Het is niet eerlijk

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Het is niet eerlijk. Als je een nieuwe CD voor de eerste keer beluistert is het spannend en mooi. De eerste keer dat ik secret south van 16 horsepower beluisterde ging dat niet eens in 1 keer vanwege de emoties die eruit spreken. Maar nu is het gewoon 1 van de vele CD's die ik heb. De spanning van de eerste keer is weg. Jammer dat je dat gevoel van de eerste keer niet vast kan houden. Voor de artiesten goed, want zo blijf je CD's kopen omdat gevoel elke keer weer op te zoeken. Wat vinden jullie daarvan is dat ook 1 van jullie redenen om elke keer op zoek te gaan naar nieuwe CD's en nieuwe muziek?

― marian van kesteren, Sunday, 16 March 2003 23:08 (twenty-three years ago)

Dat spreekt vanzelf. Ook ik ben altijd weer teleurgesteld wanneer de emoties bij een in mijn ogen brilliante plaat na enkele tientallen draaibeurten slijt tot er weinig van de hevige oorspronkelijke emoties meer over is :*(
Maar ja, het is nu eenmaal een gevolg van herhaling als een belangijk kenmerk van onze grijze massa (en dat is voor de vele andere taken die we helaas ook in dit leventje hebben - hoe moet je de muziek anders betalen? ;oD - maar goed ook!).
Zelf zal ik daardoor vermoedelijk altijd wel nieuwe platen blijven kopen (en wat is daar tenslotte op tegen!? :)). Het helpt ook wanneer ik eens een plaatje koopt die "(moet) groeien" (voor mij was dat bijvoorbeeld het geval met Amnesiac): Je stelt het slijtproces dan wat uit omdat je eerst aan de plaat moet wennen. Natuurlijk kun je ook een nieuw genre aanboren. Zelf ben ik tot nog toe voortdurend bezig de grenzen wat te verleggen. Bovendien: zelfs de 'een van de vele die ik heb liggen'-plaat blijft wat mij betreft genieten!
Overigens zijn de toestand waarin ik verkeer die waarin ik verkeerde tijdens de 1e luistebeurt (ik koppel regelmatig bepaalde herinneringen/emoties aan een plaat door de situatie gedurende de eerste luistersessie) in zekere mate altijd van invloed op het gevoel bij een plaat.

― Hielke (Hielke), Sunday, 16 March 2003 23:24 (twenty-three years ago)

Overigens is de toestand waarin ik verkeerde tijdens de 1e luistebeurt in zekere mate altijd van invloed op het gevoel bij een plaat.

En dat kan ook wel es slecht uitpakken. Het is mij niet zelden overkomen dat ik een plaat waarvan ik veel verwacht in de verkeerde stemming in de cd speler duw. Het kwartje valt vervolgens totaal niet en de cd verdwijnt voor goed in het doosje...

Eigenlijk zijn cd's dus net vrouwen. Je maakt één keer een verkeerde opmerking en het is gedaan. Voor emoties zijn geen tweede kansen. De wereld is wreed...

― Maarten (sivle79), Monday, 17 March 2003 08:09 (twenty-three years ago)

P.J. Harvey heeft ooit eens een opmerking gemaakt waar ik me wel in kan vinden: dat muziek eigenlijk vluchtig zou moeten zijn. Dat je het hoort, en het daarna weg is, behalve wat ervan in je herinnering is overgebleven. Ik merk namelijk dat ik het zelf veel vaker omkeer: als ik iets moois hoor, moet ik het hebben zodat ik op een moment dat ik zelf kies ernaar kan luisteren. Hard rennen voor een herhaling van hetzelfde gevoel levert meestal een teleurstelling op.

> Eigenlijk zijn cd's dus net vrouwen. Je maakt één keer een verkeerde opmerking en het is gedaan.

Wat is dit nou voor een flauwe opmerking?

