2004, week 43

Ander nieuws:
John Zorn - Magick
Voor het strijkkwartet Necronomicon is een toppertje. Het basklarinet-duet deed me op papier watertanden, maar moet toch nog even bezinken.

Masada - Live @ Tonic 1999, A Film By Antonio Ferrera
Een live-optreden in Tonic, zo 'fly on the wall' opgenomen dat ik soms de neiging had te applaudiseren.

Verder veel plezier gehad van oude rembetika van Markos Vamvakaris en Roza Eskenazi en een heerlijk ijzergordijnerig uitziende (Cyrillisch en slecht zetwerk) en klinkende (veel ruis) Ferus Mustafov (en nog wat slecht en grappig Engels to top it off: CONSTANT A MAN! ALREDY LEGEND! IMPRESSIONABLE, CHARMING, UNREITERATING, VIRTUOSO, WITHOUT HIM ANY SHOW IS NOT GREAT! ALREADY YOU DUESS. YES, IT'S HE! FERUS – THE KING!" :D)

voor de liefhebbers hier nog de NY Times review waarin de band ook nog het internet en de webloggers bedankt voor de hype:
www.nytimes.com20041018artsmusic18band.htmlex=1255838400&en=0d906765588cb39f&ei=5090&partner=rssuserland

http://www.nytimes.com/2004/10/18/arts/music/18band.html?ex=1255838400&en=0d906765588cb39f&ei=5090&partner=rssuserland

Polyphonic Spree – Live @ Tivoli, Utrecht
Een halve dag onder de wol op de bank, maar toch naar het polyfonische gezelschap gegaan. En wat een feest op het podium. Euforie, stralende gezichten, eeuwig geluk. Een jongen met een trommel loopt door de zaal en even later de hele band. De EO-zaligheid slaat niet volledig over op het publiek (ook bankliggers?) dat toch wat matjes blijkt te zijn.

The Concretes – The Concretes
Prachtig gearrangeerde popliedjes. Zang zit ergens tussen Nina Cardigans en Bjork in. Zelfs als het opeens een nummer lichtelijk op BZN lijkt, blijft het goed.

Teddybears Sthlm – Fresh
Het was maar moeilijk om de geweldige Caesar’s Palace albums aan de Europese man te brengen. De band moest opeens The Caesars heten. Jongens toch, dan begin je toch gewoon Teddybears Sthlm waar je al je pop/r&b-kattesprongen in kwijt kan? Want wil iedereen niet Shaggy zijn? Eh... MET 3D BRILLETJE!!!

Efterklang – Tripper
Dit Deense tiental bestaat uit Sigur Rós’ vaste strijkkwartet, vocalisten, programmeurs, een koor en frisse ideeën. Prachtige, pastorale elektronica in de stijl van Múm en Rachel’s waar de melancholie vanaf druipt maar die gepaard gaat met een opvallend beklemmend, ‘introvert’ karakter. IJskoud maar hartverwarmend. Kijk, het regent!

Frog Eyes – Ego Scriptor
Klonk Frog Eyes op Folded Palm nog als een melodieuze Xiu Xiu minus homoseksuele doodserotiek, op Ego Scriptor (ergens zit daar het woord ‘strip’ in) ontdoet de band hun back-catalogue van het geraas en oversture drums- en gitaarpartijen. Dit jaar nog verschenen pareltjes worden akoestisch gebracht, maar denk daarbij niet aan de braafheid en tedere omgang met nummers gelijk ‘mtv unplugged’. Dit is autopsie op levende lichamen, dissectie van kikkers wiens ogen nog angstig rollend om hun leven smeken. Het resultaat is even desastreus als prachtig.

Boredoms – Going
Willem vond het tijd me de Boredoms in de maag te splitsen. Goede zet. Niet licht verteerbaar maar je kunt je er echt ziek aan eten. Tapeloops en heerlijke noise die je je middelpunt doen terugvinden en krautgrooves om uit geboren te worden. Waarom is dit toch aan me voorbij gegaan al die tijd? Als ‘w00t’ betekent wat ik denk dat het betekent – want nee, ik weet niet wat het betekent - dan is deze plaat simpelweg ‘w00t’.

Heb je dit ook van Soulseek gehaald? Wat is je username?

Lijken die uit de kast komen ?

Seadrum = yummie! Het VCN-geluid verder uitgewerkt met extra dub en alsof McCoy Tyner even aanschuift voor wat hemels pianowerk. :)

Die Masada dvd: tja, weinig franje zoals ik al zei. Ik vind het wel de moeite waard, ondanks de twee zeer profi geschoten Warszawa shows die ik al op video had, die sec genomen betere kwaliteit zijn dan de dvd, maar veel minder sfeer hebben.

khonnor - handwriting
17 jaar, Fennesz op de schommel met David Dylvian en Elliott Smith

ariel pink's haunted graffiti - the doldrums
verloren bowie tapes van achter een plaat plexi glas

boredoms - seadrum/house of sun
seadrum is een instant killer, alice coltrane, popol vuh, stuwend, bonkend en ronkend. house of sun past goed in de freakfolktrend van PG Six en Six Organs Of Admittance. Sitarpowerrr

wolf eyes - burned mind
door de ruimte tussen de herrie erg goed verteerbaar maar Slicer kan me toch meer bekoren.

verder heel veel Bowie, Coltrane en Iggy Pop

worlds apart:
When those assholes ask me, "What's the future of rock n roll?"
I say, "I don't know does it matter?"

