Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Donkey Days (Rosanne Pel, 2025, Eye Filmmuseum)

Just when I thought I was out, they pull me back in. Want dat hele cringey A24-gedoe met een artistiek randje, daar heb ik het eigenlijk wel mee gehad. Maar dan is er ineens Donkey Days, een tragikomedie die de hoogtijdagen van Festen en Idioterne terugbrengt en één van mijn favoriete films van het jaar tot nog toe is.

Het speelt zich af rond Hamburg, want natuurlijk geografisch en cultureel vlakbij Denemarken is. En Nederland, waar regisseur en schrijver Rosanne Pel vandaan komt. Wellicht ook daardoor meer herkenbaar, met die stugheid en dat directe, botte dan van die Amerikaanse toestanden. In een interview met De Filmkrant zegt Pel trouwens ook gewoon door de Dogma-beweging geïnspireerd te zijn. Door de setting en de rol van een moeilijke moeder moest ik ook denken aan het sterke Sterben van een tijdje terug. Dat was ook tragikomisch, maar leunde meer naar de tragedie kant, terwijl Pel meer de nadruk legt op het komische.

De film draait om twee volwassen zussen, Anna (sterk debuut van Jil Krammer) en Charlotte (Susanne Wolff) en hun oude moeder, Ines (Hildegard Schmal). Anna is queer en lerares en beweegt zich in de alternatieve scene. Charlotte is succesvol literair agent. Ines woont alleen in een enorm landhuis en is manipulatief en bot, zoals oudere mensen dat kunnen worden. De hele relatie tussen de drie is eigenlijk een soort Noord-Duits kampioenschap elkaar afkatten, waarbij vooral het gewicht van Anna een geliefd doelwit is voor de andere twee. Charlotte hangt ook wel erg naar haar moeder. Maar waar Anna eerst vooral de kop van jut lijkt, blijkt later dat zij het spel ook kan spelen.

Dat klinkt misschien deprimerend, maar Pel heeft er talent voor dit gegeven om te zetten in zwarte humor en licht absurdistische, maar ook vaak wel herkenbare situaties. Nogmaals: denk Dogma.

En dan is Donkey Days ook nog eens filmisch interessant. De film is door Aafke Beernink geschoten op 16mm met natuurlijk licht, wat een vaak van gruizig beeld oplevert. Het is een simpel, lineair verhaal, maar wel één dat verteld wordt op een wat fragmentarische manier, met af en toe een uitstapje naar het surreële. Het deed soms denken aan de stijl van Lynne Ramsay, wat mij betreft een compliment.

De behandelingen in de kliniek waren niet erg effectief, want Buisson en zijn bende knallen nog steeds zonder omhaal alles en iedereen die hen in de weg loopt neer.

ghehe. Fascinerend wel die 'blurb'.

Wel jammer van hem te horen dat Mikheil Kalatozishvili, die ik toch een beetje een heldenstatus had gegeven, een enorme conformist was, die de Stalin-tijd vrij geruisloos door was gekomen met brave propaganda,

hij mocht niet voor niets dat soort 'reisjes' maken, i guess. (Soy Cuba is cinematografisch inderdaad zo goed dat ik me daadwerkelijk alleen beelden herinner en 0 verhaal of propaganda. Het zwembad!)

Donkey Days: en de onvermijdelijke Thekla Reuten is er schijnbaar auch nog.

Rampvlucht
Nadat ik in Isiks Wees Onzichtbaar was begonnen, ook even deze 5-delige KRO-serie meegepikt. GODVERDOMME wat een ramp. Ja, het scenario zit dus weer vol met vette Nederlandse clichés én Yorick van Wageningen is verrassend slecht als zuipende Volkskrant-journalist, maar, die Bijlmerramp, daar valt je bek van open. Onwaarschijnlijk wat Israël allemaal mag. Een staat in een staat op Schiphol runnen, bijvoorbeeld. Politiek is het ook bedroevend: men laat El Al grondstoffen voor sarin-gifgas vervoeren en de boel vervolgens op de Bijlmer neerstorten (er waren andere opties, het Gooimeer bijvoorbeeld). Vervolgens treedt helemaal níemand af. Daarmee is de evil vertolking van Els Borst verklaart – en nog bijna grappig. Ik dacht dat het Sanne Wallis de Vries was, zo cabaretesk hautain. Dat is natuurlijk ook wel dit land: uiteindelijk krijgt D66 de schuld.

Donkey Days: en de onvermijdelijke Thekla Reuten is er schijnbaar auch nog.

Twee scenes, met Jeroen Spitzenberger. Familiebezoek voor het onvermijdelijke totaal fout lopende kerstdiner. René van 't Hof is 10 seconden in beeld, zonder tekst en steelt uiteraard wel gewoon de show. NL Filmfonds betaalt mee. Vrijwel de hele crew is Nederlands, inclusief het geluid, maar gelukkig toch geen Nederlands geluid. Veel naakt ook, maar daar zijn Duitsers op zich al nog meer van dan Nederlanders, zeker van de meer realistische lichamen, Freikörperkultur en zo.

The Rage: Carrie 2
Toxic masculinity toen we dat nog niet zo noemde, maar uit deze film blijkt wel dat het toch ook niet echt normaal werd gevonden door iedereen. Maar 1999 is ook het jaar van de beruchte Woodstock-editie wat voor een deel wel te verbinden is. Omdat het een sequel is weet je wel een beetje waar het op uitdraait maar de wraak is satisfactory.

E
Anna Eriksson schijnt in Finland een aantal pophits te hebben gescoord maar is nu een experimenteel filmmaker, grotendeels zelf, gezien de aftiteling. Geen makkelijke kost met gedwaal in de desert of the real en een verhaal in voicemailberichten. De vermoorde Zweedse president Olof Palme is een inspiratie en er wordt alleen Zweeds en Engels gesproken. Respect voor de concessieloze benadering maar het hangt ook wel een beetje als los zand (sry) aan elkaar. Met coole visuals redt ze het niet. Maar toch ook wel benieuwd naar de andere delen van de trilogie (M en W).

Teeth
Nog een vrouw die wraak neemt, maar wat meer, eh, op de man dan Carrie. Braaf meisje heeft een, laten we zeggen, speciale gave. The wrong girl to f*** with zogezegd. Intens maar wederom satisfactory. Ik had ’m uit een lijstje waardoor m’n verwachtingen laag waren en het eigenlijk best meeviel, kwalitatief gesproken. Als je tenminste kan lachen om een bepaald soort zwartgallige, gory humor.

L’Immortelle
Had me at de „sanat müziği” al meteen vanaf het begin. De Turkse kunstmuziek van de osmaanse hoven, door Atatürk naar de achterbuurten verbannen, alwaar verschoppelingen het in leven hielden. Gezongen in sketchy nachtclubs door queer icons als Zeki Müren en Bülent Ersoy (die laatste ga ik in oktober live zien). Maar dit terzijde, want ik denk niet dat het van belang is voor de film, waar de oriëntaalse setting vooral dient als een mystiek gevoel van zoeken naar een verloren ideaal, een mirage. Dwalen door tijd en ruimte. Het Turks wat ik opving was niks bijzonders („is er iets, er is niks” of iets over zitten of staan), maar voor de hoofdrolspeler nog wat extra verwarring. Maar zonder te beweren dat ik het allemaal snap: prachtig, net zo'n hypnotiserende meditatie als L'Année dernière à Marienbad, wat geschreven werd door regisseur Robbe-Grillet. Gaat zeker op herhaling.

Project Hail Mary (Phil Lord & Christopher Miller, 2026, FilmHallen)

Project Hail Mary volgt tot in de puntjes de formule van de Disney-familiefilm: onbekende persoon met onzekerheden wordt door het lot ineens de hoop voor de redding van de wereld (in dit geval zelfs het heelal). Onderweg ontmoet hij een sidekick met een grappige manier van praten. Er worden een hoop levenslessen geleerd, met als belangrijkste dat de hoofdpersoon eigenlijk heel speciaal is en vooral nooit moet opgeven. Er is een lach, er is een traan. Echt, het is alsof de scriptschrijver het handboekje van Disney naast zijn computer had liggen.

De formule wordt hier grotendeels wel goed uitgewerkt. In het begin probeert de film wel heel erg geforceerd grappig te zijn. De meeste grapjes zijn op zich oké - een paar "niet dit" uitschieters naar beneden daargelaten - maar de snelle opeenstapeling begint te irriteren. Gelukkig wordt het op een gegeven moment minder. De muziek is ook nogal opdringerig emotioneel sturend, maar dat hoort een beetje bij het genre.

Ryan Gosling is sinds Barbie zo een beetje dé acteur voor dit soort rollen en hij doet het op zich goed. Persoonlijk zou ik hem toch nog eens graag in een Blue Valentine of Drive zien, want dit is toch een beetje een kunstje. Sandra Hüller doet wat ze doet goed, maar de rol geeft haar - op één moment na - weinig ruimte om echt te schitteren.

