Komkommertijd draadje: afknapmomenten

2) Lou Reed die in Ahoy met zijn vriendjes klassieker na klassieker aan gort jamt.

TOT DAT ze opeens als toegift (bij een Paradiso concert) aan 'Rocking in a free world' van Neil Young begonnen. Altijd al een hekel aan N. Young en vooral dat liedje gehad: Blargh! Het is nooit meer goed gekomen...

Mijn afknapper was Frank Black die Teenager of the Year maakte. Het kwam sindsdien nooit meer goed.

En live-afknapper Badly Drawn Boy. Wat een landerig zooitje.

2. Ozzy ´Prince of Darkness´ Osbourne die de Lieve Heer bedankte tijdens het optreden met Black Sabbath op Roskilde 2005.

3. Morrissey die last minute niet kwam opdagen op een Spaans festival omdat zijn privéjet problemen had. Hij wilde het goed maken door een dag later op te treden, maar toen wilde hij opeens een ton meer.

4. Arthur Lee van Love die op hetzelfde Spaanse festival zó stomdronken was hij zijn band en orkest voor lul liet staan. Hij werd weg gedragen en uitgefloten.

5. Daniel Johnston toen Kathy McCarthy in het Cactus Cafe in Austin, Texas een geweldige show gaf en een aantal geweldige covers deed van Johnstons songs. Helaas was te laat en dus niet bij deze geweldige tribute.

http://img289.imageshack.us/img289/119/1970promocolor6jy.jpg

Die Tussler-show in Vera vond ik ook niet de sterkste MP-show, maar ik trok het nog wel.

Al valt het niet te vergelijken met MP drie maanden daarvoor in de trio-formatie die in Vredenburg een gigantische rock-show opzetten. Dat was echt fantastisch.

Met de volgende tour reken ik ook weer op een rockende MP.

Maar daar hadden we het nou juist NIET over.

Wat gebruikelijkere afknappers:
Hangin' Around, toen ik de Counting Crows dat zag zingen op de tv kon ik m'n ogen/oren niet geloven. Indirect afgeknapt op Arid: die ging tijdens Pinkpop het achtergrondkoortje verzorgen.

Be Here Now, na een tijdje luisteren is de bij mij ooit zo aanwezige band ongemerkt uit mijn geest geglipt, nooit meer aan teruggedacht.

Als ik de vettige sound van de tegenwoordige Brian Wilson hoor bij registraties van festivaloptredens, doet het ook afbreuk aan het mooie van de bescheidenere BeachBoys sound van Pet –.

In Vera zag ik Interpol, een paar jaar geleden. Ze speelden de plaat vlekkeloos na. Voor mij was het mysterie van Turn On The Bright Lights volkomen verdwenen, mede door de aanblik van de muzikanten, en ik heb het toch nog prachtige album nooit echt meer geluisterd, en zeker de 2e niet.

vond toty nog een hele leuke plaat. was pas daarna met al die saaie vervelende roots-y rockplaten dat ik afhaakte. helemaal toen-ie op een gegeven moment twee van die krengen tegelijk uitbracht.

trouwens opvallend veel 'omdat ze live door de mand vallen' afhaakmomenten. stelletje rockisten hier... en bij bands als primal scream en cornershop *weet* je toch ook van te voren dat het live naar alle waarschijnlijkheid kut gaat zijn? die frustrerende tegendraadsheid en irriterende onconventionaliteit is, wat mij betreft, juist de aantrekkingskracht van die bands. dat tjinder singh die laatste keer in de bovenzaal van de paradiso het hele eerste nummer al mobiel telefonerend uitzat zal mij er niet van weerhouden reikhalzend uit te kijken naar een eventuele volgende plaat van cornershop, juist omdat ze altijd hun eigen gang gaan en niet de standaard voorspelbare rockband uithangen.

De ploertige, cynische moppen van die dikzak met de bas, Bob Weston.
De kleinkunst intermezzo's.
Wel goed kunnen, maar niet willen spelen.
Niet 1 song fatsoenlijk in z'n geheel spelen.
Niks afmaken.
De grappen en grollen met het drumstel die we al eerder hadden gezien, op precies dezelfde manier.

Death From Above 1979 op Roskilde '05. Rommelig, slecht gezongen.

Inderdaad! Die was ik nog vergeten. Ik zag ze ergens anders en toen viel mij ook op dat die zanger NIET KAN ZINGEN. Terwijl dat wel de onmiskenbare bedoeling lijkt. Maar goed, ik kan tegelijk moeilijk beweren dat die band een 'voorheen geliefd artiest' voor me was.

precies.

Ik heb sowieso nooit verwachtingen dus echte afknapmomenten schieten me niet echt te binnen. Behalve misschien Souljacker van Eels en Dear Catastrophe Waitress wat toch wel droevig slechte platen waren (en zijn)

Ik dacht dat het een live-ervarin topic was. Zie net pas dat het ook breder getrokken mag. Maar dan is het einde zoek; het is makkelijker en handzamer geliefde artiesten op te sommen waarin je nog NOOIT meer of minder teleurgesteld bent geweest. Werkelijk, ik weet er niet 1, zo uit de loss pols tenminste.

