De muzieksmaak van kotskabouter

Prullenbakken legen op de 3voor12-redactie?

wat vaak weer verdacht veel lijkt op wat Y in de sixties en seventies deed, die weer beïnvloed was door waarmee Z als in de fifties experimenteerde, die dan weer onderwijs had genoten bij A, de zoon van B, die....

Een klap in je handen, een stamp op de grond. Daar is alles naar te herleiden, Kotsbrom. You're point being?

ik vond de eerste wereldoorlog ook stukken beter dan de tweede. die eigenlijk op de eerste voortborduurt en een slap aftreksel is. adolf hitler daar kan ik gewoon om lachen als je machiavelli of caligula kent.
Nogmaals, ik wil het best goed vinden, maar mijn geschiedenis hou je niet voor de gek! Die merkt dat het niet puur en doorleefd is, dat het hapklare brokken zijn en dat alles hetzelfde klinkt tegenwoordig.

Je kan dat typisch noemen voor een ouwe lul, maar ik geloof werkelijk dat ik gewoon kritisch durf te luisteren en dan tot de ontdekking kom dat het de tijdsgeest is die maakt dat de dictators van nu eentoniger en inspiratielozer klinken.

Ben ik nu de enige hier die dit gevoel heeft?

15 jaar geleden werd er meer creativiteit en lef aan de dag gelegd. Tegenwoordig gaat het vooral erom snel te scoren, en dat hoor je terug in de muziek.

Later meer... vandaag ben ik verder off...

En na zo'n opmerking verwacht je een serieuze reactie?

Iemand die niets van ironie begrijpt, en dan deze zin...is Kotsie nu TOCH Arnold?

Zó egocentrisch en narcistisch zal Arnold toch niet zijn?

Nee, deze discussie is ook zinloos. Ik vraag me ook welnees af of je over een band van nu kan zeggen of deze vernieuwend is. Volgens mij kan je dat pas over tien jaar zeggen.

En om ook nog iets inhoudelijks te zeggen: Met vernieuwende muziek teistert men de vuilnisman.

Ik ben niet alleen vandaag off, maar voorgoed. Aan dit soort losers ga ik mijn typende kaboutervingers niet verspillen.

Ironie... hahaha, ze hebben het over ironie... terwijl ze zelf...

:) :)

Tabé!

koning arthur schreef een belangrijk werk. de wereld als wil en voorstelling. daarmee borduurde hij voort op de kantiaanse traditie. bijzonder aan de aanpak van schopenhauer was dat hij subject en object niet als losstaande elementen zag, hij zag ze als een voortdurende wisselwerking.
kots, vul jij effe verder aan?

Omdat ze zichzelf graag horen praten. Zo heb je altijd gelijk.

Zijn die toetsen ook niet wat groot voor kaboutervingertjes?
Ligt hier niet een bron van frustratie: kleine afmetingen van bepaalde lichaamsdelen...

Ja.

(Maar je mag hier ook 'misschien' lezen, want dan kan er weer vijftig posts verder in het niets gekeuveld worden en gereageerd worden op de argumenten van iemand die helemaal geen argumenten geeft. Just my two cents.)

Nog nooit zo'n grappige naam gelezen als jij hebt, werkelijk om je rot te lachen zo grappig!

Het zijn dan ook vaak kleine nuance-verschillen. Als je die niet meer wil/kan horen zul je er inderdaad weinig plezier aan beleven.

Om CS even de kast op te jagen:
Een mooi liedje kan mij nog steeds bekoren.

In je jeugd was je jonger (duh!): onervaren, minder verwend. Je ken amper platen. Dan komt zo'n (inmiddels) klassieker uit en die zet je wereld op z'n kop in jouw referentiekaderloze jeugdige wereldje. Die klap is binnen.

Dan draai je die plaat grijs, omdat je er nog geen honderden hebt en in de 20 jaar daarna begeleid deze plaat nog wat lief en leed. Al met al kan je die plaat dus wel dromen en is ie deel uit gaan maken van je leven.

Dan komt er in 2004 een plaat uit, jij hebt intussen 20 jaar platen zitten luisteren, ouder en nieuw dus je hebt een referentiekader waarin de plaat geplaatst wordt. Vind je het gek dat je er dan niet zo van ondersteboven bent als toentertijd? Dat haalt zo'n recente plaat nooit meer in.

Ik word ook wel eens moe van de Maroon 5 en aanverwanten, maar als een 14-jarige helemaal uit zijn dak gaat van zulke muziek, denk ik: die ontdekt nog wel meer.

Gechargeerde voorbeelden:
The Who -> The Jam -> Ocean Color Scene
Wes Montgomery - George Benson - Ronny Jordan
Velvet Underground - Jesus & Mary Chain - Black Rebel Motorcycle Club
Jimi Hendrix - Stevie Ray Vaughan - Kenny Wayne Shepherd

Ik denk wel dat er creatieve periodes zijn, maar voor bepaalde genres. De jaren zeventig was een goede periode voor (hard)rock. Dus het kan best zijn dat de garage-rock uitgeplayed is terwijl dancehall in z'n genesis zit. Alleen door smaakbeperking erkent de garagerocker de vernieuwing van dancehall niet, of gewoon omdat het buiten zijn blikveld afspeelt.

Algemene populariteit van een genre speelt ook mee, in het belang voor 'de muziek' in het algemeen, het is nogal 'worlds within worlds' nu ik er zo over nadenk. Zo heeft de obscure vernieuwing in de vorm van symfonische metal van een Emperor wel degelijk bijgedragen aan de veel populairdere gothic stroming van nu, terwijl veel 'serieuze muziekliefhebbers' dat afdoen als bombastische onzin en zich liever blindstaren op MC5.45beta.

Maar 99% van die bands voegt toch wat eigens tot aan de muziek. Klakkeloos gekopieerd wordt er zelden. En kan toch verschil maken. Zo doet Stevie Ray Vaughan me niks, maar vind ik Jimi Hendrix wel goed. Andersom vind ik bij BRMC/Jesus & Mary Chain de moderne variant veel beter dan het origineel.

Natuurlijk klinkt The Libertines als The Clash, niets nieuws, behalve dat The Libertines recentelijk een CD hebben gemaakt die zo rauw en eerlijk verslag doet van gedonder in de band dat deze CD dus wel vernieuwend is. Of op zijn minst zo pijnlijk intiem is dat het voor mij wel een nieuwe ervaring in alternatieve gitaarmuziek is. Roep nu niet gelijk Rumours van Fleetwood Mac., want alles is al gedaan. Bij muziek gaat het erom wat het met jou doet.

En iemand die tien jaar ouder is zegt dat in de jaren 60 en 70 alles al gedaan was en beter. De stelling "oude mensen zeuren" lijkt zo ook heel plausibel.

Nu klaagt mijn baas wel een tikje over mijn verstoorde blik en vreemde internetkeuze van de laatste tijd, maar...

Platen beoordelen gaat tussen de bedrijven door. En mijn baas is blij omdat ik nog harder nadenk over de kunst van het interviewen. Daarbij heb ik geen hobbies en geen vrienden. Een sociaal leven is zo overbodig.

Tot vervelens toe...