Afbranden of ophemelen?

Maar kortom: ik vind afzeikrecensies soms wel grappig, maar veel vaker egotripperig.

Ophemelen vind ik leuker en daar houd ik ook lekker m'n eigen speeltuin voor aan waar dus wel 'ns 'klachten' komen dat we (ik in ieder geval wel) altijd positief zijn.

klopt ja. (al zie ik niet in waarom een positieve recensie minder egotripperig is?)

Denk dat met afkraken een probleem is dat er vaak luiheid insluipt, enthousiasme genereert toch makkelijker betere teksten. Afkraken is een kunst op zich en weinigen verstaan die (Guuz en Martijn ter Haar denk ik dan aan als positieve uitzonderingen)

En het is hier vaker aangehaald: waarom je energie verspillen aan teveel negatieve recensies als er genoeg goede muziek is die om positieve aandacht schreeuwt? Aan de andere kant wat me tegenwoordig opvalt is hoe makkelijk er een consensus ontstaat. Veel platen worden zonder tegengeluid de hemel in geprezen en dan lijkt er om de zoveel tijd collectief een zondenbok gevonden te moeten worden die iedereen even onkritisch afbrandt.

Het beste van een afkraakrecensie is natuurlijk wel die verongelijkte reacties van fans die een "objectieve recensie" eisen.

"Tegenwoordig"?
Nooit een volger van de Britse muziekpers geweest?

Maar het lastigst te recenseren zijn toch al die 'net niet' platen van bands die in principe alles goed doen, maar die dat ongrijpbare beetje extra missen.

Wat ergerlijk is het terugbrengen van recensies tot het kale oordeel: "de band kreeg een goede recensie in Oor" of "een drie van Pitchfork".

Het beste van een afkraakrecensie is natuurlijk wel die verongelijkte reacties van fans die een "objectieve recensie" eisen.

Maar je hebt ook wel mensen, vooral op internet, die het daar om doen.

Er zal altijd enige mate van egotripperij aan te pas komen maar bij sommige recensies meer dan bij andere.

Precies!

dat gedoe steeds over objectiviteit en subjectiviteit blijft ook steeds een discussiepunt. een recensie is altijd subjectief, alleen wordt dat in bepaalde gevallen gedaan met een zweem van objectiviteit. niet in trappen dus. anderen staan zich dan weer voor op hun subjectiviteit en komen niet verder dan geobjectiveerde praatjes. tja.

persoonlijk lees ik het liefst een recensie die goed en humoristisch geschreven is. afkrakend of ophemelend maakt me dan niet uit. jammer is overigens dat de eeuwige afkrakers in de vaderlandse popjournalistiek steeds met hetzelfde clichématige afkraakverhaaltje aankomen. dat kan beter dunkt me.

En het is hier vaker aangehaald: waarom je energie verspillen aan teveel negatieve recensies als er genoeg goede muziek is die om positieve aandacht schreeuwt?
dat geldt natuurlijk alleen wanneer je vindt dat alleen in jou ogen goede muziek aandacht verdient.

Het gros van de platen dus.. Helaas..

Ophemelen is veel leuker en ook moeilijker, je moet dan de negatieve aspecten een beetje van je af laten glijden en echt proberen ervan te genieten. eh.... nou ja. Dit doe je natuurlijk alleen bij platen die je echt goed vind. (maar waar dan toch wel weer wat op aan te merken valt, want geen enkele plaat is perfect)

Onzinopmerking. Gratis gedownloade platen zijn minder moeilijk af te branden? Money is not an option here. Zie slechte platen als hondepoep - als je het ziet liggen op straat en je partner dreigt erin te trappen, geef je ook een waarschuwing/duwtje in de goede richting. En als hij/zij niet wil luisteren, tja...

jammer is overigens dat de eeuwige afkrakers in de vaderlandse popjournalistiek steeds met hetzelfde clichématige afkraakverhaaltje aankomen. dat kan beter dunkt me.