Gelukkig hebben veel geliefde artiesten me nog nooit teleurgesteld, zelfs Monster Magnet live niet. Moest erg lachen om Dave en zijn gitaartje dat niet ingeplugd was

Zijn sjamanen show met honkebonk beats. Ik ben niet alleen vanwege het volume met plaatsvervangende schaamte de zaal uitgelopen.

Ja, maar het gaat om bands die live eerder fantastisch waren en dan opeens niet meer (JSBX, QotSA). Uitzondering is DFA79, maar dat komt omdat die plaat zo ontzettend live klinkt. Niet dus.

Moest erg lachen om Dave en zijn gitaartje dat niet ingeplugd was

Monster Magnet live is altijd fantastisch. De toespraken van Dave, de ventilator in zijn gezicht en van onderen schijnende lampen.
Alleen de laatste keer was minder, met een nog niet ingespeelde, grotendeels nieuwe band. En een Gluecifer in topvorm in het voorprogramma waar Dave met het brakke materiaal van Monolith Baby (of hoe heet dat wanprodukt?) nooit meer overheen ging komen.

Ik moest wel lachen toen hij z'n gitaar aan gort sloeg en de complete hals het publiek in gooide. Ik zag een hoofd onder de hals verdwijnen en die zag ik daarna niet meer terug.

Toen Frontline Assembly na het magistrale "Tactical neural implant" hun volgende album vol metal gitaren gestopt hadden. Ik vind "Millenium" nog steeds het dieptepunt van hun ouvre. De gitaren gingen later op de schroothoop, maar het oude niveau haalden ze nooit meer.

Live, toen ik 15 was vond ik dat echt geweldig. Tot "Distance to here" prima, toen kwam "V". AF-SCHU-WE-LIJK. Ik snap best dat mensen héél Live niets vinden, maar "V" en hun laatste album zijn nog zoveel beduidend sléchter dan wat daarvoor kwam..

Counting Crows (nooit echt fan geweest) waren me kwijt na de Joni Mitchell cover.

The Go! Team toen ik ze live zag. Van interessante sample-pop naar heeele slechte...punk? Héél slecht.

Dat hoor je vaker. Over Gluecifer, dan.

Ook vervelend: als op een festival werkelijk elke zanger het publiek aanzet tot stompzinnig meeklappen (Haldern).

Teenager of the Year is cool. The paddle the paddle the side to the side the paddle to the side!

On-topic: eh, kom ik op terug.

Erg rock en roll.

Voor Grandaddy in Tivoli, ook een jaar of twee geleden, geld het zelfde. Eerste concert dat ik buiten Groningen zag. Echter een saai routine optreden en tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom ik er tussen de 17-jarige punkers stond.

Is dat die met die dolfijnen?

maar het feit dat ze het wel doen heeft dan echt ook invloed op de lol die jij aan cornershop's platen beleeft? dit is, in navolging van wat koens zegt, eigenlijk een vraag bij bijna *elk* hier genoemde zogenaamde afknapmoment: dat live tegenvallen je ervan weerhoudt de volgende keer weer naar de paradiso af te reizen kan ik begrijpen, maar maakt het ook dat je voorgoed de muziek van betreffende artiest niet meer wil beluisteren? lijkt me namelijk erg jammer en inderdaad een reden om voortaan thuis te blijven. gelukkig lijkt dat bij mij niet zo te werken.

Ach ja, het is maar wat je verstaat onder volledig afknappen he.

Het is net als een goede vriend die ineens onverwachts een enorm foute opmerking op het verkeerde moment maakt. Daar kan je ook een behoorlijke tijd van van slag zijn en wil je niks met 'm te maken hebben. Maar na een tijdje slijt dat en komt het misschien allemaal wel weer goed.

hmmz...wat een analogie-van-lik-me-vestje...maar t'is wel duidelijk denk ik.

De dolfijnen kon ik toen nog wel hebben, maar drie jaar ouder (en wijzer) was "Overcome" voor mij inderdaad ook echt héél fout. Die waterval.. die beelden van die heroische brandweerlieden..

Jezus, dat was precies mijn afknapmoment, maar dan in de Melkweg. Of je verf zag drogen, zo glad en zo saai.

Verder: Vitalic op Dour. We hadden net Hexstatic gezien en dat was briljant. Geweldig gemixt, zowel de muziek als de beelden (DVDJ'en is het helemaal tegenwoordig). Vitalic mixte zijn eigen nummers nogal makkelijk tot een eendimensionale brei aan elkaar. Volgens mij had iedereen met een setje draaitafels en een beetje kennis van de nummers van Vitalic het zo van hem over kunnen nemen.

Geweldig optreden verder. Pascal is wederom mijn held.