Ontroering

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Zijn er nummers die puur op muziek, geluid, de songtekst buiten beschouwing latend, diep kunnen ontroeren? Zelf begrijp ik weinig van het verhaal wat verteld wordt in bijvoorbeeld 'Starfire' van Low, 'Saint Mary' van Sparklehorse of 'K-Stars' van Stereolab. Maar het zijn stuk voor stuk nummers die de haren op mijn armen recht overeind doen staan als ik ze hoor. Waar ik fysiek van sta te sidderen, niet vanwege het verhaal wat de song vertelt maar vanwege het geluid wat ik hoor. Kent iemand dit? En bij welke nummers heb je het?

― Ike, Monday, 17 February 2003 23:12 (twenty-three years ago)

bij mij is dat zeker het geval, ik vind het zelfs interessanter om naar muziek te luisteren waarin geen lyrics verwerkt zitten, het geeft net dat beetje extra, immers iedereen kan dan dat bepaalde nummer op zijn eigen manier interpreteren, en is datzelfde nummer dus voor iedereen anders!
kippevel krijg ik iedere keer weer van het nummer "everything you do is a balloon" van Boards of canada! ook van het nummer "buddy" van plaid!
dntel's "In Which Our Hero Frees The Damsel In Distress" is ook echt wel om eens diep in te gaan!

zeker als je eens geen zin hebt in die standaardverhalen van je collega's tijdens je pauze op je werk!
dntel's "something always goes wrong" in je md-tje, koptelefoontje...........moet je eens kijken hoe surrealistisch dat is terwijl je de monden van je collega's ziet bewegen ;)

― jérôme (jérôme), Tuesday, 18 February 2003 01:19 (twenty-three years ago)

trouwens over stereolab gesproken, het nummer "super botany" vind ik echt super, weet iemand of dit in samenwerking met marumari is, dat vraag ik mij al tijden af, maar niemand die dat ooit aan mij heeft kunnen bevestigen!

― jérôme (jérôme), Tuesday, 18 February 2003 01:31 (twenty-three years ago)

Het gebeurt me geregeld bij Maria Callas en ALTIJD als Dawn Upshaw gaat zingen tijdens het eerste deel van de 3e symfonie van Gorecki.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Tuesday, 18 February 2003 01:41 (twenty-three years ago)

Weet de titel niet, maar op de re-release van Vintage Violence van John Cale staat een lang instrumentaal nummer dat de nodige spanning oproept.

― Maurice, Tuesday, 18 February 2003 08:19 (twenty-three years ago)

Rare vraag. Is het niet vrijwel altijd de muziek die ontroert, en niet de tekst? Anders ga ik wel een dichtbundel lezen. Liever James Brown dan J.C. Bloem, vrees ik. (niets ten nadele van goede songteksten, natuurlijk)

― JoB (JoB), Tuesday, 18 February 2003 10:47 (twenty-three years ago)

Zei het laatst nog tegen een collega; ik luister eigenlijk nooit naar tekst. Alleen naar muziek. Alleen bij Spinvis schiet ik in de lach bij de tekst (machtig/prachtig!). Daar kon ik er niet omheen. Verder, ik vind inderdaad muziek vele malen belangrijker dat wat voor verhaal ze er ook mee willen vertellen. Aldus; Immigrant van Nitin Sawhney, maar ook Last Goodbye van Jeff Buckely en Hallelujah. Dan heb ik er nog wel een paar, maar ik weet van de meeste nummers niet de titels. Ik luister muziek, maar pluis vervolgens niet de boekjes of achterkanten na. Zo kocht ik vorige week Dzihan & Kamien laatste album. Weet niet eens de titel van dat ding, maar ik geloof het tweede of derde nummer op dat album, geeft ineens ook kippenvel. En ik had het ook bij Lamb die ik live in Paradiso zag. Niet bij een cd-tje van hen. Had dat ook bij Tiesto op Lowlands en Zuco 103 op North Sea Jazz. Het zijn soms de momenten die de muziek tot iets machtigs maken, tot iets ontroerends, maar dat is misschien weer persoonlijk.

― Evelyne (Evelyne), Tuesday, 18 February 2003 14:31 (twenty-three years ago)

Als world music aficionado (kom ik graag bij de mensen thuis) heb ik veel met muziek te maken waar ik de teksten moeizaam of zelfs helemaal niet van kan verstaan. Dat staat ontroering of opwinding of whatever niet (nooit) in de weg. Je hoeft Oum Kalsoum of Fairouz of Najwa Karam of Khaled niet te verstaan om te weten waar ze over zingen. Of om me tot een recent en iets bekender voorbeeld te beperken: Orchestre Baobabs "Dee Moo Wor" - wat een stem heeft die jonge zanger!

