Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

after thought: het is natuurlijk lollig de gedoemde production placement te checken in Blade Runner.. Sony (tevens producers) lijkt me too big to fail, maar Peugeot (!?!?!) flirt echt met de dood. Die gaan er echt niet meer zijn de volgende keer. De Franse autoindustrie wordt toch al door subsidies overiend gehouden.

en hier is dat liedje van Peter de Leeuw (zal een NL'er zijn zeker) Check die drummerrrr! Smeekt echt om een Ghostface guest verse.

https://secondhandsongs.com/work/165936/all

Ludo, Monday, 15 January 2018 07:53 (one month ago) Permalink

Welke Dan Mann is dat, Ludo?

(vast niet deze Dj Danny Dan The Beat Mann

♫ very clever with maracas.jpg ♫ (Le Bateau Ivre), Monday, 15 January 2018 12:29 (one month ago) Permalink

woeps Dan Penn! (ik verwarde Mann en Penn, dat is heel grappig voor de ekte ekte connaisseurs)

https://www.youtube.com/watch?v=9bFiJVmn4g4

lekker plaatje. en hij doet zijn beste Van Morrison op de hoes.

Ludo, Monday, 15 January 2018 15:37 (one month ago) Permalink

(als gezegd, alles van deze plaat had zonder problemos in Win It All gekund)

Ludo, Monday, 15 January 2018 15:37 (one month ago) Permalink

Nocturama
'This quiet is freaking me out.' Nocturama excelleert vooral als city soundscape. Met hard én zacht geluid. Regisseur Bonello componeerde de Carpenteriaanse klanken zelf. Hij opent de film met een cool stukje techno. Een wonderlijk team van youngsters voert intussen een mysterieuze taak uit. Is het een revolutie of een Bomfunk MC's-flashmob? De eerste tien minuten gaan tekstloos voorbij. Enkel de OV-poortjes piepen, en de deuren van de treinen sluiten met omineus kort gillende alarm-stoten. Koyaanisqatsi-life. De vervreemde mens gevangen in mechanica. Het revolutieteam (want ja, The Breakfast Club blijkt toch The Anarchist Club) lijkt een statement te willen maken. Hun ingenieuze aanslag voelt echter ridicuul ingewikkeld. Misschien is dat wel het hele probleem. De moderne maatschappij ontmantelt elk verzet, behalve die van het middeleeuwse soort. De historische bewustheid van Nocturama slaat zo als een tang op een varken. De jaren zestig van Z zijn ver weg. Een van kameraden lijkt zelfs op Baudet. De revolutie eindigt op de juiste kapitalistische plek: een soort Hudson's Bay, oord van alle narcistische neigingen. Een ander teamlid playbackt My Way. Vreemd hoe die dubbele negatie toch altijd weer werkt. De intrinsieke nepheid van het scherm, opgeheven door nepzang. 'We should have blown up Facebook.'

The Levelling
'What's all the mess?' Ruraal Engeland, al tijden een land van schraal bier en shriveled beans. Een vervallen plek. (De historicus Collingwood zag het begin twintigste eeuw al met lede ogen aan.) The Levelling heeft slechts een paar flitsen nodig om te laten zien wat zoiets met de inwoners doet. In een supergoed intro, tript iemand over de vurige lijn van waanzin. Even later komt de zus uit de familie terug, de contouren van een gebroken leven natrekkend. Maar in hoeverre is het vuur werkelijk gedoofd? Het nasmeulende familiedrama dreigt continu op te laaien. Wat mij betreft had de film The Gun in the Loo geheten; ondanks alle mogelijke spoilers. Regisseur Hope Dickson Leach heeft in elk geval goed opgelet tijdens de films van collega Lynne Ramsay. Beide kijken met een humane blik naar eenzame levens. De leegte doet zuchten én schreeuwen. 'Don't want them getting attached.' Het hoofdpersonage laat zich niet verleiden tot Boven Is Het Stil-taferelen. Haar no nonsense-confrontaties houden de jonge vrouw een tijdlang op de been. Dan doet Leach Dickson er nog een schepje bij, met een cow ex machina waar Von Trier zich niet voor zou schamen. Farmer in the Dark. Normaal niets voor mij, maar hier ging ik er – met wat hulp van A Silver Mt. Zion helemaal in mee. Er vloeien heel veel, heel begrijpelijke tranen. 'I don't want this to be your fault.'

Ludo, Thursday, 18 January 2018 07:53 (one month ago) Permalink

Thelma
Ja hoorrr, dit is de goeie shit. Ambient Carrie met Malickiaanse insectjes en juist gedoseerde horrorbeelden. Mooi om elkaar draaiende Gristelijke waanzin (maar wel geloofwaardig ingetogen), Altered States gedoe en familietrauma's. Na het creepy begin met sterke Abraham - Isaak vibes word je toch lekker traag in een mysterieus coming-of-age-verhaal getrokken. Heel netjes flirten met genreconventies en toch vrijwel alle clichés vermijden. Knap hoor. Veel interpretaties blijven open, mijn vrouw vond het redelijkerwijs de schuld van de moeder die haar dochter waarschijnlijk een trauma had aangepraat.

OMC, Friday, 19 January 2018 21:46 (one month ago) Permalink

The End of the Fucking World
Serietje afleveringetjes, bij elkaar korter dan sommige films. Lekker contactgestoord stel loopt weg van huis. Een soort geestelijk verdichte Bonnie & Clyde, beetje Fins qua humor. Zielig en leuk.

Blaka Skapoe, Saturday, 20 January 2018 01:27 (four weeks ago) Permalink

無限の住人
Ik dacht dat dit een tweedelige sessie zou worden, een film over een onsterfelije samoerai met een speelduur van over de twee uur, dat kan al snel een gevoelsduur hebben van 8 uur. Maar Miike houd je toch weer bij de les. Geen Visitor Q of zo maar wel echt vakmanschap met van die ekte-ekte Japanse shots. Verder een degelijke wraakopzet maar dat is verder niet zo interessant, het is meer hoe Miike de kalme momenten er in verwerkt, de zwaarmoedigheid van onsterfelijkheid (eigenlijk nog beter gevangen door een tweede oudere onsterfelijke zwaardmans.) Verder natuurlijk veel hakwerk, maar in zijn samoeraifilms is hij toch relatief minder excessief qua gore (al krijgen kleine meisjes wel gewoon klappen.) Misschien een verhaallijn teveel maar hoe dan ook geslaagd. Blade of the Immortal, gewoon op Nettofurikkusu.

