'het verdient dus dan is het goed' logica.

Drugs-, wapen- en vrouwenhandel verdienen ook goed. :/ ;)

Dus:
Oh, maar ik heb absoluut niet de illusie dat andere kranten anders redeneren.

Ik dacht puur aan de criteria waarop bepaald was dat De Telegraaf een goede krant is.

De jacht op 'scoops' (want dat brengt geld in het laatje) maakt meer kapot dan ons lief is.

"Zeiknummer he? Dat Dragostea Din Tei..". "Ja, maar ze zijn wel binnen." Die logica bedoelde ik.

Die vernieuwing gaat wel erg ver, Theo. Lijkt me wel lachen, NRC op A5 formaat. Maar laten we het eerst even hebben over A3 en consorten.

Overigens is de kwaliteit van het Volkskrant Magazine veel lager dan die van de krant zelve. (Een prestatie op zich! ;-)) Of ligt aan het kleinere formaat, dat mag u zelf bepalen.
dat is inderdaad een heel interessant gegeven. in het begin was het Volkskrantmagazine heel erg amusant. leuke stukjes, interessante materie, goed geschreven. daarna verdween de hele redactie die werd vervangen door de Carp redactie. nu is het echt huilen met de pet. het is zoooo nietszeggend geschreven voor dertigers en veertiger in suburbia die nog ergens vaag weten dat er een ook nog stad is in nederland. stad is voor hen het uit de kluiten gewassen madurodam van Nederland: de grachtengordel. wekelijks dan ook een diepgaand interview met een bewoner - net veertig geworden - van dat grootstedelijke gebied. heel eng allemaal. gelukkig staat er dan een test met een condoom in dat je niet hoeft af te rollen. leuk voor als je na zoveel jaar weer eens vreemdgaat en je vingers te dik zijn geworden om dat verdomde rubber goed vast te kunnen houden. een aanfluiting en heel erg triest voor Gert Jonker die echt wel aardig kan schrijven. zoveel talent, zo verkwanseld.

daarna verdween de hele redactie die werd vervangen door de Carp redactie.

Hihihi. Inderdaad. (Of is het geen grap, en zitten er echt Carp-mensen bij? *huiver*)

ook bij Carp?? weet alleen dat-ie dat was bij BLVD en daar juist wegging omdat-ie meer wilde schrijven. (x-post dus)

z'n programma op kink fm was trouwens legendarisch.

Dat Centerparcs-stuk bedoel je? Die was erg leuk ja. (Ongetwijfeld teveel gericht op de "dertigers en veertigers" in Suburbia, maar ik heb een goed inlevingsvermogen.)

Vond je?? Kreeg na anderhalve pagina jeuk van het 'laten we eens een lekker lullig stukje over center parcs schrijven'-toontje.

> Degene naast wie je in de trein kruipt krijgt straks geen krant meer in het gezicht maar wordt geacht te helpen het kreng te tillen ;-)

natuurlijk nergens op. als een krant van groot formaat in tabloid verandert wordt-ie inderdaad dikker (twee keer zo dik zou je zeggen) maar blijft even zwaar. want de papierhoeveelheid blijft hetzelfde. alleen anders gevouwen en gesneden.

overigens mogen de nlse kranten wel wat dikker. dat was een van de dingen waar ik erg aan moest wennen toen ik na een jaartje engeland weer de volkskrant en nrc las. wat een dunne gevalletjes. vooral de vk, toen met die extra economiebijlage, was een flodderig flutdingetje in vergelijking met de kilo's papier die je elke dag met de Guardian voor je kiezen kreeg.

(Center Parcs was natuurlijk niet goed *omdat* CP stom is en het CP afzeek. Het was goed, of in elk geval vermakelijk*, ondanks)

* VK-magazine zie ik ook niet meer dan gemakkelijk leesvoer voor tien minuutjes ergens tussendoor (op de wc ofzo), het moet vooral niet te belangrijk gaan worden.

Verzin ik me daar toch even nog een argument voor tabloids. :)

Dankzij Bladio heb ik de muziek van Belle and Sebastian e.v.a. ontdekt.

Dat zijn de laatste restjes Fortuynisme waarmee we allemaal besmet zijn geraakt. Alsof het klootjesvolk heilig is. Alsof die op hun beurt niet lachen om hoogopgeleiden, kunstenaars en dergelijke elitaire figuren.

Tuurlijk, lachen om jezelf is moreel gezien vast beter. Maar dat je niet zou mogen lachen om de gewoonten en geneugten van anderen is natuurlijk belachelijk.

Ik heb helemaal niets met de muziek van Hazes en begrijp ook niet wat mensen bezielt om het op te zetten en te gaan meebrullen. Ik vind het heel vervelend als de man op TV verschijnt in talkshows, hij maakt altijd een diep verwarde (dronken?) indruk op mij, elke ironische kwinkslag lijkt hem te ontgaan en dan lacht hij maar heel hard en lang. Ik vind hem zielig.

Is plaatsvervangende schaamte bij het geval Hazes en ZGIM een even elitaire reactie als hard erom lachen?

Ja maar, die bril! Je kan je toch niet voorstellen dat je bij Hans Anders staat en uit al die brillen juist die bril uitkiest. Kom op, zeg! :D

Ik weet niet, Leandro. Misschien moeten we er gewoon niet zo'n punt van maken. Vind je het grappig, lach dan en anders gewoon niet. Zo'n lolbroek die op Lowlands rondliep (in veel shots van de tv-verslaggeving iig) met z'n Hazes-sjaaltje vind ik dan weer wel ergerlijk, dat krijgt dan wel weer zo'n 'broeha broeha, wat 'n komische humor' smaakje.

Herstel: VOND hem zielig. Want hij is niet meer (zie www.omroep.nl)