Welcome Home Loser

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Als ik ergens een nederlandstalig iemand moet kunnen vinden aan wiens aandacht het onlangs verschenen tweede album van The Broken Family Band, Welcome Home Loser, niet is ontsnapt, dan zou het toch hier moeten zijn.
Maar niks lees ik er hier over. En dat is raar, want het is me wel even een briljant album hoor. En bepaald niet hun eerste werk van zulke hoge kwaliteit.
Moeten ze eerst buitensporig gehyped worden voordat er hier iemand wakker wordt? Zoals schoolvoorbeeld Franz Ferdinand, waarvan elke scheet nog steeds gedetailleerd kan worden gevolgd in dit forum? Een bandje dat zichzelf, oordelend op grond van de belabberde muziek van The Karelia (waar onze hippe Alex eerst zijn kunsten vertoonde) en de onthutsende kwaliteit van hun b-kantjes, alsmede hun bloedeloze live vertoningen, ongetwijfeld vreselijk voor lul gaat zetten met zijn tweede album…?
Maar waar maak ik me kwaad om?
Welcome Home Loser schalt uit m’n stereo, het is lente… en voor een goedbewaard geheim is ook heel wat te zeggen…
Ga dus allemaal volop door met het niet luisteren naar The Broken Family Band…!

― Bart Scheffers (daysleeper), Wednesday, 16 March 2005 17:07 (twenty-one years ago)

@Bart,

het is mij duidelijk dat je Franz Ferdinand niet hoog inschat en de nodige aversie tegen de band koestert. Waarom moet ik dat weten als je TBFB onder de aandacht wilt brengen? Het wordt mij helemaal niet duidelijk waarom TBFB het luisteren waard is. Je maakt mij op deze manier absoluut niet enthousiast. Veel geschreeuw, weinig wol.

Ik nodig je van harte uit om een nieuwe poging te wagen.

― Bonald (mories), Wednesday, 16 March 2005 17:45 (twenty-one years ago)

Het hele Franz Ferdinand gedoe kwam in me op tijdens het doorlezen van wat andere threads, dus dat heb ik er zomaar even in verwerkt. Ik ben er zelf trouwens ook ingetrapt hoor; ik heb FF ook netjes in het cd rek staan, dus niets menselijks is mij vreemd. De kwalificatie "veel geschreeuw en weinig wol" die Bonald mij zo subtieletjes toedicht is echter precies wat ik na een draaibeurt of zes, zeven van de FF cd vond. Leuk, maar niet voor lang. Toen ik ze voor de tweede keer live had gezien was het me helemaal duidelijk: dit is niet the real deal.
Maar, ere wie ere toekomt, The Broken Family Band:

Welcome Home Loser, zo heet dus de nieuwe plaat van The Broken Family Band.
Doodeerlijke Britse Americana, Anglicana zo je wil. Mijns inziens poppy genoeg voor een groter publiek en live overdonderend sterk. Dit is hun tweede album (ze hebben ook al twee sublieme mini albums op hun naam staan). Sarcasme, melancholie, ongelofelijk rake teksten, maar bovenal briljante songs, zonder een enkele uitzondering. Doodgeknuffeld door de onlangs overleden John Peel. Maar op eigen kracht moeten ze het ook zeker kunnen redden. Voor dit album maakten ze de overstap naar een iets bekender en 'hipper' label: Track&Field.
Nee, dit is geen promotiepraatje. Althans niet in zoverre dat ik ook maar iets met de band te maken heb of beter word van hun bekendheid.
Heel soms hoor je gewoon iets dat zo ontzettend raak is dat je de behoefte voelt om het wereldkundig te maken. Luister naar Welcome Home Loser. Ik heb in geen tijden iets beters gehoord...
Zelfs niet I'm Wide Awake It's Morning (waar ik eind vorig jaar wellicht iets soortgelijks over heb geroepen) ;-)

Zo, hier kun je het mee doen. Heb momenteel geen zin om er een uitgebreide recensie over te gaan schrijven. Voorlopig luister ik er nog liever een keer of drie per dag naar, al weken lang...

― daysleeper (daysleeper), Wednesday, 16 March 2005 18:01 (twenty-one years ago)

Ik vind het hele FF-verhaaltje erbij ook een beetje raar hoor. Ik mag hopen dat BFB voor jou net zo goed zou zijn geweest als FF er nooit was geweest.

Ik heb vorig jaar eens wat nummers de band gelinkt onder het motto "een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel", wat sloeg op Track & Field, waarop ik ze de minste band vond. Ik vond het niet onaardig, maar het country gehalte te hoog en het relisausje hielp ook niet echt. Sorry. Maar fijn dat jij er wel gelukkig mee bent.

― Martijn Grooten (martijng), Wednesday, 16 March 2005 18:19 (twenty-one years ago)

Mijn TBFB verhaaltje is duidelijk verwaterd doordat ik en passant op een aantal gevoelige FF tenen ben gaan staan. Dat is jammer, maar het zij zo.
Zonder FF had mijn leven (en mijn enthousiasme over TBFB) er inderdaad precies zo uitgezien als nu, en dat is maar goed ook.