OMC, Sunday, 21 January 2018 22:33 (four weeks ago) Permalink

Nettofurikkusu :-)

The Babysitter
'I changed my mind bitch.' Bijna alle babysitter-films neigen natuurlijk naar male framed fantasies, google de posters maar. Hop, daar gaat weer een shirtje omhoog. Deze Netflix-productie vormt geen uitzondering, maar toch niet helemaal op de manier die deze kijker verwachtte. Aanvankelijk lijkt er niets aan de hand. Een sukkeltje leeft in een wereld vol dorky humor, de ene witz nog geslachtsgedeeltelijker dan de ander. Het lichtpuntje van zijn bestaan? The Babysitter. Een strak gebotoxte Jessica Simpson-look-a-like. Every fourteen year old's first wet dream. Maar net als het sexy – of nou ja, lichamelijk – dreigt te worden, volgt een heel brute, en even zo fysieke wending. Tarantino! Natuurlijk. Je kan je inmiddels afvragen hoe de filmwereld eruit zou zien, zonder diens invloed. De man die het vlees snijdt heerst universal. Regisseur McG (een naam voor commerciële tijden) laat een team aan nationaliteiten opdraven om de knaap, politiek incorrect te fileren. Zo incorrect dat het soms wel weer grappig wordt. Natuurlijk biedt de Chinese babe van het stel onze jongen een cookie aan! Op één niveau blijft de film echter Amerikaans toch braaf. De seks. Wel constant zaadvragend kijken, maar intussen enkel zaad doden. Geen geknijp in doorboorde tieten, geen necrofilie. Een voor de hand liggende kans gemist. 'No dude's gonna motorboat these.'

Aquarius
'Lachen is een serieuze taak.' We zijn allemaal een fysiek medium, geschiedenisdragers, onuitwisbaar tot aan de dood. De Braziliaanse film Aquarius overpeinst het voorbijgaan der dingen, aan de rand van het strand, aan de rand van een leven. Voor het zover is zien we jongelui dollen. Het voelt allemaal heel autobiografisch, en heel plaatselijk. De geur van Recife. Vele decennia later is de borstkanker-overlever een oude vrouw geworden. Ze woont nog altijd aan dat strand, omringd door vinylplaten. Een tastbaar verleden. Voor het huis geldt vanzelfsprekend hetzelfde. Nu wil het Grootkapitaal haar het pand uitkopen. De vooruitgang gaat weer eens over lijken. Na een half uur herkende ik de stijl van Kleber M. Filho die eerder al stedelijke kwesties behandelde in Neighbouring Sounds. Het snijpunt van Gesellschaft en Gemeinschaft, met alle gevolgen van dien. Het dappere aan Aquarius is dat de film harde noten kraakt. Over iedereen. Ook het hoofdpersonage is bijvoorbeeld bevangen door de hypermoderne jongblijfcultus. Een ijdeltuit, zich ten alle tijde bewust van haar waarde. Arme Baba's op de achtergrond bedienen haar. (Het blijft moeilijk en de film weet het). De wereld van de Freudiaanse popsong-koningin valt uiteen. Een ghost apartment wordt verzwolgen door het aardse. Hermansiaans surrealisme op een Debrot-locatie.

Ludo, Monday, 22 January 2018 07:51 (four weeks ago) Permalink

Two Lovers and a Bear
'Tell me what's wrong?' Zen en de Kunst van het Sneeuwscooteronderhoud. In het één na grootste land van de wereld zijn de afstanden waanzinnig. Begrijpelijk dus, dat de hoofdpersonages juist daar aan hun verleden hopen te kunnen ontsnappen. Ver weg van de metaforische beer, die altijd in de schaduw sluimert. (The monkey on the back, noordpool style). Aanvankelijk lijkt het scenario nogal indie en verhaalloos aan het werk te gaan. Arctic ambient speelt, Inuit birthdays worden met bijzondere liedjes gevierd, en ondertussen doen de hoofdpersonages hun job. (Vanzelfsprekend iets met transport, dat krijg je in die uitgetrektheid). De Canadese scenery lijkt meer op de maan dan op een menselijke wereld. Langzaam wordt dit tabula rasa humaan ingevuld. 'Got a broken heart with a rifle.' Een toxic relationship van twee gedoemde zielen. De jongen verklaart zich fan van The White Stripes, maar in grenzeloosheid had Jay Reatard beter gepast. Zijn vriendin gaat a la Betty Blue ook over alle grenzen heen. Ondertussen wordt er heel goed gevreeën. Vreemd hoe daar in de cinema altijd wat gekte voor nodig is, om over die grens van geilheid te durven gaan. Een vrouwelijke regisseur helpt ook. Het tweetal begint aan een reis, die maar één logisch eindpunt kent. Ik zat al aan Rhijnvis Feith te denken. Tragisch sentiment. Reparaties uitgesloten. 'Back up is 3 hours away.'

Suntan
'Have you ever fucked a Jap?' Ook de nieuwe dokter van een klein eiland wordt als 'distinguished citizen' enthousiast door de burgemeester begroet. De sfeer is meteen Griekser dan Grieks, met mannen zo lelijk als Socrates, en de dronken sirtaki op de dansvloer. Op het eilandje valt geen reet te doen in de winter; iedereen wacht op augustus. Van mij had de film wel wat langer in die lege tijd mogen blijven, wanneer de plattelandsgrappen werkelijk als een tang op een varken slaan. ('Wagonladingen pussy komen eraan!'). Wél ben ik – zoals bekend – 'pro' late openingstitels. Na twaalf minuten plaatst de film zo de cesuur, richting zonnebrand. De depressieve dokter denkt zichzelf opnieuw uit te vinden. White as a sheet, op de klanken van Martha's Echo Beach. In de zomer wordt het eiland een marktplaats in eigen waarde. Wie kan ik nog neuken? De wetten van de one month economy worden flink genivelleerd door gigantische hoeveelheden drank. Zelfs de dokter vindt een jong groepje schonen. Al heel snel sluimert een impotente trip. Steeds sneuer zoekt de doc bevestiging dat hij het nog kan, steeds vaker verschijnt hij als Jack Nicholson in the (sun)Shining. De harige kinderhand van de dokter is snel gevuld, maar wil ook altijd meer. En wie het kind één vinger geeft... Een Fa reclame goes horribly wrong. 'It's not funny anymore.'

