Drugs are bad, m'kay?

Drugs? Doe ik niet aan...het werk van Satan en je krijgt er alleen maar een platenkast vol dub, freejazz, house en die rare schots en scheef rock van.

ja

Ludo, hoe gebruik je dat vlees eigenlijk? Intraveneus, puur in een pijpje?

uit een bakje Chinezen, that's the way vriend!

Maar ik houd niet van drugs. De muziek werkt prima zonder, onder invloed (wiet of drank, de rest leek me gezien de effecten van deze twee een overbodig experiment) voel ik me vooral duizelig en bepaald niet lekker.

Muzikanten on drugs willen nog wel eens de quality control uit het oog verliezen, maar meestal zijn dat ook niet zo heel goeie muzikanten to begin with.

Ik erger me wel scheel aan aannames dat alles buiten het gewone (waar buitengewone muziek zich toch zou moeten bevinden) wel onder de invloed van drugs gemaakt zal zijn. Terwijl Zappa, Zorn, Fripp en Patton allemaal zeer nuchtere mannen zijn volgens mij.

Bier en wijn zijn ook al niet my thing. Te bitter!?
Vodka jus en Der Arnold zijn wel goede vrienden. Het brengt me dichter bij wie ik eigenlijk ben, hoewel het eigenlijk verstandiger is om geforceerd stram te blijven en niet op dat punt te komen.
Onder invloed van drank heb ik veel foute dingen gezegd en gedaan, maar ik heb me ook gelukkiger en miner zwaar op de hand gevoeld dan ooit tevoren. Wat dat betreft val ik denk ik onder de categorie probleemdrinkers. Vooral ook omdat ik op mijn 24e ( toen mijn te vroeg in mijn leven gekomen huwelijk op de klippen liep ) pas met drinken begonnen ben om de verkeerde redenen.

Als ik dj drink ik vrijwel nooit. Hooguit een glas om in de mood te komen als ik te nuchter tegenover een zaal sta waar de alcohol wel heel rijkelijk gevloeid heeft.
Alcohol verandert mijn muzieksmaak niet wezenlijk. Ik heb bij een houseavond die me niet beviel wel eens gekeken hoe ik er over dacht als ik 12 vodka-jus op had, met als enige gevolg dat ik me nog meer ging irriteren aan de muziek.
Wel kan ik, onder invloed, me cool voelen, daardoor schaamteloos extravert dansen en denken dat ik beschik over de stare van een prille Ian Brown. Heel soms voelt het zo levensecht dat andere mensen daar op zo'n moment ook nog in trappen.

Maar eigenlijk laat ik me hier liever niet over uit.

Drugs moeten maar bij je passen, geloof ik. En bij mijn past het niet. Ik ben al niet zo snel, en als ik me waag aan het passen van de Dutchy(by the left-hand side uiteraard) word ik alleen nog maar langzamer.

Terwijl ik dit schrijf gutst het zweet van alle kanten uit mijn lichaam. Gisteren véél te veel gedronken, en erg fijn de leeuwen liggen voeren achteraf. Dus vandaag zeg ik ook nog eens: 'ik drink nóóit meer!!!'

Ik ben van de alcohol en op straat in slaap vallen is voor het laatst zo'n 20 jaar geleden gebeurd. Nee, concert bezoeken met een twee biertjes en dan in de Astra weer naar huis; de volgende dag om negen uur paraat op het voetbalveld (zoonlief keept). Best of both worlds!
Ik bedoel maar, en dan praat ik Herman Brusselmans na: Het is geen vent die niet kan zuipen, maar het is ook geen vent die er niet mee op kan houden.

Even in 't wilde weg filosoferend en met het risico zweverig te klinken: maar is het niet zo dat die medicijnen 'een pad afsluiten' om bepaalde emoties te blokkeren, maar dat daardoor ook het gebied waar 'genieten van muziek' zich afspeelt onbereikbaar is gemaakt? Waardoor het dus 'niet aankomt'...

Heb met een stukkie E op Caesar leren kennen en ik hoor nog steeds iets speciaals aan het nummer "visions of Mars" (en nou niet om vaag te doen, want ik weet verdomme vrij veel over Mars). Met o.a. Tricky, Freestylers, The Kills ben ik ook wel eens een heel stuk verder getild. Maar het kan ook vreselijk afleiden (juist ja, een hele Blue Highways weglullen en als je weer wakker bent is het festival voorbij). Wit geeft mij geen speciale muziekbeleving, maar het kan helpen om niet lui te zijn en toch gewoon bij regen en kou wel weer naar concert te gaan.

Drank is wel lekker, maar ik ben geen bijzondere liefhebber. Ik denk dat ik aangeschoten alles wel wat leuker vind en bijv. meer energie heb om naar voren te dringen om de band beter te zien. Het is ook de drug waar ik me het meest klote van voel nadien. Volgens mij daarom stiekem het allerslechtste spul.

