Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed

Het is misschien vloeken in de kerk, maar is het een idee voor de vaste bezoekers van het oude filmforum om (tijdelijk?) collectief over te stappen naar een ander (bestaand) filmforum? Mijn suggestie: het forum van Cinema.nl. Dan kapen we daar onze eigen plek op een forum waar anders toch helemaal niets gebeurt, met als voordeel dat we zeer zeker nieuwe filmfreaks gaan tegenkomen die zinvolle bijdragen kunnen leveren.

Een ander filmforum kan natuurlijk ook. Suggesties zijn welkom.

Vido Liber, Tuesday, 19 June 2007 13:14 (eleven years ago) Permalink

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (eleven years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (eleven years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (eleven years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (eleven years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (eleven years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (eleven years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (eleven years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (eleven years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (eleven years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (eleven years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (eleven years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (eleven years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

Hij is van 2017.

Blaka Skapoe, Wednesday, 19 September 2018 14:55 (one month ago) Permalink

November (2017)
16 | 1h 55min | Drama, Fantasy, Horror | 24 May 2018 (Netherlands)

2018! Nou ja, soort vnan. ik bedoel dat ie dus wel dit jaar op FilmTotaal zal zijn gerecenseerd, waaruit ik ergens de komende weken wel eens een najaarsprogramma (inclusief November) zal samenstellen.

Ludo, Wednesday, 19 September 2018 15:29 (one month ago) Permalink

It Comes at Night
De ware Amerikaanse Droom: rampspoed en je dan lekker terugtrekken in de bossen om te survivalen met je pick-up, je baard en je geweren. Daar speelt deze ambienthorror prima op in. En ik ging er ook lange tijd in mee. Alle genreclichés van een "mogelijke" zombiefilm zijn weggelaten en vervangen door nieuwe, onwennige routines met een flinke scheut tienergeilheid die wat mij betreft veel meer het plot had mogen sturen (de mooiste scène hint naar die parallelle film in mijn hoofd.) Een indringer blijkt te kunnen overtuigen met een eigen familie die intrekt, even lijkt het gezellig te worden maar de paranoia van pa (papaparanoia, whoa) kan niet worden gedoofd en zo kabbelt eigenlijk alles naar een onvermijdelijk einde dat me helemaal niks deed.

OMC, Friday, 21 September 2018 21:06 (one month ago) Permalink

The Cabin in the Woods
Dit is nu een typisch 21ste eeuwse film (of ten minste een bepaalde soort) en wel om deze twee redenen: a. opgebouwd uit citaten b. essentiële rol voor realiteitstwijfel. Joss Whedon heeft ongeveer oneindig krediet vanwege Buffy the Vampire Slayer al gaat hij er sindsdien wel kwistig mee overweg. Whedon schreef deze horrorpuzzel met een wat teleurstellende citeerdrift waarbij hij hoopte dat de extra paranoialaag hem zou redden. Het zit allemaal zo slimmig in elkaar als een Scoooby Doo vs Evil Dead mashup maar er is een onoverkomelijk probleem: Evil Dead was ooit doodeng, bij The Cabin in the Woods zit je hoogstens te raden wat de plottwists zullen zijn.

OMC, Saturday, 22 September 2018 20:32 (one month ago) Permalink

2x eens. (nou ja, 1x voor zo'n 74.3 procent en een keer voor 100%)

lol @ Scoooobydoo.

Ludo, Sunday, 23 September 2018 06:46 (one month ago) Permalink

oh nee! ben niet wakker. gheheh.

verklaarbaar uit die onwaarschijnlijk generieke titel wel van It Comes at Night wel. (37% eens)

Ludo, Sunday, 23 September 2018 06:50 (one month ago) Permalink

(37% eens)

LOL. Je lijkt wel Pitchfork.

OMC, Sunday, 23 September 2018 08:16 (one month ago) Permalink

eindelijk hip!

Ludo, Sunday, 23 September 2018 10:47 (one month ago) Permalink

La carne
Voluptueuze dame zonder vaste woon- of verblijfplaats wil verward kunstenaar repareren (Kate Bush' This Woman's Work leek mij een flinke hint in die richting), maar helaas, de man is reddeloos verloren. Beetje vreemde film maar zeker niet vervelend.

Tulpa – Perdizioni mortali
Zakenvrouw met s/m-hobby raakt verstrikt in een ingewikkeld spel waarbij velen het leven laten en evenzoveel red herrings worden gepresenteerd. Er valt op deze neo-giallo uit begin jaren negentig echt wel wat aan te merken maar op welke giallo niet? De kills zijn behoorlijk gnarly en net zo nep als de meeste borsten. Leuk spel met genre-cliché's en de supernatural gekoppeld aan een uitstekend gevoel voor stijl en dito soundtrack.

Blaka Skapoe, Monday, 24 September 2018 13:09 (four weeks ago) Permalink

哀しみのベラドンナ
Beter bekend als de cultanimatie Belladonna of Sadness. Uit 1973 en echt in die trippy/naïeve waterverf stijl getekend. Duurt even voordat hij op gang komt maar wanneer de getormenteerde schoonheid haar ziel verkoopt aan een fallisch duiveltje (zou ik ook doen met zo'n domme boer als echtgenoot) wordt het steeds beter. Japanners kunnen als geen andere de psychedelische gitaarjam hanteren en wanneer het hier losgaat na een lange Gainsbourg/Air-aanloop, gaat het ook echt visueel los met een surrealistisch/geilig spervuur waar je u tegen zegt. Qua verhaal word je een beetje aan je lot overgelaten en moet je zelf wat sprookjes met elkaar verbinden maar als visueel/muzikaal spektakel met feministische twist is het vrij uniek. En er is nog meer van Eiichi Yamamoto!