Ludo, Thursday, 25 January 2018 08:01 (three weeks ago) Permalink

田園に死す
Nog een Shūji Terayama, deze uit 1974. Japans surrealisme met jeugdherinneringen en raar circus dus Fellini-vibes! Maar ik moest er wel even inkomen, het was in het begin erg jaren zeventig eksperimenteel teater moeilijkdoenerij. Maar kijk, halverwege gaat de regisseur (wel een acteur) eens wat drinken en roken met een criticus om eens lekker te discussiëren hoe het nou verder moet met die film en dat het verfilmen van zijn jeugdherinneringen maar problematisch is. Geweldig! Helemaal als zijn jeugdige ik hem vervolgens bij zijn huis opwacht en ze vervolgens de rest van de film samen optrekken. Er lijkt zowaar wat lijn in de chaos te komen, de beelden worden mooier en complexer waarbij met een fabuleus shot wordt geëindigd. De winnende treffer in de blessuretijd zeg maar.

(nu heb ik Shintokumaru maar op de lijst gezet: een "phantasmagoric folk-psych-symph-prog-rock opera." Al vraag ik me af of iemand die ooit heeft gezien :)

Insidious
Degelijke horrorfilm die, dankzij een afslag richting Poltergeist, net een ander pad bewandelt dan je denkt. Paar goed getimede schrikmomenten en verder zegt zo'n film toch het meest over de Amerikaanse angstcultuur.

OMC, Saturday, 27 January 2018 21:52 (three weeks ago) Permalink

not me.

Floating Weeds van Ozu ooit gezien? Misschien zijn meest Fellineske.

Ludo, Sunday, 28 January 2018 08:57 (three weeks ago) Permalink

Never Here
'What is this piece you are doing anyway?' Lekker arty thriller, die ook letterlijk in de kunstscene speelt. Altijd een goede locatie voor vreemde spiegelingen en dissonante wereldbeelden, denk maar aan het vergelijkbare Nocturnal Animals. Galerieën zijn plekken waar van zowel de beschouwer als de maker een verhoogde sensibiliteit wordt gevraagd, een aanscherping der zintuigen, die al snel door kan slaan. (En dat hier natuurlijk ook doet.) Vaagjes begint er meteen al dreiging van de hond uit te gaan. Naast dat beest, speelt de film met nog meer huiselijke horrorclichés, zoals de douchescene, en het appartement in verbouwing. Het Heim wordt ineens unheimisch, en dat op eigen verzoek! Staat die bank trouwens nog wel op de vertrouwde plaats? De eigenaar van alle spullen is een kunstenares die zich bezighoudt met pseudo-narcistische projecten. De smartphone van de passant wordt op de museummuur geprojecteerd. Ze móet wel nu de artiest niet langer zichzelf kan tonen (dat had Tracy Emin immers allang gedaan). De reeksen van re-enactments waarmee de artieste haar werken vult, worden langzaam Kaufmanesk echt. Lynch had vast voor Widows' Peak als titel gekozen. Iedere safe space lost op. De noiry spanning dijt uit: een heel leven raakt besmet, dan meerdere levens, en tot slot de hele omgeving. 'I fear S' ('I fear us'?) Sinister.

Manifesto
Everything you always wanted to know about manifestos. Nadenkfilm voor de elite, en iedereen die zich daar graag bij wil voegen. Een korte cursus verabsolutering van de eigen smaak. Manifesto kent haar klassieken, sterker nog, ze is gebaseerd op de klassieken. Zoals de titel al verraadt, luisteren we hier naar mash-ups van beroemde beginselverklaringen. De meesten gaan over de kunsten, al begint het scenario nog wel met de antikapitalistische oerknal, zoals het hoort. Die herkende ik gelukkig, maar meestal moest ik toch het plebejers-instrument Wikipedia erbij halen. (Als dat mag van Dogma.) Inhoudelijk is de film futuristische fluxus vol moeilijkdoenerige woorden, maar ook qua stijl – 'no to style!' – wordt de boel radicaal, eh, verheven. Cate Blanchett speelt alle hoofdrollen, als een soort elf-koppige smeekbede om haar een Oscar óf een Razzie te geven. ('Honey and excrement'). Ik ben geen groot fan van Cate, maar haar multi-inzetbare gezicht blijft een fenomeen. Een liquid actress for liquid times, zogezegd. In de beste scene hoeft ze typisch genoeg haast niets te doen, en kijken we naar een vervreemdende tentoonstelling van levensechte poppen, om te eindigen met een pop van Cate zelf. Het hoofd doorboord. Daar leeft het onsterfelijke surrealisme. De filmrealiteit bij uitstek. 'When will we have sleeping philosophers?'

Ludo, Monday, 29 January 2018 07:49 (three weeks ago) Permalink

Ja, die widow's peak moest ik even opzoeken. :)

Blaka Skapoe, Monday, 29 January 2018 10:13 (three weeks ago) Permalink

:-)

(ik ook)

