Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (ten years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (ten years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (ten years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (ten years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (ten years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (ten years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (ten years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (ten years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (ten years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (ten years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (ten years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (ten years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (ten years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (ten years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (ten years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (ten years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (ten years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (ten years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (ten years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (ten years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (ten years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (ten years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (ten years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (ten years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (ten years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (ten years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (ten years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (ten years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (ten years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (ten years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (ten years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (ten years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (ten years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (ten years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (ten years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (ten years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (ten years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (ten years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (ten years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (ten years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (ten years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (ten years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (ten years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (ten years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (ten years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (ten years ago) Permalink

たそがれ清兵衛
Revisionistische samoeraifilm uit 2002. Superrealistisch en op een versnelling, de eerste. Toch werkt het wel, dit verhaal van een 19de eeuwse samoerai van lagere rang, eigenlijk een veredelde ambtenaar en weduwnaar die na zijn werk altijd braaf naar huis gaat om zijn twee dochters en dementerende moeder te verzorgen. Totaal geen ambitie, zijn kleren vallen uit elkaar en hij stinkt ook nog eens. Maar zelfs het potentiële tranendal blijft bescheiden. Vechten houdt hij ook niet van en pas tegen het einde wordt hij tegen wil en dank gestrikt voor een afrekening waar dan toch het zwaard moet worden getrokken. Mooie film, echt ultra Japans in hoe secuur alles is gefilmd en de emoties binnen de perken worden gehouden. Oh, de mooie vrouw mag natuurlijk niet ontbreken (Rie Miyazawa, ook al fijnzinnig laatst in Hana)

OMC, Friday, 20 April 2018 21:26 (one month ago) Permalink

火垂るの墓
Legendarische Studio Ghibli tearjerker waar ik jarenlang tegen aan heb zitten hikken. Samen met Totoro in de bioscoop uitgebracht, mooi dat ik daar niet intrapte en dat heeft mijn dochters een paar filmtrauma's bespaard. Maar onlangs overleed Isao Takahata en was het tijd om de emotionele geseling te ondergaan. Het is sowieso een van de beste anti-oorlogsfilms ooit, maar met een vreemde idylle in het midden die je even afleidt van al het onrecht.

OMC, Saturday, 21 April 2018 19:30 (one month ago) Permalink

A Dark Song
Annihilation
Twee films over vrouwen en hun Dark Night of the Soul. Dealen met herinneringen en trauma met uiteindelijk de verlossing, waarbij de esoterica bij de laatste er echt superdik bovenop ligt en in de eerste een hoop new agey dwaalpaden moeten worden afgelegd door de koppigheid van de hoofdrolspeelster.

Blaka Skapoe, Sunday, 22 April 2018 11:37 (one month ago) Permalink

gheh ik las 'daten met herinneringen'. (maar Eternal Sunshine bestond al)

de Fireflies. de schok na Totoro moet nog harder zijn aangekomen voor de bezoekers. :o

The Best Exotic Marigold Hotel
'There's an Indian in there.' Ik keek deze film mét en op verzoek van een compañera, en probeerde uit te leggen wat de postkoloniale academicus ervan denkt. Zeven witte mensen die zichzelf in India hervinden. Een orientalistische 'place of healing'. Authentiek, maar gevaarlijk. Het land wordt een 'assault' on the senses genoemd, een 'riot of noise and color'. Het woordgebruik zegt genoeg. Toch? Mijn medekijker vond het geneuzel. Dus probeerden we een tijdje te genieten van de Raj nostalgie. Hotelfilms zijn wél een slimme traditie in filmland. Een blik bekende gasten draaft op. Judith Dench weet als jonge weduwe weer veel van weinig te maken. (Waarom toch altijd in mainstream meuk?) Tom Wilkinson heeft doorgaans een betere hand van scenario-kiezen, en zijn verhaallijntje kent dan ook de meeste diepgang. De professor, keert terug naar het land van zijn jeugdvriend. Hella Haasse in een homoseksuele variant. Wilkinson kucht, en wij weten hoe dat eindigt. En de Indiërs? De dromerige manager van het hotel heet 'Sonny', en juist hij leert de belangrijkste lessen: de Westerse liefdesmoraal overwint alle traditie, en je hebt een rationele witteman nodig voor de financiën. Kolonialisme in a nutshell. Tóen had ik mijn bankgenoot overtuigd. Nu hopen dat ze me niet terugpakt met The Darjeeling Limited... 'I don't even buy green bananas.'

Neruda
'De oplossing is ons allemaal te vermoorden.' Nee. De vorige samenwerking tussen Pablo Larrain en GG Bernal vormde een hoogtepunt in beider carrières. Neruda daarentegen, wil niet van de grond komen. Het politieke drama knipoogt in looks & sounds driftig naar het oude Hollywood. Gleufhoeden en motorbrillen anno 1948. Het doet al snel denken aan The Good German, een postmodern period piece dat Soderbergmet Matt Damon maakte. Neruda gaat over Neruda, de Chileense rode tsaar. Een kogelronde man met een voorliefde voor slome poëzie, en zichzelf. Hij werd de held van de linkse intelligentsia in die periode (die zelfs een 'intellectuelencongres voor wereldvrede' hielden). Andere tijden. Met de blik van nu ziet Larrain de belachelijkheid. Eigenlijk is Neruda namelijk heel fout-modern. Een seksuele veelvraat en ijdeltuit die heel goed weet hoe de media werken. Van mij mag Larrain hem best bespotten, maar het probleem is – uiteraard – dat de gekozen vorm zelf ook heel Zelfbewust is, met al die vette vormverwijzingen. Wellicht had het evenwichtiger uitgepakt als de film zich concentreerde op de jager – GG Bernal – in plaats van de dikke prooi. In de beste scene figureert Neruda slechts, en leert een dronken bardame haar kameraad de les. 'Ik zei toch dat het een slecht idee was.' 'Het was in elk geval interessant.'

Ludo, Monday, 23 April 2018 06:51 (four weeks ago) Permalink

vanavond op NPO2

http://aperfectgame.nl/

honkbal!

Ludo, Wednesday, 25 April 2018 10:39 (three weeks ago) Permalink

ha :-) zal m van het weekend eens kijken.

