OOR op mat

Maar dat bedoelde je vast niet.

1) de prijs lijkt onveranderd.. dat zou mooi zijn..
2) ik vreees dat veel Aloha abbonnees zullen afhaken (Vladislav wie?), meer nog dan die van OOR. (alhoewel een stukkie over SHERYL CROW) ai ai.
3)jammer dat die specials zijn gebleven waarbij je 't blad moet omkeren.. Werkt nog slechter nu het blad dikker is.. Puur praktisch lastig.
4)Voor mij heeft een glossy trouwens alleen maar 'n slechte bijsmaak.. Zeker sinds ik 3 nummers van JAZZ mocht omvangen. (een vertaald interview met Jamoriquai waar de interviewster kirt "de wereld heeft je nodig Jay!")

Ik behoor in beide gevallen niet tot de doelgroep.

Nieuwe Oor doet me in elk geval geen spijt krijgen van die beslissing. Hij is ook nog erg dik en dat nodigt op een of andere manier niet echt uit tot lezen. Ziet er van binnen niet heel anders uit dan de vorige Oren.

Kijk, als het nou "een stukkie over Sheryl Crow, waarin alleen maar wordt gesproken over haar relatie met Lance Armstrong" was, dan is het natuurlijk een ander verhaal.

The Band
The Police
U2
REM
Soundgarden
Nirvana
Pearl Jam
Radiohead
Coldplay
Franz Ferdinand
Kaiser Chiefs

dat is, even tellen, dus: 11x blank, 11x gitaar/bas/drums, 11x 100% man (maar om eerlijk te zijn vind ik 3x grunge eigenlijk nog wel het ergst van het alles).

oh, en ik word ook nog even genoemd door Koen Poolman (sinds wanneer is hij co-hoofdredacteur eigenlijk?):

'Oor heeft een traditie waarop je als lezer kunt terugvallen. Je leert de smaak van een recensent kennen - dat is wat anders dan een muziekfreak die op z'n weblog schrijft dat-ie een leuk bandje heeft gehoord'.

Al is:
Je leert de smaak van een recensent kennen - dat is wat anders dan een muziekfreak die op z'n weblog schrijft dat-ie een leuk bandje heeft gehoord'.
natuurlijk wel grotendeels waar. Behalve het feit dat je de smaak van de muziekfreak ook prima leert kennen als je het weblog vaak genoeg bezoekt, zijn die twee media héél 'wat anders'.

In de één worden maandelijks 200 platen besproken door een leger recensenten, waarvan je na een tijdje weet dat je met 80% daarvan niks hebt. Van de rest heb je dan een recensie van 100 woorden in handen, en kun je het verder zelf uitzoeken. Daarnaast is er een hoop bladvulling zoals suffe interviews, waarvoor nutteloos bomen worden vermoord.
Bij de ander vind je wekelijks/om de paar dagen/elke paar uur een enthousiasmerend verhaal over -bijvoorbeeld- een leuk bandje. Met een link erbij, zodat je zelf zonder moeite na 20 seconden weet of je het ook een leuk bandje vindt.
En als dat zo is, voeg je dat weblog toe aan je persoonlijke lijstje favoriete muziekfreaks, waarvan je weet dat ze je allemaal leuke tips geven. De 80% muziekfreaks-met-weblogs om wiens smaak je minder geeft, laat je voortaan lins liggen, en deze worden *niet* elke maand alsnog aan je gepresenteerd.

1 van deze twee vormen is saai, en eigenlijk allang verleden tijd.
De ander heeft het heden en de toekomst stevig in handen. Rara.

Het glimmende papier van OOR bevalt me niet geheel en ik snap niet zo goed waarom de vormgeving meer Aloha is dan OOR. Kan ook aan het papier liggen. Verder telde ik slechts 2 vrouwen in het colofon, maar goed wie maakt zich daar nu druk om.

Iets positiefs over OOR... Mooie verhalen gelezen van Tom Engelshoven over The Veils en Baxter Dury. Interview met Sheryl Crow is geschreven door Willem Benboom en was gewoon goed. En Theo Ploeg schrijft weer voor OOR. Hoera.

