Week 4

Gone
The requested resource
/cgi-bin/mt/mt-comments.cgi
is no longer available on this server and there is no forwarding address. Please remove all references to this resource.

Hmm..

Buckethead & Friends Enter The Chicken
Gelukkig geen al te voor de hand liggende, op dit Buckethead + zangers project. Dus geen Claypool of Patton, maar wel de minstens zo logische Tankian. Minder voor de hand liggend: de Ethiopische Gigi (verrassende bijdrage en meer op elkaar afgestemd dan bij het liveconcert), de Iraanse Azam Ali (niet erg Iraans, wel heel anders dan normaal werk van Big B) en totale waanzin bij Maximum Bob die aan een Armeense operazangeres wordt gekoppeld. Death By Stereo en Bad Acid Trip zangers kunnen ook prima uit de weg op het brutere werk en Saul Williams is uiteraard meer funky ende hiphop.

De belofte van de EP is waargemaakt, prima album!

voorproefje: According To Plan

Het was gisteravond minder moeilijk om Match Point te kijken. Is het mogelijk om NIET verliefd te worden op Scarlett Johansson in deze film? Zelf trouwens niet de grootste Woody Allan fan, maar deze film kon er zeker mee door. Keuze tussen het kille Engelse upperclass leven en ware liefde Scarlett. Wel beeeetje ongeloofwaardige wending na driekwart alleen. Maar verder tres bien.

verder deze week vooral van de jaren tachtig major platenmaatschappijen indiepop, zoals daar zijn: de primtives (lovely) en de bangles (james). en diverse mp3s van janet green, een réchtse, anti-communistische protest-zangeres uit de jaren zestig.

oh, en wigwam van wigwam, oftewel alison clarkson, oftewel: DE RETURN OF BETTY BOO!!!! met alex james van blur op bas. hell yeah!!! helaas geen boo is boomin' of where are you baby, maar goed.

Zinderend loom en pijnlijk treffend. Over bedrog en schuldgevoelens. Iedereen die wel eens een zonde heeft verzwegen, van het jatten van een koekje uit 's moeders trommel, tot een buitenechtelijke affaire, zat met verkrampte spieren van plaatsvervangend schuldgevoel te kijken. Wat mij betreft de eerste nominatie voor film van het jaar.

op mijn web/weeklogje schreef ik er het volgende over:
Millions is een echte kerstfilm, inclusief heiligen. Ik had 'm dus een maandje terug moeten zien. We hebben het hier over een jeugdfilm gesitueerd in de nabije toekomst, waarin Engeland binnen een paar dagen de Euro krijgt, de Playstation 3 op ieders verlanglijstje is te vinden en je in de winter in een t-shirt kan lopen. Het handelt allemaal om een sporttas vol geld en wat daarmee te doen als je die als klein jongetje vindt. Allemaal heel charmant, maar de plotwending op het einde waarbij de tot dan toe vriendelijke en charmante modelvader, gespeeld door James Nesbitt (Cold Feet), ineens het geld voor zichzelf wil houden, komt wat vreemd over.

Niet zo'n bijzondere film. Wallace & Gromit was veel leuker. :)

Het grootste obstakel om die film daadwerkelijk te gaan zien (ook al was hij in Velevet Goldmine wel te pruimen, ook al scheen hij er dan weer geen hol van te begrijpen:), maaahgoed La Scarlett zal dat ongetwijfeld wel ruimschoots compenseren.

weet Roger Teeling hiervan?

Waardoor ik een tijdje het idee had dat hij een soort Tom Ripley was. Match Point neigt een tikkeltje richting Patricia Highsmith.

Allen wekt die indruk ook wel heel erg door hem Dostojevski en Dostojevski verklaard te laten lezen, waarna de rijke paps even later "I've had an interesting conversation with him about Dostojevski" zegt. Het wordt in de film wel te weinig duidelijk wat zijn motieven zijn om bij die upperclass te horen. Het Dostojevski-moment wordt helemaal niet uitgediept of op een andere manier herhaald.

mp3 voor mijn subztertjes:
(even hxxp in http veranderen)
hxxp://www.yourfilehost.com/media.php?cat=audio&file=05_Ever_Rotating_Sky.mp3

*Saint Etienne
*Sam Cooke
*José González
*Nôze
*Os Mutantes
*William Basinski

mooi dat je het toch probeert, omar. supersilent is inderdaad geen waanzin, geen drugs, heeft ook niets te maken met tijdgeest. voor mij is supersilent liefde, puurheid, echtheid. de muziek mag cerebraal klinken, maar ik ben er van overtuigd dat de mannen niet anders kunnen. afstandelijk is het wel, volgens mij omdat het vanuit hun binnenste komt, en dat hoeft niet persé overeen te komen met de buitenwereld.
overigens is het met beelden nog tig keer mooier.

En dan moet je die eens bij Farmers Market horen/zien. Dat spettert van een meer extravert plezier en warmte.