Oor als platenmaatschappij, kan dat?

De in de nieuwsberichten gebruikte term 'platenmaatschappij' is nl. nogal kort door de bocht. OOR doet al jaren CD's bij haar uitgaven (dat maakt ze nog geen platenmaatschappij), alleen is er binnenkort een groter traject mogelijk voor bands (incl. bands zonder platenfirma), omdat uitgeverij NTG ook een radiostation en een website heeft, en met tv bezig is.
M.a.w. er komen gewoon meerdere manieren om (de muziek van) een band naar voren te schuiven. Het lijkt me niet dat daar contracten aan vastzitten...

Maar wat dan als zo'n band daadwerkelijk een goede plaat aflevert? Bespreken jullie die dan niet uit angst voor belangenverstrengeling?
Het zal niet de eerste keer zijn dat een journalist zich boos maakt over vriendschappelijke banden tussen pers en label. En heeft zo'n band bovendien ook niet meteen de schijn tegen van een zorgvuldig georchestreerde mediacampagne?

U ziet het, ik zit vol vragen.

In dit geval werkt het denk ik net zo. Degenen die het blad maken zijn andere personen dan diegenen die de muziek promoten. Ook al is het moederbedrijf dezelfde. Als je als perspromotr een streepje voor krijgt is dat alleen maar fijn. Maar bladen makan is nog altijd andere buisness dan muziek maken.

Verder; ik krijg hier bij HMG ook niet alles voor elkaar. Ook al komt het geld allemaal in hetzelfde laatje. Als de cd van Yorin FM Dance Experience uit is en ik wil deze promoten op de site van Yorin FM lukt me dat ook alleen maar als Yorin FM meewerkt en Music & Publishing. Als dat moeizaam gaat, kan ik het dus ook niet promoten (wat dus ook niet gedaan is).

Dat lijkt mij niet. Een goede perspromotor is gediend bij een geloofwaardige pers.

De kids willen toch alleen maar brood en spelen ;-)

Behalve journalist/redacteur ben ik ook coördinator van de (CD/DVD-)recensierubriek van het blad waar ik voor werk. Ik heb dus - teneinde alles tijdig en efficiënt te kunnen plannen/delegeren/publiceren - intensief contact met vrijwel alle perspromotiemensen, onafhankelijk dan wel in dienst van een platenfirma.

Met al deze lieden heb ik een volstrekt normale, zakelijke (lees: professionele) band. Ik ga niet met ze uit eten of naar bed en heb sowieso geen vriendschappelijke (privé)connecties met die mensen. Iedereen is voor mij gelijk (en Orwell geeft niet thuis). Al is de kans natuurlijk groot dat een platenfirma die per maand tien goeie dingen uitbrengt meer ruimte krijgt dan eentje die er maar één uitbrengt.

Verder zijn tussen die promotiemensen en mij alle 'erecodes' duidelijk: platen die wij (van het blad dus) kut vinden, vinden we kut. Klaar. Dat schrijven we op, of we negeren zo'n plaat gewoon. En het maakt daarbij geen donder uit of ik de desbetreffende perspromotor graag mag of niet. En dat weten die mensen; dat respecteren ze ook. Zij en ik zouden niet anders willen dan dat 't zo gaat. Op een andere manier kán het niet eens gaan. Daar bestaat volledige openheid en duidelijkheid over.

De 'doorsnee consument' noch de 'kenner' hoeft dus iets te vrezen. Althans, niet v.w.b. 'mijn' rubriek, want daar draag ík grotendeels de verantwoordelijkheid voor.

Euh ja, dat staat een beetje stom. Van Oor dus.

Bovendien, zoals ik al eerder zei: vriendjes zijn met elkaar, dus anders gezegd, goed met elkaar kunnen opschieten op zakelijk vlak wil niet zeggen dat je daarmee positieve recensies ziet verschijnen. Een negatieve recensie is net zo goed mogelijk; als die recensie er maar is. KUT = nu eenmaal KUT. Een perspromotor baalt harder als er niets verschijnt dan dat er iets negatiefs staat.

Maargoed, ik bekijk dit misschien ook teveel vanuit mijn eigen positie en ook ik heb te maken met perspromotors en spreek ze regelmatig. Ik bepaal zelf wat ik wel en niet plaats en waar ik wel iets mee doe en waarmee niet. Ik zit in een positie waarin ik me wel gedeeltelijk kan laten leiden door mijn persoonlijke voorkeur en waarin ik afhankelijk ben van drie verschillende doelgroepen waarin het moet passen. Toch blijft de basis van mijn stelling gelijk als de situatie anders zou zijn, volgens mij.

