Week 39

Deathspell Omega Kénôse
Bruut en gemeen, episch en daarbovenop intelligente teksten.

Cathedral The Garden Of Unearthly Delights
Dacht ik maar eens te stoppen met Cathedral maken ze zo'n goeie!

James Plotkin Kurtlanmak
Een kant van Plotkin lang niet gehoord: erg prettige gitaar + laptop improv.

Jesse Quattro Closer To The Wolf
Kende haar alleen als zangeres bij de Secret Chiefs 3/Ishraqiyun, waar ze niet erg op de voorgrond trad (op plaat tenminste). Prettig folky werk gemixed met elektronica.

Arcturus Sideshow Symphonies
Jammer van de masterings-fouten, maar toch een fijne plaat.

Sunn0))) Black One
Ze presteren het de lat weer hoger te leggen en en passant de baardplukkers van The Wire weer weg te jagen. \m/

hoe doen ze dat dan? :)

- Hystereo - Corporate Crimewave
Wat Omar zegt, maar dan als heel album. Jum!

- Woost - My Sister
B-kantje uit 2003, te downloaden op ingoatwetrust.com. Fijn refrein.

- James Blunt - Back To Bedlam
In een opwelling toch maar eens beluisterd. Is het echt zo kleurloos? Ja dus. Verschrikkelijk. Zelden iemand zo onopvallend het woord 'fucking' horen gebruiken. Zelfs de ballad die Blunt in Kosovo geschreven zou hebben is te slap voor woorden.

- Film: Howl's Moving Castle
De opvolger van Spirited Away, dit keer een boekverfilming. Alle mooie dingen zitten er weer in. Minder actie, maar gek genoeg ook minder tijd voor de kijker om vat te krijgen op het vreemde universum.

Ik heb het zelf nog niet gelezen, maar een maat van wel en die zei: door het af te doen als kitsch en ze beschuldigen van telkens dezelfde riff te spelen. Kortom, The Wire deed wel even of ze black metal serieus namen (door bijvoorbeeld Dimm Borgir te bespreken) maar ze vinden het nu alweer mooi geweest.

Of misschien wilden ze vooral ff laten zien dat zie helemaal geen O'Malley kontkussers zijn. :)

amen, martijn busink. wat een ongelooflijk goede albums! voor mij de eerste keer aan de opeth, maar potdomme zeg, wat een fantastische band! sunn o))) is zwarter dan zwart en is bij afsluiter 'bathory erzsebet' angstaanjagender dan ooit, brrr...

verder is het tussendoor dan heerlijk wegzweven met de lofi, bijna shoegazende droomfolk van songs of green pheasant (s/t), en de supergladde maar overheerlijke snow borne sorrow van nine horses, het project van david sylvian, steve jansen en burnt friedman.

Ja, die Songs Of Green Pheasant vond ik ook 1 van de leukere van m'n Fat Cat pakketje.

Verder alleen maar Happy Apple - Youth Oriented

Scott Walker - Tilt
The Edgar Broughton Band - Wasa Wasa
Edgard Varése - Déserts
Hawkwind - Quark Strangeness and Charm

Hoe het klinkt behoeft geen uitleg. Toch?

Die plaat van Chad is een aanrader. MITS je 'm downloadt.. want een van de beste nummers dat wel op de eigen beheer uitgave stond is op de "echte" cd, uitgegeven door Sub Pop, verdwenen.. Jammer, jammer. Dikke kans dat ik me daar zo aan ga ergeren dat ik die plaat niet aanschaf. (zeurpiet)

Overigens ook ter ere van het sluiten van Sporenburg Model 500's Deep Space geluisterd.
Tijdens PSV nog wel.. die vervolgens de boot ingingen.. Waardoor ik nooit meer Deep Space tijdens een voetbalwedstrijd kan luisteren.. :D
Sporenburg herlezen vanaf het begin is trouwens ook een hele klus.. Geweldig. :)

hahaha...je hebt vreemde krachten doen ontsnappen Ludo. :)

Meer van hetzelfde maar hetzelfde is wel weer heel mooi.
Begrijp ik goed dat de band alleen nog maar uit Lyle bestaat?

Ryan Adams - Jacksonville City Nights
Ik volg deze knakker al een tijdje en deze mag er weer zijn. Lekkere twang.

Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary
Pitchfork geeft een negen en de rest van de wereld laat zich ook niet onbetuigd dus ik luisteren. Op het eerste gehoor wel aardig en veel referenties naar Arcade Fire. Ik weet het nog (lang) niet.

tegenvaller: Xela album op City Centre offices. suf geneuzel.

Ik kijk uit naar het 'Piano Overlord' singles album.

Werkelijk? Dan zul je hem waarschijnlijk nooit echt goed vinden. Ik heb ter ere van de reissue een bescheiden feestje gevierd, ik blijf het een fantastische plaat vinden. Mangum zuigt je mee in een bizar universum; duister en surreëel, dat hint naar pijn waar hij bij probeert te komen, te begrijpen. Maar met hem voel je dat het wel eens te ver weg zou kunnen zijn, het is te laat, dus benadert hij het met een omweg. Om die kern zweven bizarre hallucinaties, tederheid en dromen. Hij doet dat zo invoelbaar en ontroerend. Opener ‘King of Carrot Flowers’ is voor mij genoeg om dat speciale ‘dit is fenomenaal!’-gevoel te krijgen:

When you were young
You were the king of carrot flowers
And how you built a tower tumbling through the trees
In holy rattlesnakes that fell all around your feet

And your mom would stick a fork right into daddy's shoulder
And dad would throw the garbage all across the floor
As we would lay and learn what each other's bodies were for

And this is the room
One afternoon I knew that I could love you
And from above you how I sank into your soul
Into that secret place where no one dares to go

And your mom would drink until she was no longer speaking
And dad would dream of all the different ways to die
Each one a little more than he could dare to try

Het is overigens lang niet de gehele plaat die geïnspireerd is door Anne Frank's dagboek. Ze komt er wel meerdere malen 'in voor' (zij het verkapt, en o.a. dat Mangum haar als klein pianospelend jongetje in Spanje laat voortleven), en ook referenties aan het achterhuis en haar familie komen voorbij, maar om nu te zeggen dat de plaat er echt over gaat; nee, daarvoor is het te surreëel en 'persoonlijk'.

Nee, dat denk ik ook niet. Het lo-fi-achtige irriteert me omdat het niet bij de muziek past. De composities zijn saai. En de stem is werkelijk de eerste stem in de popmuziek die ik niet echt kan verdragen. Ik ben ook totaal geen teksten-persoon.

Beiden fan-tas-tisch

* Robyn - Robyn

Verder gistermiddag onder de kop 'Drumde de hippie nog maar bij Stereophonics' een klassieke recensie van Jan Vollaard van het concert in de Bijlmer Bierhal. Nou vooruit, een citaatje dan:
"Kelly Jones krijste als een verre neef van Kurt Cobain, maar bedankte het publiek daarna zo nederig dat al zijn boosheid nogal onecht aandeed. Het liefst had hij ons waarschijnlijk al bij het eerste nummer de zaal uitgeblazen. Het wrong, het knarste, het zeurde en het jammerde. Het rockte voor geen meter."

Nog iemand geweest?