― Jaïr, Tuesday, 18 February 2003 15:16 (twenty-three years ago)

Tekst is voor mij ook nooit zo belangrijk als de muziek. En als ik al tekst van een liedje onthoud, dan wil dat zeggen dat ik er erg van onder de indruk ben. Meestal beperkt zich dat tot een enkele zin per liedje, maar soms zijn er toch fragmenten die zo mooi zijn, dat ik ze zelfs nu niet voor me kan laten:

the road we used to ride
together side by side
has flowers pushing through the dotted line

(uit neil young's without rings (van silver & gold))

in combi met young's akoustische gitaar is dit zo'n beetje de mooiste en ontroerendste songtekst ooit gehoord...

― Maarten (sivle79), Tuesday, 18 February 2003 15:29 (twenty-three years ago)

Nou, 'Time out of mind' (Dylan) komt met z'n teksten toch behoorlijk aan. Geld ook voor bijv. 'Magic and loss' van lou reed en werk van The Smiths.

Het is vaak de combinatie muziek, stem, tekst die ontroert. Een mooie tekst, begrijpelijk of niet, geeft wel een meerwaarde aan de muziek, zeker als ze ook nog eens mooi gezongen is.

Een mooie tekst alleen is niet genoeg. Anders zou ik 'Like a hurricane' van Neil Young ook wel in de uitvoering van The Mission mooi vinden. Dat is echter ABSOLUUT NIET het geval.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Tuesday, 18 February 2003 16:26 (twenty-three years ago)

i hear you hear - timesbold

tekst begrijp ik niks van maar ik krijg van top tot teen kippe(n)vel wanner de mandoline inkomt a/h eind....
(u kunt dit binnenkort op diverse podia live ondervinden...)

bij starfire van low heb ik het ook wel een beetje maar meer bij 2step (let wel: het nummer niet het genre....)

georgia van Ida doet het ook altijd goed....

― Bart Looman, Tuesday, 18 February 2003 16:58 (twenty-three years ago)

De viool van Warren Ellis in het algemeen en in 'Some Summers They Drop Like Flys' (sic) van Dirty Three in het bijzonder.

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Tuesday, 18 February 2003 18:19 (twenty-three years ago)

de hele slow riot ep van godspeed en de rest ontroert me elke weer. en van motorpsycho zijn er zoveel ontroerende nummers waar de tekst me helemaal gestolen kan worden, met the golden core met dat lange instrumentale gedeelte als absoluut hoogtepunt. of he loved him madly van miles davis.

― bas (bas), Tuesday, 18 February 2003 20:27 (twenty-three years ago)

Tsja zoveel eigenlijk. Buckleys Lorca, het laatste deel van A Love Supreme en bovenal "It Is What It Is" van Derrick May...eh...Dirk Mei natuurlijk.

― Omar (Omar), Tuesday, 18 February 2003 22:02 (twenty-three years ago)

Ik hoor nu op 3FM Freddie Mercury met Callas; Barcelona. Ik hoorde dat liedje natuurlijk al eerder, en ik hoorde het toen ik in Barcelona was bij de gekleurde fonteinen. Dansende fonteinen. Ik ben even de naam ervan kwijt. Maar de fontein danst op de muziek. De combinatie van in Barcelona zijn, dat nummer horen en die fonteinen; ontroering alom!

― Evelyne (Evelyne), Wednesday, 19 February 2003 11:50 (twenty-three years ago)

Geen idee waar Thom Y. het over heeft, maar bij Exit Music For A Film/Let Down, nummertjes 4 en 5 van OK Computer, schroeft mijn keel zich als vanzelf dicht. De combinatie van de 'huilende' gitaren, de snik in de stem van Thom en de slepende ritmes, waarschijnlijk.

― Gzzzz, Wednesday, 19 February 2003 11:57 (twenty-three years ago)

Flugufrelsarin van Sigur Rós...

Die springt er echt bovenuit wat mij betreft.

― Michel (Michel), Wednesday, 19 February 2003 14:19 (twenty-three years ago)

Ik hoor nu op 3FM Freddie Mercury met Callas

Dat zal Montserat Caballe geweest zijn.
Mevrouw Callas is al sedert '77 dood.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Wednesday, 19 February 2003 14:20 (twenty-three years ago)

Bij Sigur Ros is het vooral prachtig als de stem als instrument gebruikt wordt. Als er in het Ijslands of die kaboutertaal gezongen wordt wil ik toch weten wat er gezongen wordt, ook al heeft het waarschijnlijk geen betekenis.

