Pitchfork organiseert festival: Intonation in juli in Chicago

Union Park ligt in een vreedzame buitenwijk met vooral blanken, weet ik sinds kort. (Even verderop kun je Frank Lloyd Wright's atelier bezichtigen).

Four Tet is live best leuk, maar daarvoor hoef je niet zover te vliegen.

Trouwens... EEN WEEK later in Chicago.
http://www.lollapalooza.com/default.asp?fd=1

Pixies, The Killers, Arcade Fire, Billy Idol, Deatch Cab For Cutie, Blonde Redhead, The Black Keys, Cake, Dinosaur Jr, Kasabian, And You Will Know Us By The Trail of Dead, The Bravery, The Walkmen, M83, The Dandy Warhols, Brian Jonestown Massacre, Liz Phair, en vele anderen

Twee festivals voor 1 vliegticket is misschien wel het overwegen waard... al had de lineup van Lollapalooza iets verrassender gekund

uitermate flauw album, goede zet van PF om die nu juist niet te boeken

Op een klein dor sportveldje met een paar simpele hekjes zijn twee podia opgebouwd. Weinig opsmuk, links en rechts het hele programma op banieren (handig!), een rijtje lampen, een stapeltje versterkers. Eet- en dranktentjes zoals je ze in Nederland kent. Ja ook met
de milieubeweging erbij, de platentent, tattoo's, kleding.

Eten en drinken: er is lekker bier in twee zeer lokale smaken (brouwers om de hoek). Redelijk grote pints in plastic voor $4. Je moet bij het kopen van de biertickets aantonen dat je 21 bent. Je krijgt dan een armbandje waarmee je bier mag bestellen. Je kunt daarna elke minor dronken voeren, als jij ze maar bestelt.
Het zal niet gebeuren -- niemand werd dronken, maar het was dan ook op beide dagen 30 graden. De fish en chips is verrassend lekker en kost 5 dollar. Je kon ook een hele lange geroosterde maiskolf krijgen. Sommige mensen wisten wat ze ermee aan moesten. Het werd in ieder geval verkocht.

Bereikbaarheid: pal naast de Green Line metro, halte Ashland. Zeer makkelijk, 2 haltes van het centrum.

Het publiek: verbazend gelijkend op Nederlanders op rockfestival (en ik ben in de VS echt wat anders gewend). Allemaal wit, wel vrij jong (90 procent onder de 25) en slanker dan de gemiddelde Amerikaan. Beetje braaf wel, maar niet storend. Leuke T-shirts (bandjes, slogans), mooie jurkjes en veel hip haar dito bril. Zeer gemoedelijke en vriendelijke sfeer.

De muziek: normaal zie ik zoveel mogelijk, maar mijn gezelschap was wat minder fanatiek. Toegegeven -- de brandende zon en weinig beschutting maakte het niet makkelijker om even stevig een blokkenschema af te rennen. Ik heb 10 van de 21 bands gezien. Let wel, er speelt niks tegelijk, dus een score van 21 had gekund.
Geen enkele band had een wereldoptreden, maar het geluid van dat stapeltje versterkers kon de hoge tonen niet ver het veld op dragen. In ieder geval niet zonder zware distortion. A.C. Newman klonk daardoor helaas een beetje door een blikje. Maar ook geen enkele band was slecht en het publiek was geduldig en snel tot applaus te bewegen. Het festival was trouwens ook erg goedkoop. Er was duidelijk een keer niet 2 weken aan gebouwd en daardoor tonnen geld besteed (dank aan Chris v. O. voor deze nuchtere observatie).

Hoogtepunten Four Tet (na slecht intro), Prefuse 73 (verrassing!), DFA 1979 (die kunnen niet meer kapot), Andrew Bird (thuiswedstrijd).

Dieptepunt DJ-en van hiphopster Jean Grae ("don't just stare at me and move please!") samen met Will Oldham (" ... " geen tekst, deed die man wat?). Dit laatste een poging om een brug te slaan tussen de alternatieve country en de hiphop? U ziet, aan dit soort dwang
doen ze ook in de VS.

Conclusie: supergezellig en lief, leuke muziek in een leuke stad.