2005, week 34

Carptree - Man made machine
Goeie Sympho. Dat had ik al een tijdje niet meer gehoord.

Alabama thunderpussy - River city revival
Vuige stoner is altijd leuk!

Verder:
Fear Factory - Transgression
Mhhhh, niet bijster denderend. En die U2 cover is echt slecht.

Opeth - Ghost reveries
Best leuk, maar ik kreeg halverwege de CD onbedaarlijke zin om Return to Forever op te zetten

Return to forever - Romantic warrior
Lekker hoor. Dat Rhodes orgeltje! wieeee!

Disfuncion organica - Cronicas de fe muerte
Na het succes van Hocico, Amduscia en Cenobita gaan meer Mexicanen de EBM kant op. Deze demo vond ik bij iemand in de soulseekmap. Helaas zijn deze illustere heren lang niet toe aan het grote werk.

Tamtrum - Datura dream
Tamtrum vind ik maar zozo, maar met dit nummer hebben de vieze fransoosjes wel zo een moddervette smerige EBM danskraker gemaakt... Simpel, agressief en hard.

http://www.abdulalhazred.com/ice%20ice%20baby.mp3

deel 1 in de serie: "white men can't rap"

Alsof pak-em-beet Coolio het wel kan. Een vriend van me ging eens een dagje met 'm door A'dam voor een artikel in z'n blaadje en vroeg tips aangaande wat te doen, ik suggereerde raples.

Ben het wel een beetje met hem eens. Eén nummertje is wel leuk, maar het hele album lijkt op elkaar. Saai.

Luisterde deze week naar:

Death Cab For Cutie - Plans, allemaal perfecte popliedjes. Niets vernieuwends natuurlijk, maar wel knap. Het viel me trouwens op hoeveel dit eigenlijk op "Stars" lijkt. Alleen dan iets minder dramatisch (lees: minder violen) en zonder de vrouwenstem.

Verder:
Te weinig Broken Social Scene, te weinig Animal Collective, te weinig Fiercy Furnaces (is errrrrrg... bijzonder, geloof ik), te weinig Kanye West (maar die heb ik nu al afgeschreven. gladde hiphop, bah.)

UIT REVU:
Goldfrapp
Supernature
(Mute/EMI)

Nee, er hoeft niet opnieuw een labeltje te worden bedacht voor Alison Goldfrapp. Wie op basis van haar streelzachte debuut Felt Mountain de sticker ‘elektronische Tori Amos’ op haar had geplakt, kon dat er na opvolger Black Cherry weer afpeuteren. Alison had zich namelijk ontpopt tot in streng en strak leer gehulde dance-domina. Op Supernature houdt ze die krolse rol de eerste zes nummers vol, al heeft muzikale wederhelft Will Gregory het accent iets verlegd van striemende elektronica naar verchroomde glamrock (single Ooh La La). Vanaf miniatuurtje Let It Take You mogen de ogen dicht en dobberen we elektrisch-blauw dromend naar de neondisco van Number 1. Met het zweepje in de hand deelt Goldfrapp geen compleet nieuwe pets uit, maar wel een die een fijn rood plekje achterlaat.
Elektropop ****
GUUZ HOOGAERTS

UIT THE GUARDIAN:

4 stars (Mute)

Last week, Gyles Brandreth gave an entertaining account of his first attempt to become a Conservative MP. Fresh out of university and bursting with his own brilliance, he bounded into the office of Tory Iain Macleod, only to receive this brusque but invaluable advice: "You're far too young. Go out - learn something, achieve something, and then come back in 10 years, not before."
Macleod died in 1970 - otherwise he might have made a useful A&R man, urging fresh-faced wannabes to learn something of the world outside the recording studio. Whereas rock and Didoesque MOR are sympathetic to late developers, the Logan's Run policy that informs pure pop tends to favour stage school-pampered charisma vacuums. In 2005, the archetypal British pop star is Rachel Stevens, who has some of the best songs money can buy, yet the personality of a boiled egg.