Theo Ploeg schrijft trouwens nu ook voor OOR. Dat is ook nieuw? [x-post:]

Het verhaal over The Veils was trouwens goed (inderdaad) Ik moet die plaat eens onder de neus van mijn zusje schuiven.

Dat verklaart een hoop.

als het een grap is, is het een hele goeie want dan ben ik er in getrapt. zo staat-ie met het begeleidende stukje écht in het nrc van vanavond.

mwah. Ik weet het niet. Ik lees liever een doorwrochte frisse analyse van een volledig oeuvre. (Dat is lastiger bij "verse" artiesten.. daarom moet je die maar interviewen)

Ludo miskent bovendien dat Crow een two hit wonder is. Vergeten wij niet "If it makes you happy", de keurige Hedonistische antwoordsong op het zeurderige [en nauwelijks grammaticale] "just because you feel good doesn't make it right" van 1 of ander anarcho/lesbo/skinhead-bandje uit de jaren '90.

Verder moet ik me gewoon helemaal niet met dit onderwerp bemoeien, want ik lees nooit muziektijdschriften, hooguit de recensies, ik ben eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd in wat artiesten zoal te melden hebben.

En TE kennelijk niet meer. Z'n column lijkt ook gesneuveld, jammer.

Dan begrijp je echt niks van de Nederlandse volksaard.
En ook geen voetballiefhebber zeker?

Je bedoelt die column onder de naam Hooijer, die waarbij zo'n beetje de helft van de woorden in een vet lettertype is geschreven? Zie pagina twaalf.

Laat ik het nuanceren: Ook ik lees al jaren geen Oor meer, alhoewel ik waarschijnlijk tot de beoogde doelgroep behoor. Maar alle argumenten die ik weer hier lees zijn al 1001 keer langs gekomen. Die zijn nog ouder dan de laatste hit van Sheryl Crow.

Koop het niet meer als het ruk is. Lees alles op het net. Begin zelf iets... Maar goed: lekker kankeren lucht natuurlijk ook soms op!

En nee, niet echt een voetballiefhebber. Maar dat geldt ook voor andere (lees: Amerikaanse) sporten.

Doe ik ook.

Begin zelf iets...

dat zei Theo ook altijd. Nu schijnt hij voor Oor te schrijven.

Maar goed: lekker kankeren lucht natuurlijk ook soms op!

Juissst! Daar is -dat bedoelde ik- voetbal ook voor uitgevonden. Wél kijken, altijd kijken, maar dan alléén maar zeiken over wat er allemaal mis aan is.
Heerlijk.

nooit van gehoord. Komt die nog wel eens op de radio?

Ik vind dat een beetje zeuren wel mag als je abbonnee bent.

Ik begrijp eigenlijk ook niet zo goed wat nou het grote probleem is van het feit dat er een interview met Sheryl Crow in de Oor staat

Ik denk dat het interview nooit in de "oude" OOR had gestaan.
OOR probeert toch een zeker kwaliteitskeurmerk te zijn etc. etc. blabla artistieke relevantie blablabla.

Ach.. Stond er maar eens een interview in met Sophie B. Hawkins, nog zo iemand die al 10 jaar niks relevants meer heeft uitgebracht. Als ze sowieso eigenlijk nog muziek heeft gemaakt.

Wanneer heeft een popartiest ooit iets interessants gezegd? Het is nog net niet zo erg als voetballers interviewen, maar het komt aardig in de buurt.

"All I Wanna Do" was volgens mij haar enige echte hit in Nederland.
Ik kan me wel herinneren dat ze een paar jaar geleden niet over airplay te klagen had.
Run Baby Run, Leaving Las Vegas, Strong Enough, Every Day is a Winding Road en My Favorite Mistake waren toch (bescheiden) radiohitjes? Zelf vond ik Steve McQueen wel een geinig nummer.
Haar cover van Sweet Child O'Mine was dan wel weer erg slecht.

fyi: Ik heb niks van Sheryl in de kast staan. Ben 1 keer meegesleept naar een concert van haar dat zo slap als een bakkie huismerk-senseo was.