Het sterkste punt van de film en de reden om hem te gaan zien, zijn de beelden en special effects. Ik ben in het algemeen geen fan van de look van moderne Hollywood blockbusters, maar Project Hail Mary heeft stijl. Het ziet er nu eens niet uit de acteurs verdwaald zijn tussen de computer graphics. De film ziet er wel slick uit, maar op een zeer verzorgde manier en hij durft af en toe ook wat van de gebaande blockbusterpaden af te wijken voor wat lichte knikjes richting avant-garde. Het is min of meer of de esthetiek van 2001: A Space Oddyssey is vertaald naar een grote publieksfilm anno 2026.

Volgens mij komt Grace trouwens wel te laat om de Aarde te redden door relativiteitseffecten: als hij een aantal jaar tegen lichtsnelheid moet vliegen, dan is die 30 jaar op Aarde toch al lang verstreken?

In het boek wordt daar wel op ingegaan. Niet zozeer te laat maar ze moeten het maar met de vertraging doen. En als ik het me goed herinner was Rocky naast straling ook niet op de hoogte van de relativiteitstheorie.

大殺陣 雄呂血
Ook wel The Betrayal. Bij de eerste slagen op de blokjes, wanneer de titel verschijnt, wist ik al dat de film goed zou worden. 1966 samoerai-film dan weet je dat het moeilijk mis kan gaan. Film ziet er dan ook weer magistraal uit, met buitengewone zwart-witcomposities en vreemde perspectieven. De boodschap is ook helemaal van zijn tijd: de samoerai en hun erecode zijn kut. Een film van 87 minuten, dus het gaat in onkarakteristiek hoog tempo: een clanlid bezoekt de zwaardvechtschool van een andere clan, is te laat voor een les en heeft een grote bek. Op de weg terug provoceert hij nog twee samoerai die hem per ongeluk iets te hard aanpakken. Dus komt de rivaliserende clan verhaal halen en moet iemand de schuld van zijn dood op zich nemen. De echte daders zwijgen en dus doet de oude baas zijn aanstaande schoonzoon een voorstel: even een jaar ertussenuitknijpen als "fall guy" en dan regel ik wel wat met de concurrentie. Dat doet de naïeve Takuma en dat zet een Donald Duck-achtige kettingreactie in werking. Want die ouwe valt vrijwel meteen dood neer en dus weet niemand opeens meer van een afspraak en is Takuma op de vlucht voor twee clans. Het eindigt met een legendarisch en volstrekt ongeloofwaardig massagevecht waardoor het allemaal meer allegorie wordt dan realisme. Het 'happy end' voelt totaal leeg en dat was gewoon de bedoeling.

Klinkt veelbelovend. Risico met Japanse films uit die tijd zijn wel de Bassie en Adriaan-karakters in de bijrollen. Hoe zit het daarmee?

Valt mee, dit is zo'n tranendal dat er geen plek is voor een comedy sidekick.

Op de lijst dan. Daar kunnen alle films van de andere Kurosawa vanaf na dit:

Pulse (Kiyoshi Kurosawa, 2001, Eye Filmmuseum)

Het Filmmuseum heeft een programma met films uit 2001 om 25 jaar 21e eeuw te vieren. Het Japanse Pulse was de eerste die ik in die reeks bezocht. Geen goede start.

Er zijn geesten die via het internet op eenzame mensen gemunt hebben, van wie er dankzij het internet veel zijn. Die mensen verdwijnen of plegen zelfmoord. Of zo, want echt goed volgen kon ik het allemaal niet. Deels is dat bewust: dit is duidelijk één van de vele Ringu-navolgers die zich wil onderscheiden door een meer surrealistische insteek en op sfeer gebaseerde horror boven schrikeffecten en gorigheid. (Dat maakt deze film wat dat betreft ook prima geschikt voor niet-horrorliefhebbers.)

Maar voor een groter deel is het naar mijn mening toch gewoon het rommelige en incoherente wat je kunt verwachten in low-budget horror die snel is gemaakt is om in te spelen op een trend. Op een gegeven moment wordt bijvoorbeeld een cijfercode ingetoetst (een telefoonnummer?), maar als we dan inzoomen op de typende hand, dan typt die letters.

Ook het acteren is typisch low-budget horror, in de zin dat het varieert van 'bijzonder matig' tot 'tenenkrommend slecht' (ik kijk hier naar jou, Kurume Arisaka als Junko.) Is het filmisch dan een interessante film? Nee, totaal niet; hij is zelf vrij lelijk geschoten te noemen, echt die digitale video look. Dan is het ook een film uit 2001, een tijd waar in iedereen dacht dat alles al kon met computers qua special effects. Alleen ziet dat er met de blik van tegenwoordig allemaal vreselijk uit. Ik vrees dat dat iets is wat nog wel een aantal keer gaat terugkomen in de Filmmuseum-reeks.

De enige reden die ik zie dat de film in de Filmmuseum-reeks is opgenomen, is de relevante thematiek. Maar ik zie op Letterboxd en IMDb wel redelijke gemiddeldes, dus er zijn ook fans. Deze Kurosawa is misschien een beetje de Japanse Jean Rollin. Dat vind ik ook een amateuristische prutser, maar die heeft ook hardcore fans.

Wat me eigenlijk nog het meeste aan de film intrigeert is de plantenzaak waar een aantal karakters werkt. Die is gevestigd op het dak van een gebouw en lijkt maar iets van 30 planten op voorraad te hebben. Menig dakterras van singles met een fulltime baan zit beter in zijn groen. Toch werken er vijf mensen, hoewel we eigenlijk alleen de baas af en toe een plantje water zien geven.

Kurusawa vind ik hit & miss en wordt op letterboxd bizar overgewaardeerd met name Cure. Pulse vond ik nog wel geinig.

Rollin heeft hardcore fans en hardcore fans. 😅

Murdercise
No-budget slasher, an acquired taste, I guess. Heb leukere trash gezien, de apotheose met het rubberhoofd waar het grootste deel van het budget in is gaan zitten was goed voor een glimlach.

Fallout S02 (Prime)

Fallout is gebaseerd op een reeks computerspellen (die ik allemaal heb, want ze worden om de haverklap gratis weggeven, maar ik ben er nog nooit aan toegekomen ze te spelen) die zich afspelen in een alternatieve toekomst die je het beste kunt beschrijven als The Jetsons meets Mad Max. Er zijn computers en robots, maar allemaal in jarenvijftigvormgeving en googie architectuur, net als in The Jetsons. Maar ook het ultrakapitalisme en vooral de Koude Oorlogsmentaliteit uit de tijd zijn vastgehouden. Daar is dan een nucleaire apocalyps (of eigenlijk meerdere) uit voortgekomen, wat leidt tot het Mad Max-gedeelte. Veel humor wordt gehaald uit het contrast tussen het corporate jaren vijftig optimisme en de harde wereld post-apocalyptische wereld vol gemuteerde monsters.

Ik begin met die vormgeving en setting, omdat dat wat mij betreft het beste aan deze serie is. Maar de verhalen zijn ook goed. Er is vooral heel veel plot met heel veel karakters. Dit is een echte collectief-serie. Eigenlijk is er zelfs iets te veel van alles, want zelfs met de recaps had ik soms moeite met details van wat ook alweer in seizoen 1 gebeurd was en wie wat gedaan had. Ook omdat het zoals tegenwoordig gebruikelijk is, weer veel tijd tussen de seizoenen zat. En ik vertik het een heel seizoen opnieuw te kijken. Maar goed: er gebeurt dus veel, op veel verschillende plekken en het verveelt daarom nooit. Aan de andere kant heb ik ook nooit: "Dit is nu echt heel erg goed geschreven." Hoog gemiddelde, weinig tot geen uitschieters naar beneden, zeg maar.

Solide cast, ook. Zelfs de keuze voor Kyle MacLachlan als slechterik pakt goed uit. Ik ben gek op MacLachlan in veel van zijn films voor David Lynch, maar dat is juist omdat hij zo een beperkte acteur is. De hoofdrol in Dune was echt veel te hoog gegrepen. Maar hier pakt die eeuwige grijns ook weer goed uit. De voorliefde voor een bepaald soort Americana is natuurlijk ook een gemene deler tussen deze show en Lynchs werk. Die ene vaste gezichtsuitdrukking die hij heeft, maakt vast ook dat MacLachlan zo geslaagd digitaal verjongd is in een aantal flashbacks.

Seizoen 2 draait wat meer om de intriges en achterhalen van hoe het nu allemaal zo fout is gegaan, waar seizoen 1 wat meer actie had. Daar las ik her en der wat gemor over, maar mijn mening is altijd: hoe meer intriges en gekonkel, hoe beter. Niks mis met een leuke actiescene, maar het haalt het niet bij verraad op verraad op verraad, noir-stijl. Wel jammer dat het idee dat de atoomapocalyps het gevolg is van uit de hand gelopen marketing voor plekken in atoombunkers, een op hol geslagen kapitalisme, op het einde lijkt te worden losgelaten voor toch een Groot Complot van iets dat de Enclave heet in de cliffhanger voor S03. Dat er in rommelen vond ik juist zo goed.

