Kunst + humor = pulp?

Even iets anders: ik heb moeite met humor in muziek, daarom kan ik Frank Zappa ook niet luchten.

Dat lijkt me zwaar overtrokken, zo'n belangrijk onderdeel van popmuziek is humor nou ook weer niet.

Er is bestaat natuurlijk een heel scala aan muzikale humor, van ";)" zelfspot tot uh... Weird Al en Bloodhound Gang. Ik kan wél lachen om bv. The Kinks, TV Personalities, de hardrockpastiches van Sum 41 (te lang mee doorgegaan, dat wel), AC/DC met Bon Scott, The Gourds. Zappa trek ik ook wel, maar meer ondanks dan dankzij de gele sneeuw-humor.

Popmuziek zonder humor lijkt mij héél vervelend. Artiesten moeten toch minstens om zichzelf kunnen lachen. Míj hoeven ze niet per se aan het lachen te maken - andere emoties oproepen is ook toegestaan.

wat is trouwens het verschil tussen kunst en pulp ? ; )

Bepaalde kunstcritici vinden wel vaker iets.

"Zelfs een intellectuele band als Sonic Youth maakt zich schuldig aan flauw artwork"

Wat is er intellectueel aan Sonic Youth?

En gisteren heb ik behoorlijk gelachen bij een concert van De Kift.

Ik hou van humor in muziek.

'bepaalde kunstcritici' zijn zeikerds...

Wat is er intellectueel aan Sonic Youth?

Zal wel iets te maken hebben met hun geflirt met avant-garde en ze willen wel eens een literaire referentie gebruiken.

Or the lip-print on a half-filled cup of coffee that you poured and didn’t drink
But at least you thought you wanted it, that’s so much more than I can say for me"

Er valt genoeg te lachen in countrymuziek. Maar of dan dan met intellectualiteit te maken heeft...

Ik ben me al een tijdje aan het bezinnen op hoe het zit met humor en muziek. Adam Green vind ik tekstueel erg grappig en dat is de reden dat ik naar zijn platen luister. Zijn merendeels eenvoudige liedjes zouden zonder die teksten niet overleven, behalve dan misschien Dance With Me, met die enorm grappige gitaarsolo, waar de ironie vanaf druipt. Maar hogere kunst (sowieso een hekel aan die term)? Muziek mag en moet soms grappig zijn en daar wordt de muziek soms ook beter van. Dat van die eerder genoemde zelfrelativering. En dat wat Joost zegt: postmodernisme is bij uitstek het terrein om humor te laten floreren. Daarom past dat wat Adam Green doet goed bij deze tijd. Ik moet er niet aan denken dat ie zijn eerste plaat in 1983 had uitgebracht.

Los daarvan is humor zo subjectivistisch als de paus katholiek, wat het hele onderwerp een heikel punt maakt. Misschien kun je er wel niet eens iets algemeens over zeggen en hebben die 'bepaalde kunstcritici' toevallig allemaal geen humor.

Waanzinnig, humorvol, en goed: http://blogfiles.wfmu.org/LB/0509/DO_or_DIY_28_Sept_2005.mp3

Wel is het in muziek moeilijker om humor toe te voegen zonder goedkoop te klinken. Het moet idd niet rijp voor de skihut worden.

Een goede humortrack vind ik The Offspring - Pretty Fly. Het verhaaltje dat ze vertellen over die wannabe neger is zeer lachwekkend maar heeft toch een duidelijke boodschap. Ook The Streets kan er goed mee overweg. De zwarte humor op zijn album is geniaal. Ander voorbeeld zijn woordspelingen. I'm not a dick like Cheney (fun lovin criminals) is lachwekkend en toch niet pulp.

Ja dat wel. Maar verder vind ik Red Hot Chili Peppers wel een ontzettend suffe band!

Mee eens, maar is het niet zo dat niet iedereen het prettig vindt dat kunst laagdrempelig is of wordt?

Iets anders: postmodernisme is toch al weer uit? Net zoals de post-industriele samenleving zo'n term uit de jaren negentig is, een term die inmiddels alweer achterhaald is.

Postmoderne kunst zouden we krijgen en allemaal zouden we werk hebben wat ons gelukkig en rijk zou maken. De maatschappij is constant in verandering, maar onderwijl zijn de maatschappelijke structuren daarachter stugger en conservatiever dan gedacht.

De combinatie van de woorden humor en laagdrempelig vind ik bijna pijnlijk. De beste - en dan besef ik dat we weer bij het subjectieve zijn aanbeland - humor is allesbehalve laagdrempelig.

Die Arzte!!!! Trouwens, kwa humor en Duitse popmuziek.
En Half man Half Biscuit, kwa Britse.

Oh en de grens tussen hoogdrempelige humor en nerdshumor (alleen wij herkennen deze obscure Lord of the Rings-referentie, hoera, we horen toch ergens bij!) is akelig dun.

Aerzte en HMHB vind ik dan juist weer te expliciet grappig willen zijn.
Ik hou - qua humor en Duitse pop - dan meer van de aanpak van Tocotronic, Jens Friebe, Wir Sind Helden. Die kunnen je ontroeren én laten lachen, binnen 1 plaat - soms binnen 1 nummer.
(Britse voorbeelden zijn er natuurlijk in overvloed, de hele 'typisch Britse' pop zit in dat idioom: Kinks, Bowie, Squeeze, Madness, Smiths, Costello, Blur, Pulp, St Etienne, The Streets)

'Postmodernism is a very loose term used to describe the new aesthetic cultural and intellectueal form and practicies which are emerging in het 1980s and 1990s. It is a new, more populist culture, closer to everyday live, to the market place, to consumption and to the new popular culture of the media - a culture which renounces purity, mastery of form and elitism, and is more playful, ironic and eclectic in style' (Hall, 1992).

