The Music In My Head

Albums die ik noot-voor-noot uit mijn hoofd ken: vooral dingen uit mijn jonge jaren, toen ik nog niet zoveel muziek bezat en die paar LP’s dus tot vervelens toe draaide.
Dat gaat van True van Spandau Ballet en Duran Duran’s Arena via Reckless (Bryan Adams) tot Kick (InXS) en The Joshua Tree.
Uit (iets) recentere tijden geldt dit voor Bossanova, The Stone Roses, Nevermind, Trompe Le Monde, Blue Lines, Lemonheads’ It’s a Shame about Ray, Gentlemen (Afghan Whigs) en Modern Life is Rubbish (Blur), alsook voor de klassieker London Calling.

Dat krukje van Paul McCartney heb ik nog nooit gehoord maar ik zal zeker mijn oor te luisteren leggen de volgende keer dat ik Pepper opzet. Over datzelfde nummer..om de een of andere reden loopt het kippenvel me altijd over de rug als ik David Bowie in zijn Young Americans hoor referen aan A Day In The Life...waanzinnig...om nog maar te zwijgen over de tijdloosheid van het nummer zelf...[ik stop voor ik nog meer ga zwelgen in nostalgie en beatlemania]

Jouw vriend hebben gelijk. Er is meestal een reden waarom de nummers van een CD in juist die volgorde staan. Een CD op zich is een kunstwerk (om het K-woord maar eens in de groep te gooien), en daarvan is de volgorde net zo'n essentieel onderdeel als de liedjes op zich, of de afstelling van de gitaarversterkers.

vriend = vrienden ;-}

Maar ik ben het wel met je eens hoor, daar niet van.. Natuurlijk wordt is de volgorde er niets voor niets.. Ik doe het dan eigenlijk ook alleen bij cd's die ik al van haver tot gort ken. Dan heb ik wel eens genoeg van die vaste volgorde en wil ik dat dogmatische 'dit is zoal het geluisterd moet worden' doorbreken. Dit komt vanuit iets als een anarchistisch gevoel ergens in de onderbuik ofzo. Kan het niet anders verklaren. Wat ik al zei: De nummers los van hun vaststaande context bekijken. Het nummer op zich eens beluisteren.
Een (ietwat foute) analogie: Ik heb ook geen zin om een schilderij of wat voor ander kunstwerk steeds op precies dezelfde manier te bekijken. Een ander perspectief kan soms heel verfrissend zijn. Vaak ook niet, maar daar gaat het niet om.

Lang niet altijd doet het mixen afbreuk aan de muziek. Waarom bestaan er anders nog dj's ?? Die proberen nummers juist zo samen te stellen dat ze evt. met onverwachte overgangen elkaar en de totale sfeer versterken..

Mogen verzamelcd's trouwens wel? Subjectivistencirkels??

Ik geloof niet dat ik echt veel Cd's "uit mijn hoofd ken", met onder meer de reden shuffle-play (zie je nou, wel on-topic ;-) ). Met individuele nummers heb ik het inderdaad bij nummers die half op een bandje staan, of (heel vroeger) met van de radio opgenomen dingen, waarna je nog een heel klein stukje presentator-stem hoort. En covers vind ik om deze reden vaak beter als ik het origineel pas later leer kennen, omdat de cover dan is "zoals het hoort".

Toen in 1998 Adore van Smashing Pumpkins uitkwam, had Kink Fm in Nederland de primeur. Ze zonden het album op een maandagavond integraal uit. Het duurde daarna echter nog twee weken voor ik het album kocht. In die twee weken draaide ik het bandje grijs, en wat bleek bij aanschaf: Kink had de shuffle er eens lekker op los gelaten, in- en uitgefade... het was een compleet ander album.

De manier waarop Kink Annie Dog (no.11) en Appels & Oranjes (no. 8) in elkaar mixte was briljant, ik kan ze niet meer los van elkaar horen. Maar het blijft vervelend en ik zal nooooit meer tapen :-)