Certain Women
'Neither of us would do very well without her.' De vrouw. Drie vrouwen. Kelly Reichardt moderniseert de seventies-Altman (en die van Short Cuts) in deze weidse exploratie van de problemen der vrouwen. Ik wilde eerste 'kleine problemen' opschrijven, wat ook al iets zegt. Een tikkeltje inspiratieloos kiest Reichardt voor drie nagenoeg on-verbonden segmenten. Voor mij een teken dat er net geen synthese uit haar pen vloeide. Niettemin is in alledrie de segmenten wat te vinden. Haperende levenslessen. Het eerste segment toont hoe de vrouw altijd maar door mannen 'voor het blok wordt geplaatst'. Ze moet alles oplossen, zonder hier ooit de credits voor te krijgen. Het leven overkomt advocate Laura Dern. Tot aan een gijzeling toe. De plot-elementen worden kleiner in segment twee. Daar woont Michelle Williams, hoogblond en tanig, in een Beyond Sleep-tent, het familiehuis moet namelijk nog gebouwd worden. Ondertussen bitst iedereen op mama. Uiteraard. Eenzaamheid blijkt het theme van de film, die me steeds meer ('MORe') aan Manchester by the Sea deed denken. Die verkouden in bed scene, de hele tijd. Het mooiste heeft Reichardt voor het laatst bewaard; Kirsten Stewart en Lily Gladstone vormen een perfect ongemakkelijk paar. Afgewezen vriendschap is nog erger dan een afgewezen relatie. 'I don't think we know anything.'

Mind Game
'I'm officially dead?' De bek van deze kijker zakt wagenwijd open, als een doodgeschoten kerel verstard in zijn gil. Mind Game maakt de titel helemaal waar. Deze romantisch-grappige en bijzonder snel escalerende anime switcht iedere seconde van shot, en van animatiestijl. (Hoekig-expressionistisch, psychedelisch, Frans, Duits, en doe er nog een echt mensengezichtje bij.) Zeker tijdens de beginfase lijkt het wel de Tarkovsky onder de tekenfilms. En dan niet de 'makkelijke' sci-fi Tarkovsky he, maar die van Nostalghia. Een bak aan beelden wordt over de kijker uitgestort, en we mogen pas adem halen wanneer het hoofdpersonage Nishi gestopt is met ademen. Een blauw vlekje wachtend op zijn schepper. Met zijn eigen schepper-status (Nishi is manga-auteur) doet het scenario misschien net wat te weinig, maar meta is ook gewoon te gewoon voor deze manga extraordinaire (en vaak ook extra-ordinair). Nishi mag van de veranderlijke Heer een victory lap doen, en hij benut deze kans door al rennend en steeplechassend in de bak van een walvis te belanden. Terug naar het oerbegin, kunnen we eindelijk Freudiaans peinzen in relatieve rust. Daarom voelt dat motief altijd zo baarmoederlijk goed. Het geeft de makers de mogelijkheid tot tunnel-tropicalia. Cornelius in zijn Fifth Element. Een orgie van kleur. 'We might be happier here.'

Ludo, Thursday, 26 April 2018 06:50 (three weeks ago) Permalink

レンタネコ
Mijn tweede Naoko Ogigami (na Kamome Diner) en je begint een signatuur te herkennen, een manier van vertellen door herhaling en minimale verandering. Rent-a-Cat lijkt in eerste instantie gemaakt voor een Blitzkrieg van cute maar het karakteristieke gezicht van Mikako Ichikawa is duidelijk niet gemaakt voor eenvoudig geluk in deze studie naar eenzaamheid. In zekere zin is ze met haar kattenverhuur"bedrijf" een typische arthouse naïeveling, zonder dat ze door een diep dal hoeft, ze is gewoon, wat ik als Westerling met al mijn dramatische filmconventies en in steen gebeitelde drie aktes, vervreemdend vond. Geen Grote Les, of alles dat op zijn pootjes terecht komt. Een lieve, onspectaculaire film.

OMC, Saturday, 28 April 2018 21:27 (three weeks ago) Permalink

Mi-aww. Aan het eind van het jaar maar een Nippon TipTop-10, zo.

A Perfect Game bleek niet via Uitzending Gemist te kieken. Pffff. 1 zacht hoeraatje voor lineair kijken.

Toen maar deel 1 van aflevering 10 van Ken Burn's Baseball gekeken. Het regent steroïden. McGwire de Mens-Machine (net een villain uit Marvel comics).
Fascinerend, in dezelfde tijd zijn Amerikanen heel puriteins in de politiek met Bill & Monica, maarin sport boeit doping de yankees echt never nooit. Cheaten is gewoon een slimme manier van winnen in the rat race. Toch een heel duidelijk mentaliteitsverschil met, pakweg, de Britten. En alhoewel ik nooit goed weet of ik voor of tegen doping ben – in wielrennen voegt het kat en muisspel sowieso heel veel leuks toe! – devalueert de anabool 'the national pastime' in hoge (let. Fig.) mate. Homeruns zijn eigenlijk vrij saai, what's baseball without a double play?

Ned Rifle
'Temptation exists.' Jaren geleden maakte Hal Hartley de allerliefste indie-films. Nu draait hij alweer even zoveel jaren rond in zijn eigen universum. Kevin Smith's Askewniverse met een intellectuele twist. Vroeger schreef Hal over zijn mensen, nu over zijn hersenspinsels, en da's toch een mespunt minder. Alle regulars draven hier op, voor het laatste deel van de Henry Fool-trilogie. Het gevoel voor stijl verlaat Hartley nooit, net als zijn quirky muziek, die hij nu onder eigen naam componeert. Zijn muzikale pseudoniem wordt hier ineens de Verloren Zoon van Fay Grim, waardoor we op bijbels terrein belanden. Een motief dat naast iedere gelovige, ook de wankelende scenarioschrijver houvast biedt. (Het hoofdpersonage rockt een wit t-shirt boordje.) De camera blijkt vooral verliefd op Aubrey Plaza, eye candy van het transcenderende soort. Ze zal deze film nog aan unlikely kijkers helpen. (Gelukkig zijn er ook voor hen die heupen nog, meer dan minutenlang.) De academische disses vormen mijn hoogtepunt. Audrey praat in de bekende post-woordenbrij ('but it's more fluid than that') en formuleert intrigerende gedachten. Het actieplot maakt een paar ballet-pirouettes. Met universele en universitaire stijlfiguren, slaat Hal zowaar geen slecht figuur. Maar wat nu? 'You think it's ok for me to be unpopular.' 'I think it's necessary.' 

