ironie of high-brow polonaise?

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Wat me altijd weer opvalt aan de jaarlijstjes van een Oor, en eigenlijk aan de gehele Amerikaans/Europese popjournalistiek inclusief De Subjectivisten, is dat men altijd bijzonder eensgezind de "camp" platen van het jaar kiest. Uiteraard is het lollig om tussen smaakvol schoenstarende indie, modieus gestylede retro, politiek correcte wereldmuziek, alleen-bij-blanken-populaire underground hiphop, en de obligate "oude rot die het toch nog in zich had" een of twee gladde, platte top 40 popplaten te zetten als ironisch statement, dat deed men immers twintig jaar geleden met ABBA ook al. Zelfs Marco Borsato was een jaar of drie geleden bijna bon ton (uiteraard was dit van tijdelijke aard).

Dit jaar zijn het dus Justin Timberlake en Missy Elliot. Maar waarom zo eensgezind? Men had net zo goed voor, pak 'em beet, de nieuwe Mariah Carey, O-Town, Kenny G, Ian Van Dahl, Liberty X, Celine Dion, Sita, Gigi d'Agostino, Will Smith, Blank & Jones, Twarres of Modern Talking kunnen kiezen: kwalitatief allemaal van vergelijkbaar niveau, plat en voorspelbaar maar o zo camp (en allemaal met een uitstekende producer achter de knoppen). Topgeluid, allemaal hits, het grote publiek heeft gelijk, etc. Maar is zo'n collectieve ironische knipoog alleen leuk als je er allemaal aan meedoet en dezelfde platen kiest?

― deleted (eofor), Tuesday, 17 December 2002 01:15 (twenty-three years ago)

De vraag is denk ik allereerst of het wel een statement is. Wie gewoon zichzelf is zet in zijn lijstje de tien platen die hem/haar het meest deden het afgelopen jaar. Kan dan best zijn dat daar ook een niemandalletje tussen zit, zo'n 'plat en voorspelbaar maar o zo camp' plaat. Soms heeft een mens ademruimte nodig. Als iemand zo'n niemandalletje dan positief bespreekt, zullen anderen die plaat met een positief ingesteld oor beluisteren ('ja, dit is plat en voorspelbaar maar o zo camp' maar dan wel leuk 'plat en voorspelbaar maar o zo camp') en er daarom ook voor gaan. Dat zie je nu met die hele nu-rawk-hype. Binnenkort staat er iemand op die zegt: 'nu is het mooi geweest', en prompt zullen velen anderen dat dan ook zeggen. Einde nu-rawk; terwijl de platen die dan verschijnen nog net zo goed zullen zijn als die nu verschijnen. Vorig jaar mocht Slayer ineens weer, in de daar voorgaande jaren niet, terwijl de groep nog nooit een slechte plaat gemaakt heeft. Voer voor sociologen. Dus nee, ik denk niet dat het een ironisch statement is, maar een combinatie van heuse smaak en de rol van de omgeving daarop/daarin.

Verder moet je ook waken voor vooroordelen. Heb jij, deleted, Sita beluistert? En heb jij ook Missy Elliot beluistert? En ben jij dan van mening dat het van vergelijkbaar niveau is!? Dan ben ik dat niet met je eens. Die nieuwe Missy namelijk overstijgt haar vorige werk dankzij eindelijk volwassen songs en een vette knipoog naar de old-skool hiphop van PE, etc. Wellicht is dit allereerst een goede plaat? Sita is nog lang niet op dit niveau aanbeland. Nu melden de mensen met oren aan hun kop aan anderen: 'ja, ik weet dat je niet van hiphop houdt, maar dit is anders' en daar gaan we weer. Maar dan nog: je zet die plaat niet in je jaarlijst als je die niet geweldig vind, en dat is wat anders dan lekker meelopen met de hype alleen.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 08:36 (twenty-three years ago)

Maar is zo'n collectieve ironische knipoog alleen leuk als je er allemaal aan meedoet en dezelfde platen kiest?

Daarbij weet je pas wat anderen gekozen hebben nadat de lijstjes gepubliceerd zijn, dus hoe kan het collectief zijn? Ik heb nog nooit mijn collega's gebeld met de vraag: iedereen Queens of the Stone Age en Spinvis erin zetten hoor!!

