HYPE!

En Bis was dus geen hype, eerder een anti-hype.

Ik breng naar voren: Tiger.

oh ja en Kingmaker (kloteband was dat)

En Tiger rules!!!

Duitjes voor 't zakje: The Vines, The Seahorses

Echobelly vond ik destijds ook fantastisch. Eigenlijk nog steeds. Shed Seven kreeg ik altijd een beetje kriebels van, maar ook hier weer een paar geweldige singles.

En Sleeper is toch geen NME-hype? Was gewoon een prima Britpopbandje.
(Wiens zangeres bovendien de ideale vrouw en mijn unieke soulmate is en het is slechts een kwestie van tijd voordat zij zich dat ook zal realiseren en haar huidige vlam de deur uitschopt zodat ik me eindelijk bij haar kan voegen zoals het bedoeld is).

oeps.

The Raveonettes zijn op dit moment druk bezig met het opnemen van hun volgende album.

Uit hun mailinglist:
The album is still in the making. We're listening to it many times a day and it keeps getting better and better. Some of you might find it very different from the previous albums, but it seems like a very natural progression for us. This is the sound of The Raveonettes 2005.

We had a day in the studio recording with Ms Maureen Tucker from Velvet Underground, and it was an absolute pleasure. It was her birthday, we gave her tulips, she banged a cool velvety drum and came to our show that same evening in Atlanta with her family.

Another guest performance has just been confirmed, and this time we will break all our guidelines and rules and add some keyboards and synthesizers to our sound. But this is cool stuff... spooky, minimalistic, hypnotic and dissonant.
We will let you know how it all goes.

;-)

De Sleeper-backlash was inderdaad ongekend, maar in het allereerste begin zullen ze toch wel een beetje gehyped zijn. toch?? toch??

Overigens was Sigur Ros een paar jaar geleden nog het NME-lievelingetje. Dat gaat altijd heel subtiel: begint met een lovende live-rencensie (van een concert in IJsland natuurlijk), de weken daarop zie je de naam steeds vaker als point of reference in andere recensies en artikelen, en als de eerstvolgende single uitkomt wordt het Single van de Week en de optredens van de daaropvolgende Britse toernee worden groots en meeslepend gerecenseerd.

en laten we bands als Campag Velocet en de Regular Fries enzo niet vergeten. Skunkrock heette dat toch??

Embrace is een grote net niet band, enkele aardige singles maar verder minder dan soortgelijke bands.

Space luister is nog steeds wel eens, niet alleen leuke nummers maar ook om te lachen: Neighborhood, Female of the species, The Ballad of Tom Jones, Begin Again.

En tja, Menswear.. die zijn heel hard uitgedoofd. Ben nog steeds wel razendenthousiast over de I'll Manage Somehow single.

Symposium blijft ook een favoriet, al was hun 8-track EP vooral waar het om draaide met o.a. Fizzy, Farewell to twilight, Drink the sunshine en My Fairweather Friend er op.

Oh en haha, wie ken Cast nog?

"The Ballad of Tom Jones" van Space (duet met Cerys Matthews van Catatonia - ook een fijne voor deze draad) is trouwens een prachtnummer. Jammer van die kraaienstem van Cerys.

Oh, vond zelf Strangelove erg goed, maar dat heeft ook nog echt mogen werken (op Love & Other Demons na dan).

Kenickie's At The Club met het heerlijke koortjes nummers Punka en In Your Car

Mansun: veel saaiigheid maar dat Six is me een knap werkje.

En wat hoor ik nu in m'n achterhoofd? Dodgy, Lush, Silver Sun, Shed Seven, Republica, Seahorses (brrrr), Warm Jets...

Ik bedoel: van Kenickie is toch nooit beweerd dat ze de 'rock'n'roll gingen redden' of zo? Die zijn toch gewoon altijd behandeld als het bandje dat ze zijn - leuke vrolijke punky pop met uitschieters naar boven ("In your Car" inderdaad! 'yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah').

Zo ook Lush.
En wie zijn de Warm Jets?

Tekst op de cover van de NME (8 juni 2002): Why London's finest will rock your summer!

Dus.