Alison Goldfrapp followed a very different route. She first appeared in 1994, lending ethereal, wordless ululations to songs by Orbital and Tricky, but took six years to release a record under her own name, with camera-shy studio wizard Will Gregory. Felt Mountain's mysterious trip-hop was a modest word-of-mouth success but sounded tentative. Goldfrapp only found her/their metier on 2003's Black Cherry, which forged a link between the Kit Kat Club, Studio 54 and the deep, dark forests of the Brothers Grimm. A decade since that first Orbital record (Macleod would have approved), she sounds electric with confidence. Her album covers speak volumes: she's a demure hillwalker on Felt Mountain, a debauched Little Red Riding Hood on Black Cherry, and now a half-naked nightclub siren sprouting a peacock's tail. At this rate, Goldfrapp's fourth album will have to be wrapped in a brown paper bag.

In its sound and influences, this picks up where Black Cherry left off, but whereas that album smacked of corroded innocence, Supernature fizzes like spacedust on your tongue. From its sitcom-saucy title down, Ooh La La is a brazen hussy of a single. Half reprise of previous electro-glam singles such as Strict Machine and Train, half lip-licking homage to Norman Greenbaum's Spirit in the Sky, a song that not even the combined efforts of Gareth Gates and the Kumars could wither, Ooh La La sounds like a proper, populist hit, destined to be enjoyed by people who don't use words like "electro-glam", and filed alongside Kylie rather than Fischerspooner.

The video is equally revealing - a loving tribute to that halcyon era when people actually watched Top of the Pops (hard to imagine, I know) and David Bowie or Marc Bolan seemed as strange as aliens. Goldfrapp treasures the idea of pop stardom as an opportunity to re-imagine yourself from the ground up, so it's small wonder that Supernature's musical lodestars are glam rock and synth pop, both of which have noble traditions of allowing arty misfits entry to the charts. In fact, the synthesiser sounds on Koko and Beautiful are so familiar that if I were Gary Numan I would install new locks. Of course, electroclash tapped this seam three years ago, but it was too fixated on blank ennui and icy, impermeable surfaces. Will Gregory, however, can make synthesisers buck and sweat, or spiral and soar, as opulent as orchestras. On U Never Know, Goldfrapp's chameleonic voice (now Debbie Harry, now Siouxsie Sioux, now a kohl-eyed angel) seems to merge ecstatically with the machines. Even though she writes lyrics these days, she seems most liberated when she shrugs off language in favour of an "uh-huh" or "na na na"; at the end of Koko, she sounds like a child trilling softly to herself.

Goldfrapp has described Supernature as "a place to take part in fortnightly disco seances". Where her obsessions with dance music and fairy tales intertwine are the ideas of metamorphosis and flight from the humdrum. Time Out From the World and the immaculate Fly Me Away are hymns to escape, while the fantasy that Goldfrapp voices in Ride a White Horse echoes not just a knight in shining armour but also Bianca Jagger's famous entrance to Studio 54. She makes nightclubbing seem sexy and exotic again, which is not something you can say of DJ Sammy.

To be honest, the woman who played a motion-sensitive synthesizer with her crotch at last year's Glastonbury, and got the lyrics "Put your dirty angel face between my legs and knicker lace" into the Top 40 with Twist, could make Gardener's Question Time seem sexy and exotic. Few lines here don't sound like entendres of either the double or single variety, but Goldfrapp's sexuality comes in many more varieties than the standard panting and writhing model. She's a playful dominatrix on Ooh La La, a dissolute debutante on Ride a White Horse and a dreamy romantic on Fly Me Away.

It's the romantic who closes Supernature with the devastatingly tender Number 1, breathing: "You're my favourite moment, you're my Saturday." Supernature is pretty Saturday itself: a brash, beautiful celebration of love and dancing that puts Kylie and Madonna on the back foot. It was worth the wait.

If there was a problem, yo I'll solve it
Check out the hook while my DJ revolves it.

Amen. (Zelfs als je die hook weghaalt dus)

Ook mee eens! Ik heb nog niks geniaals gehoord. 'Ooh La La' vind ik erg fijn, maar de rest... Tja!

