En wat kunnen jullie zelf, ofwel wie speelt wat en hoe goed?

Nou nou.. Ik speel wel behoorlijk akoestisch gitaar hoor. Matig electrisch gitaar en mondharmonica, zeer matig basgitaar, geweldig melodica, redelijk piano/keyboard en uitstekend laptop.
;)

Mijn muziektheoriekennis bevindt zich voornamelijk in het competence gedeelte van mijn hoofd.. Ik heb er een hekel aan die zooi expliciet te maken. :D

*de online extra reviews trouwens.
(http://www.gonzocircus.com/inhoud/img65/gonzo_extra_reviews_65.pdf)
(scrollt naar Multi-Panel)

verder ben ik bezig om zelf wat glitch/drone/ambient-achtige dingen te gaan maken met mijn computer, maar dat staat nog helemaal in de kinderschoenen; die muzieksoftware krijg ik maar moeilijk onder de knie. het fijne is dat ik dat helemaal onafhankelijk kan doen, zonder rekening te houden met anderen. maar ja, in een band spelen is dan weer gezelliger.

Geen idee waar je het over hebt. Maar leg eens uit, wat is een dominant septiem. Heb ik ook nog nooit een recensie gelezen trouwens, gelukkig maar.

Overigens moet ik even reageren op de "dj als muzikant" kwestie. Een dj is volgens mij muzikant als hij Turntablist is (oftewel scratcher) of als hij op zo'n manier draait dat hij er daadwerkelijk zijn eigen ding van maakt (Jeff Mills, Richie Hawtin). In alle andere gevallen is de dj in ieder geval een artiest.

Mijn werk is overigens popprogrammeur (wat volgens mij dj-en is met bandjes), maar ik zit sinds 1 september zonder werk.

Ik ben met twee jaar muziekles ook geen expert , maar het belangrijkste dat het heel veel gebruikt wordt in de popmuziek (vooral in blues) en dat de luisteraar na dit akkoord altijd verwacht terug ter keren naar de grondtoon. Septiem slaat op de zevende noot uit het akkoord. De blues zit er echt berstensvol mee. Dus als je ene keer ergens staat en je hebt het gevoel dat er nog iets met volgen, het niet af is, schrijf dan gerust: leuk concert maar volgens mij is de laatste dominant septiem nog niet gespeeld. Grote kans dat als je de muziek saai, niet dramatisch of zonder spanning vindt er geen septiem en mineurs in zitten.

Zie verder Wikipedia voor de eenvoudige uitleg:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Dominant_(muziek)

Momenteel stort ik me wat meer op mijn solo-werk (van singersong- tot cut'n'paste-muziek) en ben ik gitarist/songschrijver in een band (nederlandstalige rock/pop) die ontstaan is uit de live-begeleidingsband van Roy S. We hopen begin volgend jaar genoeg materiaal te hebben om te beginnen met optredens. We zoeken nog een goede nieuwe bandnaam, en aangezien we geen ueberhippe garagerock spelen val "De Subs" voor ons af. :)

Als ik schrijf zoek ik achteraf zo nu en dan uit wat ik nu precies speel. En ja, dan loop ik wel eens tegen een DIM-akkoord aan.

Ik ben waarschijnlijk een van die muzikanten waar Autostatic muziek voor maakt. ;)

Dit weiger ik toch echt te accepteren...

Kleuring in de akkoorden lijken me inderdaad wel essentiëel voor spanning of dramatiek. Nu is een septiem wel de meest basale kleuring, (mineur zou ik niet eens kleuring willen noemen), maar helemaal zonder lijkt me wel erg kaal. Maar Olaf, als je werkelijk niet weet wat een dominant septiem is en je speelt wel gitaarliedjes, dan is de kans groot dat je dat soort akkoorden onbewust speelt. Of anders per ongeluk ;-).

Terug naar het onderwerp:
Ik speel drums bij Juliet's Ghost, Ernesto vs Bastian en Violet. Daar kom ik aardig mee weg.

Op dit moment speel ik orgel en gitaar, in The Skidmarks, Los Pompodoros en The Bigger Beef Bonanza's

Ah, die mooie tijden met Douis van Lijk.