Los Años Nuevos (Mubi)

Praten, praten, praten, praten, praten, seks, praten, praten, schreeuwen, praten, praten, praten, praten, seks, praten, praten, schreeuwen, seks, praten, praten, praten.

Los Años Nuevos volgt gedurende 10 jaarwisselingen de knipperlichtrelatie tussen de arts Óscar (Francesco Carril) en Ana, die niet zo goed weet wat ze wil met haar leven (Iria del Río). Allemaal juichende recensies en prijzen en zo voor deze miniserie op Mubi, een relatiedrama uit de Scandinavische school verplaatst naar Madrid (en verre omstreken).

Aan de ene kant is dat begrijpelijk: Del Río en Carril zijn werkelijk uitstekend - dit zijn ook wel droomrollen voor acteurs - en dit is op het niveau van de dialogen ook echt heel goed geschreven. Zo praten en doen deze mensen, ik geloof het meteen.

Maar het is ook wel echt héél véél praten. Sommige afleveringen bestaan voor 90% mensen die aan een tafel zitten. De paar afleveringen met een uitstapje (Berlijn, Lyon) voelen meteen een stuk dynamischer.

Maar 10 afleveringen is ook gewoon een beetje veel, omdat de dynamiek de hele tijd hetzelfde is: de vonken spatten over tussen Ana en Óscar, maar dan hebben ze halverwege de aflevering weer slaande ruzie omdat Ana niet weet wat ze wil en/of omdat Óscar achterdochtig is. Na de Berlijn-aflevering had ik zelf al opgegeven dat het nog goed ging komen, maar de hoofdpersonen blijven er (naar mijn idee tegen beter weten in) in geloven. Dus voor mij toch niet de Spaanse Scener ur ett äktenskap.

Nou dat zijn alvast 2 series die ik niet hoef te zien.

(Ik zit in Slow Horses, beetje flauwe Britse spy stuff)

Even teruglezende:

En waar zouden die E M en W van de trilogie dan voor staan? (Anna Eriksson )

Braaf meisje heeft een, laten we zeggen, speciale gave. The wrong girl to f*** with zogezegd.

haha. Tanden... jaja.

Die Betrayal wil ik ook wel zien. (Regisseur is geen bekend figuur, toch?)

Op de lijst dan. Daar kunnen alle films van de andere Kurosawa vanaf na dit:

ghehe.

Pulse vond ik ook meh (wel nostalgisch op een of andere manier), Cure daarentegen erg goed.

Some Came Running
'Your hands on me are not in the least persuasive.' Wonderlijk kapotte film, zowel feministisch als misogyn, en toch fijn. Sinatra speelt zijn bekende persona: een down and out boozer. Wie moet hem nog redden? Dean Martin als mededronkelap? Neen, een vrouw, natuurlijk! Wordt het de straatrat of de nuffige juf? Als setup klinkt het al fout – en het personage van Sinatra gedraagt zich ook als een hork - maar juist in schurende films zit vaak wat eerlijks. 'Your kind of violence frightens me', zegt de docente creative writing, nadat Sinatra (een mislukt auteur) haar met 'liefde' bombardeert. Op zijn beurt krijgt Sinatra van hetzelfde laken een legerpak van de 'hostess' Shirley MacLaine. Zij vormt een prachtig eerbetoon aan La Strada. Richting fabuleuze kermisfinale krijgt iedereen het met elkaar aan de stok. Vrouwen tegen andere vrouwen, mannen tegen zichzelf. En uiteindelijk zijn we allemaal de klos. I'm just tired of being lonely, that's all.'

haha. Tanden... jaja.

De openingsscene is al behoorlijk grappig, wat dat betreft. Met haar broertje als peuters in een opblaasbadje. 😅

De wederopstanding van een klootzak (Guido van Driel, 2013, Netflix)

Na het sterke Toen we van de Duitsers verloren maar eens Guido van Driels debuut uit 2013 bekeken. De wederopstanding van een klootzak laat een regisseur zien die potentieel heeft, maar maakt ook duidelijk dat Van Driel nog veel heeft bijgeleerd in de 10 jaar die tussen de twee genoemde films zit.

Veel van wat minder is, is wat je typisch verwacht van een debuut: te veel ideeën, te veel stijltjes, te duidelijk invloeden zichtbaar (met name Tarantino), niet genoeg kill your darlings toegepast. Met name de magisch realistische elementen en het subplot rond asielzoeker Eduardo (Goua Robert Grovogui) hangen er een beetje bij. Ik mag ook hopen dat de scene waarin Eduardo een levende rat probeert te verbranden om een boze geest uit te drijven goed onderzocht is als een echt gebruik, anders is dat namelijk wel erg twijfelachtig.

Maar hoofdrolspeler Yorick van Wageningen is ook niet altijd even sterk. Om preciezer te zijn: hij is prima in het wederopstanding deel, maar overtuigt niet als de klootzak. En Jeroen Willems kon wel acteren, maar hem een Ierse gangster die een lange monoloog in Iers-Engels moet afsteken laat spelen, is ook wel echt het randje opzoeken.

Waar Van Driel al sterk is De wederopstanding van een klootzak en wat hij in Toen we van de Duitsers verloren ook veel beter inzet, is de realisme dat toch wat ruimte laat voor lyriek om los te komen van de Hollandse en Friese kleigrond, ook door oog voor mooi beeld in schijnbaar alledaagse omgevingen.

Crime 101 (Bart Layton, 2026, Prime Video)

Een enorme Michael Mann navolger dit, van Heat in het bijzonder. Wel amusant, maar ook met de nodige zwakke punten.

Chris Hemsworth is een overvaller die altijd tot in de puntjes voorbereide overvallen pleegt rond de 101 snelweg bij Los Angeles. Geen geweld, geen sporen. Nick Nolte is de man voor wie hij werkt, maar die geeft hem op een gegeven moment een opdracht die hij te gevaarlijk vindt. Nolte switcht dan naar Barry Keoghan, die ongeveer het tegenovergestelde van Hemsworth werkt: gewoon naar binnen en knallen. Hemsworth is daar niet blij mee en komt in conflict met Nolte en daarmee ook Keoghan. Mark Ruffalo is de politieman die heilig in het bestaan van Hemsworth gelooft, terwijl de rest van het korps hem uitlacht (want: geen sporen) en klaagt dat hij het oplossingspercentage omlaag haalt. Niet goed voor de mentale staat van Ruffalo's karakter en dan ligt hij ook nog in een scheiding. Halle Berry is een verzekeringsagente die de juwelen die Hemsworth rooft verzekert. Dat gaat op charme en uiterlijk en het seksisme begint haar nu echt te veel te worden. Door haar baan komt ze in contact met zowel Ruffalo, die een roof van verzekerde juwelen onderzoekt, en Hemsworth, die altijd informatie nodig heeft voor die perfect geplande overvallen.

Hier zie je al het eerste van de zwakke punten van deze film: regisseur en scriptschrijver Bart Layton wil gewoon te veel. En dan heb ik Monica Barbaro als love interest van Hemsworth dan nog overgeslagen. De film duurt 2 uur en 20 minuten en nog komen bepaalde plotlijnen er uiterst bekaaid af of ze worden gedropt. Naar het einde toe wordt de film ook inconsistent en gaat de extreem voorzichtige overvaller ineens heel domme dingen doen.

Het andere grote probleem is Chris Hemsworth. Die was erg goed in komische actierollen zoals in Furiosa en al die films waar hij Thor speelt, maar hier moet hij een zwijgzame binnenvetter spelen, zeg maar de Robert DeNiro rol uit Heat. Of Alain Delon in elke rol. Dat gaat hem niet zo goed af. In plaats van als een zwijger met een rijk binnenleven komt hij over als een himbo die niets te melden heeft. Terwijl het plot een aantal keer verlangt dat hij de charmeur uithangt, iets wat Hemsworth in principe heel goed kan, maar hier lukt hem dat niet met het loner-aspect te combineren.

Maar verder deze film ziet er wel bovengemiddeld goed uit. Dat is het best geslaagde deel van het Mann-epigonisme. L.A. bij nacht is natuurlijk eigenlijk altijd raak. Paar fijne achtervolgingen ook.

En op Hemsworth na is de cast ook sterk. Ruffalo en Keoghan zijn een beetje op de de automatische piloot, maar die halen altijd wel een hoog niveau. De beste performance is van Hale Berry, ook omdat de scenes rondom het verzekeringsgebeuren - de ontmoeting met de klant, de leugendetectortest, het gesprek over de promotie - de best geschreven scenes in de film zijn. Ik begin bijna te denken dat Layton misschien zelf een tijdje bij een verzekeraar heeft gewerkt. Barbaro vond ik ook verrassend sterk in haar wat ondankbare rol als gangsterliefje, maar dat komt misschien ook omdat die vooral bestaat uit met een twinkeling in haar ogen Hemsworths karakter voor een himbo zonder persoonlijkheid uitmaken, iets waar ik het dus volledig mee eens ben en ook een beetje of Layton die kritiek voor wilde zijn.

