Cassetteliefde

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Nieuwste ontwikkeling van het promotiefront: Warp stuurt journalisten een cassettebandje met het nieuwste Autechre-album - in de hoop het album niet voor de release op het internet tegen te komen, naar ik mag aannemen.
Wat een mooie aanleiding is voor een thread over cassettes, waarin u uw herinneringen aan hometaping kwijt kunt, en tevens de antwoord kunt geven op de vraag: téépt u nog?

― Gzzzz, Thursday, 23 January 2003 12:46 (twenty-three years ago)

Kick-off: In de jaren tachtig, toen iedere tiener wel een krantenwijk had, was mij een cassette toegespeeld met op de ene kant de elpee Atomizer van Big Black, en op de andere kant Berserker van Scratch Acid (aangevuld met wat soortgelijk spul). Die teep zat geregeld in mijn walkmannetje als ik op zaterdagochtend De Bladen ging rondbrengen (waaronder Nieuwe Revu, mijn huidige werkgever, zo zie je maar, beste mensen). Met name als de slagregens het plaveisel van het Westbrabantse E. teisterden, kwam die teep goed van pas. De cirkelzaaggitaar van Steve Albini, de genadeloze drums en de organenlostril bas in de muziek van Big Black, plus de teksten over perverse dorpelingen die elkaars kinderen uitlenen voor seksfeesten en zich vervelende jongeren die zich overgieten met kerosine, of nummers als Mary Had A Little Drug Problem van Scratch Acid, met de ontsnapte gek David Yow op 'zang', zorgden ervoor dat mijn adrenalineniveau tot gevaarlijke waarden steeg. En mijn bladenwijk in precies twee keer drie kwartier was afgerond - normaal deed ik daar minstens een half uur langer over.
De casssette heb ik niet meer, beide elpee's/cd's staan ook niet meer in mijn collectie - onlangs zette ik na lang dubben dan ook Liar van David Yows latere band Jesus Lizard bij het grofvuil neer. Cassettes opnemen voor anderen en mezelf was een bezigheid waarmee ik me destijds graag onledig hield, zoals ik nu cd'tjes brandt.

Straks ga ik verhuizen - ik denk niet dat ik mijn cassettedeck nog meeneem. Ik heb nog wel een cassettewalkman. Voor interviews.

― Gzzzzz, Thursday, 23 January 2003 12:55 (twenty-three years ago)

Mijn tapetijd is afgelopen. Mijn kamer was een opslaghok van cassettebandjes, muren lang, laden vol. En ook actief ruilen van liveconcerten met mensen over de hele wereld. Zoveel mogelijk om collecties van bijv. Pavement, Tindersticks, Daryll-Ann, Radiohead etc. vol te krijgen. Zo kwam je wel erg unieke opnames tegen en sessies die de bands in andere landen op de radio hadden gedaan. Maar nu liggen de bandjes maar te wachten tot de stoflaag groter wordt. Het is teveel moeite geworden, al dat gespoel. En de geluidskwaliteit laat ook te wensen over. Maar wat heb ik er veel gebruik van gemaakt! Elke dag 13 km op en neer naar school, dat zijn flinke luistersessies. De bandjes die ik het meest gedraaid heb (die zo in me opkomen:

Kant A: Weezer - Pinkerton
Kant B: Strangelove - Love and other demons

Kant A & B: Daryll-Ann Weeps + wat b-kantjes

Kant A: E - Broken Toy Store (zanger van Eels)
Kant B: Pulp - Different Class

Kant A: Nofx - Punk In Drublic
Kant B: Nofx - White trash two heebs & a bean

En opeens komen heeel veel combinaties in me op. Elliott Smith, Dandruff, Bad Religion, The Wonderstuff, Levellers. En zo zijn bepaalde albums altijd met elkaar verbonden.

― Norbert Pek (Norbert Pek), Thursday, 23 January 2003 13:08 (twenty-three years ago)