Speel de laatste jaar meer gitaar. Meestal het journaal van een soundtrack voorzien of meepielen met wat er allemaal langskomt op MTV/TMF. Of lekker meehakken met een cd'tje.

Heb weinig theoretische kennis maar dat is meer het gevolg van luiheid dan van het niet willen weten. En volgens mij is dat voor een groot deel van de anti-techniek-brigade ook het geval en is dat 'gevoel' gewoon een excuus. Maar goed, ik heb nu ff geen zin om in die slangenkuil te wagen. M'n punt in deze heb ik al in ander recent draadje gemaakt.

Ik speelde destijds naast Balkan en andere volksmuziek ook Iron Maiden, Candlemass en Malmsteen in deze bezetting met m'n broer en m'n vader. Helaas geen opnamen van. :(

Niet-schrijvende luisteraars zijn ook nooit te beroerd om hun ongezouten mening te geven, muzikant of niet.

Om goeie paella te waarderen hoef je niet zelf te hoeven koken en om te stemmen hoef je zelf geen politiek te kunnen bedrijven.

Wel grappig dat na de toevoeging 'meiden' de eerste vrouw zich in de discussie mengt.

Maar ik speel niets, kan aardig zingen...meer niet. Ik denk dat mijn gedachten bij die van Martijn B aansluiten. Als er bij slagerijen worstwedstrijden gehouden worden (ja ik noem maar wat), komen er toch ook geen andere slagers keuren? Nee, dat zijn mensen die goede smaakpapillen hebben. Nu weer met mijn fluit spelen...

Moeten popjournalisten muzikanten zijn? en Moeten muzikanten verstand van muziek hebben?

Besides the point: dit doet me denken aan een discussie met de professoren van eerder deze dag: Moet wetenschap maatschappelijk relevant zijn of moet het de wetenschap dienen? Wat is waarheid? Weet jij het?

Ik doelde echt meer op ervaring dan het als een stelling te poneren, amice. Het valt me op dat bij klassieke muziek meer kennis is van muziek maken.

En natuurlijk moet wetenschap niet maatschappelijk relevant zijn; dan zou de wereld er heel saai uitzien. Of kan je dan eigenlijk concluderen dat de wetenschap altijd van maatschappelijk belang is? {ik trek me stilletjes terug]

Hoewel er niet te ontkennen valt dat klassieke muziek meer om 'kennis' lijkt te draaien, maar dat komt omdat je na 6 versies van de Mattheus Passion wel genoodzaakt bent om op dergelijke details te gaan letten.

Even op 'besides the point': ik hoorde laatst dat uit onderzoek was gebleken dat gapen duidt op geilheid: dus daar concludeer ik uit dat er mensen zijn geweest die gedacht hebben: "gapen, waarom doe je dat eigenlijk?"...

@Monique: ben wel nieuwsgierig op welk bepaald dagblad je doelt...

Bij de Volkskrant werk(t)en de musicologen. Gert van Veen en Gijsbert Kamer zeker. Menno Pot niet, maar is wel een erg goed schrijver en Jair en Pablo zijn gezien hun recensies weer geschoold, maar dit vermoeden kan ik niet staven.

En JW, de meeste popjournalisten die ik ken zijn zulke nerds.

Hola, ik weet heus wel of iemand technisch een goeie zanger is en kan iemand daarom heus wel props geven, maar soms maakt iemand dergelijke zaken overbodig door bravoure en creativiteit. Neem een Patton, technisch gezien heus niet de sterkste, maar dat doet er niet toe. Maar ik voel ook een gast als Jørn Lande heel erg en die heeft wel techniek.

Zuiverheid (zoals in het Westen gehanteerd) is ook maar een afspraak, want vroeger en in andere werelddelen nog steeds worden andere standaarden gehanteerd.

En die Jørn Lande die ik al eerder noemde zit ook niet altijd in het 'Wohltemperierte Klavier' te kwelen maar dat komt niet door gebrekkige techniek maar door intuitie/gevoel. Net als dat een 'groove' niet gecreeerd wordt door strict op de tel te spelen, maar door te 'rukken en te trekken' aan die tel.

Da's omdat de menselijke ratio het ware mysterie niet kan bevatten, of beter gezegd: vatten in regeltjes. Of zoiets.

