gangbare indeling kunsten niet meer handig

Op die manier denk ik dat kunst en populaire muziek naar elkaar toe kruipen. Ik beschouw types als Bolland & Bolland als ambachtslieden. Omdat ondanks het ambachtelijke element er nog steeds inspiratie en creativiteit bij komt kijken kan het wel erg shady worden (hoewel ook niet niet nieuw, de grote componisten uit vroeger eeuwen schreven ook in opdracht).

Hirst plaatst het idee achter een werk duidelijk boven het werk zelf. Hij laat de 'kennis' prevaleren boven het ambacht. Ook al bestaan de werken in stoffelijke zin niet meer, hij heeft er wel mee gezegd wat hij wilde zeggen, en dat is blijvend. "Jammer dat je het niet meer in het museum kunt bekijken, maar hier heb je een foto." Hij kan het op zijn cv zetten, herhalen, en wij kunnen het nog in ons geheugen hebben. Als het werk eenmaal klaar is, heeft het in het geval van Hirst zijn taak als 'boodschapper' of ‘trigger’ volbracht. Als je datgene wat je wilt zeggen of wilt losmaken boven datgene wat het is stelt, dan komt voor Hirst ambacht op de tweede plek.
Ik denk dat het belang van beheersing van ambachtelijke technieken minder is geworden, en van datgene wat je wil zeggen, het idee erachter, juist meer. In de 17e eeuw moest een schilder wel communiceren middels zijn schilderij, daarmee liet je iets zien of bewoog hij je. Nu wordt er meer een beroep op de kijker gedaan om - zoals Marie ook zegt - je te laten 'bewegen' door kunst, er inspiratie door op te doen of ergens een mening over te vormen, je aan het denken te zetten. Zeker in het geval van 'nieuwe' kunstvormen als video-installaties en conceptuele kunst is dat zo. Je hoeft Tracy Emin’s tent met daarin genaaid de namen van de mensen met wie ze naar bed is geweest niet telkens opnieuw te zien om er ook later, thuis, nog eens over na te denken. Maar hoe goed ik een schilderij van Rothko ook in mijn gedachten kan oproepen, dat moet ik toch echt elke keer weer zien wil ik er iets bij voelen/denken.

Verder ben ik het eigenlijk gewoon met Martijn eens

De Rembrandts en de Bach's hadden ook hun arrangeurs/leerlingen m.a.w. een 'team' en een opera is ook bepaald geen solistisch werkje. Misschien dat er in de loop van deze eeuw wel een lichte accentverschuiving is ontstaan, door die individualisatie, maar die nu door de verzakelijking (kunst moet zichzelf bedruipen, dus 'efficiënter') weer wat opschuift naar teamwork. Ik denk dat het huidige cultuurbeleid minder ruimte laat voor die eenzaam, lijdende kunstenaar.

Waarschijnlijk is ook de lossere moraal, of beter gezegd, minder sociale druk van invloed. De enige voorwaarde is dat je geld hebt, dan kan je eigenlijk alles maken. Er is geen streng geloof of klimaat wat creativiteit aan banden legt en wat kunstenaars die willen afwijken van die norm in een 'eenzaam lijdende' hoek drukt.

Er minder sprake van 'kastes' zoals destijds, iedereen kan kunstenaar worden en iedereen kan kunst genieten. Ik denk dat er meer (pogingen tot) kunstzinnige uitingen worden gedaan die lang niet altijd (misschien wel zelden) boven het marketing concept uitstijgen. Net zoals er een eindeloze stroom redelijk tot ronduit slechte bandjes 'hun ding doen' en het aantal echt exponentieel toeneemt.

Herstelde beweging:
Die individualiteit was toen eerder een last, maar nu wordt het beschouwd als een hoog goed en ook als marketingtool gebruikt.

En omdat ik toch al op de verbeterip ben:
Net zoals er een eindeloze stroom redelijk tot ronduit slechte bandjes 'hun ding doen' en het aantal echt goede artiesten niet exponentieel toeneemt.

Bedacht ik me van de week nog toen ik vakantiefoto's uit Rome zag van een vriend van me. Toen maakten ze ook heel erg bijzondere en imposante gebouwen met hun zogenaamde 'primitieve' middelen.

Als het beeld geen associaties, gedachten of gevoelens oproept dan is het kunstwerk simpelweg niet geslaagd. (Begrijpen hoeft niet per se.)
Het heet niet voor niets beeldende kunst. Een handleiding en context dienen in eerste instantie overbodig te zijn, het werk moet voor zichzelf spreken "communiceren" pas dan als je geprikkeld bent kan het interessant zijn de beweegreden van de kunstenaar en de context te lezen.
Dat maak ik helaas niet vaak mee met moderne kunst. Het is meestal precies andersom: het werk gaat pas leven wanneer je er iets over leest. Nogal bedenkelijk...

Kruipt kunst en populaire muziek steeds verder naar elkaar toe?
Het interview (en vooral de quotes) doet de deelnemers aan Sonic Arts X overkomen als herboren renaissance-mensen. In hoeverre zijn Fennesz, Venetian Snares en Speedy J. te vergelijken met figuren als Petrarca en Da Vinci volgens jou?