OMC, Thursday, 27 September 2018 20:43 (three weeks ago) Permalink

ghehe ik las Tulipani daar effe o_O

benieuwd naar die Japanse film wel.

En Ferreri zou ik eigenlijk eens een projectje van moeten maken.

Ludo, Friday, 28 September 2018 06:34 (three weeks ago) Permalink

Taeter City
Beetje mix van Tetsuo met de gore van die modernere Japanse splatter van meestal jonge meisjes met grote borsten. Murw geslagen wordt je, door de uit elkaar spattende hoofden en andere gorigheid gecombineerd met futuristische, videoclip-achtige effecten. Niet veel soeps maar wel enig respect voor de prestaties op wat mij een shoestring budget lijkt.

Macabre
Een uitstekende gothic horrorfilm, niet zozeer door het plot maar wel voor de sfeer, maar ik was eigenlijk van plan een film met dezelfde titel uit 1980 te gaan kijken.

Il miele del diavolo
Net als in Macabre wordt een dokter verantwoordelijk gehouden voor de dood van een geliefde en de dame neemt wreed wraak. Vrij bizarre erotische film van zombie-meester Fulci, zeker de doordraaiende Jessica, het beruchte saxofoonshot en haar pleasure trail zijn al de moeite waard.

KISS Meets the Phantom of the Park
KISS-vehikel en ik ben geen KISS-fan en ook niet geworden. Toch ook niet zo slecht als ik verwacht had met zeker een paar amusante scenes.

John Dies at the End
Totale onzin die gigantisch kan ontsporen maar hier is het allemaal met genoeg fantasie en humor gedaan om toch een lekker avondje popcornvermaak aan over te houden.

Mario Bava: Maestro of the Macabre
Matige documentaire over een interessante man. De oude foto’s zijn fascinerend: de pretletter verandert in een meer droefgeestige man na ziekte.

The House on Sorority Row
Een opzichtige vergezochte plot device en tegenvallend einde daargelaten een redelijk serieus te nemen slasher door hogere production values en minder idioterie dan we gewend zijn in dit soort films.

Blaka Skapoe, Friday, 28 September 2018 16:49 (three weeks ago) Permalink

Kollektivet
Een commune in de jaren zeventig, dan weet je dat het mis moet gaan. Gaat het ook maar net iets anders (toch potentieel voor een soort Deense Schatjes) dan ik verwachtte. Het probleem begint namelijk al vrij snel als de "hoofdbewoner", een ontzettende zak hooi, een affaire begint met een studente en zijn vrouw toch het ideaal van de commune wil voortzetten. Dat eindigt wrang voor haar. Het overkoepelende verhaal van de commune is eigenlijk niet zo goed, elke bewoner is ook net-niet superirritant zodat echt vuurwerk uitblijft. Maar er is wel een laag van onuitgesproken psychologische problemen en interacties die echt wel goed is gedaan en geacteerd (met name door Trine Dyrholm waar de film sowieso om draait). Maar het is vooral een soufflé die nooit echt wil rijzen, al moest ik wel lachen om het lot van het vroegtijdig geile 9-jarige ettertje.

OMC, Friday, 28 September 2018 20:48 (three weeks ago) Permalink

maar ik was eigenlijk van plan een film met dezelfde titel uit 1980 te gaan kijken.

happened to me bruh.

heb je deze gezien trouwens? las er gister over (nou ja over Cenci, bij E. du Perron) https://www.imdb.com/title/tt0064073/

Ludo, Saturday, 29 September 2018 06:59 (three weeks ago) Permalink

Nope, niet gezien.

Macabre
Die van 1980 dus. Idioot plot en nog idiotere ontknoping (niveau Pieces) maar overall ook wel door die gekte een leuke horrorfilm, if you're into that kind of thing.

La setta
Ook behoorlijk bizar allemaal maar wel leuke early nineties horror, maar does outstay its welcome.

Blaka Skapoe, Sunday, 30 September 2018 13:19 (three weeks ago) Permalink

ik doe ook weer mee.

Call Me by Your Name
'Have I spoken out of turn?' Smaakvol aan de gang, met wereldcinema over mooie mensen. Ivory (ervaringsdeskundige in velerlei opzichten) produceerde en schreef het scenario, Guadagnino regisseerde. Van laatstgenoemde zijn we wringender gewend, maar hier blijft alles loom. Het wordt nooit een Louis Malle-prent. Voor de liedjes vroeg men fluisteraar Sufjan Stevens, die ook wel eens uit de kast zou mogen komen. Of wil hij het soms nog beter timen, dit leek toch dé kans. In Call Me By Your Name durft een puber de dingen wél bij hun naam te noemen. Zijn omgeving zwijmelt liever bij gebronsde beelden. Het verleden ligt diep in de zee te roesten, totdat de wetenschap het (te laat) opvist. Een Oud-Griekse relatie wordt al sedert die antieke beeldentijd geaccepteerd. Ging deze film over een vrouwelijke tiener aanpappend met een promovendus van pa, dan waren er vast minder Oscar-nominaties uitgedeeld. Nu zien we, mannen onder elkaar poedelend bij een Tarkovsky-badje, een sappige perzik als nieuwe American Pie, en om de arthousekijkers tevreden te stellen nog wat referenties aan Heraclitus en Heidegger. Maar die beseften, 'words are few devices'. The Psychedelic Furs stelen de show, en laten Sufjan in zijn kamertje achter. Een mouwloos mannenshirt maakt het statement. Speeches van pa overbodig. 'Andiamo Americano.'