Glen Campbell: Il'l Be Me
'It's knowing that your door is always open and your path is free to walk.' De deur sluit, en het pad eindigt voor Glenn. Erger, hij weet het zelf niet. Iedereen kent de meestergitarist van de Wrecking Crew (en acteur in True Grit) nog, maar om hem hangt een mist van vergetelheid. Typisch Amerikaans, zijn gebotoxte omgeving zit niet bij de pakken neer, en stuurt hem op een toernee van dik honderd gigs! Daniel Johnston en Brian Wilson moesten het eerder al meemaken, the show must go on, zelfs als je er zelf niet helemaal bij bent. En in alle gevallen geldt, misschien heeft de familie nog gelijk ook. Muziek zit dermate diep verankerd in het motorische brein dat ook een 'unrehearsable' patient opleeft. I'll Be Me stelt als docu weinig voor, we zien honderd minuten lang een zelf afgeroepen, too hard gepushte tearjerker, maar toch roept 'de kwestie' genoeg vragen op. Ergens peinst de kordate echtgenote dat 'men' vroeger veel losser met alzheimer omging. 'Och, opa is wat vergeetachtig.' Dat lijkt eigenlijk de betere houding. Vandaag de dag wordt zoiets niet meer geaccepteerd. Je moet tot de dag des doods in je prime zijn. Het Hugo Borstiaanse pleidooi blijft zo dubbele signalen uitzenden. Is het acceptatie van kindse grollen, of de ultieme kinderachtige ontkenning? Grand ole opry of sneue opera? Het leven moet helaas zonder autotune. Adiós, Glen. 

Ludo, Monday, 30 April 2018 06:50 (three weeks ago) Permalink

今晚打丧尸 (Zombiology: Enjoy Yourself Tonight)
Chinese zombies, doet ook Japans aan met flarden manga/anime. Geen hoogvlieger hoewel er natuurlijk wel een plezant "wtf?!"-gehalte in zit.

زنده لاش (Dracula in Pakistan)
Beetje traag maar zeker niet onaardig (en traag zijn die ouwe Hammerfilms ook). Wat meer zang en dans dan in de meeste Bollywoodhorror die ik gezien heb. Grappige soundtrack met opvallend veel westerse exotica.

Bonnie and Clyde
Ook een beetje traag, maar wel mooi gemaakt.

Snake Outta Compton
Met zo'n titel weet je wel wat je kan verwachten, het kan eigenlijk alleen maar meevallen. Er zijn absoluut slechtere films gemaakt, deze is met de juiste mindset nog wel door te komem iig.

Molly's Game
Te lang. Heeft zo z'n momenenten maar je moet wel door veel voice-over en ander geouwehoer voor doorstaan. Chastain en Elba zijn niet onprettig om te zien maar het allemaal wel wat compacter gekund.

Blaka Skapoe, Monday, 30 April 2018 08:58 (three weeks ago) Permalink

McGwire de Mens-Machine (net een villain uit Marvel comics).

ha,ha, dat verklaart wel veel. De kater komt later hè? Al die gasten komen de Hall of Fame niet in, zelfs zo'n Clemens die door velen als de beste pitcher ooit wordt gezien.

Aan het eind van het jaar maar een Nippon TipTop-10, zo.

Prima, staan minstens 200 op het programma.

OMC, Monday, 30 April 2018 19:15 (three weeks ago) Permalink

een heel goed Onvermijdelijk/Onmogelijk project.

benieuwd naar 10-inning deel b. Een goede held moet vallen.

Ludo, Tuesday, 1 May 2018 06:45 (three weeks ago) Permalink

Nixon
'Nothing sells like sincerity.' Zou er een director's cut bestaan die korter duurt dan het origineel? Redenen genoeg. De producers wilden uitleggerige expositie toevoegen, of de contractueel verplichte seksscène. Niks van dit alles bij Oliver Stone. Hij voegde nog twintig minuten toe aan zijn dik drie uur durende epos over Tricky Dick. Het zijn nog goede scenes ook, onder meer dankzij CIA-baas Helms, die met ogen als kooltjes de 'misselijkmakende' bloemen bewondert. Helms hoort zonder enige twijfel in de film, want conspiracy fan Stone berijdt zijn stokpaardje. De Deep State paranoia. De baasjes achter de baasjes. En waar werkt dit verhaal nu beter dan in het leven van Nixon? Hypothesized, megalomaan en verbijsterend. The grandiosity of evil. Mede dankzij een uitstekend ritme (en driftige kleurschema's) verveelt de film geen moment. John Williams trekt alles uit de kast voor de Tape Wars. De moderne kijker kan niet anders dan aan Trump denken. Alle lessen liggen hier, alle gevaren. Fear the mad man theory! In al zijn achterdocht volkomen doorzichtig. Als een heldere politieke soep. Goed doortrokken. Het beste moment? De man vol duisternis stopt de Vietnam Oorlog. Nixon (Anthony Hopkins) denkt een moment van glorie te beleven, maar helpt zo zijn enige 'decoy' om zeep. 'Don't worry. I'll use the old Nixon charm.'

Visages Villages
'We besloten Godard te plagen.' De welhaast onsterfelijke Agnes Varda ('88 lentes') beweegt zich inmiddels veelal in rolstoel voort, en ziet de wereld om haar heen op een nieuwe vage manier; maar dat alles weerhoudt haar niet om op een bescheiden egotrip te vertrekken. De zoveelste, er was zelfs een crowdfund nodig om de boel te financieren, wat toch bizar mag heten gezien haar talent (en de aanwezigheid van Arte en Canal+) De grande small lady rockt een bizar kattenhaar-kapsel en laat zich ondersteunen door de hipsterige fotograaf JR. Hij rijdt (Varda) rond in een fotobus, langs katten en plaatsen. Nog even, denk je, en Agnes is een meme, een instagrammy. De twee beleven glaneur-avonturen, die stuk voor stuk ook afleveringen van Man Bijt Hond hadden kunnen zijn. (En in die vorm misschien wel beter tot hun recht zouden komen). Steeds een kort interview met een lokale Fransoos, een filosofische observatie, en dan een urban portretfoto door JR en zijn team op kolossale muren geplakt. Simpel en bij de tijd. Een lieu de memoire-selfie. Oud en nieuw verenigt. JR en Agnes maken sterren van de Alledaagsen, iets waar zelfs de Fransen vrolijk en enthousiast van worden. JR doet het merendeel van het werk, Agnes de vrije associaties. En Godard, hij geeft de laatste keiharde les. Het oude, verdwijnende net als Varda en haar ogen. 'Vous etes observateur.'

