zucht, vroeger was alles beter....

Een goede plaat is een goede plaat voor mij. Of de artiest wiens naam erop staat die nu helemaal alleen gemaakt heeft, of taken (productie, songwriting, etc.) aan een ander overliet boeit me weinig. Neem Elvis. Neem 2 Unlimited. Neem Frank Sinatra. Neem de vele prachtige wereldmuziekplaten vol traditionals. Het is allemaal onderdeel van die prachtige wereld die muziek heet.

het gaat in het artikel niet zozeer over de schoonheid van de muziek zelf, maar meer om het hele proces dat 'muziekproductie' is. de romantiek van dat leuke bandje dat samen in de oefenruimte of op een zolderkamer die ene klassieker schrijven en hem dan ook nog zelf vertolken vs de liedjesschrijfmachine die wordt ingehuurd om instantklassiekers te schrijven voor weer een one-day-hitwonder.

in het artikel wordt de stelling ontkracht, toch wordt geopend met: vroeger werd er in ieder geval minder gebruik gemaakt van dat soort praktijken.

Aan de grondslag ligt de gedachtengang dat 'zelfgecreerd succes' altijd beter is dan 'gemaakt succes'. Ik denk dat we daar eens vanaf moeten. Beide principes leveren zowel bagger als goeds op. En nu ligt de verhouding misschien iets meer scheef dan vroeger (ik vind het huidige heden trouwens dé interessantste muzikale tijd ooit), maar fluctuatie zal er altijd zijn.

Het is een logisch gevolg van de videoclip tijd dat ´gemaakt succes´ steeds meer afhangt van de verpakking. De groep die het liedje uitvoert, is niet meer dan een buitenkantje...

Heerlijk die muziek industrie... ik zet nog maar eens The Monkees op, dat is echt goede muziek!

Dat vandaag de dag het meeste wat er in de hitlijsten staat door andere is geschreven komt gewoon omdat daar vraag naar is, gewoon een kwestie van vraag en aanbod!

Maar dit is, zoals Roger zegt, niet iets nieuws, The Monkees waren ook een bijelkaar geraapte band die niet hun eigen nummers schreven. En toch hebben die "klasiekers" op hun naam staan!

Stephan, ik vrees dat Erik het ironisch bedoelde.

W.b. "vraag" ben ik bang dat er niet door anderen geschreven wordt omdat daar vraag naar is, maar dat er vraag is naar strakke jongens en meisjes die een leuk dansje doen. Ik kan me geen consument voorstellen die zich afvraagt of er a.u.b. muziek gemaakt mag worden door anderen dan degene die je in het clipje of op het fotootje ziet.

De vraag is dus om een mooie verpakking, het liefst eentje van een zelfoplossend materiaal, dan kan je je snel weer een nieuwe aanschaffen.

Een maatschappelijke tendens volgens mij. Lees Fortuyn enz.

Dat laatste ben ik zeer met je eens, dat is inderdaad altijd zo geweest, het is door de videoclips enz. alleen wat duidelijker in beeld. De Monkees vind ik slechts te pruimen als ik het zie als ironie.

ik weet eigenlijk niet of ik het nu ironisch bedoelde of echt meende... ik heb ze echt maar eens opgezet en zing luidkeels mee met We´re the Monkees en Daydream Believer... gewoon goedgeschreven liedjes...

Het schrijven van muziek zorgt ervoor dat je veel integerder (?) overkomt, maar dat zal de meeste mensen een worst zijn, daarom verdienen songwriters zoveel, maar de muziek voor welke zij schrijven (met name top40 en country) kan mij toch al niet echt boeien. In andere muziekstromen is het vaak wel belangrijk dat je je eigen muziek schrijft, omdat je anders wordt gezien als een neppert. Ik kan mij er eigenlijk niet druk om maken, dat er mensen zijn die hun eigen muziek niet schrijven, maar kom dan niet aankakken, dat je zelf zo belangrijk bent binnen het creatieve gebeuren.

ja normaal zou ik nu zoiets (dat kan wel hé?) roepen als muziek moet je zelf geschreven hebben anders is het niks blabla.
maar aangezien ik tegelijkertijd Solomon Burke tot op dit moment de mooiste plaat van het jaar vind, kan dat dus niet. helaas.
:(

het gaat dan denk ik om persoonlijke artistieke inbreng in plaats van het zelf schrijven...
Solomon Burke staat onbetwistbaar ver boven Kaotic...