Het eerste wat ik erover zei was:
Eén nummertje is wel leuk, maar het hele album lijkt op elkaar. Saai.

Dus.. nehh.. Eigenlijk herhaal ik mezelf gewoon constant, hier. ;)

Oké Guuz! Ben er!

Waarom ik Goldfrapp's nieuwe album goed vind:
- Zo ongeveer elk liedje (rustige nummers misschien uitgezonderd) heeft een melodie die blijft hangen. Je maakt mij niet wijs dat je na Supernature beluisterd te hebben niet 'Ooh La La', 'Ride On A White Horse' of 'Fly Me Away' aan het neurieën bent.
- Het is dansbaar. Zelfs als je rhythmically challenged bent.
- Alison Goldfrapp zingt mooi. Ik begrijp mensen niet die zeggen dat ze koud overkomt. Ik hoor juist veel warmte in haar stem.
- Supernature combineert het beste van Felt Mountain en Black Cherry. Black Cherry vond ik ook goed, maar daar zat pas in elk nummer een glamriff. Gas terug mag ook wel eens. Maar ik hoef ook weer geen Felt Mountain Vol. 2. Supernature heeft de juiste balans gevonden.
- Popmuziek gaat voor een deel om het geloven in een mythe. Waar Annie de lieve girl next door is, is Alison Goldfrapp de ultieme dominatrix. Ik geloof haar. En ik wil ook niets anders dan dat geloven.

Zo. En nu moeten jullie allemaal 10 keer achter elkaar 'Fly Me Away' beluisteren. Dan praten we wel weer verder.

- Goldfrapp - Supernature (d'oh!)
- Ladytron - Witching Hour (stiekem gedownload)
- Baxendale - I Built This City
- Maxïmo Park - A Certain Trigger (beste optreden van Lowlands 2005)

Alleen Ooh La La. De rest niet. *Herhaal. Herhaal.*

- Alison Goldfrapp zingt mooi. Ik begrijp mensen niet die zeggen dat ze koud overkomt. Ik hoor juist veel warmte in haar stem.

Mee eens, maar op Supernature is het gewoon allemaal van hetzelfde.

meestal niet.. maar ok alleen tegen Willem II dan.
Mijn opmerking moest meer gelezen worden in "ik had in die tijd ook goede muziek kunnen luisteren"

(zo. en nu kijken eens wat er gebeurd)

- Zo ongeveer elk liedje (rustige nummers misschien uitgezonderd) heeft een melodie die blijft hangen. Je maakt mij niet wijs dat je na CHIPZ beluisterd te hebben niet '1,2,3', '1001 arabian nights' of 'chipz in black' aan het neurieën bent.
- Het is dansbaar. Zelfs als je rhythmically challenged bent.
- Rach-L zingt mooi. Ik begrijp mensen niet die zeggen dat ze koud overkomt. Ik hoor juist veel warmte in haar stem.
- The Adventures of Chipz combineert het beste van Vengaboys en Aqua. Aqua vond ik ook goed, maar daar zat pas in elk nummer een glamriff. Gas terug mag ook wel eens. Maar ik hoef ook weer geen Vengaboys Vol. 2. The Adventures of Chipz heeft de juiste balans gevonden.
- Popmuziek gaat voor een deel om het geloven in een mythe. Waar Kim Sasabone de lieve girl next door is, is Rach-L de ultieme dominatrix. Ik geloof haar. En ik wil ook niets anders dan dat geloven.

I rest my case!

Dankzij deze zin kan ik nu mijn vloer gaan dweilen. Bedankt...