Het reli-sausje waarop Martijn doelt is overigens een beetje misleidend, maar daar zou je gemakkelijk achter kunnen komen als je een van de nummers zou beluisteren van een andere release dan Jesus Songs. De heren zijn namelijk zo a-religieus als maar enigszins mogelijk is. We zullen het maar op onbegrepen Britse humor gooien...
Dat het country gehalte voor sommigen te hoog is, daar is natuurlijk weinig aan te doen. Ik zou zeggen: geef ze (nog) een kans, want op het nieuwe album is dat gehalte aanzienlijk verminderd (een aantal songs uitgezonderd)
En wat betreft hun plek in het rijtje artiesten dat bij Track & Field onder contract staat zouden onze meningen niet meer van elkaar kunnen verschillen.
Mocht er iemand behoefte hebben aan een 'echte' recensie (ik heb nog geen matige, laat staan slechte kunnen vinden): die van Drowned In Sound is wel de moeite waard...

http://www.drownedinsound.com/articles/10974.html

― daysleeper (daysleeper), Wednesday, 16 March 2005 20:04 (twenty-one years ago)

maar bovenal briljante songs, zonder een enkele uitzondering.

Hoe noem je Honest Man's Blues dan? Een tekst als "If you work in whorehouse, you're gonna get fucked / If you sleep in a river, you're gonna get ducked" is wel echte Britse humor. In de lijn van Benny Hill.

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Wednesday, 16 March 2005 20:14 (twenty-one years ago)

Nou pik je er weer net een van de twee 'country feestnummers' uit, op een totaal van 14 nummers. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de liefde tussen jou en The Broken Family Band. O, shit, sorry... een andere Martijn zie ik. Verwarrend allemaal hoor, voor een nieuwkomer... ;-)
Wat de humor betreft: is die je te plat, gezien de Benny Hill vergelijking? Mooie tekst toch?
Mijn passage over de 'onbegrepen Britse humor' sloeg trouwens op de misvatting bij sommigen (op grond van de Jesus Songs ep) dat de religieuze verwijzingen in hun teksten serieus genomen moeten worden...

Wat ik wel nog even kwijt moet: hier wordt tenminste volop gereageerd als je een berichtje post. Ik voel me nu al beter thuis dan op het 3voor12 forum... ;-)

― daysleeper (daysleeper), Thursday, 17 March 2005 00:08 (twenty-one years ago)

De titel van het album is, wat mij betreft, in ieder geval briljant!
WELCOME HOME LOSER....hahahahahahahahahaha

― fc harnas (harnas), Thursday, 17 March 2005 08:24 (twenty-one years ago)

>>>De titel van het album is, wat mij betreft, in ieder geval briljant!

Is dat nog in het kader van de Engelse Humor?

― Hotel Lives (Hotel Lives), Thursday, 17 March 2005 10:25 (twenty-one years ago)

haha. :D

nu allemaal!

― Ludo (Ludo), Thursday, 17 March 2005 10:27 (twenty-one years ago)

ok, ok... ik had erom gevraagd natuurlijk... maar ga gerust nog even door ;-)

― daysleeper (daysleeper), Thursday, 17 March 2005 10:51 (twenty-one years ago)

Mijn advies aan Bart: zoek de miskende meesterwerken-draad op en probeer het daar nog eens, zonder de FF-referenties ;-)
(overigens mogen The Broken Family Band en Franz Ferdinand van mij fuseren tot een uberironische britse supergroep: The Broken Franzily Ferdiband. Debuutcd: Wij Jatten Alles En Menen Niks. En dan nog zal ik er mijn jaarlijkse verjaardagsplatenbon- van-de-zaak niet aan besteden.)

― central scrutinizer (central), Thursday, 17 March 2005 10:53 (twenty-one years ago)

Is dat nog in het kader van de Engelse Humor?

EHH..nee: Sommige zaken vind ik zo fout dat ze weer leuk worden...
Het is gewoon een hele botte domme titel. Misschien net zoiets als John Lennon sucks cocks in hell (of ga ik nu te ver?)

― fc harnas (harnas), Thursday, 17 March 2005 11:01 (twenty-one years ago)

Ik ontdek regelmatig dat Engelstalig grappen die ik lang flauw heb gevonden verwijzingen bevatten waar ik geen weet van had. Dus het kan best zijn dat er een boek of film is die Welcome Home Lucy heet of dat Welcome Home Winner een beroemde Engelse krantenkop is of wat dan ook. Ik brand mijn vingers er niet aan (cs maakt oei-oei-oei gebaar waarbij je vanuit de pols de hangende hand met slappe vingers heen en weer schudt)

― central scrutinizer (central), Thursday, 17 March 2005 11:07 (twenty-one years ago)

(En met samengeknepen ogen sissend adem binnen zuigt door de voortanden )

― central scrutinizer (central), Thursday, 17 March 2005 11:23 (twenty-one years ago)

Nou pik je er weer net een van de twee 'country feestnummers' uit, op een totaal van 14 nummers.

Zij kiezen die uit om hun album te representeren, niet ik.

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Thursday, 17 March 2005 11:25 (twenty-one years ago)

Daar heb je een goed punt, Central. Dat komt inderdaad vaak voor. Wie zegt dat muziek slecht is voor je algemene ontikkeling, heeft het helemaal mis!

― Hotel Lives (Hotel Lives), Thursday, 17 March 2005 11:26 (twenty-one years ago)

Dus het kan best zijn dat er een boek of film is die Welcome Home Lucy heet of dat Welcome Home Winner een beroemde Engelse krantenkop is of wat dan ook

In de jaren 70 was er wel een in de VS erg populaire comedy (met o.a. John Travolta) dat "Welcome Back Kotter" heette. Maar wellicht is dat iets te ver gezocht...

― Jim Pacobs (Jim Pacobs), Thursday, 17 March 2005 11:39 (twenty-one years ago)

@ Bart, ik heb even de tijd genomen om naar TBFB te luisteren, een paar keer zelfs. Ik vond er niets aan. Beetje flauw.
Maar hoe dan ook, bedankt voor de tip. En zo zie je maar, smaak is heel persoonlijk.;-)

― Bonald (mories), Tuesday, 22 March 2005 21:37 (twenty-one years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.