Voorzover muziek me niet zoveel doet maakt het niet uit in hoeverre het eigen werk is dat wordt uitgevoerd. Die boybands (en het gros van de top-40) boeien me niet zoveel, dus kan het me ook weinig schelen of het om eigen composities gaat, of om werk dat door anderen geschreven is. Het lijkt me wel een verstandige keus, want goede liedjes kunnen schrijven is iets anders dan liedjes goed kunnen uitvoeren. En er leuk uitzien is weer wat anders.

Bij de muziek die ik wel leuk vind kan het me wel wat (zij het ook weer niet enorm veel) schelen of het werk is. Kennelijk gaat het me niet alleen om de muziek, maar spelen ook andere dingen hier een rol. Ik lees ook graag interviews met mijn favoriete artisten, dus kennelijk gaat het me ook om wie de mensen zijn, en dát het mensen zijn en geen computes of marsmannetjes. Ik ben kortom geen haar beter dan liefhebbers van top 40-muziek.

The Monkees waren ook een bijelkaar geraapte band die niet hun eigen nummers schreven.
Twee kanttekeningen: The Monkees werden wel degelijk ook op muzikale kwaliteiten bij elkaar gezocht en hebben later ook wel degelijk eigen werk gemaakt.
In het algemeen: de jaren zestig hitparades staan bol van de door producers in elkaar gezette en uitgezochte artiesten. Het grootste verschil zal zijn dat de grootsten van hen - de producers - meer een smoel (Phil Spector!) hadden dan hedendaagse hitfabriekdirecteuren.

'Aan de grondslag ligt de gedachtengang dat 'zelfgecreerd succes' altijd beter is dan 'gemaakt succes'. Ik denk dat we daar eens vanaf moeten.'

Leg eens uit. Even een uurtje kijken naar MTV of TMF is, denk ik, voldoende om deze uitspraak te weerleggen, dus waarschijnlijk dat ik je verkeerd begrijp. 'Gemaakt succes' komt toch voornamelijk voor bij de Britney's en de N-Sync's of hoe ze ook allemaal mogen heten? Ik begrijp ook wel dat het niet allemaal troep is, maar drie Sugababes maken nog geen zomer!

Ik bedoelde ermee te zeggen dat de verhouding zelfgeschreven crap & niet-zelfgeschreven crap redelijk gelijk ligt. Waarom het laatste daarom vaak als een hoger goed dan het eerste wordt gezien snap ik niet.

Als je het gewoon puur over het liedje hebt, oké. Een goed nummer blijft een goed nummer. Maar de eerlijkheid waarmee het gebracht wordt, is toch ook erg belangrijk! Hoe kan je nou eerlijk je emoties brengen, als je vooral zo zoveel mogelijk platen wilt verkopen. En laten we eerlijk zijn: bij de meeste gefabriceerde popacts draait het daar in de eerste plaats om. Verkopen. Dan acht ik een band als Neurosis die al jaren een eigen ding doet van een hoger goed dan een Sugababes. Of een All Saints (was ook niet altijd slecht). Bovendien denk ik dat bij de meeste gefabriceerde acts vooral de managers de 'uitvoerende artiesten' zijn, want die gasten weten toch een hoop troep door je strot te drukken.

Nogmaals: waarom zou je je druk maken om muziek waar je niet om geeft? Of ben je soms jaloers dat Sugababes en All Saints en dergelijke wél goed verkopen en jouw lievelingsbandjes niet?

Oké, puntje voor jou. Maar ik ageerde vooral op die uitspraak van dhr Teeling. Meestal ben ik het met hem eens. Nu even niet. Ik snap niet dat iemand gefabriceerde acts op dezelfde weegschaal weegt als bands die echt nadrukkelijk bezig zijn om hun eigen ding te doen. Dat is geen verontwaardiging, dat is verwondering!

Maar ik ageerde vooral op die uitspraak van dhr Teeling. Meestal ben ik het met hem eens. Nu even niet.

Laat het me dan gedetailleerd uitleggen. Wat ik bedoel is twee dingen: a) wat haal je zelf uit een plaat? b) is zelfgeschreven altijd beter dan niet-zelfgeschreven?