Een politierechercheur die na zijn ontslag wegens corruptie is geswitcht naar pooier (Kim Yoon-seok) ziet zijn medewerkers verdwijnen. Hij vermoedt dat ze worden ontvoerd door een concurrent, maar nee; het is een seriemoordenaar (Ha Jung-woo).

Chugyeogja (The Chaser) (Na Hong-jin, 2008, Na Hong-jin, Mubi)

Nu denk je: het gaat er om te ontdekken wie de seriemoordenaar is. Of anders om hem te vangen. Maar nee, dat is het allebei niet. Alles in The Chaser gaat net even anders.

Net even anders, maar wel altijd bikkelhard. Wat dat betreft staat The Chaser in lijn met films klassiekers als I Saw the Devil en de Vengeance-films van Park Chan-wook. The Chaser is wel duidelijk het meest schaamteloos pulp van deze drie, maar daarom niet minder goed; goede smaak is verder wel genoeg te vinden op Mubi. Wel wat typische Koreaanse slapsticktoestanden, maar dat is dan ook weer dat iemand keihard met een stoel op zijn hoofd geslagen wordt of iedereen door elkaar aan het rennen is; gelukkig geen gekkebekkentrekkerij.

Het enige jammere is dat de film er niet uitziet. Het lijkt alsof het met de allergoedkoopste digitale camera gemaakt is, maar volgens IMDb is film gebruikt. Het ligt ook niet aan Mubi, want de trailer op YouTube is net zo lelijk (en voorzien van een hilarisch over-the-top Amerikaanse voice-over.) Het is helaas gewoon die 2000s "alles met de koudste led-lampen uitlichten" Saw-esthetiek die weer eens toeslaat. De montage is gelukkig wel goed; geen shakycam en weinig chaos cinema (de trailer is wel zo gemonteerd, maar dat is in daadwerkelijke film echt anders), twee andere vervelende trends uit die periode.

Maar wie op zoek is naar een goede thriller op het randje van horror, heeft met The Chaser een goede keus.

Hé, er komt een nieuwe film van Boots Riley aan:
https://www.youtube.com/watch?v=16-GE244K44

Afsaid (Offside) (Jafar Panahi, 2006, Mubi)

Vorig jaar maakte keek ik mijn eerste film van Jafar Panahi, Gouden Palmwinnaar It Was Just an Accident. Die viel me een beetje tegen. Geen heel belabberde film, maar ik zou hem zeker niet de Gouden Palm hebben gegeven. Met name het acteren, vaak toch een sterk punt bij Iraanse films, was onder de maat.

Dat geldt ook Offside uit 2006. Het is echt schooltoneelniveau af en toe. Net als bij It Was Just an Accident lijkt de werkwijze daar debet aan: het is een staaltje guerrillafilmmaken, geschoten terwijl het Iraans elftal daadwerkelijk een interland aan het spelen is. Nu ook nog eens met grotendeels jonge acteurs. Dus waarschijnlijk alles heel snel gefilmd, in heel weinig takes.

Bij Offside stoorde me het alleen veel minder, omdat het een veel lichtvoetigere film is. Het gaat wel over een serieus onderwerp - de rechten van vrouwen in Iran, of het gebrek daaraan - maar vanuit een komische invalshoek.

Vrouwen mogen in Iran niet naar sportwedstrijden van mannenteams. Al dat gescheld en geschreeuw van de mannen om ze heen, dat kunnen ze niet aan, heel schadelijk. Maar alleen naar bioscoop, in het donker, met een man, dat is dan weer geen probleem.

Als Iran de essentiële kwalificatiewedstrijd voor het WK 2006 tegen Bahrein moet spelen in Teheran, probeert een flink aantal vrouwen toch naar binnen te glippen. (Naar mijn idee zou Iran trouwens Bahrein eenvoudig moeten oprollen, gezien het verschil in grootte tussen de landen, maar het wordt toch nog een spannende wedstrijd.) Een aantal wordt gepakt en moet in een hoekje van een stadion tussen wat dranghekken de wedstrijd uitzitten, bewaakt door een aantal dienstplichtige soldaten.

Wie Iraanse cinema een beetje volgt, weet dat het voeren van discussies op luide toon en met veel handgebaren een favoriete hobby van de bewoners van het land is. De streetwise Teheraanse meiden beginnen dan ook al snel de soldaten daarmee lastig te vallen. Die hebben weinig weerwoord, wegens gebrek aan gogme maar vooral omdat de meiden gewoon gelijk hebben. Wel redelijk aardige boerenkinkels, die ook om deze opdracht gevraagd hadden en liever thuis de wedstrijd hadden bekeken of op de boerderij voor het vee gezorgd.

Dit wordt dus vooral komisch neergezet - de situatie en het optreden van de autoriteiten is ook gewoon vrij knullig - met niet al te overtuigend acteren. Maar de grappen zijn meestal wel goed en naarmate de wedstrijd vordert en het er betere begint uit te zien voor Iran, stijgt ook het enthousiasme in de groep en dat wordt door Panahi heel goed overgebracht. Zeker als Iran zich plaatst (ik ga geen spoilers plaatsen voor het WK 2006) en er een groot volksfeest uitbarst dat Panahi uitstekend gebruikt, wordt de vrolijkheid toch wel enorm aanstekelijk. Dat maakt dat deze film me uiteindelijk stukken beter beviel dan It Was Just an Accident. En ik houd niet eens echt van voetbal.

Een Iraanse filmmakende vriendin is zeer skeptisch over Panahi: je weet precies wat je moet doen om in problemen te komen met de autoriteiten maar op de internationale festivals smullen ervan als je geband wordt. Maar Offside is echt leuk/mooi of bitterzoet… en ik hou ook niet van voetbal. 😅

Limbo
Een zgn. W.A.V.E. film, ofwel groezelige low budget VHS horror. Deze is een afdaling in de hel maar meer een soort psychedelische trip dan horror. Vage shit, at any rate, maar ook wel fascinerend.

大殺陣 雄呂血 (The Betrayal)
Ja, die familie-eer. Ik heb er niks mee, maar fijn om te zien dat dergelijke kritiek (logischerwijs) ook in Japan gedeeld wordt. Zo interpreteer ik deze film tenminste wel. Omar zei al dat de eindstrijd wat too much was en daar sluit ik me bij aan. Verder wel een lust voor het oog. Én die grappige Japanse comb-overs… 🙂

Eb
Niet echt een recensie-recensie, want ik ken de scenarist. Een vriend merkte op dat dit de Nederlandse versie van de Scandi-detective is en ik ga daar wel in mee. Ameland, dus is al bijna in Denemarken. Wat mij vooral opviel was dat het lekker groots was gefilmd en dat dus met een crew van tien man. Knap gedaan. Ik grapte dat er natuurlijk wel een "Godverrrrrrrdomme" in moest zitten, en ja hij kan dus het canon in. Zoals altijd met Nederlandse films sinds Spetters word ik altijd wat gedeprimeerd van de verstikkende vulgariteit die alles doordringt. Nooit schoonheid, intelligentie, poëzie, mysterie...dat moeten we niet willen.

Met haar broertje als peuters in een opblaasbadje. ?

ze durven wel...!

te duidelijk invloeden zichtbaar (met name Tarantino)

en dan heb je het ook over de afgezaagdste der invloeden. (Wel een goeie titel).

Yorick van Wageningen is toch een meer Nederlands matige acteur dan zijn Hollywoodcarriere deed vermoeden.

L.A. bij nacht is natuurlijk eigenlijk altijd raak. 

so true, en misschien geldt wel metropool by night is altijd raak.

Verbaasd dat je The Chaser nog niet had gezien.

Panahi en volwassenen werkt meestal niet zo (uitzondering: Crimson Gold). Met kinderen is hij echter daadwerkelijk goud: The White Balloon en The Mirror!

Maar was er een vloedgolf aan tetten in Eb?

Slow Horses
Ik keek het eerste seizoen van deze Britse spionnenserie. Het moeten er geen meer worden, maar ik heb me wel vermaakt. Natuurlijk gaat het over de 'buitenlander'/allochtoon/islam-kwestie, waar heel Het Westen toch danig een obsessie me heeft en de inlichtingendiensten helemaal. Hier plannen/planten ze zelf maar een right wing wraakstunt, en moeten de boel vervolgens oplossen. Dat gebeurt door het 'Slough House', een collectie gedegradeerde/verbannen spionnen. Hun held – en de held van de film – is de totaal onaangepaste Jackson Lamb. Een man in de goeie Britse flatulente traditie. Hij is recht weggelopen uit The Royle Family. Maar hij komt wé van de bank. Soms dan. 'I'd stay back if I were you, I have just let one rip and it's a killer...!'

Maar was er een vloedgolf aan tetten in Eb?

😄 Neen. Vajèn van den Bosch is al een musicalster aan het worden (heb ik van horen zeggen) dus ik neem aan dat je dan aan je imago moet denken. Misschien vergis ik me maar is dat aspect van de Nederlandse film sowieso niet langzaam aan het verdwijnen?

