Week 7

Shit, foute link, dit moet 'm zijn.

Die werkt ook niet Martijn..

Deze werkt wel!
(het is natuurlijk gewoon Ariën's schuld, want die had gewoon alle op subjectivisten.org lijkende domeinen moeten registreren ;) )

hehehe..

mijn lijstje ;)
Bill Evans - geloof niet dat het cdtje een titel heeft maar het is een of andere goedkope verzamelaar met 8 nummers. Erg leuk. Ik ontdekte die Bill Evans in vrije geluiden wat sowieso een programma is dat aan te raden is zondag ochtend.

Niet toevallig: Bill Evans Trio: Explorations ?? Heeft namelijk ook 8 nummers en is erg leuk.. Kan niet missen dus ;-))

Theo, dat Meek klinkt wel interessant. Alhoewel die drie voorbeelden bij elkaar kan ik me helegaar niks bij voorstellen hoe dat moet klinken. :)

Nee (helaas?) niet..

Omar: lees mijn review maar op

http://www.kindamuzik.net/reviews/beats/article.shtml?id=2510

ik denk dat jij het ook zult waarderen.

Bij een eerste luisterbeurt van Meek dacht ik: hee de Nederlandse Moloko... Bij meerdere luisterbeurten blijkt het toch wel af te wijken en meer 'eigens' te hebben. Ik vind het te eighties klinken, dat mag dan wel heel hip zijn, maar da's geen reden om het goed te vinden.

Ik vind het te eighties klinken, dat mag dan wel heel hip zijn, maar da's geen reden om het goed te vinden.
het heeft inderdaad iets eighties maar dat stoort mij in ieder geval niet. ik vind de eigthies invloeden ook niet echt dominant, het zijn eerder donkere electro liedjes met een poppy randje maar ook een smerige ondertoon. zoals gezegd: een beetje als de oude gusgus met een Hell randje. de stemmelodielijn doet inderdaad bij vlagen aan Moloko denken. vooral in de opener.

The White Birch - Star is just a sun
Nada Surf - Let Go
Lover - Star Lit Sunken Ship
Broadcast - Work and Non Work (nieuw album dit jaar!!!)
Halifax Pier - Put your gloves on and wave
Microphones - Mt. Eerie

Heb laatst ook The beginning stages... van The Polyphonic Spree gekocht. Het maakt zeer nieuwsgierig naar meer, maar helemaal overtuigen doet deze plaat niet (het laatste nummer is uiteraard niet meegenomen in deze conclusie, daar hadden vijf briljantjes voor in de plaats kunnen staan).

Maar hoe zit dat met dit collectief? Is het juist dat dit hun enige plaat is? Of is deze alleen maar in Nederland uitgebracht?

Ed Harcourt - From Every Sphere
OSI - Office of Strategic Influence
Garlic - The Murky World of Seats
Vals Licht - Luidkeels
Mono - One Step More And You Die
Cat Power - You Are Free

Ah, bedankt Els!

Nu ik toch aan het 'posten' ben, moet ik even kwijt dat Loose Fur volkomen ten onrechte ontbreekt in mijn eerdere weekopsomming.

Loose Fur is de plaat van Jeff Tweedy, Glenn Kotche (beide van Wilco) en Jim O'Rourke. De samenwerking tussen Tweedy en O'Rourke is een vervolg van Wilco's Yankee Hotel Foxtrot, waar O'Rourke aan de knoppen zat.
Loose Fur bestaat uit zes lange nummers, waarbij in elk nummer duidelijk te horen is waarom Tweedy en O'Rourke zo goed samengaan. Tweedy is iets meer van de harmonie, O'Rourke iets meer van het experiment.
Over het talent en de bekwaamheid van Tweedy hoeven we uiteraard niet kinderachtig te doen, maar toch is het O'Rourke die op briljante wijze het meeste gewicht in de schaal legt. De plaat lijkt hier en daar wel wat op Insignificance van O'Rourke.
Beste voorbeeld van de mooie samenwerking is het derde nummer, So Long. De a-ritmische geluiden en het ontregelende experiment van O'Rourke beletten het nummer in eerste instantie om los te komen. De gitaar/zang en de geluiden lijken om voorrang te vechten, pesten elkaar. Het nummer hinkt op twee gedachten. Maar midden in het nummer komen beide sporen wonderlijk samen, vindt experiment de melodie, en duiken ze hand in hand de finale in, om het - compleet met onweerstaanbare 'da da da da' samenzang - oorstrelend af te maken.

Dat moest even gezegd worden. Met recht, Martijn, een *plezante* plaat. ;-)

Goh Gerard, Ik ga die plaat meteen aanschaffen. Was niet zo weg van Wilco's YHF maar als het ook maar enigzins in de buurt van Insignificance komt... En dan heb ik het nog niet eens gehad over de mij immer euforisch stemmende dadadada samenzang.

Haha, ja die samenzang stemt inderdaad euforisch. Zo'n muziekmoment waarbij lichaam en geest in perfecte harmonie aangespoord worden zich van alles en iedereen te ontdoen.
Als je van O'Rourke houdt en van zijn stem denk ik niet dat deze plaat je teleurstelt. Ik hoop dat je binnenkort even laat weten wat je van Loose Fur vindt!

Zo'n muziekmoment waarbij lichaam en geest in perfecte harmonie aangespoord worden zich van alles en iedereen te ontdoen.

Ik zou bijna zeggen dat dit bij een andere thread thuis hoort...Maar Jim O'Rourke raakt bij mij altijd een gevoelige snaar, zoals met Not Sport, Marital Art. Kippenvel en tranen in mijn ogen.

Ed Harcourt - From Every Sphere

Ronduit geweldige plaat, beter nog dan Here Be Monsters, hoewel niet echt een ander geluid.

De ontroeringthread leent zich er beter voor inderdaad. Wat de Halfway to a threeway ep betreft geef ik je volkomen gelijk, net als de b-kant van Insignificance. Rillingen...

Een beetje aandacht voor Jim O'Rourke kan trouwens geen kwaad, want ik heb over Loose Fur maar bitter weinig gehoord/gelezen.