Cassettes... Demotapes... Tascam Porta studio 4-sporen recorder... Nog steeds neem ik al mijn nieuwe hersenspinseltjes op cassette op. En aangezien er in mijn auto alleen een tapedeckje zit is de audiocassette nog steeds een veelgebruikt medium in mijn kleine huishouden. Het valt me ook op dat ze zo lang goed blijven (ik heb een Fleetwood Mac cassette van m'n pa en die is zeker al meer dan 20 jaar oud maar nog steeds perfect). Ik heb ook proberen te multitracken op mijn PC maar grijp toch iedere keer weer naar dat gare Porta studiootje. En voor de CD-R stuurde iedereen toch echt demo-teepies rond en ik kan me de eerste demo-tape die ik met mijn eerste echte band heb uitgebracht nog goed herinneren, dat is ook alweer meer dan 10 jaar terug, oplage van 100, in 3 maanden allemaal weg, oe wat waren we trots. Een paar jaar terug heb ik nog een solo-teepje uitgebracht, later ook op CD-R maar dat teepie is zoveel cooler. Heb trouwens laatst bij een metalcore show nog een teepie gekocht van Among The Living, dus ook bands van nu hebben ze nog hoor he.
Vind het heel erg dat cassettes steeds moeilijker verkrijgbaar worden, dat de keus afneemt en dat ze steeds duurder worden. Maar gelukkig heb ik bergen tapejes en kan dan ook hopelijk nog vele schoenendozen vullen met teepjes vol ideeen.
Favoriete merk en type:
- jarenlang luisterplezier: Maxell XLII
- goedkoop en goed, vooral voor hersenspinsels: TDK D-60 of D-90
TDK SA-90 heb ik altijd shitdingen gevonden, geluidskwaliteit liep te snel terug. Evenals de duurdere versie, dus de XLII-S en de SA-X. Sony is het ook niet, Basf was wel redelijk. Je had ook nog That's maar ben ik ook nooit echt fan van geweest, wel goeie cassetes hoor. Ferro cassettes hebben het ook nooit goed gedaan, het is toch Chrome wat het het beste doet.
En Scratch Acid, daar fietste ik wel eens mee naar school als ik haast had ja. Jee, die naam heb ik al echt lang niet meer gehoord... Daar ga ik weer 's wat van opzoeken.

― AutoStatic (AutoStatic), Thursday, 23 January 2003 13:25 (twenty-three years ago)

Dat Autechre teepje staat volgend jaar voor meer dan 50 Euro op eBay, wedden?

― AutoStatic (AutoStatic), Thursday, 23 January 2003 13:29 (twenty-three years ago)

Ja, ik teep nog. Voornamelijk uit noodzaak [ik had eerst een MD-speler, maar die is nu kapot], maar inmiddels ook een beetje vanwege dat vertrouwde gevoel. Het teep-proces is nu alleen wat anders geworden: ik brand eerst een CD-R vol met mijn MP3'tjes van het moment en gooi die dan op tape voor mijn aftandse cheapo Sony. Omslachtig, inderdaad. Nog geen uur geleden in de V&D zag ik een schattige CD-R compatible jogproof discman staan. De profetische woorden "She will be mine...Oh yes, she will be mine..." werden uitgesproken. Hoef ik dan geen CD-R's meer voor maar 45 a 60 minuten op te vullen. Maar dit zal uiteindelijk ook maar een tussenstap zijn, op weg naar de i-pod.

Ik heb nog steeds een hoop van mijn oude tapes. Zo af-en toe doe ik er 1 in de walman en ga ik terug naar vrij specifieke periodes in mijn leven.

Heb trouwens dankzij het tapen een accuut gevoel voor playlist-verloop en opbouw weten te ontwikkelen. Heb daar als radiomakertje veel baat bij gehad.

― Ariën Rasmijn (Ariën), Thursday, 23 January 2003 13:33 (twenty-three years ago)

Begonnen in 1987 ofzo met het elke week tapen van de top 40. Op een 60-minuten bandje konden dan net alle goede nummers en dat draaide ik dan de hele week. De week erna volgde hetzelfde ritueel met meestal als enige verschil dat de nummers in een andere volgorde op de tape stonden maar dat had ik toen nog niet door :)

In de jaren 90 gingen mijn oogjes open voor andere muziek m.n. aangewakkerd door de Seattle-mania. Erg vermogend was ik in die tijd nog niet dus leende ik de klassiekers van Nirvana, Alice in Chains, Soundgarden veelal bij de biblio om ze vervolgens te tapen. Als een vriend van mij een nieuwe cd kocht of wat leende bij de bieb ging daar linea recta een lege tape heen om de volgende dag weer gevuld terug te krijgen.

De tapes kregen een korte opleving in 1996 toen ik de Afrekening ontdekte en daar elke zondagochtend de mooiste geluidjes meepikte.

En nu...ik tape nooit meer, draai die vervelende dingen nooit meer en mijn walkman ligt er maar zielig bij onder die laag stof in die vergeten hoek van mijn kamer. Het is maar wat zielig...