Symposium is wel erg goed hoor! De volledige cd die erna kwam heb ik ook nog wel gekocht, maar was al een stuk minder. Enkele Symposium-leden zijn onlangs opgedoken in Hell Is For Heroes.

Maar nog steeds: The Warm Jets?
Die zijn toch alleen door Eno ooit ontzettend gehypet? :-)

Leuke lijst met Britse namen trouwens, brengt veel herinneringen terug. Eigenlijk wel een goede compilatie-dubbel-CD waard, aangezien de meeste van genoemde bands toch wel 1 a 2 sterke singles hadden.

naam doet het belletje rinkelen, maar zijn nooit echt van de grond gekomen volgens. uit de titels op hun album bij allmusic herken ik eigenlijk alleen autopia. ook nooit echt gehyped, hoor. niet als fluffy bijvoorbeeld, om maar weer eens een lang vergeten naam te noemen.

en romo anyone?? orlando enzo. was een next big thing die alleen in het hoofd van simon price bestond. de bijbehorende cassette ligt als het goed is nog ergens bij m'n ouders op zolder.

Wel eens van Gem gehoord?

Maar serieus: we hebben daarvoor niet de bladencultuur, denk ik.
Ik zie Oor nog niet een band op de cover smijten die nog geen single uit heeft, en dan als kop "Deze Band Gaat Je Leven Veranderen!"*

*Of "Redden", nog beter.

De aandacht die aan Gem wordt gegeven vind ik overigens erg terecht. Dat mag wat mij betreft ook met Voicst en Solo gebeuren. Deze drie Nederlandse bands hebben niet alleen een goede plaat afgeleverd, maar zijn live ook uiterst genietbaar. Gem en Voicst qua explositiveit en Solo qua intimiteit (wat is die plaat toch mooi..!)

Oh: SALAD! Met onze eigen Marijne! De dochter van sinterklaas(bofferd!)!
Ben nog steeds op zoek naar hun eerste plaar 'Drink me'. In geen enkele uitverkoopbak meer te vinden. Mocht iemand 'm overhebben, dan ben ik je man!

Moordgasten? (Niet met foto op de cover, wel een uitgebreid stuk)

(maar dat mocht toen weer niet vonden *Wij* hier met zijn allen, want die gasten hadden toch nog helemaal geen album uit)

en het ontbreken van single-recensies.

Bestaat die Nanne Tepper-garage-7" rubriek nog? (Ik heb een abonnement, maar te veel nummers gingen te snel onderop de tijdschriftenstapen de laatste tijd) Daar was mij ooit op dit forum van beloofd dat het een algemene single-rubriek zou worden.

Ik ben niet enorm op de hoogte van de situatie elders, maar is het niet zo dat Nederlandse journalisten snel de neiging hebben zich druk te maken als veel anderen een band heel goed vinden en zij toevallig niet? (Zie Gem) In Engeland zullen toch ook genoeg schrijvers rondlopen die The Libertines of Franz Ferdinand maar niets vinden.

@Hotel: Heh, Lovelife wordt juist alom gezien als de neergang van Lush - toen ze zich na een paar jaar stoer door te zijn blijven shoegazen - toch maar aan de Britpop overgaven.
Maar ik vind het ook een leuke plaat hoor, en "Single Girl" één van hun leukste nummers.

Lijkt mij ook. "Spooky" van Lush is vele malen beter, vind ik. Lekker stoned op de bank hangen en dan "Spooky" opzetten.

"Salad", ja, nu je het zegt. Wat doet Marijne nu eigenlijk en zou ze al wat dikker zijn?

Nieuwe plaat komt volgende maand uit. Single is sterk.

Ik breng naar voren: Tiger. Juist, die eerste cd op Island, We Are Puppets, was erg goed. Daarna werd het snel minder.

Cud Een Engelse vriend van mij zweert nog steeds bij Cud. Hij studeerde indertijd in Leeds, dus was in de locale gekte mee opgezweept, zal ik maar denken.

Flowered Up, jahaaaa! Het gaat bij Flowered Up vooral ook om de videoclip van Weekender (lees: Wee-KENDAH!).