― Ike van de Ven (ike), Tuesday, 18 March 2003 22:39 (twenty-three years ago)

Op een gegeven moment ben je verzadigd, en moet je ff gas terugnemen met een plaat. Sommige platen moet je wel een jaar laten liggen. En als je 'em dan weer opzet ; BOEM ! Weer raak. Ik moet toegeven dat er veel platen zijn die je, op een zeker moment, het ultieme gevoel geven en die later minder hard aankomen. Dus zal de frequentie afnemen, maar daarmee niet de intensiteit, of het "eerste-keer-gevoel".

Ike zegt ;

" Hard rennen voor een herhaling van hetzelfde gevoel levert meestal een teleurstelling op".

Of juist een geweldige bevrediging !

Maarten zegt ;

"Eigenlijk zijn cd's dus net vrouwen. Je maakt één keer een verkeerde opmerking en het is gedaan".

Geldt voor géén van de categorieën : ze verdienen allebei een tweede kans..... Ondoorgrondelijk als ze zijn.

― Rob K, Wednesday, 19 March 2003 00:39 (twenty-three years ago)

Wat is dit nou voor een flauwe opmerking?

Haha, dat bedoel ik dus. :)

― Maarten (sivle79), Wednesday, 19 March 2003 08:21 (twenty-three years ago)

Vorige week maandag hoorde ik voor het concert van The Flaming Lips The Chills voor het eerst sinds ja-haaren. Wat een dreinerige lulligheid! Wat een hemeltergend zwakke Beatles-epigonen! Ineens vroeg ik mij verbijsterd af
-waarom ik alle platen van The Chills thuis heb staan.
-of ik die destijds ook had gekocht als ik niet wist dat ze uit Nieuw Zeeland kwamen (terugdenkend denk ik dat dat destijds de atractie was).
-of alle muziek die ik nu zo enthousiast omhels dit proces zal ondergaan.
-of die docent op de universiteit destijds gelijk had (vertelde hem geemotioneerd dat ik de avond daarvoor in vredenburg de mooiste uitvoering van Handels Messiah had gehoord en kreeg te horen dat zelfs dat soort composities hun glans verliezen wanneer je op leeftijd raakt)

― Jaïr, Wednesday, 19 March 2003 13:15 (twenty-three years ago)

Het niet meer kunnen waarderen van de grootsheid van "Wet Blanket" of "Heavenly Pop Hit" heeft niets met leeftijd te maken, maar met afstomping. Dan ben je reddeloos verloren (en het vrijwillig naar een concert van The Flaming Lips gaan kan daar een dramatische uiting van zijn ja).

― Vasquesz, Wednesday, 19 March 2003 13:24 (twenty-three years ago)

Muziek is typisch iets voor het hier en nu. Als je muziek nu goed vindt, dan moet je daar nu van genieten en je niet druk maken over wat je daar over tig jaar van vindt. En je dus niet te druk maken over de "houdbaarheid" van platen die je nu goed vindt. En je evenmin te lang afvragen waarom je bepaalde dingen vroeger wel leuk vond.

En om het over The Chills te hebben: er was een tijd dat ik ook zowat alles wilde hebben wat uit Nieuw Zeeland kwam, maar dat The Chills juist de uitzondering was die ik niet goed vond. Inmiddels ben ik op de meeste "kiwirock" uitgekeken, maar heb The Chills juist pas relatief recent weten te waarderen.

― Martijn Grooten (martijng), Wednesday, 19 March 2003 13:29 (twenty-three years ago)

Welk een onrecht wordt the Chills hier opeens aangedaan! Ik ben voornamelijk bekend met het -IMO- voortreffelijke Submarine Bells waarop voor mij eerlijk gezegd de link naar de Beatles niet echt duidelijk aanwezig is. Juweeltjes als I SOAR, Sining in my sleep (een HEERLIJK dreinerig nummer, no lulligheid in sight), Don't Be-Memory tussen de wat meer rockende (sorry! for lack of a better word) Familiarity breeds contempt, the Oncoming Day en een heuse Heavenly Pop hit!
Dus Jaïr, als je alle platen van the Chills kwijt wilt: i'm your man! ;-)

― willem (willem), Wednesday, 19 March 2003 13:30 (twenty-three years ago)

Ik word per plaat meer teleurgesteld door Counting Crows, eigenlijk vanaf This Desert Life en bij Hard Candy helemaal.