― Maarten (sivle79), Thursday, 23 January 2003 13:38 (twenty-three years ago)

tapes, of eigenlijk noemde ik ze gewoon cassettebandjes, a trip down memorylane wat mij betreft. vorig jaar nieuwe apparatuur aangeschaft en daarbij het cassettedeck afgeschaft, de minidisc heeft voor mij die functie overgenomen... makkelijk om dingen ff snel te kopieren om te checken of ze de moeite waard zijn, tegenwoordig ook rechtstreeks mp3 op de md-speler. 'k teep dus nog wel, maar op een ander medium. en niet meer om uit te lenen want 'k ben de enige in m'n omgeving die zo'n ding heeft...

voor mij geldt ook dat de cassettes eigenlijk voor altijd verbonden zullen zijn met 1)krantenwijk en 2)fietsen naar school. ik woonde echter maar op 5 minuten afstand... maar dat werden er meestal maar een stuk of 3 met Debaser van the Pixies...

ik heb m'n tapes met de laatste verhuizing nog wel meegesjouwd in een bananendoos, staan nog immer in de hoek. 'k moet ze eigenlijk weg doen maar de drempel blijkt hoger dan gedacht.

veelgedraaide combi's:
A+B: Kronos Quartet - Pieces of Africa
rest B: Joy Division - Peel Session

A: the Breeders - Pod
B: the Feelies - (It's) Only Life

A: Guided by Voices - Alien Lanes
B: Gavin Friday - Adam 'N Eve

A: the Chills - Submarine Bells
B: live compilatietje van (2e?) Lowlands: Suede, 16 Horsepower (met de mooiste uitvoering van "Haw" ooit!), Weezer en een grappige improv. van Lou Barlow

ook leuk: de losse nummers die je gebruikte om de tape vol te krijgen maar die je niet opschreef... toch vaak fijne verrassingen.

― willem (willem), Thursday, 23 January 2003 13:48 (twenty-three years ago)

ik tape ook nog wel voor op vakantie in de skoda (salif keita/ mali music, ryan adams/aimee mann/travis etc.

maar het cassette bandje dat ik bijzonder jammer vind dat ik het niet meer heb is een bandje met mixen die ik jaaaren geleden toen ik 11 was ofzo met een vriend maken korte fragmenten charly lownoise & mental theo, aladdin, ome henk, madonna en wat al niet meer aan elkaar gemixt tot knip en plak house.. zou het goed geweest zijn? ik heb er wat overheen gespoeld over dat bandje toen ik nog niet realiseerde dat ik het later wel eens terug zou willen horen..

― Ludo (Ludo), Thursday, 23 January 2003 13:56 (twenty-three years ago)

De gebruikelijke fases doorlopen: 1. de leuke liedjes uit de hitlijst (de nieuwe binnenkomers van de Nationale Hitparade werden altijd 'helemaal' gedraaid, ipv dat Frits Spits er doorheen ging zitten kleppen - van tevoren dus de lijst uit de krant scheuren en aanstrepen. Aan Veronica's Top40 had je niks, Lex Harding zat er altijd doorheen. En anders de Roepie Roepie Vogel wel). 2. Bij het verschuiven van muzieksmaak (en interesse in albums ipv singles) veel lenen bij de fonotheek (en later gewoon de bibliotheek). En er dan na 3 draaibeurten achterkomen dat ie veel te goed was: die moest je gewoon op CD hebben. 3. Je eigen compilaties maken voor vrienden die je je geweldige smaak wilde opdringen.

Nu: afgelopen zomer al mn tapes (die ik gewoon bandjes noem(de)) weggeflikkerd. Een cassettespeler had ik al een paar jaar niet meer. MP3 en CD-R hebben alles wat cassettes niet hadden: iets wat ze in de industrie QRA noemen (dat je kunt skippen naar een track zonder dat het tijd en opzoekmoeite kost), gelijkblijvende geluidskwaliteit, en zelfs de schijfjes van Kruidvat en That's Write roesten niet weg. (Daarentegen bleven die BASF-bandjes in de frut draaien. Stond je weer voorzichtig een paar meter tape uit de speler te pulken, om die vervolgens met één vinger weer terug te winden op de spoel).

Ik mis ze totaal niet, heb er ook geen nostalgische gevoelens bij (itt vinyl, wat ik ook niet meer gebruik). Er was toen alleen niks beters. Op de FiRaTo van 1992 zag ik voor het eerst MiniDisc, en was meteen verkocht. Nu heb ik alleen nog HardDisk en CD-R, en ben daar uiterst tevreden mee.
Wat kost trouwens zo'n i-pod?

― Vasquesz, Thursday, 23 January 2003 14:13 (twenty-three years ago)

Mijn eerste bedrijfje van een live-tape-bedrijf. Samen met drie jongens zelf live-concerten opnemen en die ruilen met andere live-tape-bedrijfjes. En soms verkopen... Met een Sony walkman die kan opnemen en een stereomicrofoon ('een hele dure') vrij goeie publieksopnames gemaakt. Ik geloof trouwens dat ons bedrijfje Zyklon-tapes heette, of een andere bedenkelijke naam... En zo heb ik veel live-opnames van 'tachtiger jaren bands'(Nick Cave, The Sound, Echo & The Bunnymen, Gun Club e.d.) maar de meeste liggen nog bij m'n ex, één van de drie jongens.