Ludo, Monday, 29 January 2018 11:43 (three weeks ago) Permalink

Baron Prášil
'Hij lulde maar door over wetenschap en techniek.' Aan het begin van zijn carrière schreef WF Hermans een fijn essay over het lot van Raspe. De tragische uomo universale verdween al snel van de kaft van zijn eigen boek! Iedereen ging met Baron von Munchhausen aan de haal – iets waar het Chinese whispers verhaal ook toe uitnodigt, natuurlijk. In deze geinige adaptatie wordt de spirit van het origineel behouden. De baron praat achteloos en statig (alsof hij zich nóóit over zijn stunts verbaasd) en er zit zelfs een bijen-referentie in. 'Bravo, helden!' Meer dan een sterke verhalen-film is Baron Prásil een sterk design-film. Pielen op de vierkante millimeter met geschilderde achtergronden, elk shot een ansichtkaartkunstwerk, ready to print and send around the globe. Een specialiteit van de Tsjechen in die dagen.(A Jester's Tale!) Zouden ze ook Don Quichote hebben gedaan? Ik herinner me een Alice in Wonderland. Hoe dan ook, vanaf de nogal summiere introductie van de Baron is het meteen, maan-gisch. De malle ideeën volgen elkaar vlug op. Een kerel met een melodica-stem, het potje schaak tijdens een zwaardgevecht. (Die scene valt ook nu nog van A tot Z door een actiefilm te minen) Een seconde niet gefantaseerd, is een seconde niet geleefd, neen, is een seconde niet gelóófd. 'Zijn vrouwen niet langer gefascineerd door avontuur?'

Columbus
This isn't a movie, nothing's going to happen.' Modernisten aller landen verenigt u, te Ohio. Nooit geweten dat Columbus zo'n architectenpretpark is, vol gebouwen van Saarinen en co. Een voormalig vlogger (!) uit Korea (!) situeert in het land van glas en staal zijn eerste speelfilm. Ooit maakte Kogonada video essays over Ozu, en nu vindt hij moeiteloos diens doorkijkjes in Amerika. Het lijkt wellicht hét recept voor hermetische marginalia, maar Columbus is méér dan een 'critique of a critique'. Veel meer zelfs. Oost en West gaan moeiteloos samen. De vibe neigt naar Jarmusch' Paterson, maar ik vind Columbus dapperder én beter. De poëzie komt hier recht uit de mensen. Het begint allemaal in de bieb. 'Do you have your Master's?' 'Sadly, yes'. Een Culkin-broertje en een wenkbrauwmeisje slackeren wat af. Dan maakt Haley Lu Richardson kennis met een Koreaan, die naar Columbus heeft moeten afreizen omdat zijn vader ter plaatse is ingestort. Stiekem maalt de zoon daar niet om, maar of hij nu wil of niet, langzaam vult zijn jonge vriendin de leegte die hij wel móet voelen. Heel sereen helpen de twee elkaar. Hoe leef je ín de schaduw van je ouders, en wanneer treed je eruit? Ozu-thema's, tot en met. Met jaloersmakend veel klasse aangepakt. Columbus houdt een stil pleidooi voor een groot idee durven hebben. 'Have fun without me.'

Ludo, Thursday, 1 February 2018 07:48 (two weeks ago) Permalink

Ik reserveer alvast plek 3 op je filmjaarlijst 2018 voor Columbus. ;)

OMC, Thursday, 1 February 2018 08:18 (two weeks ago) Permalink

hehe. is van vorig jaar, al zou ie nog altijd een biosrelease in NL kunnen krijgen natuurlijk.

Ludo, Thursday, 1 February 2018 10:21 (two weeks ago) Permalink

スウィングガールズ
De doorbraak van feel good-specialist Shinobu Yaguchi uit 2004 is weer een slim spel met de conventies van het genre: een groep tienermeisjes vergift per ongeluk de schoolband en ziet een kans om onder wiskundeles tijdens de zomervakantie uit te komen. Voordat ze de instrumenten onder knie hebben is de band alweer opgeknapt (verrassende wending). Maar de muziek laat een van de meisjes (de zeer charmante en ingehouden Juri Ueno) niet los en zo begint een vreemde big band vorm te krijgen, inclusief een prachtig moment met een anonieme tipgever. Het einde was misschien wat te voorspelbaar en ongeloofwaardig maar daarvoor is het vaak genieten met die typisch Japanse mix van grappen, melancholie, treinen en superieure cinematografie.

OMC, Saturday, 3 February 2018 20:25 (two weeks ago) Permalink

Swing Girls dus...

OMC, Saturday, 3 February 2018 20:25 (two weeks ago) Permalink

awesome, ik ben benieuwd.

On Body and Soul
'Date of first seminal emission?' Toch te vroeg met dat jaarlijstje gekomen. Dit Hongaarse pareltje zou gemakkelijk de top 5 hebben gehaald, en zou daar in meer dan één opzicht prima op zijn plek zijn. Dit is immers The Deflowering of a Sacred Deer! Het gewone 'ongewone'-mensen verhaal wordt doorsneden met twee winter-herten, die Freudiaans ritselend toegang naar de Droomstaat bieden. Op de koude werkvloer van een slachthuis vinden twee gemankeerde mensen elkaar. Een compulsief schone quality inspector (met auti trekjes) trekt de aandacht van een lamme bok. Een man waar de Zuid-Amerikaanse melancholie vanaf spat, in het bezit van nét dat laatste vleugje bronst. De twee draaien onhandig om elkaar heen, opschrikkend bij ieder geluidje. 'Looks like we've got a new cock in the henhouse.' Al het roddelen en de bemoeizucht op de werkvloer, het werkt onwaarschijnlijk goed. Bedenk hoe knap dat eigenlijk is, een rake kantoorfilm, recht uit het slachthuis! Ook een stel zeer wel-willende psychologen helpt een handje mee. On Body and Soul levert onverslijtbare wijsheden. Recht(op) staan, dat is meer waard dan dure kleren. Slechts aan het einde maakt het team één foutje. Waarom niet teruggekeerd naar de herten, voor het moment suprême? Of wilden die beesten niet... Koppigheid troef. 'I think you are beautiful'.