Ludo, Thursday, 3 May 2018 07:00 (two weeks ago) Permalink

onder meer dankzij CIA-baas Helms,

Ah, toch toegevoegd aan de director's cut. Heb dat altijd de perfecte populaire samenvatting van het militair-industrieelcomplex gevonden. Misschien wat lang (en uiteindelijk demonisch?) voor de o.v. maar toch.

OMC, Thursday, 3 May 2018 09:11 (two weeks ago) Permalink

lekker over the top. (Bob Hoskins als Hoover mag er ook zijn)

http://filmint.nu/wp-content/uploads/2014/09/richard-helms.jpg

Ludo, Thursday, 3 May 2018 09:45 (two weeks ago) Permalink

lekker over the top.

Kortom, Oliver Stone. ;)

Larry Hagman als foute olie-Texaan ook een heerlijke thuiswedstrijd.

OMC, Thursday, 3 May 2018 09:59 (two weeks ago) Permalink

Synchronicity
Tijdreizen, wormgaten opwekken...niet aan beginnen. Je weet toch, de parallelle universa liggen op de loer en dat eindigt altijd in tranen...verloren in de regen, want deze fijne b-film leent ongegeneerd in de jaren '80 met Vangelis synths, grote moderne gebouwen, rook en neon. Dat is vooral achtergrond voor een wetenschappelijk experiment dat niet helemaal lekker loopt. Een en ander wordt redelijk subtiel opgebouwd en met beperkte middelen tot een goed einde gebracht terwijl er ook nog eens een vreemd liefdesverhaal in wordt verweven. Zeer vermakelijk ook al moet je qua acteerwerk en dialogen af en toe wat door de vingers zien.

OMC, Thursday, 3 May 2018 20:54 (two weeks ago) Permalink

parallelle universa liggen op de loer en dat eindigt altijd in tranen

lol.

Ludo, Friday, 4 May 2018 06:44 (two weeks ago) Permalink

萌の朱雀
Ik moet bekennen dat ik alvast heb gespiekt en dit is inderdaad meer Ludo's ding. Bijna-documentaire over het leven in de Japanse bergen (kleine nostalgiekick, die trein is er uiteindelijk gekomen kan ik je melden :) Dat heeft voordelen (even de deur opschuiven voor ultiem uitzicht, natuurschoon, het eenvoudige leven) en voorspelbare nadelen (werk, levenspartner vinden, oud worden, etc). De mooie familie met oma en neef lijkt relatief gelukkig, maar langzaam valt alles uit elkaar. Voornamelijk zwijgend natuurlijk (vooral in die "climax" tussen moeder en dochter, whoa, wat een gesprek.) Lekker authentiek, maar ook onaf op een of andere manier (de gebruikelijke seksuele arthouse uitspattingen lijken onvermijdelijk maar worden behendig vermeden, raar, zowel de juiste keuze als gemiste kans).

OMC, Friday, 4 May 2018 21:55 (two weeks ago) Permalink

ahh Kawase, fijn ja, laatste jaren wat te pseudo-authentiek arthousy (je lijkt het hier al te voorvoelen),

Ludo, Saturday, 5 May 2018 10:57 (two weeks ago) Permalink

The Mourning Forest zie ik nog wel zitten. Ik mag het wel hoor dit soort traagheid, je moet toch af en toe kalibreren ten opzichte van films over S/M Yakuza Robots die rakketten afvuren in plaats van sperma etc...voor het complete plaatje.

OMC, Saturday, 5 May 2018 11:52 (two weeks ago) Permalink

I Don't Feel at Home in This World Anymore
Revenge of the nerds, bij vlagen grappig, heavy metal game: Razörfist (Pentagram als je de hond uitlaat, als je je voor politieagent uitgeeft rock je een Saxonshirt want Strong Arm Of The Law). Geen hoogvlieger want niet consistent genoeg maar charmant genoeg voor een luie zaterdagavond.

The Handmaid's Tale (s02e01-03)
Wist niet of ik nu echt op een vervolg zat te wachten en het ook best zonder gekund, maar vooralsnog geen klachten, al ligt de boodschap er soms nog wat dikker bovenop. De grijze wereld van brave borsten scheen mij toe als een monocultureel ideaal een bepaald slag, pure horror als je het mij vraagt.

Blaka Skapoe, Sunday, 6 May 2018 14:49 (two weeks ago) Permalink

Coherence
'That's what I would want me to do.' Even ging ik in het bestaan van multiversa geloven, ook al had Stephen Hawking het net ontkend. Een enorm déjà vu bij een film over déjà vu's. Was ik hier eerder? Maar hoe kon dat in hemelsnaam, zonder stukje of cijfer? Toch klopte het. Ik had 'm al gezien, samen met mijn zusje. (De enige die blijkbaar kan verhinderen dat ik de film pauzeer en aantekeningen maak.) Gelukkig is Coherence een film die meerdere kijkbeurten – van meerdere Ludo's – overleeft, iets dat pleit voor het scenario. Een stel dis-genoten panikeert tijdens een stroomstoring. Waarom brandt het licht daar in de verte? The House en The Box vormen bekende sci-fi-motieven, maar ze worden heel spannend ingezet. Een spookverhaal voor volwassenen: geen internet! Coherence zegt ook aardige dingen over groepsdruk. Elkaar opfokken, rekeningen die open komen te staan, juist tijdens een noodsituatie. En de oude vriendengroep-grap. Ze hebben allemaal een oogje op elkaar. 'You are fucking too much.' Met name de Morrissey look-a-like (of waren het er twee?) haalt het bloed onder de nagels vandaan. Ik had nog wat meer deep black cuts toegevoegd (die ook inhoudelijk bij het plot passen), maar verder is dit tripje naar het spiegelpaleis vlekkeloos. Half puntje erbij voor Laura Veirs-meteoor-song. 'I've just evaluated, and I'm going.'