Nog steeds zet ik wel cd's op tape, voor in de auto.

Wat kost trouwens zo'n i-pod?
Rond de 400 euro, hangt af van de diskgrootte. (5, 10, 20 GB)

― marieke (marieke), Thursday, 23 January 2003 14:32 (twenty-three years ago)

Nog steeds bezit ik de stereotoren die ik ergens in 1987 kocht van mijn zuurverdiende vakantiecentjes. de hele zomer uit mijn neus eten bij het ABP te Heerlen. wat een hel. maar goed. het leverde een, in die tijd, schitterende zwarte stereotoren op die het tot op de dag van vandaag doet. al heb ik al heel vaak een compact ding willen kopen. toch blijf ik bij deze Marantz. reden: de platenspeler is aan te sluiten en er zit zo'n lekker tapedeck bij.

ik en tapes gaan heel ver terug. de broer van mijn beste vriend op de lagere school was hardrocker. hij bezat honderden platen en evenzoveel cassettebandjes. hij maakte lijstjes voor me met essentiele platen. ik kocht bandjes (tdk D's) en gaf hem die. hij nam alles voor me op. nog steeds bezit ik ongeveer tweehonderd bandjes die ik maar niet weg kan doen. waar haal ik bijvoorbeeld de plaat Warning van Warning vandaan? nergens. is gewoon niet meer te krijgen. vandaar dus.

op de middelbare school had ik een deal met drie platenkopende vrienden van me. iedereen koopt één essentiele nieuwe release en die tapen we dan voor elkaar. dat zorgde natuurlijk voor nog meer bandjesverkeer over en weer. volgens mij heb ik zelfs een tijdje meegedaan aan het fenomeen bootlegtapes kopen van concerten. zo bezat ik een demo opname van de allereerste frutsels van metallica en van een van de eerste concerten van die band ergens in Austin (met dave uiteraard). die periode met Dave is eigenlijk hun beste maar het gaat nu over tapes.

tot ver in de jaren negentig hebben tapes een hoofdrol gespeeld. altijd Maxwell tapes overigens. de rest vond ik niet zo best. ik kocht en koop nog erg veel platen. die kun je voor anderen alleen op tape opnemen. misschien vandaar dat lange vasthouden aan oude technologie. meest legendarische tapes?

A: The Sound - All Fall Down
B: Joy Division - Unknown Pleasures

A+B: The Cure - Kiss Me Kiss Me Kiss Me

A: Warning - Warning
B: Wilddogs - Wilddogs (nog zo'n geniale oude metalband)

A: verzamel Fields Of The Nephilim
B: verzamel Front 242

A: Riot - Fire Down Under
B: Motorhead - Overkill

overigens hield ik alles nauwgezet bij in een database bestand op mijn computer. daar ben ik overigens al heeeel lang vanaf gestapt. mijn tapedeck en mijn marantz installatie ga ik overigens nooit meer wegdoen of vervangen (mijn platenspeler is overigens geen marantz maar Soundlab).

― theo (theo), Thursday, 23 January 2003 14:44 (twenty-three years ago)

Als ik aan het bandjestijdperk terugdenk dan denk ik meteen aan al die batterijen die ik steeds moest opladen voor mijn walkman. Elke dag met dat ding in de bus of op de fiets naar school.
Favoriete bandje was wel The Cult live at the Lyceum, opgenomen van videoband met op de b-kant het eerste optreden van Tragically Hip op Pinkpop en Sonic Youth live bij Ein Abend In Wien in De Doelen.

Vrijwel elke week ging ik naar de bieb om lp's en cd's te huren om ze vervolgens thuis te teepen. Later heb ik vrijwel alles opnieuw moeten huren om thuis te branden. Ik heb de gehele collectie van Den Bosch dus al 2 keer doorgelicht. Ik ga nog steeds wekelijks cd's huren.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Thursday, 23 January 2003 15:33 (twenty-three years ago)

ik teep ook nog steeds. bandjes voor in de auto of gewoon, voor thuis. ik heb de meeste van mijn oude bandjes nog, waaronder een met een nummer van de legendarische etten-leurse punkformatie agent orange ["anarchy in the kse"], kent u die nog, guuz?
ik vind anderhalf uur ook zo'n fijne tijdsduur voor compilaties, dat heb je met cd's niet. hoewel ik nu brandbare cd's heb gekregen van 90 minuten, maar dan ontbreekt het loopje naar het cassettedeck om het bandje om te draaien. dat is toch wel een van de hoogtepunten van het cassettebandjebeluisteren, vind ik.