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 08:38 (twenty-three years ago)

Je stelt een heleboel goede vragen maar je kunt het beter aan de betreffende journalisten zelf vragen. Want aan mijn lijf a.u.b. geen polonaise.Ik moet je bekennen dat ik geen nummer of CD ken van Justin Timberlake en ook niet van Blank en Jones,Liberty X en O-town.Niet dat ik mezelf op mijn borst wil slaan als hoeder van de goede smaak.
Maar op een of andere manier heb ik het al druk genoeg met het bijhouden van de normale releases en ik luister nooit radio.Dus die knipoog kan ik alleen maar teruggeven.

― Olaf Molenaar, Tuesday, 17 December 2002 08:43 (twenty-three years ago)

Geen idee hoe zoiets werkt, maar de 'foute' nummers (in JoB-speak: de hits in de echte wereld) uit mijn singlelijstje in de 'year of the single'-draad,

Get the Party Started - Pink
Girlfriend - NSYNC and Nelly
Setting Sun - Oakenfold
Murder on the Dancefloor - Sophie Ellis Bextor
Work It - Missy Elliot

vond ik echt -ècht- allemaal heel erg leuk om naar te luisteren. Zelfs de Ketchupsong vond ik de eerste 2 maanden echt goed.

― Lava, Tuesday, 17 December 2002 08:43 (twenty-three years ago)

Deleted heeft wel degelijk een punt. uiteraard is zoals Teelig beweerd: de lijstjes worden niet gezamenlijk in elkaar gedraaid, er wordt niet over en weer gebeld met de vraag: "welke top10 plaat zet jij dit jaar in je lijstje". dat neemt echter niet weg dat er geen contact is. dat contact vindt namelijk het hele jaar plaats. popjournalisten doen veel met elkaar, praten met elkaar, bekijken elkaar argwanend, lezen elkaar, zetten zich tegen elkaar af, willen op elkaar lijken. wat dat betreft is het niet zo gek dat er slechts enkele top 40 platen doordringen tot de lijstjes van de europese blanke popjournalist.

maar waarom juist deze platen? goede vraag. zelf heb ik Sophie Ellis Baxtor opgenomen en vind ik de Timberlake plaat ook goed. die heeft de top10 echter niet gehaald. maar goed: waarom Baxtor. omdat ze goede popliedjes heeft. waarom dan geen missy eliot of Timberlake? omdat de eerste een plaat maakt die mij niet weet te raken en te gemaakt klinkt, de tweede omdat het leuk is maar eveneens te glad.

dat is mijn mening. de vraag is echter wat trekt er zo in Timberlake en Elliot dat niet zit in de rest. misschien is het antwoord: het lijkt meer op de muziek die doorgaans niet tot het domein van de top 40 hoort. misschien is het antwoord ook wel: de top 40 en het domein van de meer alternatieve muziek loopt de laatste tijd in elkaar over. Tiga's sunglasses at night is daar een voorbeeld van. of wat te denken van Mila's From AM To PM: geweldige 2step achtige plaat met goede drive. kan zo mee op een goede 2step verzamelaar maar behoort volledig tot het top40 domein.

het punt is: doordat individuele journalisten zich warm maken voor een commerciële plaat, volgt de rest schorvoetend. omdat dat de enige platen zijn die zij kennen uit het commerciële domein zijn dat dan ook de top40 platen die ze goed vinden. daarnaast speelt nog het not-done syndroom. ik ben er zelf ook schuldig aan: Sita kan bijvoorbeeld geen goed doen en een plaat van Kane zul je nooit in mijn top aantreffen. dat wil natuurlijk niet zeggen, zoals roger dat stelt, dat Sita minder goed is dan Elliot.

Will Smith maakt overigens al jaren ontzettend aanstekelijke popliedjes waar ik gewoon niet onderuit kan. beter dan Timberlake en Elliot bij elkaar.

― theo (theo), Tuesday, 17 December 2002 09:27 (twenty-three years ago)

zoals roger dat stelt, dat Sita minder goed is dan Elliot.
Precies, ik stel. = Mening. Laat dat duidelijk zijn.

popjournalisten doen veel met elkaar, praten met elkaar, bekijken elkaar argwanend, lezen elkaar, zetten zich tegen elkaar af, willen op elkaar lijken.
Klinkt prachtig, waar baseer je dat zoal op?

