Een muisstil Paradiso...

Het kan. Maar dat kwam omdat Animal Collective ook niet
zo geweldig was. Ik wist precies hoe de live-show
zou zijn, maar hij schreeuwde meer dan normaal.
En zoveel lawaai.. [/poppist]

Maar goed, wat ik dus wil zeggen is: het nieuwe Patronaat is best wel mooi geworden, met mooi uitzicht vanaf de wc's, maar het geluid in de grote zaal was duidelijk geen prioriteit bij de verbouwing.

Maar die bierglazen! Het leek wel of er een gevecht werd gevoerd ofzo. Nuja, als 1000 mensen allemaal op een keer een glas laten vallen, kom je de avond wel door.

Ohja en ik vond het jammer dat de setlist blijkbaar zó vast lag, dat toen zo'n 3 of 4 mensen tegelijk om "Winter's love" vroegen, dat niet mogelijk was.
Ze hebben vast wel een hele middag over het opschrijven gedaan! dan zou ik er ook niet meer aan tornen.

Ik heb volgens mij gisteren minstens drie Subs gespot, maar Monique meende ik alleen van haar foto te herkennen. Hebben jullie trouwens ook allemaal de Sufjan kerstalbums al gedownload?

laatste Sufjan geruchten:
volgende plaat: Oregon
of: Rhode Island op 7"

Ik vond het meisje met het paardeshirt leuk, totdat ze opkwam met dat paardenshirt...

omdat het de kleinste staat van de VS is, natuurlijk...?

zoiets denk ik ja.
Wat ik niet snap is waarom Vermont een kerstplaat schijnt te worden? Howard Dean's Christmas Party? Hoewel.. Kan hij mooi zijn 3 nooit officieel uitgegeven kerstcd's recyclen.

Ik kreeg 'n tijdje geleden andere coördinaten door.

Bij mij was het precies andersom Martijn. Diamond Nights vond ik wel heel erg middle of the road, af en toe had ik toch echt Golden Earring visioenen. En over Saturday Night zijn toch echt enkele betere nummers geschreven. En dan ja hoor, even een jaren 80 new wave nummertje met synthesizer er tusssndoor omdat dat tegenwoordig hoort blijkbaar. De gemaakt coole poses van de zanger die op stijfjes op de monitor stond en met zijn vingertjes aan het wapperen waren bijna lachwekkend. Dat de zanger slecht bij stem was was dan niet eens zo erg. Nee, dat viel echt vies tegen.
Mandio Diao daarentegen vond ik juist weer meevallen. Ik had ze op Metropolis gezien en dat viel erg tegen. Maar nu waren ze enthousiast, melodieus, catchy en rockend. Ik was wel onder de indruk. Maar smaken vershillen natuurlijk ;-)

Dat van die kleine dikke meisjes was mij ook opgevallen ja.

Ik vond het ook wel jammer dat sommige nummers niet gespeeld werden.
Bijvoorbeeld het titelnummer, "Come On! Feel The Illinoise!: Part I: The World's Columbian Exposition/Part II: Carl Sandburg Visits Me In A Dream". Ik wilde er nog om roepen, maar ik had het niet goed onthouden.

Of een "hol-land, *clap*clap*clap*" inzetten, dat was een goed idee geweest.

Vond Diamond Nights erg leuk, een beetje The Darkness qua uitstraling, maar dan meer een rock 'n roll-geluid, veel van de nummers waren direct de eerste keer pakkend en ze brachten het met overtuiging. Minpuntjes; het harde schelle geluid dat af en toe pijn deed aan mijn oren (al vaker meegemaakt in het nieuwe Patronaat, maar ook shows met een perfect geluid, het ligt dus écht niet aan de zaal), en de zanger die na ieder nummer liet weten dat ze Diamond Nights uit New York waren en maar bleef zeuren dat het publiek niet enthousiast genoeg was. (Voor een voorprogramma kregen ze een heel behoorlijke respons. Je kunt die arrogantie ook overdrijven!)