Eline Vere
'Soireetjes, soireetjes, soireetjes.' Is het een mini-serie of toch een speelfilm? Het eerste past bij de feuilleton-opzet van Couperus, maar eigenlijk vind ik de dvd-box nogal overbodig. In stijl duur doen, zullen we maar zeggen. Er wordt kwistig met budget gestrooid. In een Dickensiaans Den Haag draven de bekende Nederlandse sterren op. Thom Hoffman mag je een adaptatie-specialist noemen. Hier doet hij dandy Vincent, na eerder al Reve's Frits en Herman te hebben gespeeld. De filmmakers hebben de vileine zedenschets van Louis strak ingebonden, opdat het overdreven smachten vanzelf gaat, en de borsten uitpuilen. (Was dat toen in de mode?) Hoofdpersonage Eline Vere spreekt met een raar Pippi Langkous-stemmetje. Ik weet dit eerst nog aan de Hollandse kwaaltjes. Elke acteur perfect verstaanbaar, net als een Nederlandse songtekst. Elke acteur weer (wat) aangedaan door het script. De Portmaneske Francaise Marianne Basler is echter gedubt! Oef. Vandaar dat de mooiste scenes meta zijn. Ons soort mensen gaat lekker vaak naar het theater, en bij hoofdpijnen is er de 'opera in a box'! Zonder de Days of Heaven van De Horze nadert de film pas in het derde 'deel' het predikaat 'aardig'. In het intrinsiek filmische Brussel wint de theatraliteit aan glans. Kleine jaloezieën, zachte hartenkreten. 'Als ik mooie muziek hoor voel ik me beter.'

Ludo, Monday, 7 May 2018 06:51 (two weeks ago) Permalink

Was dat toen in de mode?

In de Nederlandse film is dat altijd in de mode.

OMC, Monday, 7 May 2018 07:24 (two weeks ago) Permalink

LOL

ja precies. De Belgische regisseur wist er zelf nog in een scene een tepeltje bij te smokkelen. Couperus draait rustig verder in zijn graf.

Ludo, Monday, 7 May 2018 10:48 (two weeks ago) Permalink

Throw Away Your Books, Rally in the Streets
'Try and distract yourself for a minute.' Om even de ultieme Subjectivist uit te hangen – en bij zo'n radicale nadenkfilm mag dat wel – vlak voor het kijken was ik bijna in een vechtpartij beland. (Echt vechtweer ook.) Het moment voor een potje real seventies peace, love & avant-garde? Terayama toont een caleidoscopische kleurenparade vol stomme film-technieken en sympathie voor het Allerlaagste. Zoiets kan alleen uit het land van de gedragen slipjes-automaten komen. Ik had dus wegens omstandigheden niet het concentratieniveau om volledig in te tunen (mijn grens lijkt altijd rond de 84e minuut te leggen), maar er zijn genoeg dingen die hier goed gaan. Om te beginnen de waanzinnige soundtrack. Vol juxtaposities en prachtig alledaagse songteksten. Bovendien wordt voetbalkleedkamer-talk eindelijk serieus genomen. I'ts a kid's game for men'. De ballentheorie komt van Tarantino. Een voetbalslaafje draaft van hot naar her voor Echte Mannen. Tot zijn afgrijzen kan hij de concretisering van hun machofantasie met zijn zus niet voorkomen. 'Who is it for!?' Lastig. Denk aan een kruising van Spike Jonze, Robert Crumb, en Youp's Flappie, plus heel veel tietjes ter afleiding. In de boksring des levens tonen de makers ons ieders verboden verlangens. Een hardcore literaire pinku, met uitleg achteraf. De uitvaart van d-d-deicinema dei ce ne ma a. 'Your shirt stinks.'

Lou Reed: Rock and Roll Heart
'We were so bad we had to change our name every week.' Docu van niks over ome Lou, hoewel de film zowaar op Sundance draaide. Men lepelt de bekende feitjes op, als een Wikipedia-pagina die tot leven komt. Over de vroege jaren van de man leren we weinig, behalve dat hij één gitaarles kreeg. De aanwezige talking heads – zonder Laurie, maar met Byrne – bewieroken hun held: begrijpelijk, maar saai. Al het 'so real' geneuzel lijkt wel gangstarap. Leuk is de docu vooral wanneer de onzekere macho zelf spreekt. Er trekt in pep tempo een indrukwekkende interview-melange langs. Eén verhaal van Lou Steroid vertelt in zeventien verschillende fragmenten, met minstens zoveel maten aan matten. 'No one would hire us knowingly.' Ondanks dat hij (en zijn fans) in die indie-traditie pretenderen dat hij onbegrepen einzelganger bleef, werkte hij heel ambachtelijk een tijdje als stock songwriter. Een traditionele vorming is dé voedingsbodem om de boel op zijn kop te zetten, lijkt me. Niet langer van G naar D, maar blijven hangen op die G. 'Serious New York after hours vibes.' Daarna volgden de lessen van Andy, die Lou leerde werken, en een totalitaire hardheid kweekte. De ongemakkelijke ster, transformeerde zelfhaat in een (voor hem, en voor hem alleen) leefbaar persona. Laat Laurie nog maar eens over zijn jeugd contempleren. 'I hate my smell.'

Ludo, Thursday, 10 May 2018 06:51 (one week ago) Permalink

mijn grens lijkt altijd rond de 84e minuut te leggen

Ha! Heb ik ook ongeveer. En dit soort films gaat altijd over de 2 uur grens.

ナミヤ雑貨店の奇蹟
The Miracles of the Namiya General Store heeft een fascinerende premisse: drie jonge inbrekers vluchten 's nachts naar een verlaten buurtwinkel om wanneer de spits begint in de massa te verdwijnen. Door de brievenbus verschijnt een brief die om advies vraagt. Okay, maar de brief werd in 1980 geschreven. Ze besluiten om maar eens een antwoord te schrijven en zo ontstaat een vreemd web van verhaallijnen die toewerken naar een fijne paradox. Melancholisch (heerlijke shots van verlaten straten en authentieke recreaties van 1969, 1980 en 1988) maar niet zonder een bepaald soort Aziatische sentimentaliteit en Confuciaanse boodschap. Niet helemaal geslaagd (ik denk dat het allemaal wat vreemder had gekund) al heeft het een zekere naïeve charme.

OMC, Thursday, 10 May 2018 21:27 (one week ago) Permalink

Source Code
Zo'n film die ik af en toe zag langskomen en waarvan je eigenlijk weet dat hij niet echt goed gaat zijn. Toch maar een gooi gedaan en mijn intuïtie laat me...niet in de steek. Heho, kwantummechanicabijnadoodparallelleuniversasnapje? Op zich een vermakelijke thriller als een soort post-9/11 Groundhog Day dus met Amerikaanse paranoia in plaats van humor. Dat is toch wel een jammerlijke transactie. Beetje sentiment om te compenseren helpt niet echt. Nee, dit soort dingen moeten vreemder. Meer Resnais kijken, Bowie!

