Roger Teeling over Sexsmith

Die recensie stond inderdaad in de Samsonic. Wat helaas niet vermeld staat in dat blad is dat de recensies allemaal geschreven (dienen te) worden vanuit het luisterervaringsperspectief. Dus niet: wat hoor je vanuit je kennis, maar: wat hoor je vanuit je smaak, vanuit je gevoel. De meeste Samsonic-lezers dragen niet de popencyclopedie mee in hun hoofd, hebben nog nooit van Television of The Jesus And Mary Chain gehoord, waar bij bladen als OOR en The Wire wel van wordt uitgegaan. Die insteek levert op-en-top subjectivistische recensies op, wat ik een interessante insteek vind om aan mee te werken. Eens zien wat zoiets kan opleveren, niet? De eerste kritiek is nu binnen. Mooi! :-)
Aanvankelijk was ik zelfs gevraagd om de rap/hiphop op die manier te doen (waar ik immers niets mee heb en ook niets van weet), maar dat durfde ik toch niet aan. Daarom heb ik me beperkt tot de grensgevallen: muziek die ik wel goed vind, maar waarvan ik mijzelf geen kenner durf te noemen. Zo houd ik van Americana (en - meer nog - authentieke & alt.country) maar heb me er nooit erg in verdiept. Vanuit dat perspectief heb ik die nieuwe Ron Sexsmith besproken, een in mijn beleving gezichtsloze plaat; voornamelijk wegens de gladde, anonieme productie. Iets wat bepaald niet kenmerkend is voor het genre.

Er is vaak over recensies gesproken op het forum. Moet je als recensent vanuit kennis schrijven en de smaak van de lezers, of moet je altijd je eigen smaak doordrukken, waardoor lezers die leren kennen en weten dat als jij iets goed of niet goed vind zij die plaat niet of juist wel moeten uitchecken?

Op die OOR toptien moet je je niet blind staren, trouwens. Een top twintig zou al een heel ander beeld hebben opgeworpen. Een top dertig nog veel meer.

Die nieuwe plaat van Sexsmith begint een beetje naar de orkestrale pop van Rufus Wainwright te neigen, behalve dan dat Sexsmith niet kan zingen..
Dus ik ben het wel met Roger eens, vooral over het te gewoon, volgens mij kan die Sexsmith veel beter. Deze liedjes waren toch allemaal wat afstandelijk en niet erg indringend.

Nou ja, het heeft natuurlijk niet zoveel zin te discussieren over die, overigens geweldige, plaat van, de overigens fanTAStische zanger, Ron Sexsmith, maar als het inderdaad tot het idee van het subjectivisme hoort dat een recensent kan, of juist gaat, schrijven over iets waar hij geen feeling mee heeft, dan geloof ik er inderdaad niet in. Tenminste niet als het doel van een recensie dezelfde blijft (kaft van het koren scheiden). Zo niet, dan is er verder niks mis mee wat mij betreft. En het kan ongetwijfeld tot leuke en boeiende stukken leiden. Ik zou er alleen geen zin in hebben.

Een discussie over de kwalificatie "glad" lijkt me trouwens ook weleens leuk. Volgens mij typisch een woord dat alleen te binnen schiet bij het uitblijven van affiniteit met het songmateriaal. Ik kan wel een paar aalgladde canonplaten noemen namelijk.

Wat?!!! Schrijven, niet als een recensent maar als een luisteraar? Voor Samsonic? En dat kan je verantwoorden? Zeker omdat het een vrouwenblad is. Samsonic is immers in mijn optiek een vrouwenblad. Ik ben een vrouw en heel goed in staat tot aanschaffen van CD's op basis van wat ik hoor, weet en lees. Daar heb ik zeker geen vent voor nodig die schrijft vanuit een luisterervaring. Ik wil gewoon zijn oprechte mening lezen als recensent. En dan bepaal ik zelf. Het enige wat mij onderscheid van mannelijke muziekfreaks is dat ik niet alles hoef te weten of te verzamelen. Ik ben een muziekfreak en een vrouw die van muziek houdt en ook verzamelt, maar anders en vooral minder.