The Rider
'Hardest I've ever been slammed before.' Breaking the horse, breaking the man. The Rider loopt net als The Wrestler op zijn laatste benen. Pillen houden hem na een crash overeind. Eén verschil. The Rider is nog een jonge kerel. Hij zou nog een ander spoor kunnen nemen. Maar kan hij dat wel? Zijn achterhoofd met een lange rij hechtingen als een riem van geweerpatronen, lijkt symbolisch. Koppig en keihard. Paarden, zo luidt mijn theorie, zijn eigenlijk niet geschikt voor menselijk contact. (In tegenstelling tot, zeg, katten en honden). Heck, een deel van de rodeo appeal is erop gebaseerd dat het nerveuze paard de mens helemaal niet in zijn zadel wil houden. Daarom zijn het wel de ideale beesten voor een lone wolf-hoofdpersoon die zich eigenlijk geen andere vrienden wenst dan die rodeo-lui. Van de krukkige dialogen moet de film het niet hebben, goed wordt het wanneer we de jongen volgen tijdens momenten van eenzame pijn. Soms mentaal – lullige American Jobs in de supermarkt – vaker fysiek. Zijn hand-icap benam me elke keer de adem. Die wond is helemaal kapot metaforisch. Het lichaam houdt zich vast aan wat de geest zal moeten loslaten. Rank Riders Anthem wordt ruisambient. Een basale strijd, vertolkt door eenvoudige zielen, want de aftiteling leert, iedereen speelde zichzelf. 'I couldn't imagine doing anything else.'

Ludo, Thursday, 4 October 2018 06:53 (two weeks ago) Permalink

攻殻機動隊 STAND ALONE COMPLEX Solid State Society
Ghost in the Shell kreeg begin jaren 2000 een vervolg als televisieserie die in tegenstelling tot wat je verwacht van ongekende kwaliteit was. De film (en manga) werden hierdoor een eerste aanzet tot misschien wel het ultieme cyberpunkverhaal. De twee series werden tot een bevredigend einde gebracht waarna volgens de traditie toch nog een film moest worden gemaakt. Die is overigens niet slecht. De futuristische esthetiek is weer piekfijn uitgedacht, dit komt grotendeels over als een geloofwaardige toekomst. Japanse SF en anime is ook al een aantal decennia een voorloper wat betreft het thema vergrijzing en technologie dat hier een rol speelt. Maar uiteindelijk boeit het verhaal minder dan het grootse in- en uitzoomen van de serie en is er geen tijd voor vragen over media, bewustzijn, seksualiteit. Wel wat fan-service hier en daar, maar dat wil je niet herkennen.

OMC, Friday, 5 October 2018 20:15 (two weeks ago) Permalink

ももへの手紙
Je hebt tegenwoordig het Camera Japan festival en ik ga van te voren ten onder aan keuzestress. Zondag toch nog snel naar deze anime gegaan (uit 2011 alweer?!) die zowaar op de kijklijst stond. Als ik het goed begrijp het werk van wat ex-Ghibli figuren en gemaakt voor de productiemaatschappij van Ghost in the Shell (toevalll, ik zweer het). Dus de animatie is piekfijn in orde. Beginscène van een veerboot die moeder en dochter naar een eiland brengt voor een nieuwe leven zet de sfeer geweldig neer. Het verhaal is prima, maar ik heb het eerder gezien: omgaan met verlies, familie en een vleugje bovennatuurlijke krachten. Het wordt nog even spannend door een storm waarvoor een typische Miyazaki-oplossing wordt gevonden. Ik noem de man nu toch, hij had denk ik voor meer balans in het verhaal gezorgd en de confuciaanse sentimentaliteit flink teruggebracht. Desalniettemin, een mooie film.

OMC, Sunday, 7 October 2018 18:33 (two weeks ago) Permalink

een veerboot

ahh ook een vorm van die Japanse specialiteit, OV, natuurlijk.

zeer cool dat het bestaat, dat Camera Japan festival :-)

The Florida Project
'Freshies at the future!' De locatie is hier het halve werk. En iedereen wist het, gezien de titel. De 'slums' van Florida, in de schaduw van Disneyland, kleuren pimpelpaars of knalroze. Het lijkt van die typische social work opfleurderij. Albanese oplossingen. We geven de boel een vrolijk likje verf en dan... verandert er niets. Polly Pocket meets a white trash heart. De film volgt vooral, en wellicht zelfs iets teveel, de kids van het motel. (Want dat is Fort Paars met al die permanente bewoners officieel nog altijd.) De rauwe straatratjes dartelen langs de gift shops met Disney-troep, slopen panden, en delen ijsjes, voor nog een extra shotje sugar rush. 'What are you breaking? The Wall!' Willem Defoe speelt de 'complexbeheerder', en lijkt geen leven buiten het pand te hebben. Hij is helemaal in tune met de mensen. De lampen gaan aan wanneer hij een siggie aansteekt. Voor het kernverhaal staat een van de kids garant, samen met haar blauwharige (doh) moeder. De twee leven hun American Honey-leven to the Pepsi max leven, met grote waffles – maar lang kan dat niet goed gaan. Steeds vaker moet het meisje apart zitten. Badeenzaamheid. Regisseur Baker heeft de touwtjes van zijn kermis stevig in handen, en brengt de fraaie film naar het enige mogelijke sprookjeseinde. Hartverscheurend. 'I can always tell when adults are about to cry.'