OMC, Friday, 11 May 2018 21:26 (one week ago) Permalink

wel een mooie pitch dat Miracles.

teveel spierballen in Source Code (inderdaad)

Ludo, Saturday, 12 May 2018 11:04 (one week ago) Permalink

wel een mooie pitch dat Miracles.

Ja, ik moest hem wel even zien, al dacht ik in eerste instantie dat het een anime zou zijn. Er is zelfs een Chinese versie van. :)

Isle of Dogs
Eerst dacht ik "moet ik zien!" Daarna raakte ik teleurgesteld door de trailer met alle Wes Anderson all-stars en dacht ik "laat maar". Toen las ik dat Katsuhiro Otomo (<i>Akira</i>) een poster voor de film had ontworpen dus met die goedkeuring toch maar een gooi wagen. En in de Anderson-achtbaan is dit gelukkig weer zoiets als een hoogtepunt. Technisch een hoogstandje en beter geanimeerd dan <i>Fantastic Mr. Fox</i>. Anderson gaat vol op de Japanse toer en dan zijn Japanofielen meteen op hun hoede als Mifune die een valkuil ontwaart. Al snel je zie echter de authentieke liefde voor mythologie en cinema. Ongetwijfeld is het volgestopt met duizenden obscure verwijzingen, ik kon ieder geval het deuntje van De Zeven Samoerai herkennen. De trommeltjes zijn ook flink aanwezig, heel goed. Met het gebruik van de Japanse taal gaat Anderson ook onverwacht ver alleen wel jammer dat hij niet durfde om een 100% Japanse film te maken, zijn beroemde maatjes in de kou laten staan, dat is iets wat hij echt niet kan. Verder prima avontuur met de gebruikelijke motieven, misschien net iets te lang voor wat het is (typische film die 60 minuten moet duren.) Maar dat mag de pret zeker niet drukken.

OMC, Saturday, 12 May 2018 13:55 (one week ago) Permalink

Ik heb een 2dagenabo op Nitroflare genomen, nog (Japan) tips van Myduckisdead?

Blaka Skapoe, Sunday, 13 May 2018 16:13 (one week ago) Permalink

gheh ik surf even naar http://www.myduckisdead.org/p/blog-page.html?zx=9e7b535b3096d20e wow just wow.

(ik heb geen idee)

Ludo, Sunday, 13 May 2018 18:24 (one week ago) Permalink

Abbott and Costello Meet the Mummy? Die wil ik altijd nog wel eens zien qua opvoedkundig.
Akira, Alphaville en natuurlijk...Antfarm Dickhole. :)
Ik weet niet hoor, twee dagen is wel heel weinig voor zo'n schatkamer.

OMC, Sunday, 13 May 2018 21:15 (one week ago) Permalink

Het is een begin. :)

https://s7.postimg.cc/hhjut9jhn/sexyrangers.jpguploading images

Blaka Skapoe, Sunday, 13 May 2018 21:36 (one week ago) Permalink

<3

ik heb t zelf ook wel eens overwogen zo'n Nitroflare abo'tje, maar het voelde toch als crime op crime stapelen. :P *gangsta*

Eagle Eye
'We are weapons hot!' Laat het maar aan Zizek over om de cultuurkritische waarde in een desastreus gerecenseerde actiefilm te ontdekken. Directe actie, dus direct bij de tijd door in Afghanistan uit de tijd te zijn. Daar kijkt het oog van Ome Sam via drones mee, om vervolgens toe te slaan. De hypersnelle oorlog op afstand, met al zijn nadelen. ('Is it really him?') Aardig subversief maakt het scenario het data crunching – en dus The State – tot Enemy of the State. Dat is toch aardig scherp gezien, nog voor NSA debacles. Hoe meer je weet, hoe meer je je zorgen maakt. Loslaten, dat moeten vadertje (of het Freudiaanse moedertje) Staat eens leren. Shia Leboeuf en Michelle Monaghan zijn de grootste slachtoffers. Zij krijgen door de Machine een nieuw 'ID' toegewezen (een soort omgekeerde identity theft) en moeten flink aan de bak voor Operation Guillotine. Lekker eenvoudig te doorgronden historische verwijzingen buitelen, net als de auto's, over elkaar heen. Regisseur Caruso's favoriete instrument (de trompet) fungeert als Hitchcocky McGuffin. Om alle gevaarlijk motieven toch nog wat te counteren, zijn alle vrouwen in de film vervelend. Dus is het wachten vooral op de hegeliaanse meta-scene waar Zizek zich om verkneukelde. Inside the mind. Een Volksgeist met Weltgeist ambities. 'That is the dream right there.'

Klimt
'I like the cruelty of artists.' De meeste arthouse-regisseurs wagen zich vroeg of laat aan het subgenre der schilder-biopic. Begrijpelijk, het zijn ten slotte hun collega's. Minder begrijpelijk wordt daarmee dat het niveau vaak tegenvalt. Raul Ruiz en Gustav Klimt, het lijkt een gouden (pun intended) combinatie, maar het niveau schommelt net zo hard als de naakte vrouwen, en de gemoedstoestanden. De Chileen laat John Malkovich los in het Wenen van het Belle Epoch, volvet decadent stervend. Voor de klappen van De Oorlog. Voor de influenza Klimt en zijn ook aanwezige protege Schiele zou vernietigen. Toen alles nog spieler-ei was. De Kaisermelange van Ruiz smaakt echter meer naar Europudding. Clichématig geklaag over matige accenten daargelaten, scoort de film juist dankzij een bewust gezochte grilligheid. Alsof we een echte biopic zien, die net vals wordt afgespeeld. Nept Ruiz ons? 'The real one is not really as real as the false ones.' Klimt ontmoet zijn bekende tijdgenoten. Magiër Melies – alweer een collega van Ruiz – en Wittgenstein en het Kreis. ('But what about Hegel!?') Ik hoopte vergeefs op een sessie bij Freud. Schilderen zien we Klimt nauwelijks doen, hij bekijkt vooral meisjes met Cocorosie-snorren, door spiegels en ramen. Hij wordt zelf geproefd als goede wijn. De artiest als tolerante eikel. 'I love you. To death.'

