2005, week 13

Verder is 'Funeral'van the Arcade Fire eindelijk gevallen! Tijdens het ophangen van de was, nét voor pasen. Toen mocht het, want het Weer werd wederom naadje. Daarvoor was de zomer goed te horen in huize Lives: ELO(out of the Blue) en Sugarplastic(Bang! The earth is round) floten als een zacht briesje door de konen...
Schuif die Rosèkes en die salades maar door!

Oasis - Lyla, voorbode van de nieuwe plaat, de beste sinds de 2de.
The Rotating Assembly - Natural Aspirations, theo parrish rules.
Restless Youth - nog een week, wat zeg ik? nog wel 10 jaar!
Ra-x Remixxes - fijn om zelf platen uit te brengen die je de hele week hard kan draaien!

Randy Newman - gebrande best off, meestens "Sail Away" + wat extras
Enthroned - live@013. schelle én snelle blackmetal!

'tis true. Alsof mijn bureau is bezaaid met proppen, en ik een toetsenbord zonder delete of backspace heb... Wanneer tijd zal ik met Blogger in conclaaf, want de helpfiles zijn niet zo behulpzaam als hun naam doet vermoeden. Zou het feit dat ook ik de nieuwe New Order een ware aanfluiting vind ermee te maken kunnen hebben? ;-)

Allerminst aanfluitend deze week:
Great Lake Swimmers – Bodies and Minds
Mijn eerste kennismaking met Great Lake Swimmers en direct *raak*. Engelachtige stem zingt ‘gewoon’ hele mooie liedjes, met mooie woorden bovendien.

Alva Noto & Ryuichi Sakamoto – Vrioon
Verstilde, dromerige pianoklanken van Sakamoto in een zoemend en dense glitchy ambient laptop universum van Alva Noto, plus andere heerlijke traurigkeit. En dan te bedenken dat ze net een nieuwe plaat uithebben (Insen)...

Jaga Jazzist - What We Must
Wat Marieke en Bas zeggen, verreweg de meest coherente, complete Jaga plaat. Grootse en meeslepende melodieën, overdonderend gebracht.

My Bloody Valentine – Alles
[zwijmel]Net als ik op het punt sta me af te vragen of ik ooit zal stoppen me af te vragen hoe goddelijk briljant deze band toch is hoor ik Loveless weer en ben ik weer vergeten wat ik wilde vragen. En bestaat er een sonisch equivalent van You Made Me Realise? Neen. Ahhh...[/zwijmel]

Helemaal mee eens. Echt een prachtige plaat!

Gruwelijk gaat m.i. wel een beetje ver!. De plaat is alleen 20 jaar te laat uitgebracht. Ik wordt er zelf ook niet "warm" van (ben meer een joy div. man). Zijn wij zoveel beters van New Order gewend?

Ok dit moest ik ff horen.

haha, klein beetje veel misschien ;-)

Joy Divison is ook een leuk bandje, maar kan natuurlijk niet aan New Order tippen.

wohltemperiertes klavier van bach- op de piano door barenboim. werd bijna de winkel uitgelachen, omdat ik geen klavicimbel uitvoering kocht.

dark raver- komtiedan. hiervoor kijk ik the box.

juan atkins- timeless. lekkere werkbeukplaat

[b]Steve Turner - And His Bad Ideas[/b]
Nu al de leukste alt.kuntry plaat van het jaar.
Met name de duetten met Holly Golightly zijn enorm geslaagd.
En slechts 30 minuten. Da's ook wel weer eens lekker.

[b]The Decemberists - Picaresque[/b]
Ik sluit me voor het gemak voorlopig nog even bij Norbert aan.
Maar moet 'm nog ff een paar keer draaien.

En voor de nieuwe Ane Brun geldt dat ie volledig aan me voorbij gaat. Het klinkt allemaal wel mooi, maar daar blijft het dan ook bij.
(nou vooruit: dat duetje met Ron Sexsmith valt positief op)

True 2 dat.

Bij mij ingeslagen als een bom: drie cd's van Zu Zhou, undergroundzanger/ -dichter/ -performer uit Beijing. het zijn kopieën, zonder titels (maar daar kan ik in dit geval wel mee leven...)
Ik heb via via al heel wat Chinese underground gehoord, en het meeste is een flauw aftreksel van westers spul. Maar dit is geweldig: elementaire, enigszins grungy gitaarmuziek en af en toe een zoetige pianoballade, dat alles verneukt door een van de meest valse stemmen die ik ooit heb gehoord. Maar met volle overgave, en in het Chinees. eh.... bijzonder!
Zu Zhou schijnt komend najaar in Nederland te spelen.

Joy Division: fijne, charismatische zanger met grafstem. Geweldig natuurlijk voor dat doem-sfeertje, maar laten we blij zijn met het beperkte JD-oeuvre. Na pak'm beet 4 platen was die stem waarschijnlijk net zo irritant geweest als Bono.
New Order: sympathieke maar bleke, beperkte zanger. Weet bij mij echter altijd een snaar te raken, waarcshijnlijk juist door dat voorzichtige, onvaste en daardoor dicht bij de gewone mensch staande stemgeluid.

Joy Division: paar leuke deuntjes ("Transmission", "Love will tear us apart", "She's Lost Control", "Atmopsphere") en een plaat (Closer) die als geheel wel pakkend is, maar waarvan de individuele nummers matig zijn.
New Order: weergaloos oeuvre: popsongs ("Age of Consent", "Temptation", "True faith") en dansklassiekers ("Blue Monday", "Perfect Kiss") wisselen elkaar in hoog tempo af, 1 magistrale plaat (Technique) waarop beide genres op ideale wijze samensmelten; 10 jaar lang een constant hoog niveau (daarna zet de rot in, soit).

Gaat u verder.

Dit is, wat mij betreft, een veel voorkomend euvel!. Bands/artiesten die op zich qua muziek prima te pruimen zijn maar de zang gaat mij op een gegeven moment altijd dermate irriteren dat ik niet weet hoe snel ik mij richting mijn "platenspeler" moet spoeden om hardhandig de boel uit te zetten.

Even een paar namen (random play):

*Smashing pumpkins
*Neil Young
*U2
*Pearl Jam
*Beastie Boys (vooral de rap nummers)

Anyway, by Smashing Shiteskins was het toch dat Corgan in den beginne een mooie stem had en na mate zij ego vliegdekschipproporties aannam er een hele vervelende/verveelde sneer in kwam te zitten? Brrr...verschrikkelijk