Closeness
'Zijn we niet overal te gast?' Het joodse volk gaat over grenzen heen, zo lang het nog gaat, kan, en mag van de traditie. Closeness speelt meteen een sereen spel. Een dochter lijkt een zoon, een broer gedraagt zich als haar geliefde. Alles wordt diffuus in Kabardino. Ik had 'r nog nooit van gehoord, maar het Russische rijk strekt zich óók grenzeloos ver uit. Op de Caucasus leeft een kleine joodse gemeenschap. Ze zitten (en trouwen) claustrofobisch dicht bij elkaar, en zetten elkaar trouwens ook af, wanneer het zo uitkomt. Een tomboy – smal als een wielrenner – is de klos wanneer haar broer ontvoert wordt, Er moet (los)geld worden ingezameld. De plottwist brengt wat genrefilm-melodrama. Het scenario is op zijn mooist als Malamud-achtig kort verhaal. Gesjouw in achterkamertjes, Snickers om the smikkelen op een snikkel-plek. En natuurlijk de 'goj'. Met haar eerste liefde ontdekt het meisje het Kabardische leven. Snuff movies van Tsjetsjeense toestanden. Een bak ellende op een kruispunt van drie religies, nee, vier, wanneer je het communisme meerekent. Een intersectionele matrix om moedeloos van te worden. De tv sneeuwt ellende en de föhn zoemt white noise. Nineties Rusland, dat is een dystopische sci-fi. Hier gevangen in opvallend warme kleuren. Met galgenhumor en leeuwenmoed. 'Bloos ik nog?'

Ludo, Monday, 8 October 2018 06:54 (two weeks ago) Permalink

La morte cammina con i tacchi alti (Death Walks on High Heels)
Zo'n prachtige giallo-titel waar de film helaas can't live up to. Het is een soort Tatort/Derrick-achtige film met op zich wat aardige plottwists, twee fraaie stripscenes en de soundtrack van wijlen Stelvio Cipriani.

Rocktober Blood
Een slasher rond een metal/rockband. Lekker over the top (de zang in de openingsscene zet de toon). Lekker smakeloos en daardoor eens stuk leuker dan die Kissfilm.

Twilight Of The Ice Nymphs
M'n eerste Guy Maddin maar ik geloof niet heel representatief. Ik kon hier niet veel mee ondanks de mooie plaatjes, die me het gevoel geven dat herbekijken geen kwaad kan. Na een paar andere Maddins.

Due occhi diabolici (Two Evil Eyes)
Door deze geweldige primer nieuwsgierig geworden naar deze Romero/Argento-tweeluik naar verhalen van Edgar Allan Poe. Romero's deel is uitstekend, van Argento verwacht je wellicht wat meer (al heeft ie echt wel een paar snoozers op z'n naam). Maar zeker geen straf, met Harvey Keitel en zwarte katten.

Superfly
Spelt disaster natuurlijk maar ik vond het alleszins meevallen. Bedoel, het originelen getuigt ook niet echt van goede smaak, dus als je overmatig geweld en sexy dames noodzakelijkerwijs problematisch vindt is het helemaal geen onaardige moderne genrefilm.

The Deuce
Geloofwaardige seventies sleaze in de tweede serie. Ik heb documentaires over de porno-industrie gezien met minder geloofwaardige karakters. De kwaliteit die ik van de maker van The Wire, Tremé en Show Me A Hero verwacht.

Blaka Skapoe, Monday, 8 October 2018 11:40 (two weeks ago) Permalink

niet noodzakelijkerwijs problematisch …

Blaka Skapoe, Monday, 8 October 2018 11:41 (two weeks ago) Permalink

Due occhi diabolici: ja,ja...met die paal, toch? ;)

OMC, Monday, 8 October 2018 11:55 (two weeks ago) Permalink

Die ja. :)

Blaka Skapoe, Monday, 8 October 2018 12:42 (two weeks ago) Permalink

echte kenners.

Ludo, Tuesday, 9 October 2018 06:53 (two weeks ago) Permalink

:) Is mij altijd bijgebleven omdat ik hem tijdens een Weekend of Terror (1990?) heb gezien en er achterkwam dat er eigenlijk twee horrorliefhebbers zijn: de intellectuelen en de boeren. Die laatste vervelen zich tijdens een film totdat bloed rijkelijk vloeit en ledematen rondvliegen. Dat weet je omdat ze dan losgaan met hun meegenomen toeter. Die klonk dan ook bij de paalscène.

OMC, Tuesday, 9 October 2018 07:00 (two weeks ago) Permalink

ha! zit ook een scriptie in. of zo. :D

die primer, MB, wat was dat eerst dan voor de mash-up (ik ben nog niet wakker).

Ludo, Tuesday, 9 October 2018 07:01 (two weeks ago) Permalink

Het is een Key & Peele-sketch waarin Peele (regisseur van Get Out btw) Obama als een eckte eckte brother neerzet.

Blaka Skapoe, Tuesday, 9 October 2018 19:43 (two weeks ago) Permalink

ahhhh! :-)

Ludo, Wednesday, 10 October 2018 06:41 (one week ago) Permalink

(ik had uberhaupt niet door dat het een sketch was, au for me)

Ludo, Wednesday, 10 October 2018 06:41 (one week ago) Permalink

The Kings of Summers
Zeer vermakelijk, beetje nerdy, Amerikaans tienerdrama doet heel veel goed. De personages bijvoorbeeld en dan met name de twee main bro's (de derde is wel heel excentriek doch een fijne sidekick), heel goed een bepaald soort zoekende tienerjongen neergezet. Beide figuren hebben het met hun ouder(s) gehad en besluiten om in het bos te gaan wonen. Lukt ze zowaar om een goede hut neer te zetten. Het echte leven vangt aan. Lekker gefilmd en aangevuld met fijne Malick Jr. natuurbeelden. De betere indie op de achtergrond en zowaar The Orb vs Lee 'Scratch' Perry. Zo kabbelt het vrolijk naar het onvermijdelijke conflict wanneer een lieftallig vrouwspersoon op bezoek komt. Daarna verloor ik wel een beetje mijn aandacht maar het is ook niet heel desastreus, wellicht iets teveel volgens de regels van het spel terwijl er vast iets "vrijers" mogelijk was geweest.