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 09:37 (twenty-three years ago)

Klinkt prachtig, waar baseer je dat zoal op?
participerende observatie ;-)
je ziet het op dit forum al gebeuren, maar er is ook over geschreven. in ieder geval staat het in het boek 'journalism in The Netherlands' dat dit jaar verscheen, maar ook Amerikaanse boeken waarin studies naar (pop)journalistiek beschreven worden, constateren dat. ik zal wanneer ik thuis ben mijn boekenkast weer eens omgooien als iemand interesse heeft.

daarbij is het eigenlijk de normaalste zaak van de wereld dat dergelijke processen aanwezig zijn in een professie die zo op de voorgrond treedt. naar elkaar kijken komt al voor in minder 'aanwezige' beroepsgroepen.

― theo (theo), Tuesday, 17 December 2002 09:43 (twenty-three years ago)

in ieder geval staat het in het boek 'journalism in The Netherlands'
En dat is het dan? Het staat in dat boek en klaar!? Hoeveel journalisten kennen elkaar nu echt? Het is volgens mij maar een select groepje dat alle concerten afloopt en elkaar aan de bar spreekt. Bij elkaar over de vloer komt, etc. En er bestaat een verschil tussen 'willen lijken op' en 'geinspireerd zijn door.' Kom eens op met de resultaten van je participerende observaties?

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 09:50 (twenty-three years ago)

het gaat er juist om dat je elkaar niet kent, dat je niet met elkaar aan de bar hangt maar dat je elkaar toch beïnvloedt omdat je aanwezig bent in het publieke domein. en natuurlijk bestaat er een verschil tussen 'willen lijken op' en 'geinspireerd zijn door'. dat lijkt me evident, maar iedere 'journalist' handelt natuurlijk anders.

begrijp ik goed Roger, dat jij van mening bent dat de meeste popjournalisten gewoon bezig zijn met schrijven en niet worden beinvloed door de schijfsels van (of mooier: de aanwezigheid in het publieke domein van) andere popjournalisten?

― theo (theo), Tuesday, 17 December 2002 09:56 (twenty-three years ago)

Ik ben van mening dat wat meer sociale cohesie geen kwaad zou kunnen ja. Veel mensen doen hun ding, en dat is het dan. Schrijven een artikel over een band, zonder rekening te houden met wat een collega over die band gezegd heeft over de nieuwe cd van die band in hetzelfde blad, bijvoorbeeld.
Iedere beginnende journalist zal beginnen met het aandachtig lezen van zijn collega's, er enkele favorieten uitkiezen, tot hij op het punt komt dat hij de ins en outs wel (denkt) te kennen (= op gelijk niveau staat/denkt te staan). Daarna is het ieder voor zich. Ik vraag me serieus af hoeveel schrijvers voor bijvoorbeeld OOR ook de OOR lezen, met uitzondering van hun eigen werk. Er zijn journalisten die elkaar kennen van de bar, niet van het papier.
Wat mijzelf betreft: ik lees de Aloha niet, en krijg dus nooit het werk van de schrijvers (= collega's) daarvoor onder ogen. Ik lees de Nieuwe Revu en Volkskrant/Trouw/Vrij Nederland/Nucult/Telegraaf/etc. niet, dus krijg het werk van de (pop)journalisten daarvan niet onder ogen. Dat soort dingen, dus.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 10:07 (twenty-three years ago)

misschien heb je wel gelijk dat de invloed op elkaar minimaal is. aangezien ik geen serieuze popjournalist ben, weet ik alleen uit de boeken hoe het er aan toe gaat. overigens is wel erg aardig van je dat je nucult temidden van kwaliteitsbladen als Trouw en Vrij Nederland. of was dat ironisch bedoeld? ;-)

even terug naar de kwestie die Deleted aanstipt: waarom Timberlake en Elliot? waarom geen Kane, Krezip, Pink, Sita of Will Smith? is het alleen de kwaliteit?

― theo (theo), Tuesday, 17 December 2002 10:15 (twenty-three years ago)

waarom Timberlake en Elliot? waarom geen Kane, Krezip, Pink, Sita of Will Smith? is het alleen de kwaliteit?

De individuele beleving daarvan, denk ik. In mijn geval: te veel vervelende cliché's, liedjes die me niet raken, een stemgeluid dat ik echt helemaal niet kan hebben (Kane!), een uitstraling van een plastic koffiebekertje of een combinatie van factoren kan leiden tot een belediging van mijn smaakpapillen. Anderhalve hit van Pink vind ik trouwens best leuk en Will Smith heeft heel leuke platen gemaakt (maar dat is alweer een tijdje geleden). Wat Missy Elliott in bovenstaand verhaal doet, is mij trouwens een groot raadsel. Ze is alles wat een popster moet zijn.