Vengaboys! *terug naar de biechtstoel*

- Zo ongeveer elk liedje (rustige nummers misschien uitgezonderd) heeft een melodie die blijft hangen. Je maakt mij niet wijs dat je na Travoltas beluisterd te hebben niet 'Liv Tyler', '40 Girls in 40 Nights' of 'One-Der One-Der'aan het neurieën bent.
- Het is dansbaar. Zelfs als je rhythmically challenged bent.
- Perry L. zingt mooi. Ik begrijp mensen niet die zeggen dat hij koud overkomt. Ik hoor juist veel warmte in zijn stem.
- Teenbeat combineert het beste van Beach Boys en Ramones. Ramones vond ik ook goed, maar daar zat pas in elk nummer een goeie riff. Gas terug mag ook wel eens. Maar ik hoef ook weer geen Travoltas Party. Endless Summer heeft de juiste balans gevonden.
- Popmuziek gaat voor een deel om het geloven in een mythe. Waar Vincent Koreman de zeurpiet op de hoek van de bar is, is Perry L de ultieme boy next door. Ik geloof hem. En ik wil ook niets anders dan dat geloven.

- Geen enkel elk liedje (rustige nummers niet uitgezonderd) heeft een melodie die blijft hangen. Je maakt mij niet wijs dat je na Jack beluisterd te hebben 'Sexi Plexi', 'Bubble Toes' of 'Banana Pancakes' aan het neurieën bent. (Terzijde: dit zijn inderdaad JJ-songtitels, niet van CHIPZ)
- Het is niet dansbaar. Misschien als je rhythmically challenged bent.
- Jack zingt niet mooi, maar neuzelt. Ik begrijp mensen die zeggen dat hij slaapverwekkend overkomt. Ik hoor allesbehalve warmte in zijn stem.
- In Between Dreams combineert het kruidenloze reggae met muffe folk en spanningloze rock; ik hoor nog liever het beste van Vengaboys en Aqua. Vengaboys vond ik ook goed, daar zat tenminste een lekker wijf in. Gas terug mag ook wel eens. Ik hoef echt geen enkele plaat van Jack Johnson nog een keer te horen, anders raakt mijn leven uit balans.
- Popmuziek gaat voor een deel om het geloven in een mythe. Die van Jack is dat hij van surfer een rockster werd. Behoorlijk triest. Ik wil daar niet in geloven.

(wat een leuk spelletje! probeer 't zelf met Khanate, Animal Collective, Led Zeppelin, of een band naar keuze!)

Steve Wynn & The Miracle 3 - tick...tick...tick
BOEM! Na het wat omslachtige (maar daarom niet minder mooie) Static Transmission besloot Wynn maar weer eens gewoon rechtoe-rechtaan te rocken. En het is weer raak. :)

En wie is Chipz? En waarom kennen jullie dat allemaal en ik niet?

Vond 'm vooralsnog wel mooi maar een beetje eenvormig.
Nog even dit:
Black Cherry vond ik ook goed, maar daar zat pas in elk nummer een glamriff. Gas terug mag ook wel eens.

Ik noem Black Cherry (het nummer), Hairy Trees, Deep Honey en Forever. Gas terug genoeg toch?

Get your facts straight man :-)

Hoewel ik vermoed dat het hier om de veertig jongens van The Donnas gaat...

Hanka, zie http://www.chipzfanclub.nl

"En wie is Chipz? En waarom kennen jullie dat allemaal en ik niet?"
Welkom terug in de bewoonde wereld! Je weet dat er tegenwoordig zoiets als radio en TV is? Mocht je die aan hebben gehad dan is het knap dat je ze heb weten te missen. Het is mij helaas niet gelukt.
Categorie Vengaboys, A-teens, Aqua en consorten als je dat wat zegt? Dat zijn namelijk wat oudere namen.

Sorry, ik verwisselde dag en nacht.

Ja, daar heb je gelijk in. Maar Black Cherry ligt zwaarder op de maag dan Supernature, vind ik.

Welkom terug in de bewoonde wereld! Je weet dat er tegenwoordig zoiets als radio en TV is? Mocht je die aan hebben gehad dan is het knap dat je ze heb weten te missen. Het is mij helaas niet gelukt.
Categorie Vengaboys, A-teens, Aqua en consorten als je dat wat zegt? Dat zijn namelijk wat oudere namen.

Mijn tv ontvangt niet alle kanalen. Ik kijk ook niet zoveel tv. Radio luister ik al helemaal niet. Alleen via internet. Vengaboys ken ik wel, helaas.