― Michel (Michel), Wednesday, 19 March 2003 14:25 (twenty-three years ago)

Ik kom even interrumperen, maar..

[i]> Wat is dit nou voor een flauwe opmerking?
> Haha, dat bedoel ik dus. :) [/i]

..deze vat ik nog niet helemaal. Zet vooral het lopende gesprek voort :)

― Ike (ike), Wednesday, 19 March 2003 19:08 (twenty-three years ago)

[i]>Muziek is typisch iets voor het hier en nu. Als je muziek nu goed vindt, dan moet je daar nu van genieten en je niet druk maken over wat je daar over tig jaar van vindt. En je dus niet te druk maken over de "houdbaarheid" van platen die je nu goed vindt. En je evenmin te lang afvragen waarom je bepaalde dingen vroeger wel leuk vond.[/i]

Eens. Want hoewel je over platen heen lijkt te groeien, je luistert er niet minder om.

― Ike van de Ven (ike), Wednesday, 19 March 2003 19:11 (twenty-three years ago)

Ike: <I>....</I>

Verder ben ik ook wel benieuwd naar wat Maarten met die laatste opmerking bedoelde.

― Martijn Grooten (martijng), Wednesday, 19 March 2003 19:21 (twenty-three years ago)

Ik zag het. Zat nog in BBcode-modus :)

― Ike van de Ven (ike), Wednesday, 19 March 2003 19:47 (twenty-three years ago)

Eigenlijk zijn cd's dus net vrouwen. Je maakt één keer een verkeerde opmerking en het is gedaan.
Wat is dit nou voor een flauwe opmerking?
Haha, dat bedoel ik dus. :)

Wat ik dus bedoel is dat ik met mijn eerste opmerking een flauwe/verkeerde opmerking maakte (volgens Ike). Dit betekent volgens mijn oorspronkelijke opmerking dat het dan met me gedaan is, wat ook blijkt uit de opmerking van Ike. Waarop ik dan weer opmerk dat ik dat dus bedoelde met mijn oorspronkelijke opmerking.

Ziezo, dat is weer duidelijk.

― Maarten (sivle79), Thursday, 20 March 2003 08:09 (twenty-three years ago)

>Dit betekent volgens mijn oorspronkelijke opmerking dat het dan met me gedaan is

Waarmee je dus impliceert dat ik een vrouw ben? Wrong.

― Ike (ike), Thursday, 20 March 2003 10:45 (twenty-three years ago)

Waarmee je dus impliceert dat ik een vrouw ben? Wrong.
Dat was inderdaad een wild guess. Sorry, aan je naam kan ik het echt niet afleiden.

En nu terug naar het subject!
P.J. Harvey heeft ooit eens een opmerking gemaakt waar ik me wel in kan vinden: dat muziek eigenlijk vluchtig zou moeten zijn. Dat je het hoort, en het daarna weg is, behalve wat ervan in je herinnering is overgebleven.
Iets soortgelijks staat in het boek 'The Beach'. De hoofdpersoon neemt met opzet nooit een camera mee op zijn reizen omdat je je dan na verloop van tijd alleen nog maar de situaties bij de foto's herinnert. Je herinneringen tussen de foto's in zijn verdwenen. Komt er dus op neer dat je als je geen foto's neemt, je je eigen innerlijke foto's maakt die veel waardevoller zijn. Net zoals bij de muziek dus. Je luistert er naar en je herinnert je wat je wilt herinneren.

― Maarten (sivle79), Thursday, 20 March 2003 11:19 (twenty-three years ago)

Groeibriljant?

― Ronald (Ronald), Thursday, 20 March 2003 11:30 (twenty-three years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.