2004, week 47

http://www.sonicyouth.com/gossip/index.html

Effe pochuh: 1.10.57. Wel mét trainen en hoestdrankdoping.

ok ik ben geen subjectivist maar was wel bij Waits. Hoewel ik niet zo'n liefhebber van alle Waits-aandacht ben (is er ooit een negatieve recensie over hem verschenen? nou?) wilde ik t wel eens met eigen ogen zien. Ik las ergens dat z'n vorige band niet eens goed was ingespeeld, maar toen ik hoorde dat Marc Ribot kwam spelen werd ik blij. Een gouden greep, die man.

Afgelopen zondag stelde Waits niet teleur (sorry Martijn B): ruim 2 uur speelde Waits in sneltreinvaart voornamelijk nieuw materiaal met een enkele oldie. Waits en band gaven zich volledig en als men even op adem moest komen was er wel een korte anecdote over pingpongballen van Waits, waarna het tempo weer de lucht in ging. Twee uur Waits was lang genoeg en toen de band echt niet meer terugkwam vond ik dat niet eens erg: ze hadden niks meer te bewijzen, het was een bijna perfecte show geweest, met name door het fenomenale spel van Ribot.

Niet echt een recensie, maar toch: John Peel had een hekel aan Waits.

Ik hoop alleen dat het tegenvalt voor losers die 900 pleuro neertellen (voor 2 kaartjes, soit) voor een concert.

Kon bijna niet anders dan leuk zijn, ik heb Ribot nog nooit zien falen.

OT, een oudje:
Hashisheen - The End Of Law
Spoken word is veel leuker als je snapt waar ze het over hebben. In zoverre dat het nu stof tot nadenken is en geen abacadabra.

Ook nieuw:
Prana Trio - After Dark
Nog meer Isma'ili-geïnspirireerde teksten van de Sufi-dichter Rumi, nu in een zweverige, minimale jazz-setting. Tussen Billy Holiday en Björk volgens de bio... moet bij mij ff bezinken.

kwam ik ook net achter. dom van me.

"Check out my website, there you will find everything you need!" riep hij nog na, terwijl hij kirrend met vriendin de kleedkamer verliet.

Misschien omdat het m'n vak niet is, maar doorgaans kan 't me weinig schelen of een artiest deugt als mens, als de muziek maar deugt.

Het is wel een rokkenjager vermoed ik, gebaseerd op z'n geflirt met de vrouw van m'n broer ergens, Cubanos Postizos @ SJU geloof ik. Maar ja, een gezinnetje zit er voor zo'n gast ook niet in dus ik kan 'm geen ongelijk geven.

Toen "Real Gone" net uit was stond er in de NRC wel degelijk een redelijk negatief stukje over Tom Waits. Bij deze een aantal citaten:

"Waits is zich TE bewust van zichzelf. Hij maakt geen muziek meer."

"...het geluid dat ontstaat doet nog het meest denken aan dat van een man die aan zijn genitalien door een badkuip met gloeiende pek en zwavel wordt gesleept, terwijl zijn beulen op de achtergrond in een woest koortje meebrullen: ka-boem ka-boem!
Af en toe deed ik mijn koptelefoon af om even te genieten van de weldadige stilte buiten het Waits universum."

"Ik schaamde me wel een beetje, maar zacht zei ik tegen mijn platenboer: Het spijt me, ik koop hem niet.
Hij keek me begripvol aan, alsof hij meevoelde met mijn worsteling. Toen zei hij laconiek: Het viel mij ook niet mee."

Ik het het complete stukje nog uitgeknipt thuis liggen [dank aan mijn vader hehe], dus ik geef het je nog wel een keer, Eric.

MdW

Waits
Frits Abrahams

De nieuwe Tom Waits is uit.

De ware liefhebber van deze Amerikaanse zanger proeft dit zinnetje al enkele dagen voorop zijn tong, alsof het een nieuwe haring is. Er zijn veel van zulke liefhebbers.

De acht concerten die Waits in november in vier Europese steden geeft, zijn al allemaal uitverkocht. Afgelopen zaterdag startte de voorverkoop voor drie concerten in Carré. Binnen een kwartier was alles verkocht, de website van Carré bezweek onder 900.000 `hits'. Uit de hele wereld kwamen aanvragen binnen. Het bleek geen bezwaar dat de kaartjes, op aandringen van Waits zelf, exorbitant duur zijn: ongeveer 100 euro.

Waits treedt zelden op, iedereen wil erbij zijn. Ik ook? Ik merkte dat de twijfel zwaar knaagde. Ik had hem al tweemaal eerder zien optreden, maar er speelde nog iets anders mee dat belangrijker was.

Ik heb Waits vanaf het eerste uur – zijn debuutelpee Closing Time uit 1973 – op de voet gevolgd, maar mijn bewondering is de laatste jaren tanende. Zijn muziek begint voor mij een nogal onherbergzaam gebied te worden, waar het mooie, treurige lied een steeds zeldzamer bloem is. Waits maakt geen muziek meer, maar kúnst, denk ik wel eens. Hij is zich te bewust van zichzelf geworden.

Ik besloot eerst maar eens voorzichtig naar `de nieuwe Waits' te gaan luisteren: de cd Real gone. Mijn platenboer had hem al op een stapeltje naast de kassa liggen. Ik onderdrukte de neiging om hem te vragen wat hij er zélf van vond – het is tenslotte zijn nering – en begon te luisteren.

Mijn angstige voorgevoelens werden snel bewaarheid.

Waits doet, een enkel nummertje daargelaten, geen pogingen meer om nog enigszins normaal te zingen, hij zucht, brult en krijst alleen nog maar, en liefst via een stemvervormer. Melodieën zijn iets verdachts geworden waar hij zich zo min mogelijk mee wil inlaten. Het geluid dat op die manier ontstaat doet nog het meest denken aan dat van een man die aan zijn genitaliën door een badkuip met gloeiende pek en zwavel wordt gesleept, terwijl zijn beulen op de achtergrond in een woest koortje meebrullen: ka-boem, ka-boem, ka-boem.

Af en toe deed ik mijn koptelefoon af om even te genieten van de weldadige stilte buiten het Waits-universum.

Het werd tijd om kleur te bekennen. Een historisch moment in mijn bestaan. Dit was de eerste `nieuwe Waits' die ik niet zou kopen, en ik zou ook zeker geen 100 euro neertellen voor zo'n concert in Carré.

,,Het spijt me, ik doe het niet'', zei ik tegen mijn platenboer. Nogal zacht, want ik schaamde me toch wel een beetje.

Hij keek me tot mijn verbazing begripvol aan, alsof hij meevoelde met mijn worsteling. Toen zei hij laconiek: ,,Het viel mij ook niet mee.''

Hij legde uit dat zich steeds meer twee kampen aftekenen onder de Waits-fans: liefhebbers van het vroegere werk en liefhebbers van het nieuwe werk. ,,Wij houden meer van het oudere werk'', zei hij.

Dankzij deze kernachtige analyse kon ik toch nog enigszins getroost naar huis. Ik was begrepen, wat wil een mens nog meer?

Voor een black metal cd is dit een fantastische aanbeveling.

za: Praatje met elfje Emiliana Torrini
zo: -

En tussendoor hebben we de site dus even op de kop gegooid.