Ja. Slechte seks is helemaal doorgeschoven naar A24. Die zijn wel meer van de slingerende piemels dan van de tetten. Nederlandse filmers zijn zich volgens mij ook bewust van dat cliché en dat van de "Godverrrrrrdomme". En je wil natuurlijk los komen van die eeuwige invloed van de boomers als Verhoeven en De la Parra. Duitse films hebben ook altijd nog wel veel naakt, maar meer met een Freikörperkultur-tintje, niet dat sleazy.

Ook flink wat naakt in deze film en dat in een Centraal-Aziatische, islamitische setting:
Gibel Otrara (The Fall of Otrar) (Ardak Amirkulov, 1991, Eye Filmmuseum)

Epische film van bijna 3 uur over het beleg van Otrar in Chorasmië (tegenwoordig in Kazachstan) door de Mongolen. Helaas lastig te volgen, want de Kazakse regisseur Amirkulov gaat uit van een op zijn minst redelijke kennis van dit belangrijke moment in de Kazakse (en Centraal-Aziatische) geschiedenis en mijn kennis daarvan is nihil (en dan misschien nog wel beter dan die van veel Nederlanders, die bij Kazachstan vooral aan het behoorlijk racistische en ook nog eens op de Balkan en niet op de steppen gefilmde Borat zal denken) Erg veel feodale politiek in een multinationaal rijk (ik weet nu van het bestaan van de Kiptsjaken) en Amirkulov gooit je in het diepe. Pas na het lezen van dit en wat daaraan gelinkte Wikipedia-artikelen kon ik naderhand een beetje chocola maken van wat ik had gezien. (Amirkulov gaat trouwens keihard voor de nationalistische lezing dat de vermoorde karavaan inderdaad vol spionnen zat.)

Maar qua epische en vooral bikkelharde middeleeuwse oorlogsactie, ben je bij deze film aan het juiste adres. Heel erg sterke Kurosawa-invloed, maar dan met alle Japanse (k)luchtigheid eruit gesloopt. De mens is hier slecht en geneigd tot alle kwaad en vooral ook elke wreedheid. Op de steppe gaat het altijd hard tegen hard, geen genade; alles voor de eer en Allah. En ach ja, dan mis je wat details, maar als de vaten kokende olie over de Mongolen worden gegoten en de paarden over de steppe denderen, dan stoort dat niet.

…op de Balkan en niet op de steppen…

Omdat er ook in de soundtrack uitsluitend Balkan Beats en Fanfare Ciocărlia uit die regionen werd gebruikt en ik thuis ben in die klanken vond ik het al moeilijk erin te komen, zelfs als de lezing is dat ze gebruik maakten van de vooroordelen die er zijn en de totaal ontbrekende kennis van Centraal Azië juist het uitgangspunt was. Een land zo groot als Europa en de gemiddelde westerling weet er niets vanaf. Ik weet tws ook niks van Kazachstaanse muziek (al heb ik vast wel eens iets gehoord). Ik verwacht dat het zeer divers is, maar vooral een Perzisch en Turkmeens karakter heeft.

Vanwege het nationalistische karakter van de film zit er veel muziek in. De sybyzgy, een soort fluit, is het nationale instrument:
https://www.youtube.com/watch?v=UPhgs9sXumk

Tuva ook, idd. Maar dat valt onder die Turkse paraplu. Er is inmiddels ook “Q-Pop”, na K-, C- en J-Pop, lees ik. 😀

Misery
Destijds in de bioscoop gezien want las graag Stephen King. Nu is dochterlief into King dus op naar Lab111. Blijft na al die jaren ook de beste King-verfilming. Nog steeds een oerdegelijke film, met een bespottelijke premise, en toch werd ik er gewoon weer in meegezogen dankzij de magnifieke waanzin van Kathy Bates.

? Neen. Vajèn van den Bosch is al een musicalster aan het worden (heb ik van horen zeggen) dus ik neem aan dat je dan aan je imago moet denken. Misschien vergis ik me maar is dat aspect van de Nederlandse film sowieso niet langzaam aan het verdwijnen?

RIP. En inderdaad, zou zomaar kunnen. (En misschien maar beter zo, de tijd van Blue Movies is wel voorbij)

Ook flink wat naakt in deze film en dat in een Centraal-Aziatische, islamitische setting:

wow 1991 was de Kazakse Lente? (ja natuurlijk Vrijheid!)

maar dan met alle Japanse (k)luchtigheid eruit gesloopt. De mens is hier slecht en geneigd tot alle kwaad en vooral ook elke wreedheid

dit klinkt sowieso wel als de leveninstelling van een beetje Kazak ja. Ik heb het gevoel dat Kazachstan ook hele goeie boze rappers heeft.

Acting class van Kathy!

Nog even terug op de tetjes (die niet kwamen): een film waarbij ik ook wel ietsje meer seksuele onder/overtonen had verwacht:

The Girl on a Broomstick
'Heeft u een eekhoorn in de familie?' Tsjechische psychedelica pur sang, funky zoals ze alleen daar in de blommenperiode konden maken. Dit keer zowaar géén politieke parabel – gewoon puur plezier met de heks Saxana. Het jonge meisje (van minstens 300 jaar nablijven oud) verandert na een soort Fiep Westendorp-animatie al snel in een uil, en komt hegeliaans naar de moderne tijd. De vibe is die van Annie MG, nog zo'n eeuwig jong kind uit de seventies. Een gevleugelde Minoes dus, met bij deze Tsjechen nét iets te weinig melancholie. De cruijffiaanse schooljratjes weten niet wat hen overkomt. Saxan verandert de leraren in konijnen en de jongens zichzelf in Sikhs. De VPRO-kinderseriehumor wordt in de tweede helft nog een vampiertandje bizarder, en dus beter. De Napoleon-grap werkt op vele niveaus (en in vele onderdelen). Gelukkig houdt men het kort, want veel meer 'bisschoppen in een 5007' had ik niet getrokken... 'Ziet eruit als een stevige stoornis.'

oh het is een kinderfilm! (al konden tietjes voor 12+ wel in die tijd, denk ik). Martijn B maakt terecht de konijnenopmerking. Denk niet dat alle 'leraren' het hebbe overleefd. (Maar goed ze leken toch allemaal op elkaar)

De cruijffiaanse schooljratjes

Haha, maar echt.
Veel van die post-1968-films zijn opvallend vrolijk en kleurig. Ben altijd wel nieuwsgierig hoe dat er aan toe ging qua bureaucratische goedkeuring.
Voor een kinderfilm wel prima zo, al had wat suggestiviteit niet misstaan. Aan de andere kant is Saxana zo leuk genoeg.

dit klinkt sowieso wel als de leveninstelling van een beetje Kazak ja. Ik heb het gevoel dat Kazachstan ook hele goeie boze rappers heeft.

Wikipedia noemt de rapscene, uiteraard, zou ik idd bijna willen zeggen. Beetje skimmend door een YT-playlist redelijk als verwacht, veel Russisch-talig volgens mij. Hoor niet veel klinkerharmonie zoals in Turks.

wow 1991 was de Kazakse Lente? (ja natuurlijk Vrijheid!)

Voordat ik de film ging zien, dacht ik vanwege het epische gehalte, de verfilming van een nationale mythe en de timing inderdaad dat het een soort projectje van Nazarbajev was voor de onafhankelijkheid. Maar Leo van Restored and Unseen zei in de inleiding vooraf dat filmen al begonnen was voor de onafhankelijkheid en in totaal wel 4 jaar heeft geduurd wegens allerlei geldproblemen. Pas op het einde is de overheid bijgeschoten. Als nationaal filmproject zou het denk ik ook meer een goed vs slecht verhaal zijn geworden ipv die typisch middeleeuwse telkens verschuivende allianties van vazallen en heersers waarin iedereen wreed en berekend is.

oh het is een kinderfilm!

Zie dat de regisseur zich in 2011 ook nog aan een vervolg heeft gewaagd, Little Witch on a Broomstick. Dat moet wel één van de langste gaten tussen een film en zijn vervolg ooit zijn. De meeste mensen zijn geen fan - doet afbreuk aan jeugdsentiment! - maar HrabeMi is een uitzondering: "I can't believe this movie gets so much hate. It's basically Harry Potter on a ton of cocaine and I loved every minute of it."

Ik ben sceptisch, maar dat klinkt als de juiste aanbeveling.

Ja, same … 😅

In the Heat of the Night (Norman Jewison, 1967, Prime)

Weer een klassieker afgestreept, 5 Oscars maar liefst. Ook een beetje een reden om de film te vermijden, want als ze Oscars gaan geven aan films over segregatie en racisme, dan is het toch heel vaak van die "als we maar gewoon allemaal naar elkaar zouden luisteren, dan komt het helemaal goed" bullshit. In the Heat of the Night scheert soms dicht langs die afgrond, maar stuurt dan gelukkig net op het laatste moment weg.