― JoB (JoB), Tuesday, 17 December 2002 11:04 (twenty-three years ago)

Trouwens ik ben jarenlang uitgelachten voor mijn voorliefde voor de muziek van de Pet Shop Boys kennelijk is en was het in mijn zogenaamde smaakvolle vriendenkring not done om daar van te houden. Dit heeft niks met ironie te maken want ik vind oudere albums als Very en Nightlife nog steeds heel goed.

― Olaf Molenaar, Tuesday, 17 December 2002 16:39 (twenty-three years ago)

Die nieuwe Missy namelijk overstijgt haar vorige werk dankzij eindelijk volwassen songs en een vette knipoog naar de old-skool hiphop van PE, etc.

Ha! Een treffend voorbeeld van wat Joe Carducci ooit in Rock & Pop Narcotic omschreef als "journalist let pas bij de vierde plaat op en lult zich eruit door de zeggen dat het nu pas ergens op begint te lijken". Sorry Roger. ;)

Tsja die "camp" is er altijd wel geweest (favo voorbeelden Lester Bangs die ABBA boven elke kritiek verheft, Johnny Rotten idem), maar inderdaad tussen haakjes want eigenlijk wordt het gewoon goed gevonden zoals Olaf al aangeeft. Hoeveel mensen kunnen dat echt: dat valsige hahaha kijk eens wat slecht?

― Omar (Omar), Tuesday, 17 December 2002 19:17 (twenty-three years ago)

Ai, door de mand! ;-)

En het is nog half waar ook. Tot een jaar terug deed ik niets meer met rap/hiphop, maar toen kwam het Anticonlabel, Non Phixion, Blackalicious, El-p, etc. en vanzelf Missy Elliot, maar haar vond ik niet leuk. Het is dan ook door de hoge positie in de eindlijstjes dat ik Under Construction toch maar ben gaan luisteren. En verdomd: leuk! leuk! leuk! :-)
Maar wat ik met het zinnetje, Die nieuwe Missy namelijk overstijgt haar vorige werk dankzij eindelijk volwassen songs en een vette knipoog naar de old-skool hiphop van PE, etc. bedoelde is dat Missy al een lange weg bewandeld heeft, zich ontwikkeld heeft, daar waar de lieve Sita nog maar aan het begin staat. Haar plaat was nog teveel die van anderen, vond ik. We zullen zien wie ons Sita is over een jaar of vijf.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 19:29 (twenty-three years ago)

Er schijnen mensen te zijn die denken dat ik muziek van bekende bands, op bekende labels die veel aandacht (bijna) per definitie fout vind. Dat is hartstikke onzin, en het kan geen kwaad dat nogmaals te onderstrepen.

Al heb ik soms het idee (gehad) dat mensen vooral in moordlijstweeklijstjes dingen opnamen onder het motto "kijk mij eens lekker fout zijn". Maar ik kan me daar eerlijk gezegd niet druk om maken. Ik vind het net zo jammer als Job (of iemand anders) Justin Timberlake in zijn lijstje opneemt of een helemaal niet leuke, maar ontzettend undergrounde gangsta-rapper. :-)

Overigens is bij een jubeleumuitzending van de Moordlijst ooit (door Moordlijstmedewerkers!) gezegd dat er door journalisten veel "onderhandeld" werd over de weeklijstjes. Wat Theo's vermoeden toch wel een beetje lijkt te bevestigen.

― Martijn Grooten (martijng), Tuesday, 17 December 2002 21:38 (twenty-three years ago)

Overigens is bij een jubeleumuitzending van de Moordlijst ooit (door Moordlijstmedewerkers!) gezegd dat er door journalisten veel "onderhandeld" werd over de weeklijstjes.
Dat is boeiend. Kun je daar meer over vertellen?

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 21:47 (twenty-three years ago)

Dat is boeiend. Kun je daar meer over vertellen?

Ergens in '95 of '96. Te lang geleden dus voor details, maar het ging over mensen die elkaar spraken/opbelden onder het motto "als jij plaat X opneemt, dan zet ik Y erin". Met het niet meer publiceren (toch?) van individuele lijstjes is het geheel in ieder geval niet doorzichterlijker geworden.
Overigens vind ik dit allemaal niet zo'n ramp/zou het niet zo'n ramp vinden. Zolang er maar geen dubieuze dingen als belangenverstrengeling gaan plaatsvinden.