Dat gevoel heb ik ook. En ook dat men meestal met redenen aan komt om iets af te kraken, die later helemaal geen rol blijken te spelen bij een andere, opgehemelde, plaat. Of daar zelfs een pre blijken te zijn.

Iets anders wat Theo zegt trek ik me ook persoonlijk aan:

anderen staan zich dan weer voor op hun subjectiviteit en komen niet verder dan geobjectiveerde praatjes. tja.

Maar het is ook verrekte moeilijk. Waar 'het is goed' of 'het zit knap in elkaar' natuurlijk direct door te prikken objectivistisch geleuter is, geldt dat niet voor 'de plaat roept het gevoel op van een mooie zomerse dag, een lange strandwandeling met je lief en in elke vezel van je lijf voelen dat je lééft!'. Die is overduidlijk subjectief, want een ander kan het best saai, slap en zeurderig vinden klinken, hooguit het gevoel oproepend dat de auto nog gewassen moet worden.
Maar toch, door de stelligheid van 'de plaat roept ... op' en het gebruik van 'je' wordt het alweer objectief gemaakt. (Mijn oplossing was om expliciet te spreken over mezelf: 'de plaat roept bij mij een gevoel op van...' en 'doet mij voelen dat ik leef' en zo. Mocht ook niet, geloof ik).
Enige oplossing lijkt dan om niks over de plaat te vertellen, maar alleen over de luisterervaring van de schrijver. Vind ik de leukste stukjes, maar de meeste lezers vinden dan dat het stukje consumenteninformatie ontbreekt.

[sorry als dit al weer eens grof off-topic is]

Dit begrijp ik niet helemaal, wat is er dan precies ergerlijk aan?
Als een vriend mij vraagt naar een band die ik nog niet gehoord heb dan is het toch niet ergerlijk om samenvattend op te merken: "heeft een goede recensie in Oor gehad" ?

Levert inderdaad leuke stukjes op, maar brengt mij niet snel naar de goede plaat.
Ik heb meer aan een saaie, plichtmatige recensie die mij vertelt waar de plaat iets van weg heeft...de band zogezegd in een "hokje" stopt. Een kernzinnetje als "lijkt op Sonic Youth" in een recensie maakt mij uiteindelijk nieuwsgieriger dan het orgasme van de schrijver...wijzer geworden na al die "subjectivistische" recensies die mij naar klote albums lieten luisteren.

Metacritic is wel een handige site: de goede en slechte recensies bijelkaar geplaatst, jammer alleen dat veel onbekendere platen hier niet te vinden zijn...

Lees ik nooit. Het zal wel een persoonlijk probleempje zijn.

ha! maar dit is anders dan build-em-up-knock-em-down. Bovendien was dat nooit zo eenduidig, zelfs binnen een blad als Melody Maker waren hypes al onderwerp van een hoera-klote discussie. Maar misschien heb je gelijk en maakt internet het alleen maar wat zichtbaarder.

Maar dat is hier/nu toch ook zo? Zelfs de Arcade Fire-haters zijn uit de kast gekomen onder aanvoering van dhr Koreman.
Strokes, Franz F, Annie - allen hadden op dit forum hun voor- en tegenstanders. En dat geldt voor heel muziekvolgend internet - incl de Blogosphere - denk ik.

Zo bedoel ik het ook helemaal niet.

Iets wat, niet ongevraagd of ongewenst, maar toch zomaar in je mik geschoven cd waar je dan even je oordeel over geeft tegen een liefhebber die er wel om gevraagd en dus ook voor betaald heeft.

Promo's komen nog wel eens bij iemand terecht die er bij voorbaat al niet voor open stond. Kun je afdoen als slechte redactie, maar je zal ze de kost moeten geven waar dat effect duidelijk uit de recensie op te maken is. Dan is het lullig als die plaat in de doelgroep wel degelijk als zeer goed wordt beschouwd.

Ik heb net iets te vaak een Buckethead cd bij iemand die allergisch is voor gitaarsolo's en drone doom bij mensen die alleen van liedjes houden terecht zien komen.