Dit is natuurlijk hartstikke van toepassing op de punkbeweging van toen, maar niet op de popmuziek van nu.

Heheh...daarom doe ik nooit mee aan discussie over PM (al kom ik nooit effectieve argumenten tegen waarom het voorbij zou zijn, ik bedoel die er echt aan ontsnappen. :)

Wat de popmuziek van nu is lijkt me ook vrij lastig om te beantwoorden. ;)

Boeddhist nietwaar? Word ik wel nieuwsgierig van (al hoewel het wikipedia artikel me al doet duizelen "neeeeeee, niet nog 5676588 discussies en kritieken en kattige tegenaanvallen." :)

Anti-rockism!!!

Terwijl het 100% van toepassing is op popmuziek van nu natuurlijk. wat had punk nu te maken met everyday life, de markt, consumptie en de media? (OK, afgezien van Malcolm McLaren en zijn clubje - al de 'waarden' van de punk staan lijnrecht tegenover al die zaken.)

En o ja, theorieen bestaan niet echt. Beroepsdeformatie.

Plus: uiteraard bestaan theorieën wel echt.

On-topic: Punk is ook anti-rockisme. Althans in mijn interpretatie van die theorie

Hm, ik schreef dat stukje over McLaren en zijn bende, en toen dacht ik al: daar zit het hem natuurlijk in. Is punk anti-rockistisch? Wél als je Sex Pistols als de quintessens van de punk ziet, heel erg niet als dat The Clash is. En ik denk dat die laatste uiteindelijk véél meer van invloed zijn geweest (op de punkscene dan).

hehe, natuurlijk niet. het is een interpretatie. net als alles een interpretatie is.

Ik denk dat er met de komst van internet nog veel meer mensen beroemd kunnen worden en dat daar het spelen van een instrument niet zo heel veel meer mee te maken heeft. Ook in de muziek niet.

Voor mij heeft het wel gewerkt, met postmodernisme de werkelijkheid beschrijven, maar natuurlijk was het mijn werkelijkheid, want zo heet dat in datzelfde postmodernisme. Interpretatie dus. Definities, neu. Hoop, trouwens, als thema, kwam daar maar zelden in voor. Het was eerder een berusting in het opgegeven hebben van de hoop. Zoiets.

@Joost: leuk boek?

En interpretaties bestaan ook echt.

Afijn, postmodernisme in de zin van sociale filosofie is hier niet echt relevant, lijkt me. Postmodernististische kunst - zie de definitie die Monique aandraagt - heel erg wél. Zelfreflecterend, zelf-ironiserend, populistisch, eclectisch, speels: bij uitstek de elementen van de hedendaagse popmuziek, zou ik zo zeggen. En humor is uiteraard een essentieel onderdeel (om maar weer eens écht on-topic te gaan).

Oh nee, da's een ander draadje. :)

Allemaal erg kort door de bocht hoor, het boek wat ik daarover wil gaan lezen duurt eeuwig met de post. Ik ben bang, gezien het Islamitische karakter, dat de douane aan het onderzoeken is of het niet staatsgevaarlijk is...

Alleen als je goden als almachtig beschouwt. Zeus kon rustig incarneren als stier en zo Europa verleiden.

Binnen het Boeddhisme wordt de Boeddha gezien als een man (niks goddelijks aan) die een bepaalde leer verkondigde. Hij had wel een achtergrond in het Brahmanisme (sterk aan hindoeisme gerelateerd, dat hele verband laat ik even voor wat het is). Uit de verhalen komt hij naar voren als een vernieuwer die zich vanuit die traditie losmaakte en zich afzette tegen aspecten ervan (het geloof in een vaststaand zelf, dierenoffers). Andere zaken (zoals reincarnatie) liet hij in het midden, gaf hij een nieuwe invulling of weigerde hij te bespreken omdat hij ze irrelevant vond. Soms ook alledrie, afhankelijk van de toehoorders. Dit overigens tegen een achtergrond waarin er enorm veel verschillende leraren met dezelfde vragen bezig waren.

In sommige boeddhistische teksten komen dan weer wel goddelijke of duivels wezens en hemelse of helse rijken voor, maar het idee van een God en leven na de dood in de Indiase religieuze achtergrond is volstrekt onvergelijkbaar met die in het Christendom, Jodendom en Islam. De totale desinteresse in geschiedkundige feiten (lees Pankaj Mishra er maar eens op na) is daar denk ik ook debet aan. Symboliek, personificatie, deificatie, poezie en echt gebeurd lopen vrolijk door elkaar heen en niemand die het wat kan schelen wat wat is.

en Omar: wist je al dat ik je de grootste rockist vind die ik ken? ;-)

kijk maar naar: Joep van Lieshout, de Jeugd van Tegenwoordig, Sunn o)), Aphex Twin

M'n vinyl is wel grappig ja.

Ik moet meteen aan Wehrmacht en Carnivore denken, zelfde tijd waarschijnlijk. En pas op, het kan na al die jaren alleen maar tegenvallen. Heb laatst 'ns wat Mucky Pup gedownd omdat ik dat toen zo hilarisch vond, maar dat viel héél vies tegen. Weer een zoete jeugdherinnering naar de knoppen.

Ja, zat ook al te denken, Aardschok, goede al dan niet hele slechte recensie en toch automatisch weer wat afzet van Spazztic Blur in Nederland.

Mja Mucky Pup vond ik toen ook hilarisch, zal nu minder zijn.

Ja, Wehrmacht. En dan balen dat je de hele tijd moet uitleggen dat je geen Nazi bent. :D

The Rutles zijn natuurlijk ook al bekend. The Tragical History Tour! http://www.rutles.org/