Dan kun je wel stellen dat OOR al langer betaald wordt voor artikelen [Kane, Sita], maar dit is toch weer een stapje verder. Aan de andere kant: hoeveel zal het de gemiddelde lezer van de NTG-bladen schelen? Het betekent uiteindelijk wel dat er wellicht meer platen zullen verschijnen van jonge, interessante NL-bands. Daar gaat het uiteindelijk toch om?

Een bedrijf kan niet stil blijven zitten, moet blijven groeien. Het is een logische stap voor de NTG, op weg naar dominantie op de commerciele markt.

Waar haal je die wijsheid vandaan? En wie hebben Kane en Sita betaald? Misschien kan ik alsnog mijn deel van de pot ophalen.

Ik heb uiteraard geen smoking gun, dus als jullie een advocaat op me afsturen trek ik het meteen in, met excuses ;-)

Abjecte onzin. En heus, ik zit dicht op 't vuur. Zelfs voor toezeggingen als 'dan zullen wij een héle pagina bij jullie adverteren' wordt niet gezwicht. Althans, niet bij OOR.

Er wordt alleen een 'deal' gesloten als een bepaalde act volgens ons absoluut, onontkoombaar & onomstotelijk, op de cover moet (100% OOR-fähig, dus).
We proberen dan met de persafdeling van de platenmij een soort exclusiviteits-afspraak te maken (zodat niet allerlei bladen tegelijk met OOR dezelfde cover en hetzelfde 'exclusieve interview met...' hebben). Bovendien is het de platenfirma die alle kosten van een eventueel interview-over-zee op zich neemt (vlucht, hotel etc.), dus daar hoort dan van onze kant wat tegenover te staan.

Niet altijd hoor.

Er wordt alleen een 'deal' gesloten als een bepaalde act volgens ons absoluut, onontkoombaar & onomstotelijk, op de cover moet (100% OOR-fähig, dus).
Wat is dan 'OOR-fähig'?

We proberen dan met de persafdeling van de platenmij een soort exclusiviteits-afspraak te maken (zodat niet allerlei bladen tegelijk met OOR dezelfde cover en hetzelfde 'exclusieve interview met...' hebben)
En hoe zit zo'n deal dan in elkaar?

Bovendien is het de platenfirma die alle kosten van een eventueel interview-over-zee op zich neemt (vlucht, hotel etc.)

Niet altijd hoor.
Hoezo niet? En wat staat er dan tegenover als jullie zelf moeten betalen?

En hoe zit zo'n deal dan in elkaar?
Wij verzoeken vriendelijk en zij zeggen 'natuurlijk, uiteraard, gaan we voor zorgen' ;-)

En ik kan me geen interview m.b.t. coverstory herinneren dat we ooit helemaal zelf hebben moeten bekostigen.
Om Ariëns vraag te beantwoorden: als we zelf betalen, bepalen we zelf wat we ermee doen - verhaal van 6 pagina's of een stukkie van 50 regels - en is er dus ook geen sprake van een 'deal'.

En dit lijkt me voldoende, qua kijkje in de OOR-keuken. ;-)

En hoe zat het trouwens met die serie over de Marlboro Flashbacks?

het probleem is dat iedereen wel weet dat er soms schijngevechten ontstaan.
Schijngevechten? Leg eens uit...

Ik bedoel te zeggen dat een band er ook niet onder mag lijden dat ze gevraagd zijn voor zo'n commerciele sigaretten-tour. Het is namelijk niet zo zwart/wit. Het is vooral grijs. Het is aan de redacties zelf om de grenzen te bewaken en dat doen ze zeer goed.

Eens zijn we benaderd door een platenmaatschappij over het brengen van een nieuwe Vlaamse band. Corrupt zou je denken. Ware het niet dat diezelfde Vlaamse band al twee keer eerder in Nederland had gespeeld en dat wij daar beide keren over hebben geschreven. Voordat die band getekend was door die platenmaatschappij was het al een van onze lievelingen. Terecht dat het op de cover komt en vervolgens kraken we ze af als ze ergens slecht spelen. Terecht. Ook al brak ons collectieve hart toen we die vijf Vlaamse koppies omlaag zagen gaan bij het lezen van die live-recensie.

dat soort schijngevecht.