Tot slot is muziek zelf een hard drug. Ik kan niet zonder, ik neem steeds meer, bezoek diverse dealers en het beinvloed mijn rijvermogen.

En opeens werd Daisy fan van The Mars Volta, terwijl ze vroeger eigenlijk meer van singer-songwriters met veel zieleleed hield.

Knap kut trouwens Daisy, hopelijk keren de nodige prikkels na verloop van tijd weer terug...

Codeïne kan ik ook niet tegen. 'Kan het reactievermogen beïnvloeden' betekent bij mij: hangt na één paracetamol/codeïne de hele dag lamlendig op de bank. Bij de tandarts laat ik gaatjes ook altijd vullen zonder verdoving omdat ik liever een paar minuten pijn heb dan de hele dag duf. Chemische variant heroïne is daarmee wel zijn aantrekkingskracht kwijt.

Alcohol dan. Het vervelende daarvan is dat het zo onvoorspelbaar is. De ene kom ik echt lekker los, de andere keer haat je alles en iedereen (vooral mezelf). De omslag kan ook heel onverwacht komen: je bent prettig aangeschoten, een glas bier later vreet je jezelf van binnenuit op. Lichamelijke ongemakken als de hik (mensen die daar geen last van hebben onderschatten hoe erg dat is) laat ik dan nog even buiten beschouwing. Muziek wordt er in ieder geval niet beter van.
Soms ben ik ook op een natural high. Dan voel ik me ook scherp, wakker en, wel, ALIVE en dan wil ik dat gevoel niet afstompen met alcohol. Al met al ben ik geen groot drinker.

Cocaïne en paddestoelen hebben wel enigszins mijn interesse, maar niet heel erg. Bij coke stuit ik ook op logistieke problemen. Ik ken geen (betrouwbare) dealers en heb ook geen zin er naar op zoek te gaan, uit angst afgezet te worden.

Iets ander wat me wel wat lijkt is modafinil. Dat houdt je wakker en energiek, maar maakt je niet opgefokt. Het Amerikaanse leger is er dol op. Eerdere speed-achtige drugs die ze soldaten en piloten gaven leidden nog wel eens tot een oorlogsmisdaadje of bombarderen van eigen troepen.

XTC moet ik niet. Nu er meer lange termijneffecten bekend worden schuift het steeds meer richting alcohol/roken qua schadelijkheid.

. Toen het wat beter ging, begon ik weer naar muziek te luisteren. Alleen ik voelde helemaal niets. Ik luisterde, maar het kwam niet aan.

Emotionele afvlakking is toch een bekende bijwerking van anti-depressiva? In dit interessante artikel wordt er ook gewag van gemaakt.

maar is het niet zo dat die medicijnen 'een pad afsluiten' om bepaalde emoties te blokkeren, maar dat daardoor ook het gebied waar 'genieten van muziek' zich afspeelt onbereikbaar is gemaakt?

Ze sluiten inderdaad 'een pad af'. De meeste moderne anti-depressiva zijn selectieve serotonine re-uptake remmers. Ze remmen dus de heropname van serotonine door de synapsen, waardoor de zenuw geprikkeld blijft.

Ik dacht dat je van metal hield?

Inkoppertje, ik weet het. ;)

In één van de laatste OOR's stond een interview met The Mars Volta, waarin één van de bandleden vertelde dat drugs nooit meer zo lekker en leuk worden als in het begin. En ik denk dat hij daar, met uitzondering van alcohol en tabak, gelijk in heeft. Ik gebruik, met dat als een van de belangrijkste redenen, al een hele tijd geen drugs meer.
Toch was het jarenlang met grote regelmaat feest en had ik de (gabber)houseparties, gedrogeerde concerten (The Orb!), spacecake en sixtiespsychedelica, diverse pillen en poeders, paddestoelen, gras en zegeltjes niet willen missen. Op een gegeven moment wordt ook dat een sleur, duurt de kater langer dan het plezier en is het tijd om te stoppen. Wat me ook ging tegenstaan was de schijnwereld die opgetrokken werd: zat ik op een houseparty in een lulkick mijn hele doopceel aan een wildvreemde te lichten en vice versa; maar als ik die persoon dan de volgende dag tegenkwam kende deze me niet meer.
De beleving van muziek en andere zaken uit de omgeving vind ik met drugs totaal anders en dus niet te vergelijken met zonder, doch niet zozeer beter. Daarom kan ik ook niet zo goed tegen het slappe gelul van mensen die zelf nog nooit wat gebruikt hebben en dan zeggen: "Oh, jij hebt zeker drugs nodig om je goed te voelen?" Alsof iemand zich zonder drugs niet goed kan voelen. Ik heb in ieder geval na al die eerder het tegendeel ervaren.