OMC, Wednesday, 10 October 2018 22:14 (one week ago) Permalink

The Kings of Summer, enkelvoud trouwens.

OMC, Wednesday, 10 October 2018 22:15 (one week ago) Permalink

ahh dat klinkt as my kindamovie.

The Shape of Water
'Nobody's coming to the theatre, huh?' Zoetjes en retro dartelt Del Toro door een volwassen sprookjesland. Met Desplat als de nieuwe Tiersen lijkt het productieteam vooral de wereld van Caro et Jeunet op te willen roepen. The Shape of Water is een warm bad, of, voor de kritische kijker, een onderwaterbevalling. De sterke Sally Hawkins woont boven het Orpheum, een bioscoop waar niemand komt. Zelf kijkt ze met haar buurman ook vooral tv. Spreken kan ze niet. Net als Ariel de Zeemeermin moet de 'mute' metaforisch gesproken haar stem zien te vinden, en dat kan natuurlijk alleen via de Ander. De wekker gaat, haar solo-eisprong wordt een zij-sprong. Daar verschijnt een mythologische god, en tentakelporno beest. Het gros van zulke gory details lijkt vooral aanwezig om Del Toro (zichzelf) te vermaken. Maar de seks is best gewaagd, voor een Hollywood-productie. Enkel een satyr-erectie ontbreekt, al hadden de fallische waterleidingen het nog zo aangekondigd. Ik dacht, mevrouw zal spreken wanneer ze ontmaagd wordt. Helaas. Andere, standaard-actie volgt, met een snoepjesmalende Shannon. Men proeft van elk hip moraaltje. Gender, race, homoseksualiteit en... dat gaat groot worden: Geriatrie. Zo diep als de makers hier denken te zitten, gaat het niet. Fijn formulevermaak, dat wel. Phonesex home? 'You were speaking Russian, Bob.'

Sweet Country
'What is man that thou art mindful of him?' In reine komen met het modderige verleden, het zal ook Australië wel nooit lukken. Hooguit wordt het koloniale verleden vergeten – opgezogen als een boiled lollie, net zoals weinigen in Nederland nog aan Nederlands-Indië denken. Sweet Country brengt het typische koloniale verhaal, met toch altijd weer die classic Conrad vibes. Lonely whites in a vastly 'wildness'. Handenvol malickiaanse flashback-cuts profeteren premonities. Echo's wensen en schaduwen. Die flitsen werken goed, als een filmische Faulkner. (Het stukje splitscreen doet ook aan de As I Lay Dying-adaptatie van Franco denken). De whitefellas rommelen, de aboriginals ondergaan. Net toen ik ging denken: is er eigenlijk wel eens een film geweest over hun 'Verzetsmoment', lijkt dit 'm te worden. De opstand van jong en oud tegen de achteloos racistische bazen. Vieze Fur wordt weggeblazen! Jammer genoeg switcht de film meteen, en focust op de 'I am the Law'-reactionairen. Het scenario verandert in een wat droge outback western. The Searchers op pad in tribal land. De landschappen zijn van de hand van Rothko, met depri waanzin achter ieder eindeloze horizon. Het probleem blijft dat het zo meer over jagers dan opgejaagden gaat. Er is geen jacht zonder jager, maar er is best een film, lijkt me zo. 'Why did he chain him up?'

Twin Peaks seizoen 2
Muzikaler, grappiger, uitgebreider, maffer, surrealistischer, spannender, maar... ook minder. Zoals wel te verwachten viel. 22 afleveringen, toe maar. Het einde is wel tripmeisterschap, maar al dat gedoe met Andy, Dick en Lucy, en Pippi Langkous met een ooglapje. Treurig bijna. Maar dan is er nog altijd Leland incorporated. (Zo eng.) En major Briggs. De held van serie 2. Zijn dialoog met Bobby vormt eigenlijk al vroeg het hoogtepunt. Wat een man!

Ludo, Thursday, 11 October 2018 06:53 (one week ago) Permalink

November
Veel minder sprookjesachtig dan verwacht, deze fraai geschoten film uit Estland. Eigenlijk hardcore viezig heidendom. Er is wel een kerk waar men braaf komt opdraven maar de hostie spuugt men buiten weer uit voor tweedehands gebruik. Afijn, stemmige zwart-wit fotografie suggereert in het prachtige begin Tarkovski vibes al valt dat uiteindelijk allemaal wel mee, daarvoor blijft het verhaal ook braaf in mythologische schema's hangen van de duivel die je altijd bedondert. Mooie soundtrack laveert tussen hypnotische electronica en Sunn 0))) drones. Intrigerende lelijke en mooie koppen plus een paar originele vondsten zoals de primitieve robots, dode familieleden die een hapje komen eten en de poëtische sneeuwman zouden tot een juichstemming moeten leiden, maar uiteindelijk ben ik gematigd enthousiast omdat ik toch ergens iets miste (moeilijk aan te wijzen wat precies, maar ik voelde afstand.)

OMC, Saturday, 13 October 2018 21:10 (one week ago) Permalink

Eye of the Devil
Fantastisch vormgeven occultisme, in de verte een beetje een gothic versie van Heriditary in verhaal.

I tre volti della paura (Black Sabbath)
Nog meer beeldenpracht van Technicolorbaas Bava. Wurdulak (van Maniac en Phil Anselmo) zal ook wel vernoemd naar deze film. De verhalen een soort volkssprookjes waar je niet van van je stoel zal rollen, maar ze worden geweldig verteld.