― Martijn Grooten (martijng), Tuesday, 17 December 2002 21:58 (twenty-three years ago)

De individuele lijstjes worden op de website van OOR gepubliceerd, al geschiedt dat niet zo frequent als zou moeten en gaat er nog wel eens wat bij mis. De lijstjes worden geturfd, en daar rolt dan de wekelijke Moordlijst uit. Zou toch jammer zijn als bepaalde titels door samenzwering hoog eindigde of juist werden verbannen. Hoe sympathiek of onsympathiek die titels ook moge zijn.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 17 December 2002 22:10 (twenty-three years ago)

Ik heb onlangs platen gedraaid op een feest bij mij in de buurt. Volgens mij was het een succes. Iedereen danste en was enthousiast. Ik heb heel veel schaamteloze pop gedraaid, denk aan top 40-werk. (Goede popmuziek is een beetje hitsig, vind ik) Maar dan wel geplaatst in een licht alternatief kader. Dus het ene moment QOTSA of ATDI en vervolgens via een overgang (lees: 2 Many DJ's, wat een feest-cd) terug naar Junior Senior, Macy Gray of zelfs The Mama's & The Papa's. Pop kan klef zijn, maar in een licht gevaarlijke omlijsting, werkt het ook! Heel goed zelfs. Ik heb jarenlang gevloekt op pop, maar ben inmiddels bezig met een draailijst voor mijn volgende DJ-set die behoorlijk wat pop zal bevatten. Die is op een nieuwjaarsfeest in mijn dorp, waar jong en oud komt. Van tieners tot laat-veertigers. Die bevat zelfs Michael Jackson (heb ik al verteld dat ik tot voor heel kort die vent wel kon schieten). Want op Billy Jean is het fijn dansen, helemaal als je weet dat er daarna iets als Danko Jones' Lovercall voorbij kan komen. Ik heb Guuz hier een keer commentaar geleverd op zijn bewondering voor de laatste cd van Justin Timberlake, maar ik hoor inmiddels ook dat die single van 'm een lekker dansnummer is. Niks mis mee. Alles moet kunnen!

― Wouter, Wednesday, 18 December 2002 00:57 (twenty-three years ago)

Alles moet kunnen!
Dat sowieso, maar het lijkt wel dat je je voor sommige namen altijd verdedigen moet. En dan nog wordt er met twee maten gemeten, want ABBA of Michael Jackson of The Mama's & The Papa's (kennen alledrie wereldse momenten, overigens) moet kunnen, maar Frans Bauer toch echt niet.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Wednesday, 18 December 2002 07:54 (twenty-three years ago)

Wat Theo's vermoeden toch wel een beetje lijkt te bevestigen.
ik ga hier niet eens meer in discussie over het al dan niet incestueze karakter van de nederlandse popjournalistiek. ze kennen je of ze kennen je niet. op basis daarvan gaan deuren voor je open of blijven ze gesloten. je moet er voor in de wieg gelegd zijn.

― theo (theo), Wednesday, 18 December 2002 08:32 (twenty-three years ago)

op basis daarvan gaan deuren voor je open of blijven ze gesloten
Maar dat is weer een heel andere discussie, meneer Theo Ploeg. Wel bij de les blijven.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Wednesday, 18 December 2002 08:36 (twenty-three years ago)

Wel bij de les blijven.
dat is zeer zeker geen andere discussie. wanneer het popjournalistieke wereldje geregeerd wordt door eens ons-kent-ons mentaliteit, dan zou de veronstelling die Deleted in de opening van deze thread doet wel eens waarheid kunnen bevatten.

― theo (theo), Wednesday, 18 December 2002 08:57 (twenty-three years ago)

Eerst praat je over 'ons-kent-ons' als in 'ieder leest en wordt beinvloed door andermans werk', later stel je dat het (ook) staat voor 'deuren gaan vrijwel alleen open voor bekenden.' Dat laatste is ook mijn ervaring, dat eerste betwijfel ik dus.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Wednesday, 18 December 2002 09:03 (twenty-three years ago)

oké helder. maar wat mij betreft zijn de twee aan elkaar gekoppeld. wat is ervaring van de overige forumbezoekers?

― theo (theo), Wednesday, 18 December 2002 09:08 (twenty-three years ago)

Wat wil je nou precies weten, Theo?