Una Mujer Fantastica
'When I look at you I don't know what I'm looking at.' In dit bijdetijdse transgender-melodrama, heb ik aanvankelijk de neiging om op de verschillen te gaan letten, het mannelijke aan de vrouw te zien. Een transgender wordt zo constant ontleed, met blikken ontkleed. Una Mujer Fantastica laat de kijker zichzelf betrappen op dit soort foute reflexen. Waarom spreek ik eigenlijk van melodrama? Denk ik dat alleen dankzij het 'hysterische' onderwerp, waarbij met name de omgeving dóet alsof ze in een soap opera zijn beland? Rake vragen, al durf ik wel vast te houden aan dát genre-label. Het eerste shot is immers een Sirkiaanse waterval. De vriend van een jonge vrouw sterft. Haar verdriet wordt verklankt door Alan Parsons (die plots als John Grant klinkt). De familieleden moeten niks van deze 'perverseling' hebben. Vechtend voor haar eigen emoties, gaat de vrouw steeds meer op een ontredderde Michael Jackson lijken (een trans-race person). Omringd door haat zijn de mespuntjes geluk bijna nergens meer te vinden. Eén blik van een Alicia Keys-waitress, kan al zó veel betekenen. Jammer genoeg laat de film dit 'spannend gewone' wat te vaak achterwege voor Inarritu-achtige scenes. Die vormen slechts Oscar bait. Maar ze hadden het gewenste effect. De film weet zélf heel goed wat ze waard is. Net als het hoofdpersonage.

Ludo, Monday, 5 February 2018 07:50 (two weeks ago) Permalink

Wat is dat toch met "On body and soul". Ben ik nou de enige die dat vreselijk vond? Ik weet niet waar het hem nou precies in zit maar ik vond het een typisch geval van overbedachte arthouse. Dat slachthuis alleen al. Love is a massacre, jaja. Die meta-herten, beeeeh. Dat bedachte gedoe van haar met dat peper en zout stel en dito acteren. Ik vond het allemaal tenenkrommend. Grunberg was ook al zo lovend. Gewoon mijn smaak niet, denk ik.

Olaf K., Monday, 5 February 2018 09:44 (two weeks ago) Permalink

Calvaire
Beetje style over substance. Wat niet altijd erg hoeft te zijn, maar het geweld is net wat te gratuit maar ook langdradig. Snapte ook het nut van de hitsige bejaarden niet zo goed.

The Keepers
Onopgeloste moord op non blijkt enorm sekschandaal. De kerk (en mannen in het algemeen, alhoewel er gelukkig ook nog wel mannen zijnen die wel deugen, zoals Mike) staat er weer gekleurd op. Maar tering, THOSE FUCKERS!.

J. Kessels
Beetje Fear And Loathing in Hamburg en ik was al niet zo onder de indruk van Fear And Loathing maar op z'n Nederlands met een nogal opzichtige male gaze met weinig to make up for that wordt het er niet echt beter op.

Mom And Dad
Met een aardige premisse (ouders keren zich tegen hun kinderen), wat humor (hysterische Cage in Misfitsshirt gaat los op pooltafel) en coole soundtrack (zowel de titeltrack van Dusty Springfield als de elektronische original score), komt het onder de streep toch wat middelmatig over. Kon meer humor gebruiken.

The Unknown
Van de maker van Freaks wederom een circus met een „freak”. En een moraal natuurlijk. Leugentjes om bestwil misschien toch geen goed idee. Met nog wat 1927 #metoo ook nog: SSDD.

https://s10.postimg.org/lpdp1mfo9/IMG_20180204_001011.jpg

Blaka Skapoe, Monday, 5 February 2018 10:52 (two weeks ago) Permalink

The Unknown op Daily Motion

Blaka Skapoe, Monday, 5 February 2018 10:54 (two weeks ago) Permalink

heheh. (boek van J. Kessels wel gelezen?)

Wat is dat toch met "On body and soul". Ben ik nou de enige die dat vreselijk vond? Ik weet niet waar het hem nou precies in zit maar ik vond het een typisch geval van overbedachte arthouse. Dat slachthuis alleen al. Love is a massacre, jaja. Die meta-herten, beeeeh. Dat bedachte gedoe van haar met dat peper en zout stel en dito acteren. Ik vond het allemaal tenenkrommend. Grunberg was ook al zo lovend. Gewoon mijn smaak niet, denk ik.

je bent de enige. ;-) in het peper- en zout-stel kan ik je ergernis overigens wél zien (a la Me and You and Everyone We Know).

Ludo, Monday, 5 February 2018 13:04 (two weeks ago) Permalink

Nope, boek niet gelezen.

Blaka Skapoe, Monday, 5 February 2018 13:47 (two weeks ago) Permalink

Kill, Baby... Kill!
'Dat zijn dingen die de wetenschap níet kan verklaren.' Dr. Ratio moet in deze gniffel de gniffel-giallo de strijd aangaan met de Romantische dorps-omerta. Vanzelfsprekend vallen er vittimas bij de vleet, en waren er Boze Geesten rond. Mario Bava – zelf ook een legende – begint zijn film nog opvallend serieus. Met veel liefde en rust schept hij een Italiaans-Victoriaanse sfeer. Overal spookhuis-locaties, en een overdosis rook op het kerkhof (Ed Wood be proud). Een net-gearriveerde dokter zoekt naar de dorpsherberg, en merkt al snel dat de bewoners iets voor hem achterhouden. Puur Kafka dus, een afdaling in gematerialiseerd Onbehagen. Erg lang houdt Bava deze mindfuck niet vol; of beter, krijg ik het niet voor elkaar een en ander door-te-denken. De spectaculaire gastrol van Tommy Wieringa als burgomeister leidt daarvoor teveel af. Amusant blijft het dus zeker, al wordt het dus snel gewoner in rariteiten. Schurken die als laatste woorden een zwik uitleg schreeuwen... Genialiteit en schooltoneelniveau wisselen elkaar iedere paar seconden af, terwijl de dokter naar Het Slot trekt, Villa Graps (Grab, duh) geheten. Helemaal alleen kan hij het daar niet af, tussen alle cirkeltrappen en ciliciums. Een opper-Witch staat 'm bij. Uiteindelijk komt hij echter oprecht creepy zichzelf tegen. Zo mag ik het graag zien. 'De dood regeert hier.'

