‘do-it-yourself’ modernisme heeft de toekomst

beetje pessimistische kijk op de dingen. net alsof die architecten *alleen* maar op de buitenkant letten. terwijl je toch zou zeggen dat je juist in een nieuw gebouw kan letten op dingen als akoestiek en zichtlijnen, dit in tegenstelling tot poppodia in, ik noem maar wat, een ouwe kerk (als de paradiso, dat bijna altijd onhebbelijk galmt) of een oude melkfabriek (als de melkweg, waar een paar onhandige palen bijna recht voor het podium staan).

overigens vind ik het nieuwe patronaat er van binnen uit zien als een parkeergarage. en voelen ook. bij de garderobe (van de kleine zaal) is het een ongezellige tochtige bedoening.

Exactly my thoughts. Qua apparatuur staat en hangt er voor een vermogen, maar tis er een kille bedoening.

Die vraag kop ik zelf even in.

Ik hou wel van strak en minimaal (ok, ik geef het toe: ik ben hardcore modernist, als het aan mij lag woonden we allemaal in kubussen van glas en staal) en er zit ook wel iets speels in (en het Guggenheim in NYC was oorspronkelijk ook bedoeld als parkeergarage.) Maar er zitten wel wat fouten in het gebouw. De grootste is dat de zaal op precies gelijke rubberen blokken staat, waardoor het hele gebouw kan gaan resoneren.

Als je naast Revolver-lezers die voor de nostalgie van het kraakpand gaan ook andere bezoekers wilt trekken, zul je op het gebied van faciliteiten met je tijd mee moeten gaan. En uiteindelijk vinden die oude rockers het ook maar wat fijn dat de wc's werken, dat er een fatsoenlijke luchtbehandelingsinstallatie is en dat de garderobe zo is ingericht dat je niet chaotisch gedrang komt vast te zitten.

grootste fout van het nieuwe patronaat is volgens mij dat ze die tunnel waar de busjes van de bands doorheenrijden zo'n pontificale plaats midden in het gebouw hebben gegeven en bovendien ook nog, express, in het zicht. het idee was om alles zo open mogelijk te doen, zodat je goed kon zien wat er achter de schermen gebeurd (misschien zelfs om de kloof tussen bezoeker en performer te slechten, terwijl die kloof er toch niet voor niets is) terwijl 'achter de schermen' eigenlijk heel saai is.

Wat betreft de nieuwbouw:
Natuurlijk mag een poppodium er mooi en hip uitzien. En natuurlijk denken de architecten verder dan alleen gevel. (Ik studeer zelf overigens voor architect, dus ik pleit op dit moment tegen m'n eigen vak).

Het blijkt alleen vaak in de praktijk dat het gebouw toch iets te duur was en dat het (overgesubsidieerde) podium in de financiele problemen komt. Is een financieel fiasco een risico dat je moet durven nemen? Is zo'n lekkende blob dan echt nodig om een goed optreden te kunnen zien? Ik betwijfel het. Ik wil echt niet zeggen dat alle lege scholen en kerken nu dienst kunnen doen als poppodium, maar er kan meer worden gedaan dan meteen naar een bekend architectenbureau toe stappen om een peperdure eye-candy te laten bouwen.

Wat betreft mijn calvinisme:
Ik trek de vergelijking nu even door naar musea. Ik was twee jaar terug in Bilbao. Uiteraard bracht ik een bezoek aan het Guggenheim museum van Frank Gehry. Indrukwekkend bouwwerk. Een kunstwerk op zich. En ook binnen was het spectaculair. Maar ik vond het gebouw ab-so-luut geen meerwaarde voor de kunst die er hing. Sterker nog, ik vond het afbreuk doen aan velen werken die er hingen. Het gebouw is dan ook duidelijk een trekpleister voor Bilbao, waar de hele stad voor krom heeft moeten liggen, en niet zozeer een goed museum met geschikte ruimtes voor kunst.

Elke stad in Nederland heeft nu dus een hip poppodium. Maar of ze allemaal geschikt zijn voor de kunst die er te horen is, dat is de vraag.

Niet die afdankertjes (bioscopen, kerken en schoolgebouwen) waar de hippies en punks mee werden afgescheept.
dB's heeft niets te klagen...

Dat denk ik wel. Over de functionaliteit is wel nagedacht. Al die nieuwe popzalen zijn duidelijk bedoeld als popzalen. (Er duiken soms wel fouten op, zoals het resonerende Patronaat en Mezz, waar het veel te heet kan worden, maar dat zijn ook echt fouten, niet zoals bij het Guggenheim Bilbao waar het afleiden van de kunst door het gebouw inherent aan het ontwerp is.)

Het blijkt alleen vaak in de praktijk dat het gebouw toch iets te duur was en dat het (overgesubsidieerde) podium in de financiele problemen komt. Is een financieel fiasco een risico dat je moet durven nemen? Is zo'n lekkende blob dan echt nodig om een goed optreden te kunnen zien?

Dat vind ik dan weer wat anders. Slechte planning, zigzaggende cultuurbeleid en veel te positieve ramingen moet je los zien van de architectonische kwaliteit van het gebouw. Het nieuwe Patronaat, de nieuwe Effenaar en het Muziekgebouw aan het IJ, alledrie prestige objecten lopen volgens mij goed, terwijl Waterfront, een opgeknapte kelder onder een brug, zwaar in de problemen zit en Tivoli De Helling (oude fabriekshal of zo?) ook al een keer op het nippertje gered is.

De kosten van nieuwbouw lopen vaak uit de hand, ja. Maar bij het geschikt maken van een oud gebouw gebeurt dat net zo goed. Blijkt er asbest in te zitten of is er een probleem met de fundering.