Maar dat betekent niet dat de voorschriften helemaal buitenspel staan. Het is een kwestie van balans.

NRC Wetenschap, vandaag:
Wolter Seuntjens, gepromoveerd op 'gapen': "Het hardnekkigste misverstand is we dat geeuwen met zuurstofgebrek in de hersenen te maken zou hebben."
"(...)Ook ontkrachtte de Amerikaan (onderzoeker Provine, red.) theorieën dat gapen te maken zou hebben met een verhoogd gehalte aan zuurstof. Studenten die pure zuurstof of lucht met 3 à 5 procent extra kooldioxide in te ademen kregen geeuwden niet noemenswaardig anders. De veelgehoorde opvatting dat zuurstoftekort in de hersenen tot geeuwen leidt, is daarmee van de baan."

:-)

Ik zing en speel gitaar in 'Post Office' (een rockduo, samen met een drummer, tot nu toe één optreden) en doe sinds een zestal jaren van alles (gitaar, bas, piano, tweede stem) in het lofi-duo 'Louisa Lilani &...

En toch leert zo'n Eno met de jaren z'n apparaten ook beter kennen en komt ie ook tot andere resultaten dan toen ie net begon. Dat is ook gewoon kennis die net zo belangrijk is als orthodoxe muziektheorie, een equivalent van 'licks' en 'progressies'.

Toch blijf ik wel bij m'n analogie met tekst: als je een taal beter beheerst kan je je beter uitdrukken. Je kan veel meer nuances aanbrengen wat niet per se hoeft uit te monden in overbodige franje.

speel goed genoeg om niet geheel voor joker te staan op podia, treed al sinds de schooltijd op met diverse bandjes met name in regio, 1 x bijna pro gegaan met een gitaarband die op het punt van contract tekenen etc uit elkaar viel. :-)

En jij denkt dat Brian nooit eens de handleiding or helpfiles ter hand heeft genomen? Ik weet niet of je wel eens met een Cubase of Reason hebt gewerkt, maar daar kom je echt niet uit door maar wat te pielen hoor. Voor mij komt muziektheorie op hetzelfde neer hoor.

De analogie klopt wel redelijk maar loopt ook een beetje scheef.
Eno beheerst zijn taal wel degelijk tot in de puntjes, maar had geen stembanden (techniek in de vingers / voor snaren of toetsen) om zich ermee uit uit te drukken. Dan moet je op zoek naar andere mogenlijkheden, aldus geschiede.

Daarom is de moderne electronica ook wel een redding voor de hedendaagse ´mislukte muzikant´, die in zijn hoofd zeker weet dat hij het muzikale zicht heeft maar door een slechte motoriek dit nauwlijks via een instrument naar buiten weet te brengen.

Ik speel ook linkshandig op een rechts-gesnaarde (?) bas. Bent Saether van Motorpsycho ook. En die kan spelen!

Tomorrow never knows, het slotnummer van `Revolver` (beatles) vind ik een sterk nummer en dat is een nummer op 1 akkoord. Echt er zijn geen wetten...

Ook zing ik en speel ik wat gitaar, maar heb hier nooit les in gehad. Ben van plan zanglessen te nemen.

Oh, en IK ZOEK EEN DRUMMER.

Ik heb vaak gezocht en nooit iets gevonden, behalve dan een cd met 100000 metal drumkits, loops gedrumd door een of andere metalgod.

zegt de ander: Tomorrow never knows, het slotnummer van `Revolver` (beatles) vind ik een sterk nummer en dat is een nummer op 1 akkoord.
Kleuring is iets dat je doet met 1 akkoord tegelijk. Je kunt in het akoord andere noten dan de 1,3,5 van de toonladder op te nemen, of kleuring suggereren door andere noten dan de 1,3,5 op een prominente plek in de melodie te zetten (bijv. op een sterke tel). Volgens mij gingen de Beatles grosso modo kwa kleuring wel wat verder dan hun tijdsgenoten. Hoewel de 7#5b9-akoorden daar ook niet bepaald om je oren vliegen. Maar als je harmonisch en melodisch vasthoudt aan de simpele drieklanken, dan heb je dus wel Frans Bauer (en ook Bruce Springsteen, ben ik bang).

Spam spam sorry...