Ludo, Monday, 14 May 2018 06:50 (one week ago) Permalink

蜘蛛巣城
Zoals Shakespeare al zei: "Bitches ain't shit." Kurosawa verplaatst het meest zwartgallige stuk van Bill naar Japan waar Mifune als een slechterik uit Suske & Wiske mag brullen terwijl zijn Lady opzichtig de ambities opstookt. Dat is altijd een beetje een probleem met MacBeth: wat een kortzichtige sukkel. Snapt ook niet dat orakels er altijd zijn om je een loer te leggen. Dus terecht dat hij dood gaat. Hoe dan ook Kurosawa weet het mooi te verpakken, alles ziet er piekfijn uit, hij lijkt steeds in te houden en in te houden en dan op het laatst een puike geweldsexplosie. Zeer leerzaam voor de moderne filmer. Optimaal gebruik van mist ook. Eigenlijk viel het persoonlijke kwartje pas op het laatst tijdens de pessimistisch afsluiting. Waarom in post-WOII Japan MacBeth maken? Een afrekening met het Japanse fascisme lijkt mij. In dat geval: mooi gedaan.

OMC, Tuesday, 15 May 2018 21:29 (one week ago) Permalink

ahh Throne of Blood (ik gokte Ran). 1 van die films, of beide? barst ook van het rood. (Zal Ran wel zijn geweest, aangezien ToB zwart-wit is :P :P)

Swing Girls
'I'm not wearing Kubo gynaecology on my back.' Ze stapelen uniform op uniform in deze ultra-cutesie real world manga-film. Een stel meisjes verruilt de kostschoolrok voor het outfit van een brassband. Alles is beter dan bijles-verveling in de zomerhitte. Op een Japanse highschool heeft zo'n Studio Sport-combo uiteraard maar één taak. Het 'basuball' team naar grote hoogte stuwen! Alle goede dingen des levens komen hier dus binnen 1,2,3,4,5 tellen bijeen, en dat na een ongelukje. (Alternatieve titel: Sushi in the Sun) Pittoreske bergtreintjes met slechts twee wagons gaan gewoon niet hard genoeg. Binnen het genre doet de film verder weinig nieuws. Wie Rock and Roll Highschool zag, kent de grapjes. Versierde versterkers en atonale exercities, tot het eindelijk klikt als een metronoom. De wanhopige bandleider doet een aardige ICP Orchestra versie van de Vooienmars op de piano, terwijl zijn 'kroost' elkaar vlooit. Helaas ontbreekt de melancholie van The Band's Visit of Linda Linda Linda. Een prachtkans richting eenzaamheid met een rivier ertussen wordt gemist. Geen diepzinnig gesip dus, maar wel genoeg liefde voor de gewone gekkigheid van de middelbare. En net toen ik me afvroeg of het snor zat met het intrinsieke jazz-gehalte verschijnt de snobby jazzcat. Hard bop for life. Laat de wimpies de wimpies. 'We decided to form a folk duo.'

Freaks
'The bearded lady's baby is born!' Het kon niet beter qua timing. Zo vlak na het Eurovisie Songfestival, met 'de zingende kip', en de avonturen van een doorgedraaide cliniclown, kwam de beroemdste exploitatiefilm als geroepen. Freaks (en de fascinatie ervoor) zijn van alle tijden. Toch valt het op hoe modern Browning's classic voelt. Zou dat nou komen omdat we tegenwoordig op tv (en in nog nieuwere media) altijd al een parade van mismaakten zien? Ik denk het niet. Dit is gewoon klasbakkencinema. Ik hoop dat er een dvd bestaat met een commentary track van Werner Herzog. Er zit genoeg Duits in de film. Auch Zwergen zijn hier klein angefangen (und gebleben). Hun moeizame romance behoort tot 'het zoet' van de film. 'I want no orders from a woman!' De beste scenes verruilen dit melodrama van kleine mensen voor het surreële avontuur. Ik stelde me Bunuel en Freud samen in de bios voor, genietend van Schlietzie, een van de meest akelig fotogenieke mensen ooit door de camera 'gevangen'. Al schrijvend lijkt de film zo wellicht een associatie-spel, maar vergis je niet. Het scenario – afgemeten als een boze dwerg – schrijdt zonder ook maar een moment iets te mankeren van hoogtepunt naar aandoenlijk dieptepunt. Elke scene een wereld van vrouwenhaat en vertier an sich. Geweldige mensen. 'She was once a beautiful woman.'

Ludo, Thursday, 17 May 2018 06:54 (five days ago) Permalink

Ja, Ran associeer ook altijd met heel veel rood. :) Die ander dus. Las nog dat Kurosawa echt boogschutters net naast Mifune liet schieten tijdens die laatste scènes, dan krijg je wel goed opgefokt acteerwerk. :)

Wat ik stiekem toch jammer vond van Swing Girls is dat de tipgever niet anoniem blijft (even spieken of ik dat niet al had gezegd :)

OMC, Thursday, 17 May 2018 07:17 (five days ago) Permalink

lol @ echte bogen

ja dat was ook mooi geweest, de twists waren ok, maar op bizarre wijze kwamen ze allemaal op hun brave pootjes terecht aan t end.

in hun slechte fase klinken ze wel als Maher Shalal Hash Baz, ultieme leipe Japanse pop met blazertjes.

Ludo, Thursday, 17 May 2018 12:30 (five days ago) Permalink

Demonlover
Whoa, waarom kom ik hier nu pas achter? Assayas in 2002 op de weirdo cyberpunk-toer, Gibson als Griekse tragedie. Bedrijfsspionage over kinky manga's, Videodrome iz real on teh interwebz, trashy Gina Gershon, Chloë Sevigny spreekt Frans en speelt naakt games, Connie Nielsen is onmenselijk mooi, NEU bij de begintitels, Sepultura op tv! Zo'n kille, nare "het zou er toch niet echt zo aan toe gaan?" film. Maar helaas niet zonder problemen, het eerste deel in Tokio is echt fenomenaal maar het loopt, ondanks de fijne draai, niet helemaal lekker op momenten en terug in Parijs vervliegt het momentum wat. Ergens vond ik de laatste woordeloze 10 minuten wel gewaagd maar ook "meh, autoachtervolging". Ik ben in de war, maar sciencefiction zou veel meer dit soort gebieden moeten ontginnen.