hahaha...trouwens heb ik me altijd over verbaasd dat vrienden onder E inderdaad tegen wildvreemden de meest slappe lulverhalen zaten te houden. Bij mij kreeg je er met moeite "mmm, hij isss goed" uit. Wat mij op een gegeven moment begon te irriteren was dat wijze gelul over drugs, zaag/zaag/zaag over elke aspect van die pil alsof iedereen opeens afgestudeerd chemicus was. Saaaaaai, zeker als je dicussies kan houden of het nou de Hardfloor of Phuture remix is die DJ Smurf net draaide. ;) Dat en het vermoeden dat teveel mensen eigenlijk voor de pillen kwamen en dat die house een beetje achtergrondgebonk was voor als je in de chillout zit te kwebbelen.
En toch, een van die nachten tijdens zo'n "Amsterdam is bedolven onder een lading nieuwe superpillen" periode waar zo'n complete zaal opeens "telepathisch" ging zal altijd mooier en intenser zijn dan het zenuwachtige geduw en gesjor en bier midden op de dansvloer zuipen dat nu de norm is geworden.

Wat dat betreft, ik vind alcohol vrij voorspelbaar (en met wat oefening ook controleerbaar) daarom gebruik ik het graag als ik uitga, maar dan bij voorkeur toch wodka wat een scherpere en heldere kick geeft. Bier is dan toch iets voor lome brallers.

Overigens lijkt dat modafinil van Martijn me ook een uitkomst, het grote probleem is toch een beetje het 's nachts doorgaan. De muziek zou dan verder de rest moeten doen.

Verder drink ik wel eens een biertje of een wijntje.
Maar zelden in grote maten.

Momenteel is mijn lief ook al een (veel te lange) periode aan de anti-depressieva/psychotica. Verdere details zal ik jullie besparen. Bij haar constateer ik ongeveer hetzelfde als hetgeen Daisy (heel moedig) omschreef: ze kan er steeds minder van genieten en verdomme, wat hebben wij dat vaak samen gedeeld.

Maar goed, on topic:
Ik krijg tegenwoordig al hartkloppingen van een kop koffie en een glas cola houdt mij ook de hele dag wakker. En dat is weleens anders geweest. Heel raar hoe je lichaam verandert na je jeugd (ik had vroeger echt een colabuikje, later kwam natuurlijk wat meer bij maar goed...), maar feit is nu dat coke en e en ander snoepgoed voor mij echt off-limits zijn. Blowen doe ik ook al jaren niet meer. Niet eens op gelegenheid. Mijn eerste joint was de beste en daarna kwamen er een hoop matige ervaringen bij. In een fauteuil onderuitgezakt met mijn beste maat in de Oosterpoort bij Motorpsycho was de laatste keer.

Kan het zonder? Ja en ik heb drie woorden: The Mars Volta. Heb me toch een pot gefreaked in Paradiso. Mensen die me achteraf zagen hadden iets van "Kerel, zo ken ik je niet!".

Alcohol, tja. Dat dan weer wel.

En nu moet ik echt die trein pakken. Gent was mooi, ik heb goede dingen gescoord (o.a. Asha Puthli - mierzoet! -, oude hiphop op vinyl - Jungle Brothers, Stereo MC's en King Bee in oorspronkelijke persing! Jeugdsentiment compleet! -, reggae-compi, Nid & Sancy, wat spul op Kinky Star en 'Rechoque' van Shameboy dat weleens de 'Rocker' van 2005 zou kunnen worden) en een hoop wilde shit beleefd. Wil naar huis.

Chicks on Speed
Speedy J
Lords of Acid
Stone Roses
Bong Ra
The Herbalizer
XTC
Codeine
Morcheeba
Da Blue Herb
Da Alkaholiks

CS: Ga naar de studentenbuurt, daar zijn verschillende goeie winkels. OA Music Mania is heel leuk.

Ik zal nooit de moordende blikken van mijn toenmalige pillenmaatjes vergeten na de mededeling: "Vandaag heb ik niks bij me hoor!"

Hoewel ik geen geheelonthouder ben had ik de meest aangrijpende muzikale ervaringen toch in nuchtere toestand. Hooguit met een minimale hoeveelheid alcahol achter de kiezen. Emotionele toestand is van veel groter belang voor de impact van muziek. Omgekeerd geld dat ook. In zekere zin werkt muziek voor mij zelf als een drug gezien het de emoties van het moment mits de kleur van de muziek daar bij aansluit behoorlijk kan beinvloeden.

Dan zou ik als ik in de studio ga zitten waar de opnames gemaakt zijn het wel helemaal begrijpen zeker ?

Als ik in m'n nakie luister naar Eternal Flame van The Bangles wordt het nummer er echt niet veel beter op.

Ik krijg het er wel koud van...

Ik vind het niet echt onzin. Ik vind het gewoon leuk om met een joint naar Missy E te luisteren. Het was niet beter/slechter, gewoon helemaal anders.

Je vind het dus leuk. Maar dat bedoel ik dan ook helemaal niet.
Misschien ligt het eraan dat ik dan ook al 5 koppen koffie op had toen ik dat intikte en jij nog niks....