Happy Death Day
'Am I in a dorm room?' Valt er nog wat nieuws te minen met het Groundhog Day-concept? Aan het eind van deze film was ik daar nauwelijks van overtuigd, ondanks de leuke genre-setting (college!) en bijpassende personages. Misschien had het scenario eerder met de meta-jokes moeten beginnen. Nu bewaart men de expliciete referenties voor de slotgrap. Wat als de personages al halverwege hun overwegingen op Bill Murray gingen baseren? Nou ja, dat zou ook maar flauw postmodern worden, waarschijnlijk. Happy Death Day scoort het best in de beginfase, wanneer een studente heel vilein geïntroduceerd wordt als 'Kappa' girl. Frat Boys krijgen tegenwoordig altijd 'shizzle', maar die meisjes kunnen ook wat van. Eén en al passieve agressie, de extralulligheidsmodus continu aan. (En een small dick joke om het af te maken). Het pretty girl privilege in optima forma, zoals Theo Maassen laatst nog aanstipte in een interview. Het bitchy – ik kan alles maken – meisje, belandt tot haar afgrijzen in bed bij een nerd. Niet één keer. Maar elke dag. College life wordt plots een hel voor de 'fine vagine'. Het zit dus parodisch allemaal best slim in elkaar. En heel even wordt Happy Death Day zelfs suïcidaal ethisch. Jezelf opofferen, om je dag beter te beginnen. Da's iets nieuws. Toch? 'Earth to space bitch.'

Ludo, Thursday, 8 February 2018 07:51 (one week ago) Permalink

무림일검의 사생활
Lieve, korte Koreaanse animatie waarin een samoerai wenst dat hij wordt gereïncarneerd in een onoverwinnelijk lichaam van staal. Een koffiemachine dus! Een eenzame vrouw loopt op een avond dronken tegen hem op en besluit hem mee naar huis te slepen. Het begin van een fijne, voorzichtige Aziatische liefde. Paar mooi getimede grappen maken het allemaal af.

OMC, Friday, 9 February 2018 21:11 (one week ago) Permalink

回路
Mooi die titel weergeven bij het begin van de film. Interessante film, puur de film zelf allereerst, al is die niet compleet geslaagd. Wat begint als teh interwebz r haunted beweegt op typisch warrige Japanse wijze via personages naar de scène waarmee de film begon. Mooie vleugjes Tokio, een ingetogen apocalypse, goeie slo-mo schrikeffecten en lokale schoonheden maar het blijft, eerlijk is eerlijk, een Ringu rip-off. Maar interessant ook als film met gedateerde technologie, het Oude Internet, met dial-up, instructieboekje om de eerste keer online te gaan en Windows 97(?), zo schattig.

OMC, Saturday, 10 February 2018 21:14 (one week ago) Permalink

^ah die heb ik ook klaarstaan als ik de titel goed decodeer via het Moderne Interweb.

Ludo, Sunday, 11 February 2018 07:45 (one week ago) Permalink

(Pulse dus)

Ludo, Sunday, 11 February 2018 07:46 (one week ago) Permalink

Ja, dat klopt! Mijn waren overigens hardcoded. Ook wel weer eens handig.

OMC, Sunday, 11 February 2018 15:39 (one week ago) Permalink

American Satan
Het aloude, om niet te zeggen oubollige, verhaal van rock 'n' roll. Ooit was het leuk, alhoewel alle betrokkenen wel hun bekomst hebben van het zelfdestructieve aspect … waar ik over best nog wel iets in kan zien (naar Artauds Theater of Cruelty) maar deze film volgt een wel erg versleten patroon. Ik moest erg denken aan Bam (van Jackass) en de band van zijn broer CKY, wat toen al niet leuk meer was en verder deed hun producer aan Rick Rubin denken die intussen ook al lang een instituut is. Sorry guys, die sex en drugs zijn niet zozeer uitgeplayed, maar de verpakking is wel fresh in de hedendaagse hiphop.

Blaka Skapoe, Sunday, 11 February 2018 15:55 (one week ago) Permalink

Miracle Mile
'What's the hurry Harry?' Tachtig minuten zit arme Harry in de rats. Diep in de nacht vindt de Alleman zichzelf terug in een telefooncel, tegenover een eettentje. Zijn date heeft hij in de soep laten lopen, en nu staat er zelfs een nucleaire oorlog in de weg om het goed te maken! Miracle Mile serveert deze leipe onzin met zoveel smaak, dat het matige acteerwerk weinig uitmaakt. Dit is een echte eighties-film. Als in diep in de eighties, glimmende kleuren en onwaarschijnlijke kapsels-eighties. Het meisje lijkt op een Montessori-school juf. (Stoer en vrijzinnig tegelijk, maar achter de mat zit degelijkheid verborgen). De jongen draagt de bril van Mark Rutte. (En hij speelt trombone in een Dixieland-band). Ergens flitst een boekje langs... Gravity's Rainbow, niet toevallig ook een titel van Thomas Pynchon. De goofball en de juf vinden elkaar uiteraard toch nog. Tangerine Dream pingelt er van die train vibes bij, en inderdaad, de Risky Business ligt op hen te wachten. Een tijd lang lijkt de film zelfs voor real time te gaan, al wordt dat helaas losgelaten. Het komische gehalte slijt ook, Carpenter voor een kinderfeestje verandert in Godardeske chaos. Onevenwichtig uit de bocht gevlogen in een boodschappenwagentje. Een soort New Radicals-moraal voor de apocalyps: je krijgt wat je geeft. 'I've got a Blaupunkt that's never been used.'

The Square
'I want to express an opinion that isn't just consensus.' Nou, dat wordt lastig, want met The Square heeft Ostlund weer een slim kriebelende film gemaakt. Eigenlijk valt arthouse als pseudo-genre uiteen in zoetjes en ziekers, en Ostlund bevindt zich stevig in de laatste categorie, daar waar we grootheden als Haneke en Von Trier aantreffen. Hij houdt zijn vinger dit keer aan de dure polshorloges van de linkse polico's. De arty lui met hun uilenbrillen, toefjeshaar en mannelijke knotjes. Op zich een onderwerp dat nogal makkelijk te dissen valt. ('Art speak' alleen al...) en zeker tijdens het narcistisch lange eerste uur voelt The Square toch wat gestileerder en flauwer dan we van Ostlund gewend zijn. Verwende kinderen en hun volwassen spelletjes. Bovendien blaast hij iets op dat eigenlijk allang opgeblazen was. (Hoe heette die Italiaan die zijn eigen poep verkocht?) Net wanneer ik denk dat het dus allemaal wat nuffig wordt, komt Ostlund alsnog met die rake klappen, waar wij (als goed volk) met een zekere linkse wellust op zitten te wachten. Fok jezelf op als een Tourette. Ostlund verbindt zijn museumdirecteur met de zelfkant. 'We komen voor ons Recht op! In een Tesla!' De automaton wordt uit zijn automaat-auto gesleept. Recht richting ongemak, met een grote O. Of eigenlijk, de O van Oehoehoe! Een scene voor de eeuwigheid. 'Help me.'