Maar eerst even iets anders: als je iets hoort over deze film, dan is het altijd over het verhaal. Terwijl meteen de openingsscène, waarin Sidney Poitier 's nachts uit een trein stapt al een verbluffend staaltje cinematografie van Haskell Wexler is. Die had al een jaar eerder al de Oscar gewonnen (en hij won hem later nog een keer voor One Flew over the Cuckoo's Nest), dus misschien dat hij daarom niet voor deze film genomineerd is. Ik dacht dat de film in Technicolor was vanwege de geweldige kleuren, maar het blijkt in DeLuxe Color, een methode om de standaard Eastman Color uit die tijd op te waarderen.

https://prod-images.tcm.com/Master-Profile-Images/intheheatofthenight1967.17602.jpg

Maar die glorieuze kleuren laat wel zien dat alles versleten en kapot is en de mensen zien er niet allemaal uit of ze een personal trainer hebben. Ze zweten ook in lijn met de hitte uit de titel. Ik wil niet de ouwe lul zijn die vroeger als beter vond, maar ik snap niet dat decorbouwers in Hollywood het tegenwoordig onmogelijk vinden om een kalender in een verlopen diner een beetje scheef op te hangen en er een vetvlek op te maken.

Door een samenloop van omstandigheden moet de zwarte rechercheur Virgil Tibbs (Sidney Poitier) een moord oplossen in Sparta, Mississippi. Maar die moord oplossen in bijzaak; het is meer een drama over racisme dan een politiefilm. Echt een acteursfilm ook, met sterke teksten, maar soms daarom ook wel wat toneelachtig. Rod Steiger, die Gillespie speelt, de heftig kauwgom kauwende politiechef van Sparta, die ondanks zijn racisme respect krijgt voor Tibbs, won de Oscar voor beste acteur en er was ook een beeldje voor het script van Stirling Silliphant (vette naam!) Meer een film voor liefhebbers van verbaal vuurwerk dan daadwerkelijke schietpartijen dus. Ook allemaal sterke acteurs in de bijrollen, met een shoutout naar Warren Oates als leipe agent.

De witte mensen in Sparta zijn dus racistisch. En niet zo een beetje ook. Bedenk hoe racistisch een stadje in Mississippi in de jaren 60 volgens jou is en doe het dan nog in het kwadraat. Tibbs kan niet in het stadje rondrijden zonder dat een stel rednecks hem probeert te lynchen. Hollywood wil nog wel eens aspecten van the South romantiseren, maar Silliphant en Jewison zijn daar niet van gediend: het is een arme gribuszooi, die ook nog eens zo corrupt is als de pest en nog steeds wordt gerund door de lokale katoenmagnaat. En aan het einde van de film blijkt er nog sprake van hypocrisie ook.

Is Gillespie dan niet de uitzondering? Nee, hij is ook teringracistisch. Alleen hij wil die moord wel echt opgelost zien. Hij staat open voor feiten en is ook tactisch genoeg om te beseffen dat hij juist het racisme kan gebruiken om Tibbs te verleiden: You're smarter than any white man. You're just gonna stay here and show us all. You've got such a big head that you could never live with yourself unless you could put us all to shame. You wanna know something, Virgil? I don't think that you could let an opportunity like that pass by." En net in de scène waarin ik dacht dat het toch te idyllisch wordt in de band tussen Tibbs en Gillespie, blijkt dat Gillespie toch niet aan zijn achtergrond kan ontsnappen.

https://www.youtube.com/watch?v=QuMrUU0_lIE

https://www.joe.ie/_next/image?url=https:%2F%2Fcms.joe.ie%2Fuploads%2F2025%2F11%2FFL_01_TheDeathOfBunnyMunro-scaled.jpg&w=1536&q=75

The Death of Bunny Munro (Isabella Eklöf, 2025, SkyShowtime)

Deluxe & delightful!

Bunny Munro (Matt Smith) is een seksverslaafde colporteur van cosmetica rechtstreeks uit een porno: "Zal ik het even demonstreren? Oh, wat een mooie, zachte huid!" "Wat doet u nu, meneer de verkoper?" Zijn vrouw Libby (Sarah Greene) pleegt in het begin van de serie mede door zijn ontrouw zelfmoord. Daardoor moet Bunny de zorg op zich nemen voor zijn zoontje Bunny Jr. (Rafael Mathé), een schattig jochie met een eczeemprobleem en een kinderencyclopedie continu onder zijn arm geklemd. De kinderbescherming ziet Bunny's levensstijl en denkt: "Nee!", maar Bunny voelt toch wel wroeging en verantwoordelijkheid, dus slaat hij met Bunny Jr. op de vlucht. Alleen door die wroeging komt hij ook in een mentale neerwaartse spiraal, terwijl Junior leert dat zijn vader toch misschien niet zo leuk is als hij zich voordoet.

Deze tragikomische miniserie gaat voor lekker groot: de pornoparodiehumor is lekker vettig, maar de dieptepunten hakken er wel echt in (de heroïneverslaafde...) Wat je ook wel verwacht van een serie gebaseerd op een boek van Nick Cave (klein rolletje en met Warren Ellis ook verantwoordelijk voor de soundtrack), want die is muzikaal ook wel van het grote gebaar. Er zit ook nog wel wat commentaar op de klassenmaatschappij in, want als Bunny zijn pickuplines af en toe loslaat op middenklassedames, lachen ze hem recht in zijn gezicht uit: "Wat is dit voor act? Je bent een dodo, een uitgestorven diersoort!"

Matt Smith is echt perfect gecast in de hoofdrol: hij gaat helemaal los, maar het blijft toch wel invoelbaar. Echt die Al Pacino op zijn best energie. In Rafael Mathé hebben ze in Engeland ook maar een eens kind gevonden dat de meeste Nederlandse acteurs met een opleiding van het scherm speelt. Maar ook gewoon goede casting, want ik vond een promotieinterview en daar hebben Smith en Mathé sowieso al heel erg dezelfde chemie als in de serie. Greene is ook sterk als Libby, het emotionele hart van de serie. Verder nog een eervolle vermelding voor Johann Myers als Poodle, een vriend en collega van Bunny, met een uitstraling en uiterlijk van Rick James op zijn grootste dieptepunt.

Allemaal gefilmd in en rond Brighton, met oog voor zowel het mooie Zuid-Engelse landschap en het zomeravondlicht als de meer Martin Parr-kant ervan. Alle afleveringen zijn geregisseerd door Isabella Eklöf, dus het is ook mooi consistent. En met zes afleveringen van tussen de 30 en 45 minuten blijft het tempo er ook goed in. De soundtrack ook vol met bangers, zo komen zowel A Forest als Can't Get You Out of My Head gewoon voorbij. Waarschijnlijk door via de connecties van Cave goede deals kunnen krijgen?

How to Blow Up a Pipeline
In deze tijden van good ol’ activism lekker actueel. Ongeacht het doel, wat OK is, goed voor een spannende film.

The Rapture
Deze stond al een eeuwigheid in de queue en ineens liep ie binnen. Waarom ik hem erin had gezet ben ik vergeten, maar het is niet veel soeps. Snap niet zo goed welk verhaal er verteld moet worden en theologisch is het verhaal van de wildebras die in de Here raakt („zit u geestelijk verdicht, de ayatollah leidt u naar het licht” zoals ayatollah Gleufhoed in De Generaal zei) zo diep als de meest literalistische interpretatie van Het Woord.

Bats
Dan liever gewoon goed uitgevoerde onzin als die ze vleermuizenplaag. Typische eighties horror maar dan uit 1999.

추격자 (The Chaser)
Doet sterk denken aan Memories of Murder en is minstens zo goed. Misschien net iets teveel toevalligheden, maar genoeg spannende achtervolgingen door smalle straatjes en zwartgallige humor om daar mee te kunnen leven.

A Woman Under the Influence
If I Had Legs… was al pittig maar het verhaal rond deze vrouw, ook geestelijk verdicht, is nog een stapje intenser. Haar man probeert maar is ook niet echt opgewassen tegen dit leven. Intens in beeld gebracht, waardoor het wel een pittige tweeëneenhalf uur worden. Zo’n film die zo goed is dat je ’m liever niet nog een keer gaat kijken (Lilja 4ever 👀).

Concerto per pistola solista (The Weekend Murders)
Italiaanse thriller (géen giallo) in deftig Engeland. Beetje vreemde mix derhalve met de stiff upper lip en soms toch wat giallo-achtige stijl. Ook in de soundtrack van Francesco de Masi, soms echte Italiaanse suspense maar de macabere vondsten eerder Elgar-achtige pompeus en wat lomp, zeker door dat pistool uit de titel. Daar bovenop ook nog de dramatische zooms: het werkt beter op de lachspieren dan de stoffige Britse humor. Terwijl op andere momenten het camerawerk experimenteler is maar wel werkt.

