Snellere opeenvolgende releases

Nick Cave, Therapy?, Dizzee Rascal, Eighties Matchbox B-Line Disaster (komt begin oktober uit), The Haunted, Hidden Cameras

Hmm, ik weet niet of het waar is, of anders dan vroeger, maar ik heb ook wel het idee dat het bij de consument op dat moment ook niet meer zo om de kwaliteit gaat. Volgens mij is het bijvoorbeeld helemaal niet cool om je matties te zeggen dat je de nieuwe Jay-Z kut vind. Right? Ik denk dat marketingmensen dat best in de smiezen hebben. Je zou dus misschien kunnen zeggen dat het euvel nu omgedraaid is. Mensen kopen het toch wel.
Toppunt van marketing blijft natuurlijk altijd nog 'Use your Illusion I & II' van vriend Axl. (en ik, 12-jarig kereltje, trapte er keihard in. Schoften.)...

Ik denk dat je je daar behoorlijk in vergist.

*krabt achter de oren*

Nee, dat helpt. Downloaden die single en dat album skippen.

Geen problemen met langer wachten op een topplaat. Liever kwaliteit dan kwantiteit.

‘Dit is nog maar de helft van de songs die ik had geschreven. Ik ben echt van plan om meer albums uit te brengen. Ik wil er twee per jaar uitbrengen. Of één elke negen maanden. Net als Jay-Z, ja. Volgens mijn theorie is het de enige manier om je te ontwikkelen als songschrijver. Je leert zo veel van het opnemen van een album. Het is elke keer weer alsof je overnieuw begint, alsof je een nieuwe artiest bent. Als ik naar mijn Rolling Stones-verzameling kijk, zie ik dat ze tussen ’64 en ’80 iets van 22 of 23 albums hebben gemaakt (inclusief vier compilaties, zegt OOR’s Pop-Enclopedie). En veel artiesten deden het op die manier. En dan vragen we ons af waarom er tegenwoordig niet meer van zulke geweldige songs worden geschreven. Waar zijn ze? Waar zijn de geweldige bands? Ze kunnen zich niet meer ontwikkelen! Er zitten minstens zeven albums vóór Beggars Banquet! Ik zit op mijn vijfde album. De meeste artiesten mógen zich niet eens zo lang ontwikkelen. Ik ga dat bij mijzelf eens flink aanpakken en proberen een paar vruchtbare jaren te hebben en niet al te zenuwachtig doen over wat ik uitbreng. Toen we die laatste plaat af hadden, was ik zo lekker bezig dat de songs en ideeën maar bleven komen. Ik kon zo een nieuw album gaan maken, dat een stuk losser zou zijn en zelfs beter. En dat is wat bands in die tijd hadden gedaan.’
En waarom heb jij dat dan niet gedaan?
‘Ik heb het wél gedaan. Misschien dat het b-kantjes worden of het begin van de volgende plaat. Het is goed om het momentum gaande te houden.’
Je denkt dat de muziek in het algemeen beter wordt als artiesten gewoon harder gaan werken en meer platen uitbrengen?
‘Ja, als er niet zo’n belang wordt gehecht aan elke release. Als ik naar mijzelf kijk, zijn de beste ideeën vaak degenen die je op een onbewaakt moment uit je mouw schudt. Er is een film waarin je ziet dat de Stones aan Sympathy For The Devil werken. Ze deden ook maar wat in die studio. Ze waren helemaal niet bezig met het schrijven van hun volgende grote hit. Misschien dat ze het nú zo doen, maar toen waren zij ook gewoon benieuwd waar de song hen naartoe leidde. En het maakte niet uit. Als de plaat het niet goed deed, brachten ze een half jaar later wel een andere uit.’
Het maakte niet uit omdat er geen gigantisch marketingbudget aan vast zat.
‘Precies! Er is niks mis met dat soort platen, maar ik denk dat als je de grote platen eens goed gaat bekijken, je ziet dat ze nooit bedóeld waren als hele grote platen. De meeste niet. Behalve de echte formuleplaten, de jongensgroepplaatjes. Die zijn daar voor gemaakt. Maar als je aan Alanis Morisette of Moby vraagt of ze hadden verwacht dat hun CD zo veel zou verkopen… Natuurlijk niet!’

N.B. De nieuwe Beck-cd laat na meer dan twee jaar nog steeds op zich wachten... ;-)

Dat doet er, me dunkt, in het geheel niet toe. Hij zegt wel een paar zinnige dingen, waar hij zich vervolgens echter weinig aan gelegen laat liggen.

Het punt (ook Becks, volgens mij) is dat dat ook niet hoeft. Als de ene geen succes is, dan de volgende misschien. Intussen werkt de artiest aan zijn ambacht. Hoe vaker geschoten, hoe groter de kans op een geslaagd nummer hier en daar.

ik heb ook wel het idee dat het bij de consument op dat moment ook niet meer zo om de kwaliteit gaat.

Nou vooruit, die zullen er vast zijn. Maar wat bedoel je met "op dat moment"?

Ik kan me niet voorstellen dat een gemiddelde boyband slechts bekend wordt omdat ze zulke mooie, spannende nummers maken.

Het gaat natuurlijk niet alléén om de muziek (en daar is niets mis mee), maar als die muziek niet mooi, spannend of wat dan ook wordt bevonden dan wordt het nog niks met zo'n groep. Dus. Ik ben geen fan van de gemiddelde boy-band (waar zijn ze trouwens, tegenwoordig?) maar ik kan het me wel vóórstellen.

dat snap ik, maar het punt is nu, omdat hij het niet nakomt dat het eigenlijke punt er voor hem niet meer toedoet, uhm ;-). Maar over het algemeen genomen heeft hij denk ik ook gelijk. Jammer dat hij niks met zijn eigen goede raad doet.

ja, en op platen met een of twee goede nummers en de rest filler. Liever dat ie 100 nummers opneemt voor een eventuele release, en daar 10 beste uitkiest en die op een superplaat gooit waarbij elk nummer raak is.

en die 90 andere op een Stereopathetic Soulmanure zet, of via itunes verkoopt ofzo.

De man heeft sinds het prachtige Sea Change al drie albums opgenomen, maar die liggen weer in de kluis. Volgens hemzelf niet 'goed genoeg', en daarom niet uitgebracht. Achter de schermen houdt hij zich dus wel aan datgene wat hij tegen De Wit vertelde. Tezijnertijd zal het misschien wel uitomen door dat sublabel van hem, of een of andere box. De man blijft verrassen dat is zeker.

Hé, ik probeer steeds een passend voorbeeld te vinden die een beetje algemeen is, en je pakt slechts het voorbeeld op.

@Hotel Lives: neem net zoveel/schrijf gewoon een a twee platen per jaar, maar breng ze niet allemaal ook uit als zijnde een echte release. kies van de geschreven liedjes gewoon de beste en presenteer die gewoon als 'echte' plaat. net zoals -daar is ie weer- Beck in 94 deed. Beste liedjes voor Mellow Gold, de rest voor 1 foot en Soulmanure. op die manier hebben we het beste van beide werelden.

Een vriend heeft dat tot credo van zijn liefdesleven gebombardeerd. Iets zegt me dat ook hier de schoen wringt. Dan ga ik net als Jasper toch liever voor kwaliteit dan kwantiteit.
Hoewel er overigens veelschrijvers zijn die maar geen slechte plaat uit lijken te kunnen brengen (hooguit mindere platen). Ik hoef alleen maar The Mountain Goats te noemen. Goed voorbeeld ook want zoveel variatie (progressie zo u wilt) zit er ook al niet in Darniels ouevre, dacht ik.