zie ook tapexchange

― luba (luba), Thursday, 23 January 2003 16:26 (twenty-three years ago)

Bij mij bego het cassette-tijdperk toen ik een jaar of 9 was en ik een tijdje trouw de top 40 volgde en de leuke nummers opnam. Lang heeft dat niet debuurd, temeer daar ik niet erg goed was (ben) in het combineren van de leuke liedje met de bijbehorende titel.
Een paar jaar later (circa brugklas) begon ik de bibliotheek te ontdekken, waar je voor 2,50 (ca. €1,15) cd's kon huren. Zo had ik in een paar jaar een collectie van ruim 100 bandjes opgebouwd, allemaal netjes genummerd, allemaal netjes in een computerbestand gestopt. Het was jarenlang zowat het enige dat ik voor mijn verjaardag vroeg.
Tot de eind van de middelbare school breidde die collectie nog steeds uit (al ging het door de aanschaf van een cd speler minder hard), de bibliotheek nog immer als voornaamste bron van te kopiëren cd's. Dat was uiteindelijk ook de grootste beperking, want toen ik OOR en de VPRO ontdekte, bleek dat ze bij de bieb lang niet alles hadden wat ik wilde hebben, er ontbraken zelfs.
Eind middelbare school ontdekte ik het toen opkomende internet en kwam in aanraking met het fenomeen "mixtape for a friend". De eerste met wie ik mixtapes uitwisselde was een jongen uit Canada: hij stuurde mij twee bandjes, terwijl ik met veel moeite één bandje volkreeg met leuke nummers die hij wellicht nog niet kende. Niets is zo van invloed geweest op mijn muzikale ontwikkeling als die twee bandjes, temeer daar ik vele latere favorieten daarop als eerst hoorde: Tullycraft, The Cannanes, Magnetic Fields, The Crabs, Crayon, Small Factory, Heavenly, Unrest, Wimp Factor 14. Daarna kwam geen enkele mixtape ook maar in de buurt van die twee Canadese en al snel vond ik het maken van tapes voor anderen - al dan niet min of meer door hun strot geduwd - veel leuker dan het ontvangen.
Complete cd's op bandjes kopiëren deed ik vanaf toen eigenlijk nauwelijks meer. Wel heb ik een tijdje redelijk veel cassettes uit de "lofi-scene" gekocht, totdat ik me meer en meer begon te ergeren aan het feit dat men het gemak vaarmee een tape is uitgebracht als reden zag om kwantiteit ver boven kwaliteit te verkiezen.
Tegenwoordig gebruik ik bandjes eigenlijk alleen om 7"s op over te nemen: 10 7"s op een 90 minuten bandje is net iets minder vermoeiend dan de betreffende singles steeds op te zetten, om te draaien en weer op te bergen.
Met live-opnames op tape heb ik nooit veel gehad. Een tijdje heb ik - vooral omdat ik vond dat dat zo hoorde - live-opnames van de VPRO (Villa 65) overgenomen, maar die haalden het nooit bij het origineel.

― Martijn Grooten (martijng), Thursday, 23 January 2003 18:05 (twenty-three years ago)

"Wel heb ik een tijdje redelijk veel cassettes uit de "lofi-scene" gekocht"

FROSTPARADE!!

― Ludo (Ludo), Thursday, 23 January 2003 18:25 (twenty-three years ago)

Nee, die niet, die kwamen ook pas later. Midden jaren '90 bracht het Amerikaanse Shrimper-label veel cassettes uit die toen ook in diverse Nederlandse platenzaken waren te vinden. Er zaten een aantal aardige dingen bij en een paar erg goede, maar ongeveer de helfst was flut. Bij andere cassettelabels was de goed/slecht-verhouding nog meer in het voordeel van de laatste.

― Martijn Grooten (martijng), Thursday, 23 January 2003 18:34 (twenty-three years ago)

Cassettebandjes!
Vlak boven de monitor hangen een paar planken met ouwe tapes. Het overgrote deel van wat ik ooit had stond opgeborgen in wijnkistjes (zo'n tweeflessendoos van goedkoop en dun hout) tegen de muur. Wankel, inderdaad, want op een nacht kwam de hele bende naar beneden zeilen. De volgende dag heb ik besteed aan het uitzoeken van alle rommel. Het grootste deel van de bandjes bleek niet meer te draaien (te dicht bij de luidsprekers gestaan?) en de rest gaapt me nu aan. Maar draaien doe ik ze zelden, al zal ik ze niet wegdoen, net zo min als mijn cassettedeck. De leukste dingen heb ik intussen allang op vinyl of CD gekocht.
Ik was, zie ik, een meester in het maken van onlogische combinaties van platen:

A. Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral, My Trial
B. Linton Kwesi Johnson - Bass Culture

A. Green On Red - No Free Lunch
B. L'Attentat - Heartbreaking Stories

A. Rhythms Pigs - I'm Not Crazy, I'm An Airplane
B. Kobus Gaat Naar Appelscha - All The World And His WIfe

En als meest idiote combinatie:

A. Frank Zappa - The Grand Wazoo
B. Guided By Voices - King Shit & The Golden Boys

― Jan Peter (janpeter), Thursday, 23 January 2003 19:23 (twenty-three years ago)

Ik heb nog ergens de Top-100 Aller Tijden 1985 editie compleet (behalve 'Careless Whisper' ;) op vier D-120 TDK bandjes. Eigenlijk heel overbodig want het is gewoon de playlist voor een gemiddeld dagje Arrow Classic Rock.

Ja idiote combinaties voor vrienden tapen, dat waren nog eens tijden. Zucht.

― Omar (Omar), Thursday, 23 January 2003 20:37 (twenty-three years ago)

Ik heb mijn oude cassettes al drie keer bij het oudvuil weg moeten halen, omdat mijn vriendin om de drie maanden vraagt of "die stapel oude tapes nou eindelijk eens weg mag, want je luistert er toch nooit meer naar". Is ook wel zo, maar ik kan er maar geen afstand van doen. En de leukste zijn inderdaad die gecombineerde tapes met een metalplaat aan de ene kant en een nieuw ontdekt bandje aan de andere.
Dus genoeg voorbeelden van bien étonnés de se trouver ensemble:

A. Sacred Reich - Ignorance
B. Durutti Column - Return of the Durutti Column

A. Wehrmacht - Beermacht
B. Gallon Drunk - You,the Night and The Music

A. Cryptic Slaughter - Money Talks
B. Uncle Tuppelo - No Depression

Vrouwen zijn volgens mij van nature ook minder nostalgisch. ; )

― Klaas, Thursday, 23 January 2003 21:19 (twenty-three years ago)

Ik kan hier in mijn kamer zo een paar koffertjes vol met cassettebandjes opduikelen. Pas sinds ik een cd-brander heb overgenomen van een vriend van me (in '98, en ik heb het ding nog altijd naar volle tevredenheid) ben ik van cassettes afgestapt. Ik koop tegenwoordig alles wat ik goed vind, ik bak cd's alleen over om er op mijn gemak thuis naar te kunnen luisteren. Ik heb nog wel een stapeltje gebakken cd'tjes van bands die 'wel aardig' zijn, of bands waarbij ik er niet aan toegekomen ben om de plaat in huis te halen.
Vroeger nam ik voornamelijk electronische muziek op. Ik ben nog altijd op zoek naar opnames die ik heb gemaakt van 'For those who like to groove', een radioprogramma van Robin Albers in de periode '94-'97 of zo, die ergens hier of bij mijn ouders zouden moeten liggen. Daar moeten een aantal absolute house-klassiekers tussen zitten.

Ik ben zelf zo ver gegaan als het integraal tapen van radiouitzendingen, om daarna die opnames met mijn dubbel-cassettedeck te gaan bewerken: alle commentaar er met de pause-knop tussenuit knippen (wachten.. wachten.. wachten.. NU!), en een zo goed mogelijk begin en eind aan een nummer fabrieken. Op die manier heb ik een hele hoop bandjes samengesteld, hoewel de kwaliteit natuurlijk keihard achteruit ging als je van tape naar tape opnam.

Later was ik niet meer zozeer geïnteresseerd in losse nummers, maar eerder in volledige albums van P.J. Harvey, Stereolab, Pixies, Sparklehorse en ook nog altijd klassieke house-albums van bijvoorbeeld Quazar en Model 500. Ik maak sinds '93 zelf elektronische tracks, en een groot aantal daarvan zijn ook vereeuwigd op tape. Eén van die tapes heb ik nog ooit naar Warp gestuurd, en de reactie daarop (een afwijzing, vanzelfsprekend) heb ik nog altijd. Laatste vond ik bij mijn ouders een tape terug die ik echt in '92 of '93 gemaakt moet hebben.

Ja, hoewel ik ze niet meer gebruik, zullen cassettebandjes toch altijd een gevoel van nostalgie bij me oproepen.

― Ike van de Ven (ike), Thursday, 23 January 2003 23:25 (twenty-three years ago)

Ja, hoewel ik ze niet meer gebruik, zullen cassettebandjes toch altijd een gevoel van nostalgie bij me oproepen.