Look at those cunts on MTV with cars and cribs and rings and shit
Is that what being a celebrity means?

And the soccer moms and dads who raise their brats on those TV ads
I know how they sleep tonight
Their conscience is in tact, they convince themselves of that
Giving money to Jesus fuckin' H. Christ

Ze zijn duidelijk beïnvloedt door Good Charlotte, brr :)

En dat geloof jij? Het zijn de Boredoms! Zo obscuur zijn die niet.

@Andre - oh ja! en chocolademelk gedronken, leuke plaat maar niet meer dan dat, hier ook weer, vind ik ;)

Art Ensemble of Chicago – Les Stances a Sophie
Seekend naar Cecil Taylors Conquistador raakte ik aan de praat met de persoon die ‘m deelde. Gebeurt wel vaker, meestal trouwens hele vage gesprekken… Gevraagd naar fijne vrije jazz wees hij me hierop. De titel van opener "Theme de Yoyo" ontstak een lichtje dat begon te gloeien toen ik ‘m beluisterde: dit deed Motorpsycho met Jaga Jazzist in de vissekom! Met name door de vocalen van Fontella Bass (opgezocht) ademt deze uitvoering veel meer sensualiteit (sex zo u wilt) dan die van de Noren: Super! De rest van de plaat is een stuk abstracter maar doordat er veel ruimte in de composities is gelaten toch behoorlijk toegankelijk.

Michael Mayer – Touch
Keulse top DJ levert z’n eerste solo album af. (Uiteraard?) veel meer pop dan z’n 12" releases, maar zeker niet minder mooi. De meer techno tracks kennen allen een fantastische meerstaps opbouw (titeltrack: Tiësto meet Garnier. *bukt*) en de overige liederen doen er zeker niet voor onder. Blijft hierdoor wel een beetje een plaat die op twee gedachten hinkt, maar ook daar heb je goede en slechte van. “Lovefood” moet (nou ja, niks moet) Guuz echt eens horen.

S.Y.P.H. – Viel Feind, viel Ehr, Pst
Na Boredoms weer zo’n (persoonlijke) ontdekking waarbij ik me bedenk wáárom ik ze nu pas hoor. Eind jaren '70 opgerichte Duitse band die als punk-met-twist begon en gaandeweg heerlijk ins blaue hinein ging meanderen. Viel Feind, viel Ehr is de eerste ep met daarop o.a. het fantastische "Industrie Mädchen". Niemand minder dan Holger Czukay ging zich vervolgens met de band bezig houden; als producer en (mede)bassist was hij betrokken bij Pst uit 1980, een plaat waar korte bizarre songs worden afgewisseld met, eh, lange bizarre songs. In die lange songs klinkt heel veel PiL ten tijde van Metal Box door, in de wobbelende basloopjes, het skriekende gitaarwerk en de dubby aandoende structuren. Wauw. (Ze schijnen weer bij elkaar te zijn (zucht), er is zojuist een verzamelaar verschenen)

Ik ken niets van Fela Kuti, maar deze cd is lekker. Deed me in eerste instantie denken aan Nighmares On Wax, maar dan met 'inhoud'. Het geheel klinkt daardoor zowel gewichtig als luchtig. Nice.

Hot Elvis for sure.

Maar ja, The Arcade Fire, dat is toch fijner, tezamen met Xiu Xiu de meevallers van 2004.

za: ME – The Wagon Fair
zo: Beavershot – Kings of Dirt

En verder ook: They Might Be Giants, Growing, Jon Oliva's Pain, Roman Fisher, Roni Size, The Gun Club, Happy the Man, Zita Swoon, Het Dagelijks Brood, Pete Way, Saga, Devendra Banhart, The More I See, Bonrud, Slut

Inderdaad Marieke, die Oceansize EP valt een beetje tegen. Weinig subtiel en niet zo meeslepend als Effloresce.

En de nieuwe Ozark Henry wist me ook al niet te grijpen. Waar is toch dat broeierige van de 2 eerste platen gebleven ?

Isis - Panopticon.
Ook één keer gehoord en waarschijnlijk te weinig om een echte mening erover te hebben. Het klonk in ieder geval een stuk gladder geproduceerd dan Oceanic en daarmee ook harder. Die eerste keer dat ik het hoorde was ik niet gelijk overtuigd...