Ludo, Monday, 12 February 2018 07:50 (one week ago) Permalink

zo'n rare film, Miracle Mile, echt een jaren '80 VHS-cultfilm. Zou het weer eens moeten zien want ik herinner me alleen nog vlagen van en algeheel gevoel van beklemmend absurdisme naast die bizarre eindscène natuurlijk.

OMC, Monday, 12 February 2018 10:45 (one week ago) Permalink

ik vraag me af of ik diep van binnen een christelijk conservatief ben, als ik vind dat die film op het dak had moeten eindigen. Dicht bij het Licht van God, en de Atoombom.

anyway, een fijne mislukking, die film. :-)

Ludo, Monday, 12 February 2018 10:58 (one week ago) Permalink

Manzoni, trouwens.

Ludo, Monday, 12 February 2018 11:00 (one week ago) Permalink

Buying The Band
Als je een suffe kantoorbaan hebt en je wilt wat meer rock 'n' roll in je leven. Kijk deze film. Zelfs als je het geld hebt om het te kopen is het gedoemd een trieste vertoning te worden. Dat merkt Jan de vastgoedhandelaar ook. Spin̈al Tap is nooit ver weg, maar ook Dicky Curtis geeft acte de présence.

Blaka Skapoe, Tuesday, 13 February 2018 21:54 (six days ago) Permalink

かもめ食堂
Japanners in Helsinki met een restaurant = peak arthouse. De Japanse Sachi is een restaurant begonnen in Finland waar nooit iemand komt eten. Totdat een blije jongen met Japan-kennis binnenstapt en heel langzaam de rest volgt, waaronder een paar typische Finse figuren (maar ook weer niet te Fins). Ondertussen is Sachi een landgenote tegengekomen die wel graag wil helpen waarna de personages in een mooi ritme blijven verschijnen. Kamome Diner wordt nooit echt dramatisch, er gaat niets mis, soms plaatst men een licht pessimistische observatie en dat is het. Eigenlijk een lichtvoetige fantasie die prettig wegkijkt (en met weer een paar goed in beeld gebrachte kooktips.)

OMC, Tuesday, 13 February 2018 22:48 (six days ago) Permalink

ah die gaan op de lijst allebei. (Kaurismaki en de Japanse vibe, ze zijn toch al verwant. In zijn recente film beginnen Finnen een sushi-restaurant, inclusief bijpassende kledij)

Pulse
'I can sort of see... the future.' Ieder nieuw communicatiemedium roept angst op. Zo dachten mensen vroeger geesten op foto's te ontwaren. (Of, nog radicaler, dat hun eigen 'geest' gevangen werd.) Telepathisch filmmaker Kiyoshi Kurosawa geeft een ISDN-draai aan dit fenomeen. De meester van de voorafschaduwing piekt vroeg, met een verbluffende scene waarin een dode 'hangt'. De kijker voelt dit al aan de ritselende gordijnen, en tóch komt het nog als een shock. (Freud would love it. Iets wéten kan ook spanning oproepen.) Niettemin behoort Pulse op horror-gebied zeker niet tot Kurosawa's beste werk. Daarvoor zijn de snelle (personage)switches wat onhandig getimed. (En flippen de acteurs in hun computerangst al te Japans hysterisch, niveau X-files). Veel beter werkt de film als cult-nostalgie. Mediatheken vol NEC en Sharp pc's. De geluiden van het inbellen en andere glitchy audiofucks. (Een soort 'son de memoire'). Of wat te denken van de werkplek van een drietal personages. Een Intratuin. Kurosawa is altijd 'on the leven' met planten. Het niveau stijgt met name wanneer de film een contemplatie op eenzaamheid wordt. Een vroege internetkritiek. De atomisering van de moderne samenleving, concreet gemaakt in de geest. Je moet het kunnen. Net als die voorafschaduwing van 9/11, als toepasselijk 2001-einde. 'Ghosts and people are the same.'

I Don't Feel at Home in This World Anymore
'Massage room, clear!' Location apps geven filmscenaristen tegenwoordig letterlijk richting. Dit is na de The Square al de tweede film die het plot laat voortdrijven via zo'n McGuffin. Hier wordt de laptop van een arme verpleegster gejat. Zij schakelt echter wel de politie in, maar die doen uiteraard niks. Die apps bestaan met een reden... De vrouw beleeft haar eigen Falling Down-moment, en neemt het heft al sorry-zeggend in eigen handen. Zo switcht de film binnen een half uur van indie schmindie naar bizarre genrefuck. Een melange van bruut geweld, Solondz-achtige komedie, en een restje mumblecore-melancholie. De antidepressiva van de vrouw zijn immers ook verdwenen. In haar queeste wordt Melanie Lynskey bijgestaan door Elijah Wood. Hij zal vast nog altijd spijt hebben van die Ene Film, maar is op dreef als Zen-metal-kerel, rocking Saxon-shirts. Het tweetal wordt onder meer tegengewerkt door een Fagineske schurk die op Mark E. Smith in zijn laatste fase lijkt. Het moge duidelijk zijn, de chaos is postmodern compleet. Zo'n twintig minuten voor tijd dacht ik het zowaar te snappen. Dit moest de handtekening van Jeremy Saulnier (van Green Room en Blue Ruin) dragen. Helaas, de aftiteling vermeldt ene Macon Blair, maar guess what... Hij acteerde in precies die twee films. Uitzinnig en vaak vermakelijk. 'Actually I need the power cord.'

Ludo, Thursday, 15 February 2018 07:49 (four days ago) Permalink

Kamome Diner is denk ik wel een thuiswedstrijd, ik vind er nog wel wat dingen van maar dat kan tot later wachten. :)
Zijn er wat betreft K. Kurosawa nog aanraders?