Wasteman (Cal McCau, 2025, FilmHallen)

Taylor (David Jonsson) zit een lange gevangenisstraf uit. Hij is duidelijk behoorlijk depri en ook nog eens zwaar aan de dope en loopt als een halve zombie rond. Hij is zo fysiek noch mentaal opgewassen tegen de zwaardere criminelen. Dat zijn bijvoorbeeld Paul (Alex Hassell), het brein, en Gary (Corin Silva), de zware jongen, die de drugshandel in het celblok beheersen en in de openingsscène Taylors celgenoot totaal tot moes beuken wegens diefstal. Daardoor krijgt Taylor een nieuwe celmaat, Dee (Tom Blyth), die de drugshandel wil overnemen en minstens net zo hard is als Paul en Gary. Taylor komt er tussenin te zitten en dat terwijl hij kans heeft op vervroegde vrijlating wegens cellentekort.

Wasteman is een kei- en keiharde gevangenisfilm, die echt dat typische Engelse rauw realistische erg goed overbrengt. Het geweld is trouwens niet alleen fysiek; er is ook sprake van bedreigingen en continue psychologische oorlogvoering. Dat geeft de film een enorme spanning. Goed geacteerd ook, wat je eigenlijk wel verwacht van dit type Britse film. Het verhaal is niet iets wat je niet niet eerder hebt gezien, maar het wordt wel goed verteld en er zitten wat verrassende wendingen in. Ook filmisch is het allemaal nogal rauw, soms net alsof je zelf een gevangene bent die meekijkt.

Aan de andere kant is Saxana zo leuk genoeg.

en dat klasje <3 als die arme jongen daar verschijnt ghehe.

Beetje skimmend door een YT-playlist redelijk als verwacht, veel Russisch-talig volgens mij. Hoor niet veel klinkerharmonie zoals in Turks.

jammer, niet echt etnisch dus.

Dat moet wel één van de langste gaten tussen een film en zijn vervolg ooit zijn

lol, terwijl in de muziek je dat teruggrijpen met een heropname na decennia natuurlijk wel vaker meemaakt. (Ok dat is niet echt een 'vervolg')

Haskell Wexler

Ik meende daar ooit een docu over gezien te hebben, over zijn meesterlijke filmmanskunsten. (Kan het echter niet meer terugvinden, maar ze bestaan dus wel)

Best wel dappere zelfkritische teksten eigenlijk (in) The Heat of the Night.

Allemaal gefilmd in en rond Brighton, met oog voor zowel het mooie Zuid-Engelse landschap en het zomeravondlicht als de meer Martin Parr-kant ervan.

oeh ook heel caviaans. De neiging om 'm op te schrijven.

The Rapture! Ha, is dat die van 'Henry, God made me an information-operator for a reason!' Honderd jaar geleden gezien, volgens mij via Vido Liber. Wel far out bizarre nonsens. I kinda dug it.

A woman under the influence is om te janken. (zo mooi ook). Ik denk dat het mijn 'geluk' is dat ik 'm zag zonder levenservaring. Nu ik ouder, sadder and wiser ben, denk ik niet dat ik 'm nog aan zou kunnen.

In Wasteman verwacht je

Ik zag dan weer een zeer subtiel en understated (en landerig en langzaam) pareltje. Zeer Louis Couperus.

Charulata
'Het is niet dat ik tijd tekort heb.' Onlangs las ik Pankaj Mishra's Op de Ruïnes van het Imperialisme, een geschiedenisboek dat een straffe blik geeft op het reilen en zeilen van van 'het Westen' in 'de Oost'. Rabindranath Tahore wordt vaak aangehaald, een zachte man die het betreurde dat het nationalisme uiteindelijk 'de redder' werd om 'onafhankelijk' te worden. Satyajit Ray's al even subtiele en zachte Charulata is gebaseerd op een verhaal van Tahore. De 'gekluisde' echtgenote Charulata vormt het stralende middelpunt. Zij mag eind negentiende eeuw enkel borduren, boeken lezen en beschaafd doen, terwijl ze zoveel meer in haar mars heeft. De metafoor is even opzichtig als raak, helemaal als zij de buitenwereld verveeld via een verrekijker dichterbij moet halen. Haar man ziet alleen de buitenwereld door zijn eigen lens, de krant. Hij is een echte anglofiel geworden. Man en vrouw worden – ieder op hun eigen manier - verliefd op verandering van buiten. Het is een verandering van valse hoop en bittere tranen. 'Er is geen representatie.'

in Wasteman verwacht je Michael Fassbender.

Kdo chce zabít Jessii?
Nog maar een Václav Vorlíček en alweer is het raak. Deze is uit 1966 en nog in zwart-wit. Wat een heerlijke Tsjechoslowaakse cocktail is dit. Een wetenschappelijk echtpaar heeft alleen op donderdag tijd voor seks. Zij is al klaar met haar onderzoek naar dromen en hoe je die met een chemische stof tot rust kunt brengen. Helaas had ze niet helemaal gerekend op manifestaties van die repressie. Hij is nog zoekende naar een goede uitvinding en vindt inspiratie in een stripverhaal met een hele leuke hoofdpersoon, Jessie (blond, jukbeenderen, lange benen en bijbehorend decolleté) die altijd mot heeft met een rare cowboy en een soort Superman. Die anti-zwaartekracht-handschoenen waar ze altijd ruzie over hebben, kan hij misschien ook fabriceren. Afijn, zijn vrouw komt er natuurlijk achter dat hij over de avonturen van Jessie droomt en probeert haar te "censureren". Prompt materialiseren de stripfiguren en het kan los met de anarchie. Alles wordt kort en klein geslagen; ze praten echt in stripwolken (geniaal gedaan, met bijbehorende grappen); de autoriteiten worden op de hak genomen; er is wat Kafka light voor de opvoeding van de kinderen; het is eerlijk geil en er zijn nog wat achtervolgingen in de stijl van de stomme film. Kortom, helemaal mijn film.

The Drama (Kristoffer Borgli, 2026, The Movies)

Kristoffer Borgli's Syk Pike en vooral Dream Scenario zijn twee van mijn favoriete komedies van de afgelopen jaren. De trailer van zijn nieuwe film The Drama was niet veelbelovend: het leek om een vrij standaard romantisch drama met een klein edgy randje te gaan. Ik had ook totaal niet door dat het om de nieuwe film van Borgli ging en dat werd vreemd genoeg ook nergens vermeld in de trailer. Na het kijken moet ik helaas doorgeven dat de trailer een goed beeld gaf: met The Drama is Borgli - nogmaals: een man die me echt op de vloer van het lachen had met Dream Scenario - er in geslaagd een saaie film te maken.

Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) gaan trouwen. Bij een met alcohol overgoten etentje vooraf om de laatste details van het menu vast te leggen met vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) komt het slechte idee om het ergste dat ze ooit gedaan hebben op te biechten. Van Mike valt het mee, maar Rachel en Charlie hebben best wel erge dingen gedaan. Emma daarentegen heeft nooit iets echt erg gedaan, maar er wel gefantaseerd over iets heel ergs als tiener. Een vrij algemene fantasie, zeker voor tieners, maar ze is er ver in doorgegaan - wat ironisch genoeg alleen haar persoonlijk blijvend fysieke schade heeft berokkend - en vanwege culturele redenen en ook persoonlijke achtergronden, is iedereen heel geschokt en wordt het, wel, een drama.

Wat zich hier wreekt is iets dat me in Syk Pike en Dream Scenario al was opgevallen: Borgli is een goed observator van absurditeiten van het moderne leven en culturele eigenaardigheden, maar een nogal slechte criticus/analist ervan. Bij die films zorgde dat alleen dat ze naar het einde, als er conclusies getrokken moeten worden, wat inzakken, maar dan had je je wel al rot gelachen. Maar bij het serieuze The Drama - het wordt wel een komedie genoemd, maar het is meer een drama met wat hoogstens een glimlach opwekkende komische momenten - gaat het steken. Naast zijn vaste thema van door kapitalisme in het algemeen en social media in het bijzonder aangewakkerd uiterlijk perfectionisme (de bruiloftsdansoefenscène is één van de betere momenten van de film), pakt Borgli nu de vooral Amerikaanse dwang ook geestelijk puur te moeten zijn op: het gaat niet alleen om het goede doen, maar misschien nog wel meer om goed denken. En hij doet daar vervolgens niets interessants mee. De Amerikaanse wapenobsessie komt ook nog voorbij, maar ik denk dat Borgli wel besefte dat dat helemaal uitgekauwd is, dus dat wordt klein gehouden.

Zo wordt The Drama een matte versie van wat Borgli's mede-Scandinaviërs eerder al beter deden in bijvoorbeeld Festen en Idioterne (sowieso is Borgli wel een Von Trier-adept).

Wat de redding van de film is, is Borgli's enorme technische talent als filmer. Hij schreef en regisseerde de film niet alleen, maar was ook één van de twee editors. Hij weet de film 105 minuten (een grote Hollywood-productie onder de twee uur, het kan! halleluja!) op stoom en ook kraakhelder te houden, ondanks zeer frequent gebruik van flashbacks en fantasiescènes. Dat loopt allemaal enorm soepel in elkaar over en het ziet er ook goed uit op een fijne manier; nergens voelt het als spierballenrollerij. Hij krijgt ook uitstekende performances uit zijn acteurs. En dat is bij Robert Pattinson geen standaard gegeven. Verder ook prima werk van Zendaya, Haim en vooral Jordyn Curet als de jonge Emma.