― JoB (JoB), Wednesday, 18 December 2002 10:32 (twenty-three years ago)

Wat wil je nou precies weten, Theo?
wat de mening van de popjournalisten alhier aanwezig is over de stelling:

de overeenkomsten in de jaarlijstjes die in Oor staan afgedrukt zijn in aanzienlijke mate een uitvloeisel van het feit dat popjournalisten al dan niet fysiek op elkaar gericht zijn. (herformulering van Delete's vraag)

― theo (theo), Wednesday, 18 December 2002 11:47 (twenty-three years ago)

popjournalisten al dan niet fysiek op elkaar gericht zijn

Ik hoop van niet maar denk dat het wel voorkomt, al dan niet bewust. Zelf rommel ik teveel in de marge om (veel) in aanraking te komen met deez' bijzondere species.

― femke (femke), Wednesday, 18 December 2002 12:04 (twenty-three years ago)

de overeenkomsten in de jaarlijstjes die in Oor staan afgedrukt zijn in aanzienlijke mate een uitvloeisel van het feit dat popjournalisten al dan niet fysiek op elkaar gericht zijn.

Je weet het natuurlijk maar nooit, maar in mijn geval denk ik echt van niet. De enige overeenkomstige platen in mijn toptien en de eindlijst zijn van The Streets en Missy Elliott en met die artiesten was ik er redelijk snel bij. De eerste Streets-12" kreeg ik in het voorjaar van 2001 uit Engeland als promo opgestuurd nog voordat ik er ergens een letter over had gelezen. Het kwartje qua Missy / Timbaland viel bij mij niet zo snel als had gemoeten, maar zo omstreeks Aaliyah's Are You That Somebody in 1998. En niet dankzij mijn collega's, het was nota bene een hit.

Volgens mij valt het reuze mee met die beïnvloeding maar aan de andere kant moet er toch een verklaring zijn voor de soms zeer opvallende verschillen tussen meningen in Amerika, Engeland en Nederland (van andere landen ben ik niet echt op de hoogte).

― JoB (JoB), Wednesday, 18 December 2002 12:52 (twenty-three years ago)

Hier wordt er ook over gepraat.

― marieke (marieke), Thursday, 19 December 2002 10:45 (twenty-three years ago)

Nee, hier.

― JoB (JoB), Friday, 20 December 2002 12:35 (twenty-three years ago)

Maar, niet echt... Bij nadere beschouwing. Weet ik weer waarom ik daar nooit kijk... Lieve hemel, wat een onbenulligheid. Maar goed.

― JoB (JoB), Friday, 20 December 2002 12:41 (twenty-three years ago)

Nee Job blijf maar gezellie hier bij ons elitaire clubje. ;)

― Omar (Omar), Friday, 20 December 2002 13:36 (twenty-three years ago)

Ja zeg, en ga je aub niks aantrekken van de 'gewone'mens. De lezer van je stukjes, zeg maar.

― marieke (marieke), Friday, 20 December 2002 14:11 (twenty-three years ago)

Sorry hoor, maar als er iemand is hier die zich wel wat aantrekt van zijn lezers dan is dat Job wel. Check de fora op de festivalsites van 3|12, waarin hij regelmatig ingaat op reacties van lezers op zijn liverecensies [K's Choice vorig jaar op Pinkpop, bijvoorbeeld].

― Ariën Rasmijn (Ariën), Friday, 20 December 2002 14:38 (twenty-three years ago)

Ja zeg, en ga je aub niks aantrekken van de 'gewone'mens

Sorry hoor, maaar het moet natuurlijk wel ergens over gaan... Ondertussen heeft niemand nog mijn vraag hierboven weten te beantwoorden waarom Missy Elliott meer camp (?) zou zijn dan QOTSA, minder "logisch" om je achter te scharen als serieuze muziekfan dan Coldplay. Want dat vind ik dus lariekoek.

― JoB (JoB), Friday, 20 December 2002 16:31 (twenty-three years ago)

tsja, sorry hoor... ,maar dat zijn óók je lezers. dat wou k maar zeggen

― marieke (marieke), Friday, 20 December 2002 17:31 (twenty-three years ago)

waarom Missy Elliott meer camp (?) zou zijn dan QOTSA, minder "logisch" om je achter te scharen als serieuze muziekfan dan Coldplay.

Toch niet omdat het R&B is?

― Ariën Rasmijn (Ariën), Friday, 20 December 2002 18:36 (twenty-three years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.