Dat is voor mij vooral de reden om ze te bewaren. Ik wil ze wel weggeven maar zomaar in de kliko kieperen kan ik niet.

Ik was, zie ik, een meester in het maken van onlogische combinaties van platen:

Ik ken het:
A: Zappa/Beefheart - Bongo Fury
A/B: Motorhead - Bastards

A/B: Gun Club - Lucky Jim
B: Raggende Manne - Villa 65 sessie

En als meest opmerkelijk koppel:
A: Charlatans - Some friendly
B: Nusrat Fateh Ali Khan - The Last Prophet

Maar ook perfecte combi's:
A: Iggy Pop - Instinct
B: The Aints - Ascension

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Friday, 24 January 2003 13:40 (twenty-three years ago)

Ik was een fanatiek taper, op mijn manier. Het begon met 'Kinderen voor Kinderen'. De cassetterecorder op de grond voor de tv en ik er met mijn neus bovenop, om er op tijd bij te zijn als kant A met een harde 'klik' vol was en het bandje als de sodemoeter moest worden omgedraaid. Het ergste was nog dat mijn broertjes en zusje vaak hun mond niet wilden houden en dat af en toe de telefoon ging. Shit! Alsjeblieft pap, hou het kort! Alles werd opgenomen.

Op deze manier heb ik ook honderden Arbeidsvitamines geluisterd tijdens de lagere schoolvakanties. In de NCRV-gids stond de playlist, dus ik wist precies wanneer ik in de aanslag moest gaan zitten om zo weinig mogelijk geouwehoer op te nemen en zoveel mogelijk muziek. Als ik een nummer mooi vond, dan nam ik het elke keer als ik het hoorde weer op. Soms stond het nummer wel drie keer op één BASF-bandje.

Later ging ik over op TDK en kreeg ik een snoertje waarmee ik de radio en de cassetterecorder met elkaar kon verbinden. Toen kon het papiertje met 'niet storen' van de deur.

― Els (Aurora), Saturday, 25 January 2003 11:21 (twenty-three years ago)

Vrouwen zijn volgens mij van nature ook minder nostalgisch.
Ik heb geen psychologie gestudeerd, maar volgens mij kunnen vrouwen er ook aardig wat van. Ik bedoel: het verzamelen met objecten met emotionele waarde. Met gemak knikkeren ze de bierglazenverzameling van hun vriend weg, als het huis te vol wordt, maar kleding die ze vast nooit meer zullen dragen, zullen ze tot in eeuwigheid bewaren. In de hoop dat oude tijden herleven en dat maatje 40 over een tijdje weer past, net als vroeger. Maar dat is weer een heel ander soort nostalgie.

― Els (Aurora), Saturday, 25 January 2003 12:25 (twenty-three years ago)

Van de radio opnemen van concerten begon voor mij bij Vara's Vuurwerk (met Wild Westbroek) en 2Meter De Lucht In.
Vara's Vuurwerk was altijd erg leuk: 'Goedenavond muziekvrienden en toevallige passanten', klonk het altijd rond de klok van 21:00 uur op dinsdagen. Veel concerten en natuurlijk de 'Komsnertagenda'

Later ontdekte ik het radioprogramma De Stompin' Velden met Stoffer en Bentz. Een programma vol soulslijpers en straathoeksymfonieën aldus de tv-gids.
Hoogtepunt in dat programma was de filmtip door Jan Gorter (als ik me die naam goed herinner). Het leven aan de B-kant van de cultuur. Steevast werd er een film uit het B- of nog liever het C-genre besproken die je niet mocht missen op tv. Volgens mij was dit dezelfde man die altijd de komsnertagenda doornam bij Vara's Vuurwerk, erg grappig allemaal.

Sjongejonge, ik word er helemaal nostalgisch van. Ik krijg weer zin in mijn Megadeth-live-in-Zwolle-bandje...

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Saturday, 25 January 2003 12:50 (twenty-three years ago)

Volgens mij heeft nostalgie niks met geslacht te maken. Vrouwen kunnen er inderdaad ook wat van.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Saturday, 25 January 2003 12:52 (twenty-three years ago)

Veel concerten en natuurlijk de 'Komsnertagenda'

Met Dennis uit Schagen, vaste pispaal van Westbroek. :)

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Saturday, 25 January 2003 14:43 (twenty-three years ago)

Wat zou Dennis uit Schagen doen tegenwordig?;-)

'Goedenavond muziekvrienden en toevallige passanten'
Herstel, moet natuurlijk zijn:
"Goedenavond Vuurwerkvrienden en toevallige passanten."