OMC, Thursday, 15 February 2018 15:55 (four days ago) Permalink

jazeker

Cure (1997) (doodeng)
Charisma (2000) (bizar)

Ludo, Friday, 16 February 2018 07:43 (three days ago) Permalink

En 'Tokyo Sonata' (2008) (ook doodeng)

Le Bateau Ivre, Friday, 16 February 2018 15:22 (three days ago) Permalink

jep true. begint ijzersterk :-)

Ludo, Saturday, 17 February 2018 09:22 (two days ago) Permalink

Re: deze Japanse pointers: who is your dealer?

Het hart van Hadiah Tromp
Tja, ik had geen hoge verwachtingen dus dit zooitje random gebeurtenissen bijeengehouden door een flinterdunne romance met ska/reggae en een snufje prog rock viel mee noch tegen.

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Ook hier een hoog huh,-wat-nou-weer?-gehalte, deze review op Letterboxd zet het prachtig en vermorzelend op een rijtje.

Blaka Skapoe, Sunday, 18 February 2018 13:16 (yesterday) Permalink

Mijn dealers zijn enkele oude, vertrouwde torrenboeren. Als "de industrie" ooit k4r4g4rg4 platlegt ben ik het haasje.

Btw, een ekte ekte filmposter hoor, van Tokyo Sonata:

https://ipfs.io/ipfs/QmWmtjxtxXGcSe5aRkZpwMHC25cuJV3pCbHMb1cMxVQFxC/tokyo_sonata_ver2.jpg

Le Bateau Ivre, Sunday, 18 February 2018 15:27 (yesterday) Permalink

Dat is inderdaad een ekte-ekte filmposter zeg. En dat 3 Billboards krijg ik vanaf het eerste moment bad vibes van.

OMC, Sunday, 18 February 2018 19:14 (yesterday) Permalink

minimal art 4 the win.

Tromp las ik toch als iets anders, en het leek me plots een reuze-intrigerende reality-soap-satire

Ludo, Sunday, 18 February 2018 20:09 (yesterday) Permalink

Paterson
Jim Jarmusch. Toch na Ghost Dog echt een veel betere filmer dan er voor. Dit is ook weer een fraai staaltje "dingen gebeuren" cinema. Extra aas: Adam Driver, hier in huis sinds Star Wars liefdevol omschreven als "de mooiste lelijke man", waar de titelrol voor gemaakt lijkt te zijn. Hup, de nieuwe patroonheilige van alle underachievers. Dat van dat schrift zag ik meteen aankomen, maar dat maakt uiteindelijk niet zoveel uit voor de meest Aziatische der Amerikaanse regisseurs, hij haalt er zelfs even een Japanner bij om redding te brengen (die me en passant afleidde met een paar Japanse observaties die me al een tijd bezighouden). Anyway, een mooie ode aan het vieze, maar eigenlijk wel mooie, Amerika.

OMC, Sunday, 18 February 2018 21:40 (yesterday) Permalink

"de meest Aziatische der Amerikaanse regisseurs"

True dat

The Breaking Point
''Everybody in town is squeezing me for money.' Een man met zóveel gel in zijn gitzwarte haar, dat de koffiemachine erin weerspiegelt? We moeten in een klassieke noir zijn beland! The Breaking Point doet To Have and To Have Not van Heminway nog eens over, nota bene nog in de glorietijd van de film noir. Een handig voordeel aan het genre: ondanks de legendarische titel herinner ik me weinig specifieks van die eerste adaptatie. Anders geformuleerd, de ingrediënten zijn altijd hetzelfde. The Breaking Point vermaakt dus met scheepsladingen innuendo's en een femme fatale die een eitje kan breken. Niettemin glinstert hier ook een meer weemoedige specialiteit van Michael Curtiz. 'Cappie' John Garfield heeft plain troubles, maar juist zijn plain wife Phyllis Thaxter geeft de film iets extra's mee. Een tragisch verlangen. ('I can think about you any time and get excited.') Gelijke delen onderdrukte lust en twijfel. Ik verwachtte het eigenlijk niet bij macho Hemingway, maar het portret van de wanhopige housewife ontroert. Ook het medeleven met de 'allochtoon' voelt oprecht. Berooide visser Garfield heeft een Afro-Puerto Ricaanse matroos (Juano Hernanedz) die hij als gelijke behandelt. Donker gestemd gaat de scheepsmaat een hartverscheurend einde tegemoet. En hij niet alleen. Het laatste shot. Bittere eenzaamheid on the waterfront.

Summer 1993
'Hoeveel oma's heb je, 37?' Vuurwerk, verwondering en het verdriet van een kind. Het Catalaanse meisje Frida moet bij oom en tante gaan wonen, nu haar ouders zijn overleden. Het is voor haar een dubbele shock, want van wereldstad Barcelona belandt ze op het platteland, waar ze het gras hoort groeien. (En een kip een ei eet.) Frida internaliseert het verdriet, zoals haar naamgenoot Frida Vogels dat ook zo indringend kan. Wij kijken voorzichtig over de frêle rug mee met de 'pauvreta'. De wasem op de winkelruit bij de slager, de poppen die een warm kusje krijgen, van zulke nog mínder dan micro-details moet de film het hebben. Een uur lang gaat dat goed, geholpen door de omgeving en het licht van een Camping Gaz-lampje. Soms dreigt het echter al té intiem te worden, alsof iedere huiselijke scene door een willekeurige andere vervangen had kunnen worden. De potentiële externe prikkel is wel degelijk aanwezig.. De moeder van Frida stierf aan niet zomaar een ziekte. En zou Frida...? De paniek van de dorpsmoeders wanneer ze een wondje heeft. Zo komen twee van mijn favoriete filmonderwerpen bij elkaar. Het kind en dé nineties-disease. Het scenario kiest haast bewust voor saaiheid, tot de kijker landerig wordt. Ergens toch wel dapper. Op de voeten van je nieuwe vader opgroeien. De liefde van een kind. 'Ik ga morgen wel, het is nu te donker.'

Ludo, Monday, 19 February 2018 07:47 (three hours ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.