GVD heb onlangs aan mannen moeten uitleggen dat New Order het rechtstreekse vervolg was op Joy Division. De vrouwen in het gezelschap wisten dat. De mannen dus niet en zei ik zoiets van waarom zou jij dat ook moeten weten. Dat is iets wat popjournalisten moeten weten en de rest geniet van de muziek. Mooi toch. Onderschat nooit je lezers.

Ik ben een vrouw en heel goed in staat tot aanschaffen van CD's op basis van wat ik hoor, weet en lees. Daar heb ik zeker geen vent voor nodig die schrijft vanuit een luisterervaring. Ik wil gewoon zijn oprechte mening lezen als recensent. En dan bepaal ik zelf. Het enige wat mij onderscheid van mannelijke muziekfreaks is dat ik niet alles hoef te weten of te verzamelen. Ik ben een muziekfreak en een vrouw die van muziek houdt en ook verzamelt, maar anders en vooral minder.

In mijn bovenstaand betoog speelt volgens mij een man-vrouwdiscussie geen rol, Monique.

dit is toch eindelijk weer eens een plaat die de gemoederen bezighoudt? en dat wel op nivo? ik bedoel het nivo van deze site. deze man doet het toch wel weer. zie ik niet veel gasten doen in zijn genre. en ik wed dat iedereen, voor of tegen, toch naar zijn optreden gaat als hij uberhaupt weer komt. we are to be humble!
groeten seb.

Roger, nou geloof ik ook niet echt dat jij verzonnen hebt dat de recensies in Samsonic geschreven dienen te worden het luisteraarsperspectief. Diegene die verzonnen heeft dat samsonic een recensierubriek dient te hebben, mogelijk wel. Ik mag die man graag, maar dat is ook de man die vergeet zijn vrouwelijke collega's te vragen voor een voetbaltoernooitje.

En ja Serge schrijft voor vrouwen erg leuke stukken. Gaat regelmatig over sex en niet zo zeer over saaie onderwerpen als muziek.

Ik ken dat hele Samsonic eigenlijk niet, maar in hoeverre is het nu werkelijk een vrouwenblad? Of is het alleen maar dat Monique het een vrouwenblad vindt?

Ik vind het geen vrouwenblad. Ik vind het een Veronicagidsmuziekblad. Stoer doen.

Het is een combinatie.
"Vintage shoppen met Ikara Colt" - vrouwenblad
Item "Beruchte Rockmoeders" - Veronica

De doelgroep lijkt een beetje de typische Pinkpop-bezoeker te zijn. Dus alternatief, maar niet tè, en veel kort en sappig werk.
De €10 die een jaar abonnement kost is het wel waard, vooral als je net als ik een fan bent van domme trivia, maar meer ook echt niet.

En de Sammie is altijd erg vrolijk en luchtig. Lees het blad graag. Lig ook regelmatig in een deuk om de interviews van met name Suzanne. Maar het zou soms wel wat meer diepgang mogen hebben.

de Samsonic is een veronicagidsblad. je beledigt elke vrouw door het een blad voor vrouwen te noemen. een blad voor Lads en brallerige kroegtypes lijkt me dan meer op zijn plaats.

Nou nee, vind het niet beledigend, wel de vooronderstelling dat Samsoniclezers niet de jesus & mary chain zouden kennen, en de veronderstelling dat het een vrouwenblad past is ook exact in die wat knullige werkwijze van de NTG.

Aloha voor de oudjes
Oor voor de kenners
LiveXS voor de kinders
en
Samsonic voor de meisjes

Hmm niet echt een uitsluitend en uitputtend lijstje

Rolschaatsen met The White Stripes zo omschrijft goede vriend Rene Harks onze Sammie.
Hey Monique! Leuk dat je er ook bent! Maandag naar Electric Six of ben je op weg naar de Benzinebar?