Mijn mening is dat er dealtjes worden gesloten, maar dat je als redactie kan onderhandelen en nee kan zeggen of kan streven naar wat bij je blad past.

Het is vooral grijs. Het is aan de redacties zelf om de grenzen te bewaken en dat doen ze zeer goed.

Ik ben het met je eens dat een groot blad niet zonder commerciele partners kan, maar wordt het niet in ieder geval steeds moeilijker om die grenzen te bewaken? Wanneer sta je tegen jezelf te liegen dat je redactionele onafhankelijkheid hebt? En al helemaal [om zo weer on topic te komen] als je zelf ook platen wil gaan uitbrengen?

Ook ik ben van mening dat men wel met de billen bloot mag.
Zeker wanneer OOR zomaar 6 pagina's wijdt aan de Mad Capsule Markets, of consequent artikels wijdt aan bands die ze in recensies weer afbranden [hallo Kane!].

Ik vond dat die artikelserie er echt overheen ging. De enige keer dat ik in de vier-en-een-half jaar dat ik bij OOR zit, heb gedacht dat als dat zo door gaat dat ik dan opstap. Ik vind het nog steeds genant. Er had op zijn minst "advertorial" boven moeten staan.

wanneer OOR zomaar 6 pagina's wijdt aan de Mad Capsule Markets

Dat was de afweging van de journalist in kwestie dat het onderwerp dermate de moeite waard was. Daarover kun je van mening verschillen.

consequent artikels wijdt aan bands die ze in recensies weer afbranden

Kane is de populairste rockband van Nederland dus daar moet je natuurlijk over schrijven. Wat je vervolgens zelf van hun platen vind (en wat je dus in recensies terugleest) staat daar los van.

Vraagje: was Mad Capsule Markets [geinterviewd in Japan] wel of niet een voorbeeld van "de platenfirma die alle kosten van een eventueel interview-over-zee op zich neemt (vlucht, hotel etc.), dus daar hoort dan van onze kant wat tegenover te staan." - EvdB

Dat wil ongeveer net zoveel zeggen als: kom, wij betalen die vlucht voor jullie, maar dan plaatsen jullie wel een artikel. Of het nou een Oor-fahig artikel is of niet?!

Komen we toch weer terug bij wat ik eerder zei: vriendjespolitiek maar dan op zakelijk niveau. Want hetzelfde geldt ongetwijfeld voor die deals voor de Oor-fahige covers.

Dan weet je vast ook niet of hij voor dat blad een spread van 6 pagina's heeft geschreven over één onderwerp. Trouwens, niet dat ik er wat op tegen heb. Ik bedoel, verrek, wanneer was de laatste keer dat OOR een groot artikel heeft gewijd aan een relatief onbekende band [op major Zomba, maar alas...]? Hulde!!! What's next? Een moddervet artikel over, zeg maar, At The Close Of Every Day en die hele Sally Forth-kliek [allemaal in de Here blijkbaar, dus dat verhaal heb je zo gevuld]? Te gek, man! Of moet moet dat label dan ook voor overnachting in Rotterdam zorgen?;-)

Als dat niet het geval is, is er van een cover niet eens sprake. Bijna alles kan in OOR, van Justin Timberlake tot Low en van U2 tot Akufen - dat vind ik er juist leuk aan - maar het ging om de cover en dan gelden andere regels. (Bijna) alles kan in het blad, maar niet alles kan op de cover, dat bedoelde Erik. Dat schijnt te maken te hebben met het imago van "de titel" (marketingtaal).

Hallo, houden we wel de volgorde in de gaten? 'Wij' (lees: OOR) geven eerst aan dat we een groot artikel over een band wel zien zitten (omdat het, zucht, OOR-fähig is), pas dán gaat er een vlucht en een hotel geboekt worden.
Is dat nou echt zoiets onverkwikkelijks en ingewikkelds? Zo gaan die dingen al 30 jaar hoor. Als we alles zelf moeten betalen, zijn we binnen een maand failliet.

(is het zo simpel, oom Erik? Ja, zo simpel is het, kinderen)

Maar zulke dingen moet je natuurlijk per geval bekijken: heb je ineens maar 12 minuten interview i.p.v. drie kwartier, of blijk je te zijn gelokt voor een persconferentie? Dan maak je er een (ongetwijfeld lollig c.q. cynisch) stukje van 2 pagina's van. Is het hele interview ter plekke gecanceld? Dan geen verhaal, natuurlijk.