Tantura (Alon Schwarz, 2022, Prime)

Tantura was een Palestijns dorp aan de kust van nu Israël, ten zuiden van Haifa. Tijdens de Nakba heeft hier een massaslachting plaatsgevonden van de bewoners door de Alexandroni Brigade van wat toen nog de zionistische strijdgroep was, maar wat later het Israëlische leger zou worden, met ergens tussen de 'tientallen' en ongeveer 250 doden. De etnische zuivering werd gecomplementeerd door de overlevenden te deporteren en, wat later, het dorp af te breken.

De Joods-Israëlische historicus Teddy Katz van de universiteit van Haifa schreef hier in 1998 een scriptie over, met keurig op tape vastgelegde interviews met daders en overlevenden. Er is ook wat aanvullend documentair bewijs, maar niet veel. Katz kreeg een 9,7 voor de scriptie. Aanvankelijk ging de scriptie in de bibliotheek en gebeurde er niet veel. Maar een aantal jaar later kwam een journalist op het spoor van de scriptie, publiceerde erover, wat leidde tot een grote, gecoördineerde actie Katz en zijn reputatie kapot te maken. Dat lukte, ook omdat de veteranen coördineerden om hun verhaal bij te stellen.

In 2022 kwam deze documentaire uit, die de zaak weer oprakelde. Het is een Israëlische documentaire en de nadruk ligt dan ook op de pogingen tot witwassen van de geschiedenis van de staat Israël, in het bijzonder de Nakba, en het ondermijnen en tegenwerken van historici die de waarheid boven willen krijgen. Schwarz doet dit goed en bouwt duidelijk en gestructureerd zijn casus op hoe Ben Gurion al meteen besefte dat dit een belangrijk project was, dat nu nog steeds voortduurt.

Two Prosecutors (Sergei Loznitsa, 2025, Rialto De Pijp)

Bryansk (dat is in het huidige Rusland, ongeveer halverwege op de lijn Kiev - Moskou), Sovjet-Unie, 1937. De jonge, net afgestudeerde procureur Kornyev (zei de Engelse ondertiteling - expatavond - maar IMDb zegt 'Kornev', Alexander Kuznetsov) ontvangt een met bloed geschreven bericht dat uit de gevangenis is gesmokkeld dat ene Stepniak (Aleksandr Filippenko) iemand van het procureursbureau wil spreken met belangrijke informatie. Dat kost nog behoorlijk wat moeite - heel veel hints worden gedropt dat dit geen goed plan is en echt heel veel deuren moeten van het slot worden gehaald - maar de koppige en idealistische Kornyev lukt het uiteindelijk.

Stepniak blijkt ook een procureur en een veteraan uit de revolutie. Hij is oud, maar blijkt nog net zo idealistisch als Kornyev. De informatie die hij heeft is dat de NKVD (de voorloper van de KGB) hem gemarteld heeft. Er wordt zelfs op grote schaal gemarteld! Het lijkt er op dat fascistische, antirevolutionaire elementen binnen de NKVD proberen de macht over te nemen in Bryansk! De idealen van de revolutie worden verkwanseld! Kameraad Stalin moet dit te weten komen! Of anders iemand anders binnen het Politburo! Kornyev moet met spoed naar Moskou!

Dat gebeurt en zo wordt Two Prosecutors het verslag van een man die in slow motion zijn eigen doodsvonnis tekent. Heel erg Russisch tragisch absurd. En ook met nadruk op dat slow motion, want deze film neigt naar Béla Tarr territorium qua tempo. Elke deur die van het slot moet worden gehaald, elke minuut die Kornyev in een wachtkamer moet doorbrengen om een bureaucraat te spreken die daar helemaal geen zin in heeft, wordt nadrukkelijk in beeld gebracht. Elke keer moet Kornyev moeite doen om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen en elke keer doet hij die moeite. Tot hij op het einde actief een lift in de NKVD-auto vraagt.

Dit is meer een niet-praat- dan een praatfilm die het moet hebben van de kracht van de beelden, hoewel er nog wel als intermezzo een soort parabel in de film zit van een oude soldaat in de trein (ook Filippenko) die vertelt hoe hij probeerde een invalidenpensioen van Lenin te krijgen. Ik vond het cinematisch erg overtuigende slow cinema.

Er is wat discussie rond de film of mensen werkelijk zo naïef kunnen zijn, maar naar mijn mening hoeft je maar naar iets als QAnon te kijken om te weten dat het nu nog zo zou kunnen zijn. En Kornyev is zijn hele leven lang ondergedompeld in Sovjet-propaganda met waarschijnlijk weinig kans op andere informatie.

Dan nog de titel: je verwacht een Russische titel, maar deze film kon natuurlijk niet in het land van oud-KGB'er en hardcore-fan van de organisatie Poetin gemaakt worden. De producent is een Fransman, de regisseur is een in Belarus geboren en in Litouwen wonende Oekraïner die overhoop ligt met de Oekraïense filmacademie en het geld komt werkelijk overal vandaan, met uiteraard ook het Nederlands Filmfonds weer van de partij. De titelrol zei Deux Procureurs, IMDb zegt zelfs Zwei Staatsanwälte, hoewel er geen woord Frans of Duits in de hele film gesproken wordt. Dus ik houd het bij Two Prosecutors.

Комев gelatiniseerd naar Komev maar dat spreek je nog steeds uit als Komyev, zie ook привет > privet, uitgesproken als privyet. Een “e” is “ye”, als dat niet de bedoeling is komt er iets bij, ik denk ь (of een trema, maar dat kan iets Oekraïens zijn, dat herken je altijd aan ï die ze in Russisch niet gebruiken), maar hier zijn we wel al aan de grenzen van mijn kennis van Russisch/Cyrillisch. 😅

De twee vorige animatieminiseries van de Italiaanse striptekenaar Zerocalcare, Strappare lungo i bordi (2021) en Questo mondo non mi renderà cattivo horen voor mij bij de allerbeste dingen die Netflix ooit heeft uitgbracht. En ik ben niet de enige: Strappare... scoort gemiddeld een 4,4/5 op Letterboxd en een 8,5 op IMDb en voor Questo mondo... is dat respectievelijk een 4,2 en 8,0 (die vond ik inderdaad net iets minder.) Ik was dan ook blij verrast toen ik uit het niets ineens een aankondiging zag voor een nieuwe serie, Due Spicci. En ja, hij flikt het gewoon weer: op met moment van schrijven precies dezelfde waarderingen als voor Strappare... op Letterboxd en IMDb. De man is gewoon een moderne Fellini.

Het zijn op zich drie op zichzelf staande, afgeronde verhalen, maar ze volgen elkaar wel chronologisch op en hebben dezelfde karakters, dus het is raadzaam bij het begin te beginnen. Het wordt gepresenteerd als in ieder geval semiautobiografisch - de eeuwig in een Punisher t-shirt rondlopende hoofdpersoon heet ook Zerocalcare en is striptekenaar - maar ik heb niet gecheckt hoe zeer dat zo is.

De serie wordt grotendeels verteld als een stream of consciousness monoloog van Zerocalcare, die op een razend tempo met een sterk Romeins accent (niet dat ik dat hoor, wel dat het niet klinkt als standaard-Italiaans) met zijsprong op zijsprong vertelt hoe zijn vriend Everzwijn in de problemen komt met de maffia. Af en toe gaat hij in discussie met zijn alter ego, Gordeldier (Valerio Mastandrea), het enige karakter van wie de stem van een andere acteur is. De zijpaden gaan over popcultuur, politiek, jeugdherinneringen, maar vaak ook over de frustraties en neuroses van Zero, zoals zijn zijn ouder-jongere zijn tegen wil en dank en zijn relaties. Of eigenlijk, zijn niet-relaties, want Zero is een afhouder, iets dat hier meer een focus krijgt dan in de vorige twee reeksen (leeftijd en zo.)

Dit alles op dus op een werkelijk enorme snelheid en altijd met veel humor, hoewel de emotionele momenten er ook enorm inhakken. De vergelijking met die andere Netflix-parel, BoJack Horseman, ligt daarbij voor de hand, ook omdat ook Zerocalcares wereld gemengd door mensen en menselijke dieren wordt bewoond. Persoonlijk kan ik me (te?) goed vinden in de manier van denken en de problemen van de hoofdpersoon, want de impact nog verhoogt.

Goed dat Netflix hier in gelooft en deze kwaliteitsreeks nu eens niet heeft geannuleerd.. In overeenstemming met de linkse idealen van Zerocalcare (kunstenaar, hè) lijkt de serie helemaal in Italië zelf geanimeerd en ook op de soundtrack is niet bespaard, met needle drops van onder meer Queens of the Stone Age, R.E.M., The Cure en Simon & Garfunkel ("Hello darkness, my old friend...")