OMC, Friday, 18 May 2018 21:11 (four days ago) Permalink

生きる
Nog een film die ik jarenlang had uitgesteld. Ik vermoede iets teveel feel-good "life's a box of chocolates" in de omschrijving. Fout. Kurosowa pakt verhaaltechnisch lekker uit met een ambitieuze structuur waarin de oude bureaucraat halverwege opeens echt dood is en de begrafenis een spannend duel wordt over de ware betekenis van de man. Niemand wordt uiteindelijk gespaard zelfs niet zijn collega die het als eerste voor hem opneemt en als een Petrus zich uiteindelijk neerlegt bij de bureaucratische machine. Petrus? Yep, ik kreeg flink wat christelijk-existentialistische vibes bij deze neergang vol naastenliefde en verraad. Ondertussen spaart Kurosawa de Japanse mores niet. Takashi Shimura, prachtig hoofd altijd met die melancholische pretoogjes.

OMC, Saturday, 19 May 2018 21:29 (three days ago) Permalink

eindelijk! wel Kurosawa op zijn meest zoetst denk ik. (let wel zeker top 3 Kurosawa films voor mij, Stray Dog en hmm, ok top 2 dan)

Demonlover ga ik noteren.

Ludo, Sunday, 20 May 2018 12:47 (two days ago) Permalink

Kurosawa op zijn zoetst is nog best depri. :) Ik besef opeens dat dit pas de eerste niet-historische Kurosawa was voor mij. Zou moeten doorpakken, maar er is teveel te zien voor een side-project. Top 3 Kurosawa is nog gedeeltelijk open, al staan de eerste twee (De 7, Rashomon) voor altijd vast als 'Bohemian Rhapsody' in de top-2000.

OMC, Sunday, 20 May 2018 16:30 (two days ago) Permalink

:) hij heeft ook een Dosto-adaptatie, leerde ik vandaag. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Idiot_(1951_film)

Ludo, Sunday, 20 May 2018 19:22 (two days ago) Permalink

Ja, ik vond de Fjodor vibes al vrij sterk aanwezig in Ikiru. Nou ja toch maar even op Netflix kijken of Stray Dog er nog op staat.

OMC, Sunday, 20 May 2018 20:31 (two days ago) Permalink

Spider
'She had no more silk left.' Nu alleen Cricket nog in de insecten-trilogie van Cronenberg. De overdadige suiker in de koffie kan wellicht als terugkerend citaat fungeren. Toch is Spider een a-typische film voor de Canadees. Lekker literair en met een rustige arthouse-pas, schrijdt de thriller statig voort. Geen uitzinnige Repulsion-taferelen – of Kafkaëske toestanden – waar ik aanvankelijk nog op rekende. Een stamelende, meestal onverstaanbare man gaat 'begeleid wonen'. 'Your room Mr. Clegg.' Ralph Fiennes bewaart zijn belangrijkste bezittingen in een sok, en verbergt het kriebelige notitieboekje der gekken onder het laminaat. Luiken achter luiken sluiten hem ook teruggekeerd in de donkere wereld, op in zichzelf. Langzaam maar zeker gaat de kijker mee in het hoofd van dit 'curious character'. We zien the present inside the past. Fiennes staat erbij, en kijkt naar zijn verleden. Een truc waar ik nooit genoeg van krijg. Tijdens flashbacks ontspint zich het trauma op Sirkiaanse wijze. The flesh back. The family romance of neurotics. In bruine tinten doet Cronenberg zijn beste Terrence Davies. Een duistere hersenpan sluit zich. (Ook Spider begint met een hymne). De puzzelstukjes worden bijeengeveegd. Een strijkkwartet raakt de gevoelige punten. Lichaam, geest, gezin, en gekte. Oren, ogen, puntje van je stoel. 'His head was stuck.'

Popeye
'I need me vitamins.' Een live-action versie van een tekenfilm, het intrigeert, maar voelt toch verkeerd. Van het neppe naar het nep-echte. Zulke dubbele illusies doen wazig zien. Popeye heeft nochtans alles om mijn favoriete imaginaire film te zijn. Regie: Altman, Olijfje: Shelley Duvall, muziek: Harry Nilsson! Ik stelde me een depressieve avant-garde adaptatie voor, met honderd stemmen door elkaar. Everybody's Talkin'. Maar helaas. Popeye: Robin Williams. En hij heeft een flink handje van dit soort flops. (Denkend aan Hook.) Eventjes lijkt het allemaal nog goed te komen. Popeye arriveert in het fraaie Sweet Sweethaven – de set decorator verdient alle complimenten – en dwaalt door Vine Street. (De muziek klinkt ook aardig Van Dyke Parksig.) Maar dan al begint het stemmetje van Williams te ergeren. Net zoals diens eindeloze 'gedachtewolkjes'. (Popeye praat nogal veel tegen zichzelf.) Dit zal allemaal wel 'kloppen' in de geest der strip, maar werken doet het gematerialiseerd niet. Lange tijd blijft het plot merkwaardig zelfs saai, terwijl de slechte grappen ook te schetsmatig zijn voor een klare, melancholische lijn. De strongman met zijn vadercomplex dobbert mee op 'the dinghy of life'. Pas aan het eind gaat de pijp eindelijk uit de muil voor wat spinazie (prompt gevolgd door een continuïteitsfoutje). 'Your intentions were good.'

Ludo, Monday, 21 May 2018 06:50 (yesterday) Permalink

Maar helaas. Popeye: Robin Williams.

LOL.

Sowieso ging ik hierna een in mijn geheugen graven, en eigelijk was die hele Popeye nooit echt leuk.

OMC, Monday, 21 May 2018 07:57 (yesterday) Permalink

Inderdaad. het leek ondanks (ondanks de spierbundels) altijd al wat eendimensionaal. Prachtige review op Letterboxd: [in parafrase] Altman only made this on the advice of his therapist.

*bruggetje*

zag dat je GGZ-drama Spider niks vond! ik vond 'm niet erg Cronenberg, maar als arthouse-mindfuck toch prima.

Ludo, Monday, 21 May 2018 10:51 (yesterday) Permalink

Ik kan het tussen alle Spider Rico's lastig terugvinden. :) Maar inderdaad, hoe verder Cronenberg van zijn klassieke body horror beweegt, hoe problematischer, over het algemeen. Was wel knap gedaan enzo met de shots van die gashouder(?) en het yukkie onvergetelijke shot van dat weggooien van sperma in het kanaal maar toch mweh (Ralph Fiennes hè? Word ik ook nooit heel enthousiast van.)

OMC, Monday, 21 May 2018 11:22 (yesterday) Permalink

ahh ja toch nog aardig wat correcte herinneringen. a real British tart with real British sperm in her hand.

Ludo, Monday, 21 May 2018 17:05 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.