Suede heeft ook zo'n start gemaakt. Op de cover van NME nog voordat de eerste plaat uit kwam. Dat was de Melody Maker.

Nog niet genoemd: S*M*A*S*H, Ultrasound.

Bloem [de Ligny]

Stond al in OOR en zelfs Popencyclopedie voor verschijning van debuut. Schijnt tegenwoordig nog wel eens in de Nijmeegse uitgaansscene te worden gesignaleerd. Ruilde haar podiumbestaan in voor de Rotterdamse kunstacademie.

Op heel erg veel kleinere schaal is er ook al redelijk druk gedaan over Voicst, ver voor de verschijning van het debuut, ook hier bij de Subjectivisten. Ik vind dat op basis van de plaat niet echt terecht. Sta ik daar alleen in? [check 3voor12 luisterpaal]

Dat was toch geen hype, volgens mij scoorden ze eerst een een nummer 1 hit en toen kregen ze het voor hun kiezen.

Gelukkig lees ik de NME niet. :)

Eboman. Geldt hetzelfde voor als voor Bloem de Ligny, en heeft zelfs nog de Popprijs gewonnen zonder wat dan ook, kejenagaan!

Toegegeven: het was wel een leuk optreden.

ja maar 5 jaar later deed-ie nog steeds precies hetzelfde optreden.
toegeven: donuts with budah was een dijk van een single. (hmmm. zat net nog te broeden op een goeie opener voor m'n radioprogramma van vanavond. is bij deze opgelost)

Ook eens bestempeld als "The Great Hope of British Rock".

Vapour Trails is en blijft een prachtig liedje hoor.

Toch was er ook een hoop ellende: Silver Sun, Manbreak, Supernaturals en meer van zulks.
Nog steeds goed vind ik die eerste langspeler van Curve, en eigenlijk ook stiekem goed: Ned's Atomic Dustbin.

Nee man, de drie EPs maken dat album flink overbodig. :) (kan ik me nog vaag herinneren, eigenlijk vond ik vooral de Frozen EP super, nou binnenkort ook maar eens uit de kast trekken). Ook een lekker geval van built-em-up-knock-em-down is dat geweest.

Hun tweede, Giant Steps, was wat dat betreft een doorbraak: nog steeds wat van die shoegazer-dingetjes, maar ook ballads, hippe popliedjes, van alles eigenlijk. De Beatles zelf? Ik vind hem zeker zo leuk als The White Album eigenlijk, misschien is het zelfs wel een London Calling van de vroege '90s-indiescene.

Op album nr 3, Wake Up!, kreeg deze ontwikkeling een logisch vervolg. Nog betere liedjes, iets meer pop, maar nog altijd ook nummers met 'onderwatervocalen', gitaaruitbarstingen, etc. Er stond echter ook een enorme hit op: "Wake Up Boo". Voorjaar 1995 kon je de BBC niet aanzetten of het nummer klonk in een programma, waarschijnlijk kon je in Engeland nergens *komen*, of je hoorde het.
Het was natuurlijk toevallig de Britpop-tijd, en dat liedje paste er perfect in, dus dat kwam goed uit. Ook voor de pers, die hokje nummer 2 gevonden had voor de band.

Aangezien Boo Radleys totaal -maar dan ook totaal- de schurft hadden aan alles waar Britpop voor stond (behalve dan 'goede liedjes maken'), werd het 4e album, C'mon Kids, een directe afrekening met die -inmiddels kwalitatief flink afgegleden- stroming. Letterlijk, aangezien het titelnummer een oproep was aan de 'kids' om op zoek te gaan naar nieuwe, betere geluiden en niet de oren te laten hangen naar gemakzuchtige Beatles-revival-bandjes (lees: Oasis en hun navolgers). En figuurlijk, aangezien C'mon Kids zo is volgestopt met briljante harmonische sixties-achtige melodieen dat je er haast dol van wordt - echter, die melodieen zijn verpakt in pittige, licht experimentele songs in plaats van luie "Wonderwall"-achtige zemelarij.
Wat de NME er van vond weet ik niet (ik heb alleen de Select bij de hand uit die tijd - die vond het fantastisch), maar het grote (Britpop)publiek haakte af. Ik neem aan dat de Boos zelf niks anders verwacht hadden.