Noel Gallagher is een ware bron van interessantismen. Hij doet meer interessante uitspraken dan dat hij interessante liedjes schrijft.

Heather Locklear.

Monique en Martijn B: veel plezier met de Voetbal International.

Hiram: nee, lijkt me normaal gedrag.

Ja, welke Heather?

Sheryl heeft iig een geweldige Bond-song op haar naam.

En Koen, voetbal interesseert me hoegenaamd niets, op geen enkele manier. Muziek juist andersom, daar kan ik me zelfs met interviews met baggerproducerende muzikanten wel vermaken.

"oh de afgelopen 2 jaar waren toch zo zwaar, alleen maar touren" of "nee, al die seks en drugs, da's niks voor mij" of "voor onze nieuwe plaat zijn we weer eens lekker gaan jammen, we waren uit het oog verloren waar het allemaal om ging" of "nee, we worden liever niet vergeleken met [band X]. prima band hoor, maar wij klinken natuurlijk totáál anders" of "ik kan bijna niet meer normaal over straat" of "ik heb het sinds de scheiding van mijn vrouw/dood van mijn ouders/floppen van vorige plaat heel zwaar gehad, maar ik ben er sterker uit gekomen. De nieuwe songs vormen daar een weerslag van"

...dezelfde mensen zijn als die kijken naar 'real life' programma's en soaps op TV.

Nu is er over nadenk meestal lees ik de OOR als mijn lief weer eens een voetbalwedstrijd op TV heeft gevonden.

En? Zijn dat een minder soort mensen? Untermenschen?

Bovendien heb ik gezegd dat ik interviews met muzikanten graag lees. Nergens stond dat ik clichématige interviews leuk vind.

Juist! En zelden of nooit een interview te bekennen.
Achtergrondverhalen, reconstructies, persoonlijke herinneringen, onderzoeksjournalistiek, en meningen/columns.
De redactie had heel goed door dat voetbal geweldig interessant is, maar voetballers niet.
Zoals ik films ook fantastisch vind, maar niet moet denken aan een blad met interviews met acteurs en regisseurs.

En? Zijn dat een minder soort mensen? Untermenschen?

En? En niks. Ik leg een verband tussen twee interessegebieden waarvan ik vermoed dat ze gedeeld worden door dezelfde groep mensen. Jij maakt daar een 'soort' van en knoopt er een waardeoordeel aan.

Bovendien heb ik gezegd dat ik interviews met muzikanten graag lees. Nergens stond dat ik clichématige interviews leuk vind

Ja nee, dat lijkt me duidelijk. Opwindende, ontroerende, interessante, diepgravende interviews: dáár lust ik ook wel pap van.
Maar die lees je dus zelden of nooit met popartiesten, en nooit in oor.

Wat is 'pop' dan eigenlijk? Ik bedoel, S-club 7 zal niet veel te melden hebben, maar Boards Of Canada, is dat eigenlijk wel popmuziek? Maar wat is het dan? Jazz was vroeger ook popmuziek (even crossreferencing met die andere draad).

@ Monique: Wie maakt die restrictie dan? Ik weet wel dat er genoeg mensen zullen beginnen te klagen dat muzikanten het gewoon over muziek moeten hebben want van .... (vul maar in) hebben ze toch geen verstand.

De interessantse gaan meestal niet over muziek. Het leuke interview met Rammstein in de nieuwe Oor bijvoorbeeld gaat over leven in de DDR en daarna.

En inderdaad dat interview met Rammstein is erg sterk. Het bevat zelfs seks.

1. Het leven in de DDR en na de Wende: ja dát is een verdomd interessant onderwerp.
Maar waarom zou het interessant zijn om de leden van Rammstein daarnaar te vragen, in plaats van willekeurige andere voormalige Oostduitsers?

De Rammstein-mening is *niet* interessanter dan die van Jan Ullrich. En ook niet dan die van Peter Hoffmeier [ik ken hem ook niet]

2. Waar zij wél beter over kunnen babbelen dan een willekeurige landgenoot, is hun muziek.

3. Maar over hun muziek weten artiesten doorgaans niks spannends te melden, het is allemaal heel clichématig.

1+2+3 = interviews met muzikanten: gewoon niet doen.

dat kwam door The La's!
There sheee goeees.