Mando Diao was heerlijk, de pakkende melodieën vlogen je om de oren, en de band was enthousiast. Minpuntjes; geluid was een beetje rommelig (maar gelukkig braken de melodietjes daar dwars doorheen), het concert had wel wat langer gekund en ze speelden Mr. Moon niet.

bob is heel boos op je

maar goed. rufus wainwright wordt de klap op de vuurpijl van een reeks concerten die ik nog ga krijgen. (white stripes, maximo park london calling, the music in my head en rufus, YEAH!)

oh zeker. Maar ik kom er dit keer makkelijk van af, van Saul Bellow heb ik al 1 (of was het 2?) boeken gelezen.. Hij specificeert helaas niet welke boeken hij over frontier & immigration hij heeft gelezen. (Hoewel mijn vader dat soort werk in de kast heeft staan trouwens.. Als sociaal geograaf zijnde)
Blijft over Carl Sandburg.
http://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Sandburg
http://en.wikipedia.org/wiki/Chicago_%28poem%29

;)

Was een der Subs daar?

http://s54.yousendit.com/d.aspx?id=0AA7GGBCJCBW528V6DKQEEP9A5

Weet iemand waar het Animal Collective concert op 3voor12 is gebleven..?

Er is wel een stream hier van een ander concert van Animal Collective:

http--www.justconcerts.com-ram-concerts_animal_collective_041111_animal_collective.ram
(RealPlayer)
waar ik waarschijnlijk bij gebrek aan Paradiso materiaal een
mapje met mp3s van ga maken

Mic B. heeft gelijk. Het is vreselijk irritant. Ik heb die avond ook vier fotografen gesproken die of belemmerd werden in hun werk door schofferende mensen of de zaal slechts met moeite wisten te verlaten.

Over wat ronnie zegt... Het is mij ook opgevallen dat lieve-lieve mensen bij concerten meer op hun strepen staan dan de gemiddelde hardrockneanderthaler. Ik weet niet waar het aan ligt. Een hoger ontwikkeld normen- en waardenpatroon of territoriumdrift?

"Daar heb je die lange weer"... "laat 'm d'r niet door Jan-Peter".... "Ik draag daar zorg voor Piet Hein".

Om dezelfde redenen als Mic B had ik ook moeite om in het concert te komen en nu was het toch echt afgelopen. Zelfs bij de ingang naar de zaal werd er kwaad gekeken als ik een slok van mijn bier nam. "Zou u niet zo luidruchtig willen slikken?" De ouderlingen van de pop/jeugd/Rock 'n Roll cultuur. Soli Deo Gloria...

aha! Supernummer natuurlijk. :)

Dat nummer is geweldig! Drie voor twaalf faalt.

Nou ja, daarom dus. Heb je meer reden nodig, dan? Mensen die je op straat een abonnement op een krant proberen aan te smeren doen ook gewoon hun werk. Dat wil nog niet zeggen dat ik daarom maar blij met ze moet zijn.

Over die aankleding van de sufjan-show: ik vond het een meesterzet, al was de eerste gedachte wel van het type "oh god wat krijgen we nou...". Het zorgde voor een soort luchtigheid die de muzikaliteit niet loodzwaar maakt, maar het was een "double-edged sword". Bij een liedje over bijvoorbeeld kanker verhoogde het de drama en kreeg het een heel symbolische betekenis. Cheerleaderpakjes als metafoor voor ridicuul amerikaans optimisme. Ook zoals hij steeds na het liedje weer enthousiast omhoog sprong en effe wat "bonding" bewegingen maakte met het publiek. De tragiek van het leven en het dunne laagje vernis dat we nodig hebben, maar waar je in feite dwars doorheen kijkt. Ja, dat werkte dus.

Toen die zijn plaatjes had geschoten in de eerste 3 nummers ging hij niet weg, zoals hoorde, maar bleef staan de plaats recht voor me die hij met zijn camera had verroverd. Daar stak hij een jointje op, en haalde halverwege een blikje stella uit zijn tas, zodat hij ook voor een biertje zijn plaats niet hoefde op te geven.

Hoe durf je als professioneel fotograaf een plaats te claimen omdat je geen kaartje hebt gekocht, recht voor fans die het graag willen zien, ook als je duidelijk klaar bent. En als je nu een flesje water meeneemt voor de dorst als je echt niet weg kan in de menigte, ok...

Kijk mensen die voor je giechel gaan staan blowen, daar mogen ze de handen van afhakken.

Het probleem was dat ik hem voorliet om een foto te maken, en hij niet meer wegging. En toen hoopte ik dat hij een biertje zou gaan halen, maar dat haalde hij uit zijn tas.

http://s36.yousendit.com/d.aspx?id=029IYXAVNXR3Q12UKX5K4TEDFW