― Marcel Verhoeven (Marcel Verhoeven), Wednesday, 19 February 2003 14:25 (twenty-three years ago)

Mevrouw Callas is al sedert '77 dood
en Fred toch ook al een geruime tijd... ;-)

― marieke (marieke), Wednesday, 19 February 2003 16:06 (twenty-three years ago)

Ja, het was ook niet live, dat scheelt he!
En Callas, ik dacht het toch, of met wie was dat duet. Ik gok alles aan elkaar hoor.

― Evelyne (Evelyne), Wednesday, 19 February 2003 16:44 (twenty-three years ago)

Callas, Cabelle... hoeveel letters scheelt het? Sorry!

― Evelyne (Evelyne), Wednesday, 19 February 2003 16:45 (twenty-three years ago)

pictures of a bleeding boy.. een obscuur b-kantje van The God Machine. dezelfde band heeft meer pareltjes. om van Sophia nog maar te zwijgen. Als jet verhaal kent achter "Directionless" zal het nummer nooit meer hetzelfde klinken.

ach dr zijn er zoveel ;-) op nl.muziek (newsgroup) is er ooit een 4-cdbox ontstaan met "kippevel"-muziek..

― T-tusz, Wednesday, 19 February 2003 17:06 (twenty-three years ago)

Sigur Ros is inderdaad een groep die het vooral van de sfeer moet hebben, ook Low overigens. "Trust" moet één van de beste platen zijn die ik de laatste jaren gehoord heb, al was "Things We've Lost" (en die daarvoor) natuurlijk ook al erg knap.
Qua pure ontroering staat Low dan ook helemaal bovenaan bij mezelf (zowel plaat als live).

― dieter craeye, Wednesday, 19 February 2003 17:17 (twenty-three years ago)

Ik moet eerlijk bekennen dat de heftigste bewogenheid mij altijd overvalt wanneer ik dat helemaal niet wil. Muziek die bij mij het huis niet inkomt, een liedje dat ik met mijn hele wezen afschuwelijk vind, doet me dan toch onwillekeurig rillen van ontroering. Blijkbaar zit er soms toch nog een kern van echtheid in complete kitschprullen.

"Het is een nacht", of hoe dat ding van die Guus Meeuwis ook mag heten, had dat effect. En "In nije Dei" van De Kast. Maar dat kwam ook omdat de regionale radio daar iedere ochtend om zes uur de uitzendingen mee begon, net in een tijd dat ik mijn wekkerradio wel moest zetten om vroeg op te staan. Slaapdronken maakte dat nummer meer indruk dan me nuchter overdag ooit mogelijk leek.

― ijsbrand, Wednesday, 19 February 2003 20:11 (twenty-three years ago)

als muziek niet ontroert, diep of minder diep, vind ik het al niet interessant ; ik kijk liever naar behang ... maar dan wel met een goede plaat op !

― rob k, Wednesday, 19 February 2003 22:02 (twenty-three years ago)

ik krijg nog altijd ganzenbobbeltjes als cocteau twins' liz fraser begint te zingen in "lazy calm" [van "victorialand"]. "halelujah" van jeff buckley heeft hetzelfde effect. bij deze mensen is het niet de tekst maar de combinatie stemklank-muziek die het hem doet. bij "don't know why" van the kostars en "wichita lineman" door glenn campbell zit het hem in de tekst en de strijkers. en frank sinatra's "the train", waarbij het ook echt om de combinatie muziek en tekst gaat wmb.

― luba (luba), Thursday, 20 February 2003 09:43 (twenty-three years ago)

ach dr zijn er zoveel ;-) op nl.muziek (newsgroup) is er ooit een 4-cdbox ontstaan met "kippevel"-muziek..

Het was een 3CD box en was allemaal jank-muziek.

― Storm (Storm), Thursday, 20 February 2003 10:01 (twenty-three years ago)

All I need van Air kan ik honderd keer horen en het blijft zo mooi... Juanita van Underworld ook. Heel veel momenten in liedjes van Porcupine Tree. Vooral de gitaarsolo's, die zijn zo mooi gespeeld als kleine melodielijntjes. En afgepast he, niet van dat ellenlange gedoe!

― marieke (marieke), Thursday, 20 February 2003 10:42 (twenty-three years ago)

"Unchained Melody" door the Righteous Brothers is zo'n 'altijd kippevel'-nummer voor me.

Opmerking: ik denk dat men hier iets te licht over het voorbehoud door de topicstarter is heengestapt. 'Is het niet altijd de muziek die ontroert, en niet de tekst' raakt niet de kern van wat bedoeld wordt.