Laissez bronzer les cadavres (Let the corpses tan)
Ook een echte visuele stunner. Deze film speelt in broeierige zuiden van Frankrijk en heeft mede door de Leone-achtige close-ups een sterke western vibe. Ondanks alle tips to the hat is het net als L'étrange couleur des larmes de ton corps een behoorlijk origineel geheel geworden. De indrukken blijven hangen waardoor de film na het zien verder groeit en broeit, echt zin om het allemaal nog eens te gaan zien, hopelijk nog eens in een bioscoop.

Necromancy
Meer classic gothic met wat opvallende visual tricks, maar onder de streep wat middelmatig.

Sorry to Bother You
Social commentary verpakt in een zeer fantasierijke comedy. Boodschap is: speel het spelletje mee en de maatschappij heeft gunnings voor je maar je zult nooit echt opgenomen worden, want je moet in hullie fantasiewereld over jou passen. In het geval van de hoofdrolspeler een sterke raciale kwestie maar er zijn wat sublijntjes die het wat breder trekken.

Profumo (Bizarre)
Supersleazy thriller met wat bizarre plottwists zoals de genderswap met de Hans Klok-achtige mooiboy van de hoofdrolspeelster. Maar het gaat vooral ook om de vele keren dat de mooie Florence Guérin uit de kleren kan voor de saxy tiemz.

Murderock - Uccide a passo di danza (Murder-Rock: Dancing Death)
Beatrice Cenci staat op de watchlist maar eerst deze sleazy giallo van Fulci, die ook lijkt aan te haken op de Flash Dance craze, zoals het goede exploitatie betaamt. Veel muziek (van Keith Emerson) en (bijna blote) dans zijn wel een beetje stoorzenders.

Sexy Cat
Een Spaanse giallo die zich afspeelt in de modellenwereld, wat aardige visuals maar verder weinig opzienbarends oplevert.

Blaka Skapoe, Sunday, 14 October 2018 11:49 (one week ago) Permalink

Technicolorbaas Bava

:D

The Third Murder
''Slachtoffers denken dat ze alles kunnen maken tegenwoordig.' Zou Kore-eda elk onderwerp stemmig kunnen maken? De Japanner gooit het hier over een andere boeg. Zijn film begint met een moord, en eindigt met een rechtszaak, de gebruikelijke elementen van een policier. Agenten krijgen we echter nauwelijks te zien, het verhaal veronderstelt dan ook bar-slecht politiewerk. Een stel keuvelende advocaten neemt de speur-rol over. Hun beroepsgroep wordt lekker filmisch getroffen. Alle Hiddema's strak in het pak, alsof ze zich kleden naar de verwante Paul Newman-prent The Verdict. Het zal voor niemand als een verrassing komen dat Kore-eda alsnog family spirit vindt. Vaders en zonen. De micro-situaties worden ditmaal echter doorkruist (belangrijk woord!) door Dostojevski-logica. Hoeveel begrip moet men opbrengen voor een moordenaar? Wat scheidt hem van de massa? Het zijn weinig originele vragen, die gebukt gaan onder christelijke symboliek en enkele cliché-shots. Kore-eda lijkt plots een Europese filmmaker in een Amerikaanse genrefilm. 'We must object the facts.' Hij vindt zichzelf pas terug wanneer advocaat en 'dader' mano a mano elkaar in de ogen kijken. De Rashomon-verwarring slaat toe. Sloom, maar secuur peilen zij het onpeilbare, de 'Oosterse' oplossing. Galant als die pakken. 'Wat bedoel je precies met misschien.'

Ladybird
'Dad, this is more for mom.' Alle pubers zijn onaardig op hun eigen manier. Greta Gerwig, indiedarling par excellence heeft me nog nooit teleurgesteld, en ze doet dat ook nu niet. Voor haar debuut trekt ze naar het examenjaar 2003 – toevallig ook het mijne. (Zoiets zit dan ook nog mee). De verwaande muffin 'Ladybird' (geen quotes!) worstelt met haar kleinestadsleventje. Ze wil meer meemaken dan geruzie met moeder, nadat ze twee minuten eerder nog samen hebben zitten janken om een cassette-audiobook van John Steinbeck. Ons soort mensen! Op de middelbare nonnenschool wordt geschuifeld op Bone Thugs 'n Harmony – 'Six inches for the holy spirit' ertussen – maar Ladybird staat met haar BFF meters verderop aan de zijlijn. Buitenbeentjes in alle opzichten, dus ook nog geen kans gehad om uit die puberteit te komen. Living in the Ghost World, de tussenstaat, of beter nog, het tussenuur. Het is allemaal niet heel moeilijk, en zelfs wat voorspelbaar, maar zo aangenaam. De snelle cuts passen bij de moodswings. De beste daarvan switcht van twee innig zoenende jongens, naar de twee depri jongens-loze elkanders handen vasthoudende meisjes. Dit is de film die een Sufjan Stevens-song had moeten bevatten. Langzaam leert Ladybird haar normale lesjes. Attention is love. Het huisjekruisje kan worden uitgegomd. 'It's given to me, by me.'