Zo kan je alle interviews wel tot null & void redeneren.

Wat vind je dan wél interessante interview slachtoffers en onderwerpen, Koen?

Maar nu heb je Oor. Een blad over muziek. Die gaan Rammstein niet aan de tand voelen omdat het voormalig Oost-Duitsers zijn, nee, die doen dat omdat Rammstein een band is. Zij maken muziek.
Als dat interview dan een interessante wending neemt omdat er een buiten-muzikaal onderwerp wordt aangesneden waar de bandleden toevalligerwijze iets over te melden hebben, dan is dat een Enorme Toevalstreffer.
Want naast dat interview staan er nog 5 interveiws in, met bands die alleen maar geinterviewd worden omdát ze bands zijn, waarbij gewoon de plichtmatige verhaaltjes over 'het zware leven van de artiest' of 'ons beste album tot nu toe' worden afgedraaid.
De angle van een muziekblad is een andere, en dát leidt tot vervelende interviews met nietszeggende mensen.
Niet omdat muzikanten bij voorbaat minder interessant zijn dan andere mensen, maar juist omdat ze net zo interessant blijken te zijn als andere mensen.

Bij Oasis moet ik tegenwoordig trouwens denken aan dat spotje.. Liam (of Noel) roept iets over "true fookin' music, that's what it's fookin' about" en dan staat er: 3fm. Real people, Real music.
Mooie paradox.

Vooral al die glimmende pagina's vol reclame.

En Sheryl Crow staat er natuurlijk alleen maar in voor die twee foto's.

Voor datzelfde geld heb je bij De Slegte in Groningen ook een vintage uitgave van 'Asterix redt Schwyzerdütsch - Dr gross Grabe'. In het Zwitserduits dus. En terug on topic: ik ga de nieuwe OOR eens bekijken. Is het niet uit muzikale, dan wel uit journalistieke interesse.

De echte Paul is toch al lang dood? De plastische chirurgie om z'n dubbelganger te maken begint in de kijker te lopen. :)

http://members.home.nl/k.sebregts/qor.jpg

Die veeg door de eerste O zit er bij mij niet.

Niet dan hun voorbeelden nu zo fraai zijn vormgegeven (Q, Rolling Stone).

Helemaal de design spijker op de kop. En niet alleen design, het hele gebeuren natuurlijk. Maar ja, je moet het aan adverteerders "kunnen verkopen" nietwaar? Dus dan verzand je al snel in een "wij willen lijken op" verhaal vrees ik.

Ik word nu wel nieuwsgierig: waar gaat het trouwens naar toe (volgens het hoofdredactioneel commentaar?)

bel me ;)

Mijn complete persoonlijke relatie met/tot Oor:

-In 1991 vond ik het een leuk blad. Ik nam een abonnement.
-In 1996 vond ik het (al even) geen leuk blad meer. Ik zegde op.
Einde.

Ik ageer hierboven ook meer in het algemeen tegen interviews als popjournalistieke vorm (en tegen lelijke covers) dan tegen Oor.

(Wat niet wegneemt dat
-ik het een uitermate suf blad vind,
-dat lijstje dat (jg) postte om te huilen is, en
-de pogingen om een Nederlandse Q te worden (vandaar dat veegje, idd Stonehead) een beeetje treurig aandoen.)

Jongens, kom op.

Interviews met Linda de Mol vs. Interviews met Sheryl Crow

DISCUSS!

Hm, zwarte A over het bruine hoedje is niet zo geslaagd, maar wel een stuk mooier lettertype dan Oor.

Interviews met Linda de Mol vs. Interviews met Sheryl Crow

DISCUSS!

Linda de Mol is stukken intelligenter, heeft meer ideeën, doet meer verschillende dingen (en ook nog met succes) en heeft interessante familie.

Maar geen fijne chick nee (maar dat geldt als ik heel eerlijk ben ook wel een beetje voor Rammstein)

Argo Media failliet.

wel goed lezen, hè? de drukkerij van argo media is failliet.