A) Het is eerste is puur persoonlijk. Je kunt niet zeggen: Neurosis is waardevoller dan Sugababes. Voor jou is die band dat wel, maar voor iemand anders is het juist Sugababes. Ikzelf ben altijd een zeer grote 2 Unlimited-fan geweest. Een groep die niet zelf hun muziek schreef, en waarbij cashen het hoofdmotto was. Zal allemaal best, ik beleef plezier aan hun muziek. Er waren in die tijd ook eurohousegroepjes die wél zelf hun plaatjes schreven en het wellicht zelfs niet eens enkel voor de poen deden, maar hun muziek boeide me gewoon minder tot niet, en daar gaat het toch om: boeien; die cd die keer op keer weer in de speler verdwijnt. Conclusie: muziek die voor het geld gemaakt wordt is niet per definitie slechte muziek. Muziek die vanuit het hart gemaakt wordt is niet per definitie goede muziek.
B) Ook hier is het moeilijk vingerwijzen. Whitney Houston heeft volgens mij nog nooit ook maar één nummer zelf geschreven. Wellicht kan ze dat ook helemaal niet. Maar het is een dijk van een zangeres, dus wees blij dat songwriters dan voor haar waarnemen. Mijn muziek is het niet, maar velen worden er tot tranen toe geroerd. Wat is daar verkeerd aan?
Daarnaast heb je het gemaakt succes. Met in de spotlight mensen die muzikaal niets kunnen. Schoolvoorbeeld: Spice Girls. Maar die eerste cd was dus wel gewoon heel leuk. Goed geproduceerd, lekkere catchy liedjes. Dat en dat alleen maakt het een succes. Wat je vervolgens ziet, is dat er voor een tweede cd minder geld en tijd wordt uitgetrokken (goede/pakkende songs zijn duur, immers). Naast T-shirts, films, handdoeken en posters is de muziek een sluitpost geworden. Gevolg: tweede cd crap. Gevolg: einde succes. Marketingmanagers snappen maar niet dat die cd het basisproduct is waarop alles gebouwd is: goede muziek. Dat vervolgens de ex-girls zonodig moeten bewijzen dat ze wél wat kunnen en dan ook plat op de bek gaan, is tragisch.
Hoe kun je emoties zingen als je het voor het geld doet? Door een acteur te zijn misschien? Iets wat volgens mij de meeste popsterren ook zijn. Zangers van blackmetalbands willen heus niet echt kerken vol mensen in as leggen. Is allemaal entertainment. En ik raak er ook door geëntertaind. Je kunt idd vraagtekens zetten bij zogenaamd oprechte emoties die puur een marketingtool zijn. De woede van nu metalbands, die enkel cashen en dus staan te liegen (iets wat niet (!) voor alle nu bands geldt, natuurlijk). Voel je je genaaid als je als fan oud en wijs genoeg raakt om te beseffen dat de woede van jouw bandje geen echte woede was? Ik denk het wel. Maar omgekeerd: dat is allemaal onderdeel van het opgroeien. Gelukkig is muziek zo belangrijk niet. De teksten waar ik in moeilijke tijden veel aan heb gehad, bleken later iets heel anders te betekenen. Blijft over de lol die je indertijd aan de muziek beleefd heb. Die neemt niemand je meer af, ook de band of diens marketingmanager zelf niet. En dat is me het meeste waard.

In de klassieke muziek wordt het gewoon unaniem geaccepteerd dat "bands" door anderen geschreven werk spelen. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen: "ik was gisteren bij een concert, bleek dat het orkest enkel Bach-covers speelde" :-)

De teksten waar ik in moeilijke tijden veel aan heb gehad, bleken later iets heel anders te betekenen.

Herkenbaar! Ik let ook nooit zo op teksten, hooguit op enkele flarden en daar geef ik dan eigen interpretaties aan.

Als mensen plezier beleven aan Puddle of Mudd, wie ben ik dan om te zeggen dat het slecht zou zijn? Ikzelf houd er niet van, da's al.
Misschien haat Eminem zijn moeder, misschien ook niet, misschien minder dan ik denk, misschien meer dan ik denk. Ik zal het nooit weten. En houd me dus liever bezig met waar het om gaat: zijn cd in mijn cd-speler, ik ervoor, en zien wat er gebeurd.

De zanger van Papa Roach zal vast een slechte jeugd gehad hebben, al kan het altijd erger of minder erg. Hangt ook van de sterkte van je persoonlijkheid af natuurlijk, hoe je eronder gebukt gaan. Er zijn mensen in therapie voor dingen die ik ook heb meegemaakt, en die me maar weinig deden. Zoals gezegd: niet alle nu metalbands liegen. Zoals gezegd: wat beleef je er zelf voor plezier aan, aan de cd en de daarop gepresenteerde emoties van de band?