Ludo, Monday, 15 October 2018 06:52 (one week ago) Permalink

Three Billboards outside Ebbing, Missouri
'Things have moved on in the South.' Er is een versie denkbaar van deze film, die Roger Ebert op 1, 2, en 3 van zijn jaarlijstje zou zetten. Geen idee wat ie nu had gedaan. Billboards opent nog als een Defoe/Hackman-prent. Southern vibes en racial slurs. We komen Lucas Hedges tegen – de homoseksuele klasgenoot van Lady Bird (je hebt altijd acteurs die er ineens zijn gedurende een filmjaar). De jongen worstelt met zijn woedende moeder. Zij heeft reclameborden neergeplempt, nu dochterlief is verkracht en vermoord. Die drie reclameborden, ze vormen een fijne metafoor voor de staat van Amerika. Protest mag, maar dan wel in commerciële vorm. Geef mij je angst, en ik geef je er zendtijd voor terug. Kaepernick-style. Na een half uur begint op te vallen dat niet alleen de borden plat zijn. Alle personages toeteren als bordkarton met een simpele boodschap! De domme cops, onder leiding van Woody Harrelson, de krankzinnige ex van het hoofdpersonage. Diens Metoo-scharrel. Met hun entree valt het kwartje. We krijgen een persiflage. Een grap vermomt als slachtoffermarathon. En moeder de vrouw... Dat is Frances McDormand zelf. Buitensporig geweld, moralisme en zieke humor gaan hand in hand. Goed in de ebertiaanse betekenis van Het Woord, neen. Een postmodern cop-out, jazeker. Citation needed? 'That doesn't really narrow it down.'

Lean on Pete
'This is Tumbling Through.' Paardennamen vormen een klasse apart. Wie zou ze eigenlijk mogen verzinnen? Hier moet het schrijver Willy Vlautin zijn geweest, die de beestjes lekker metaforisch heeft opgetuigd. Een onbestemde puber-jongen struikelt door een kloteleven. Hij leeft in een 'mannenhuishouden'. Pa is er nooit, of bezig met vriendinnetjes. De jongen zwoegt, weten we vanaf het fraaie ambient city-intro. Net buiten de stad vindt hij een paardenrenbaan, verzamelplek van steunbeugels. De paarden moeten hun rondjes draven aan de draaimolen des levens, en de jongen leert meelopen. Steve Buscemi helpt een handje. De paardentrainer pest zijn jockey, Chloe Sevigny, zoals hij ook zijn paarden 'prikkelt'. De stoer bevlechte Sevigy zorgt voor The Rider-wijsheden. 'There's only so many times you can fall right?' Het drietal oogt al snel als een surrogaat-gezin. Een klein verhaal over binding, en loslaten schemert. De paardenwereld is hard. Hechtingen zijn voor als je gevallen bent. Net toen ik dacht, fijn, een enkelvoudig trauma volstaat, komt er toch nog een tweede bij. Nieuwetijdskind Plummer gaat op avontuur. Ik kon mee, want zoiets hoort bij een paardenfilm. Mooi in zin en gedachten. 'If they ever thought of me, I'd rather them think of me as being okay.' De paardennamen kloppen niet langer. 'Excessive jubilation.'

Ludo, Thursday, 18 October 2018 06:50 (five days ago) Permalink

ik heb zelf die serie met Martin Koolhoven in de rol van Mark Cousins die op vrijdagavond op tv komt nog niet gezien.. Maar vanavond bespreekt hij de NL cultklassieker De Johnsons. (die schijnt in het najaar ook te worden her-uitgebracht in de bios)

voor de liefhebbers, zeg maar. ;-)

Ludo, Friday, 19 October 2018 10:51 (four days ago) Permalink

Ja, ik kijk natuurlijk. Koolhovens politiek of eigen kwaliteit als filmmaker daargelaten is het leuk om hem over genrecinema te horen praten. Het is wel erg uit de losse pols (zo begon ie in de eerste met "Westerns is zoveel meer dan Sergio Leone" om vervolgens vrijwel uitsluitend over Leone te praten) maar het is zeker de moeite. En vanavond is wel echt mijn onderwerp (eurohorror).

Blaka Skapoe, Friday, 19 October 2018 11:13 (four days ago) Permalink

ahh mooi :-)

Ludo, Friday, 19 October 2018 19:53 (four days ago) Permalink

Ik mag die gast op een of andere manier niet.

OMC, Friday, 19 October 2018 20:37 (four days ago) Permalink

Het zal de gelijkenis met James Murphy zijn denk ik ;)

willem, Friday, 19 October 2018 21:02 (four days ago) Permalink

Interessante hypothese. :)

OMC, Friday, 19 October 2018 21:04 (four days ago) Permalink

Nou ja, ik heb wat uitspraken van 'm op twitter gezien en Brimstone gezien … dus ik weet wel waar ik mijn bedenkingen op baseer … ;)

Maar toch leuk Daughters of Darkness en Lo squartatore di New York te behandeld te zien, al is het zo'n chaos dat je er niet veel wijzer van wordt.

Blaka Skapoe, Friday, 19 October 2018 21:06 (four days ago) Permalink

Niet deze James Murphy, neem ik aan:

https://1.bp.blogspot.com/-MGgdyn3A4NM/ThtYIIKVuBI/AAAAAAAAAaw/uikckgVXJcc/s320/j-obit10.jpg

Blaka Skapoe, Friday, 19 October 2018 21:08 (four days ago) Permalink

Nee die niet. :)

Twitter ja. Maar wat me ergens irriteert is dat hij wat cool (of klaar voor herontdekking) in het begin van de jaren '90 was nu gaat lopen verkopen aan de massa. Wat op zich prima is, maar daar ga ik natuurlijk niet naar kijken.

OMC, Friday, 19 October 2018 21:18 (four days ago) Permalink

Martijn Koolhoven is de James Murphy van de filmkritiek! (Peter Lorre is de Pete Doherty van de popmuziek)

Ludo, Saturday, 20 October 2018 06:54 (three days ago) Permalink

Vraag me af of deze "stream of consciousness" veel n00bs zal inspireren er eens in te duiken. Ik kan me ook voorstellen dat ik me er na de sensatie van horen praten over dit soort obscuur werk op de televisie. Ik herinner me een "foutefilmavond" van BNN waar Doense en waarschijnlijk ook Koolhoven nog wel wat zinnigs zei(den) in hun luttele minuten maar dat het vooral over films als Showgirls en Under The Cherry Moon ging (die ik geen van beide "fout" vind).