Of de platte tekst van "Unchained Melody" nu overeind blijft als een literair meesterwerk of niet (denk van niet), is irrelevant. Maar niemand kan aan de boodschap van die tekst, de boodschap van het nummer zelfs, ontsnappen als hij/zij enige kennis van het Engels heeft. "I nee-ee-eed your love" laat weinig aan de interpretatie van de luisteraar over: het gaat hier niet over Poolse concentratiekampslachtoffers.*
De topicstarter bedoelt met verhaal dan ook niet de tekst (denk ik), maar de boodschap van het nummer; of die nu via de hele tekst (zelden of nooit), flarden tekst (vrijwel altijd) of andere externe middelen tot je komt.

*Om maar eens een ander voorbeeld (die 3e Symfonie van Gorecki) aan te halen. Ook bij mij kippevel bij de eerste noten van de sopraan, maar of dat helemaal losstaat van het verhaal achter het stuk, zal ik nooit meer kunnen achterhalen (ik kende het verhaal al voor ik het stuk ooit gehoord had).

― Vasquesz, Thursday, 20 February 2003 11:54 (twenty-three years ago)

De muziek van Low heeft mij vrijwel altijd weten te raken. Simpel, direct, doeltreffend en aan het eind van het liedje ben je een wrak.

Verder is ontroering nogal gebonden aan mijn gemoed en omstandigheid:
'How To Dissappear Completely' van Radiohead komt nogal vaak langs in de jukebox in mijn hoofd de laatste paar dagen.

― Ariën [op Aruba], Thursday, 20 February 2003 20:27 (twenty-three years ago)

Low is bij uitstek een band die illustreert wat ik bedoel. Zo stond ik in de Paradiso met koude rillingen te luisteren toen Alan, onversterkt door de microfoon, de laatste noten van 'John Prine' maar bleef herhalen. Deze woorden waren, ik citeer, "sha-la-la-la-la".

― Ike van de Ven (ike), Thursday, 20 February 2003 23:37 (twenty-three years ago)

Omdat deze thread me nu al dagen aanstaart (en omdat ik daarbij steeds in eerste instantie denk "huh, ontvoering??") toch maar een bijdrage. Natuurlijk zijner ook stukken muziek die me diep ontroeren. Dat zijn dan ook gewoon de beste nummers die ik ken. Voor wie ze kent een paar voorbeelden die me zo te binnen schieten (teksten zijn om aan te geven om welk stuk het gaan, ze speelt verder geen rol, de zang in veel gevallen wel):
- de drums aan het begin van Pavement's "In The Mouth A Desert"
- het stukje "they say my life will be the death of you" in Camera Obscura's "Eighties Fan"
- het stuk dat begint met "don't be angry, don't be sad" in The Cannanes' "Frightening Thing"
- het "papapapa" in Yo La Tengo's "Tom Courtenay" zoals dat op "Camp Yo La Tengo" staat
- het "the beauty they're killing" stuk in The Field Mice's "Sensitive"
- dat stukje uit The June Brides' "Enemies" waarvan ik nu tot mijn grote frustratie ben vergeten hoe de tekst gaat

― Martijn Grooten (martijng), Friday, 21 February 2003 11:26 (twenty-three years ago)

Dat heb ik eerder ook al eens gezegd, dat er soms stukjes (soms maar een simpel basloopje of akkoordenwisseling) in nummers zitten die je echt heel diep raken. En alleen al om dat ene stukje vind ik het dan een fantastisch nummer. Hoe meer van dat soort stukjes hoe mooier het nummer over het algemeen. Maar soms is eentje al genoeg.

Dat zijn in mijn geval echter zoveel stukjes dat er me nu geen enkele te binnen schiet die een goed voorbeeld vormt..

― jasper (oblomov), Friday, 21 February 2003 11:32 (twenty-three years ago)

Ja, dat laatste heb ik ook wel een beetje. Ik zou best de hele tracklisting van de eerste twee Galaxie 500-cd's kunnen copy-pasten, bijvoorbeeld. Die nummers hebben het allemaal voor mij.
Zinloos, dus noemde ik alleen het nummer wat een 100%-score aan fysiek controleerbare reactie op me heeft.

― Vasquesz, Friday, 21 February 2003 13:50 (twenty-three years ago)

en ALTIJD als Dawn Upshaw gaat zingen tijdens het eerste deel van de 3e symfonie van Gorecki.

Ja, maar daar noem je ook wat.

― Ronald (Ronald), Friday, 21 February 2003 19:06 (twenty-three years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.