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Saturday, 25 January 2003 22:02 (twenty-three years ago)

Hoogtepunt in dat programma was de filmtip door Jan Gorter (als ik me die naam goed herinner).
En, voorzover ik weet, nog altijd werkzaam bij Elpee in Groningen.

― Jan Peter (janpeter), Saturday, 25 January 2003 23:28 (twenty-three years ago)

Met Dennis uit Schagen, vaste pispaal van Westbroek. :)

volgens mij kwam hij uit anna palowna, of hoe je dat ook schrijft. vuurwerk was altijd geweldig, zeker als westbroek voor de zoveelste keer slayer moest draaien en elke kee weer zei dat hij het verschrikkelijk vond. en als dan op het eind van het jaar de vuurwerk 50 werden gedraaid, en marcel van dam hier en daar ook een nummertje aankondigde, kwam slayer zo vaak voorbij dat westbroek bijna kotsneigingen kreeg.

― bas (bas), Sunday, 26 January 2003 07:54 (twenty-three years ago)

O ja, da's waar ook!!! De vuurwerk 50 met medewerking van Marcel van Dam. Erg gelachen toen. Eindigde 'Angel of Death' van Slayer niet altijd op de eerste plaats?

De aankondigingen van Westbroek waren altijd geweldig;
"Ik schat de zanger van het volgende bandje op zo'n twee pakjes zware shag per dag, Motorhead met Killed by death."

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Monday, 27 January 2003 00:30 (twenty-three years ago)

De eerste plaats was altijd een nek-aan-nek race tussen Angel of Death en One van Metallica. Of MuhtalLIca, zoals Westbroek stug volhield.
Verder vaste top 10 plaatsen voor Left Hand Path, Surf Nicaragua en Number Of The Beast.

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Monday, 27 January 2003 09:22 (twenty-three years ago)

...en verder ook Judas Priests Painkiller, Manowar's Battle hymn en ook Testament kwam geregeld voor.

En ja, Dennis Buschman (heette die geloof ik) met zijn concertagenda. Goh, na mijn werk maar weer eens mijn oude vuurwerk 50 teepjes beluisteren (die met Marcel van Dam).

― Marty Innerlogic, Tuesday, 28 January 2003 10:58 (twenty-three years ago)

two weeks pass...

Hoezo, tapejes passe!?
Ik heb het "tapetijdperk" eigenlijk nooit meegemaakt en koop nochtans nog vrij regelmatig tapes. Over het algemeen uit de lofi scene. Voorlopig zijn deze blijkbaar nog een stuk goedkoper dan vinyl. En tapejes zullen ook wel gemakkelijker te produceren zijn dan een CDtje met bijbehorend nieuw (en dus duur) digitale apparatuur(wanneer men gewend is te werken met analoge apparatuur). Op termijn zullen de tapejes op deze markt wel verdreven worden door CDRs gezien de kwaliteit van een, met een SBlive-kaartje opgenomen en in gratis FastTracker achtige programmaatjes getrackte, CDR onderhand vele malen beter is dan een cassette regelrecht getaped van de 8sporen recorder. Op labeltjes als Morc en LVR (idd Ludo; Frostparade heb ik ook nog liggen :o)) zie je die tendens al duidelijk. Zelfs CDS persen wordt blijkbaar betaalbaar...
Hoe dan ook: zolang er in de lofiscene nog gebruik gemaakt word van tapes zal ik ze blijven gebruiken maar of ik ooit over in de buurt van de 100 kom waag ik te betwijfelen (het zullen er nu 30-40 zijn exclusief radio opnames die ik tegenwoordig overigens ook op de PC maak). In zoverre dus toch passe... Maar ach, ik ben nog te jong om al nostalgisch te doen ;o)

― Hielke, Wednesday, 12 February 2003 02:57 (twenty-three years ago)

Ik ben het met je eens dat er mooie dingen zijn die alleen op tape zijn uitgebracht (The Mountain Goats!). Maar ik ben inmiddels wel van mening dat de drempel die er ligt bij het maken van een CD/LP/7" er wel voor zorgt dat er minder flut-dingen verschijnen waarbij werkelijk het énige argument voor het uitbrengen "ach het is zo sympathiek" is.

― Martijn Grooten (martijng), Wednesday, 12 February 2003 09:08 (twenty-three years ago)

seven months pass...

Even deze draad opgraven, want de cassette bestaat 40 jaar, en The Guardian (staat helemaal op internet, wat een fijne krant) gooit er vandaag (vrijdag 26 sept) een Cassettespecial tegenaan. Met een mooi verhaal over de geschiedenis van het bandje, plus een aantal critics die hun ideale mixteep maken. Zie www.guardian.co.uk

― Gzz (Gzz), Friday, 26 September 2003 15:47 (twenty-two years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.