Opvolger Kingsize werd de laatste poging tot wereldveroveren, het werd een iets zwakkere versie van de voorganger. Songschrijver Martin Carr had er geen zin meer in, einde verhaal.

Alle Boos gingen andere dingen doen in de muziek, niemand ging lui en dik zitten wezen. Martin Carr is nog altijd als Brave Captain bezig, zanger Sice ging solo als Eggman.

Uit bovenstaande mag blijken dat ik een nogal grote fan ben (vooral van C'mon Kids). Maar hoe je er ook over dnekt: een NME-hypeje was het in elk geval niet.

Had die niet ook zo'n 'emotionele' (lees: spastische) Björk-act? Sessiemuzikanten varen overigens wel bij het fenomeen hype. Die gitarist van Anouk (met zijn Telecaster met paars pluche body) heb ik al in een paar honderd achtergrondbandjes gezien.

En dat 'Campog Velocet' of zoiets. Dat ging voorlopig ook ergens over. en toch nog een 2de uitbrengen die goed gevonden wordt.

En die Riot Grrlll bandjes? ook van die blijvertjes. ;)

Doet me trouwens denken aan andere NL hypes. Supersub, Flemming(sorry Nicole), Tuesday's child. Zijn we al compleet?

Argh! Word ik nu al geassocieerd met Flemming. Kan iemand mij vertellen wat er aan de hand is met deze band. Sinds 28 mei van dit jaar is het erg stil rondom Flemming. Men beloofd snel met nieuwe plannen te komen, maar nog steeds niks.

God ja, dat was inderdaad 'much ado about nothing'.

Bis in Rotown na een half uur spelen: "Sorry, we stoppen er nu mee want we willen morgen fris zijn. Dan staan we in The Paradiso :)"
Rotown: "Boe-oe-oe..."

En ik vergeet:

Ik vast. ;) Ik baal nog steeds dat ik die cd van hun heb verpatst, want hij was best apart. (zo heb ik opeens ook de behoefte op Giant Steps eens op te zetten, heb ik ook verkocht want die plaat kon natuurlijk nooit die opschepperij van de Boos, nog die hyperventilerende recensies werkelijk evenaren.)

erg groots, veel refreeeeingedrein maar desondanks, gewoon een goed album.

Kan iemand alle bovenstaande namen even rubriceren in een totaal-antwoord? Dan hebben we er tenminste nog iets aan.

Dit van de man die honderdvijfenttwintig platen zonder toelichting op het forum plempte als jaarlijstje 2003.

het schijnt dat die ook op een bizarre wijze uit elkaar zijn gegaan, maar wat er waar is van de verhalen, weet ik niet.

Met verhalen doel ik op:

Een van de bandleden in de bak, een in een psychiatrische kliniek (zou me niets verbazen...) en een overleden. Weet iemand hier het fijne van.

Where's me jumper is wat mij betreft de indie-klassieker van de jaren negentig. casual sex in the cineplex is een erg aardig album. Daarna werd het steeds minder, zoals de lengte van de bandnaam ;-)

Groet,

sack

mmm, dat hoop ik toch niet. heb ze in '93 of '94 in de arena gezien. werd meegesleept door een vriend van me uit cork (daar komen de sultans ook vandaan, ieren dus) die ze kende dus heb de band ook nog ontmoet. aardige jongens. die jongen uit cork woont inmiddels weer in amsterdam, zie hem een keer of 5 per jaar, ik zal 'm eens vragen of-ie weet wat er van ze geworden is.

en fijn, die link naar hun mp3's!

@Mic, ik was de volgende dag in Paradiso. :-p

Dan ga ik ophet dak van mijn woning staan(een schoolgebouw, dus het hoogst van de buurt), en dan roep ik: SYLVIA! ALFRED! SIMON! HANNEKE!
Echt. Het lucht op.

Ja, nu zie ik Embrace echt in een heel ander licht...

heb mijn cork-contact inmiddels gesproken en hij zegt: 1 doet nog steeds iets met muziek, 1 doet iets met computers en verder heeft-i van geen rampen gehoord.