Blaka Skapoe, Saturday, 20 October 2018 09:00 (three days ago) Permalink

Road to Morocco
Junior kwam met een lijst films aanzetten waaronder deze verrassende keuze uit 1942. Tweede uit een serie van zeven Road to... films met het duo Bing Crosby en Bob Hope. Wat haar aantrok? Sowieso het vrolijke nummer op de kameel, waar Hope al olijk de "fourth wall" begint uit te dagen. De eerste in een reeks knipogen en metagrappen als "For any villains we may meet, we haven't any fears; Paramount will protect us cause we're signed for 5 more years." Crosby doet de liedjes, Hope de wiseguy-grappen met verrassend gebruik van herhaling. Verder je typische schavuiten op avontuur door de Oriënt waarbij de jonge Anthony Quinn even opdraaft als sjeik en de dames ook old school mooi zijn. Zeer vermakelijk dankzij het spervuur aan oneliners met je gebruikelijke hints naar homoseksualiteit en andersoortige toespelingen. Dat en grappen over geestelijke gehandicapten, slavernij en onversneden oriëntalisme maken zulke films vrijwel ondenkbaar tegenwoordig (buiten je South Park en peak Farrelly bros provocaties).

OMC, Saturday, 20 October 2018 22:06 (three days ago) Permalink

cool!

A Quiet Place
'You just need to rest now.' A Quiet Place vind de juiste 'pitch', maar weet niets met het idee te doen. Geen geluid mogen maken is op zichzelf al een horror-trope. Het wordt hier geradicaliseerd in een bijna hegeliaanse verdubbeling van zelfbewustzijn. Geen geluid mogen maken. Punt. Dus niet alleen op spannende momenten wanneer de schurk nadert, maar simpelweg nooit. Want geluid maken is in zichzelf een spannend moment. Een stel aliens lijdt aan een algemene misofonie. De oplossing lijkt mij dan simpel. 'What is their weakness', staart de kijker en de personages een hele film lang aan, maar slim toont (ha...) de film zich nergens. Qua 'type' apocalyps-prent zit het verder wel goed. Je hebt optel- en aftelfilms. Optelfilms zijn het leukst. Day 89. Day 483. Na de daad wordt alles altijd intrigerender in The Road-leegte, en een staat van primitieve regressie. Hier beleeft door een gezin dat in geluidsdichte kelders zwoegt, totdat er weer iemand gegrepen wordt. Een goede straf voor concertbabbelaars! Over muziek gesproken. De makers falen opzichtig op dat vlak. De film had uiteraard nooit een Zimmeriaans pompende soundrack mogen bevatten... Wat een onwaarschijnlijke belediging van de kijker! Ik haakte definitief af toen moeder na een (stille!) flits-bevalling haar baby tot stilte probeert te manen. Dat kan maar op een manier lijkt mij zo. Haar jurk glijdt naar beneden, de baby aan de borst. Niets van dat. LOL, oeps. 'Too loud.'

Isle of Dogs
'I want my master.' Wes Anderson wekt ook in cartoonvorm hoge verwachtingen, Fantastic Mr. Fox was ten slotte uitstekend. De regisseur houdt het ook nu bij viervoeters. De postmoderne vorm is meteen vintage Anderson. Plezier met voetnoten en bijsluiters. 'All barks rendered in English.' Taal blijkt zowel de kracht als het minpunt van de film. Door de Japanse setting moet Anderson – wil hij ten minste zuiver te werk gaan – voor live translation kiezen. Herhalingen in Engels. Dat verdubbelt het gelul, in een film die toch al overladen is met gebabbel. Diezelfde wordplay vormt echter ook zijn kracht. Lachen met 'My brother from another litter' en 'a bitch named Nutmeg'. In die laatste rol schittert de extra-hese, pepermunt-loze Scarlett Johansson. 'I'm not attracted to tame animals.' Een prominente rol in het (slappe) verhaaltje krijgt ze helaas niet. We zien een gang of cisgender male dogs overleven op hun Elba. Visueel werkt de setting tot in de haarpuntjes. Vaak minimalistisch, als een Japanse print, maar ook met een Tsjechische grauwheid. Het momentje van Anderson-melancholie komt echter maar niet. Misschien heeft hij daar dan toch een narratologische klasbak als Roald Dahl voor nodig. Ik hoopte nog op een gepeperd spaghetti-grapje. Genoeg vagebonden en een Lady aanwezig. Volgende keer poezen? 'I wouldn't bring puppies into this world.'

Ludo, Monday, 22 October 2018 06:54 (yesterday) Permalink

Profumo della signora nero
Milano Calibro 9
Ik had deze allebei als eens gezien, lang geleden. Herbekijken geen kwaad al ben ik het nog wel met de ratings eens. De openingsscene van Milano Calibro 9 is goud. En knalharde poliziotteschi met een kkharde soundtrack die niks ovor niks veel gesampled is en ongetwijfeld een van de redenen is dat Calibro 35 bestaat. Profumo … is een uitstekende giallo waar ook de soundtrack opvalt, van Nicolo Piovani deze keer (ook verantwoordelijk voor het prachtige Le orme.

Cemetary of Splendour
Apichatpong is iets aardser deze keer. De engelen mogen terug keren op aarde, het zijn eigenlijk vrij gewone meiden. Verder moeilijk iets over te zeggen weer, behalve dat het weer erg mooi is.

Blaka Skapoe, Monday, 22 October 2018 21:22 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.