Bek valt open...

Maar wat ook een verklaring kan zijn is dat Live gewoon hele brave poprock-muziek maakt en dat spreekt altijd veel mensen aan. Het maakt me ook niet uit eigenlijk, ik ben allang blij dat er geen band die ik wel leuk vind is die voor 60.000 man optreedt.

Live heeft nu eenmaal, net als Bon Jovi, met groot succes de overstap gemaakt van rockband naar popband-met-rock-imago. De laatste is veel lucratiever.

Het is heel simpel. Bijna niemand wil enkel doorgaan voor een popliefhebber. Iemand van boven de 18 met een muziekcollectie die voor 80% bestaat uit de Britney's, de Knuffelrockers en Robbie Williams's van deze wereld zal op de vraag naar zijn of haar muzieksmaak altijd antwoorden dat hij of zij 'een heel brede muzieksmaak heeft. Ik hou van pop, rock, arrenbie, house, ik hou van alles wel, ik heb een zeer brede smaak.' Alleen 'pop' is eng, bekrompen. Het stompt af. En het is het zeker geen goede 'pick-up line', zoals Theo naar mijn vermoeden reeds heeft ondervonden. :-)

Een popliefhebber komt er niet mee weg om in dit rijtje, pak 'm beet John Cage of My Bloody Valentine te noemen. Nee, hij heeft iets nodig dat de illusie wekt geen pop te zijn, maar stiekum toch pop is. Wel de lusten, niet de lasten.
Ziedaar het succes van Live. Een rockband die popmuziek is gaan maken voor popliefhebbers die rockmuziek leuk willen vinden. Goed voor je imago, goed voor je zelf-beeld en -vertrouwen, wellicht goed voor je liefdesleven.

Ik betwijfel dat Live-fans er ook zo over denken, en dit klinkt misschien allemaal ongeloofwaardig, maar - om met De Snorkels te spreken - het is zó ongeloofwaardig dat het best wel eens waar kan zijn. :-)

In Amerika schijnt Live het zelfs niet verder meer te kunnen schoppen dan als voorprogramma voor Bon Jovi. Nou, dan weet je als band wel hoe laat het is: scheermes, wasbak. Maar gelukkig hebben ze Nederland nog. Zapte vanavond toevallig langs dat 'geheime' concert dat Live gaf voor BNN. Wat meteen duidelijk werd is dat Live een band is dat vooral appeal heeft bij de doorsnee dertiger die toen 'ie 20 was niet verder kon komen dan Pearl Jam's 'Ten' en 'verder nooit zo fanatiek bezig met muziek is geweest'. Zo iemand voor wie het vooral niet te alternatief moet zijn. Niks mis daarmee overigens [zolang je 't maar uit mijn buurt houdt], maar het verklaart genoeg.

Bizar is dat Coldplay [uiteindelijk toch een behoorlijk prestigieuze band. Godweet krijg je nog heuse Gwyneth-sightings in Nijmegen] zich hiervoor verleent.

Nah ja, dit is dus blijkbaar een van de redenen waarom Pinkpop niet uitverkocht kon raken. Verdeel en heers, zal Venema wel gedacht hebben.

Goed voor je imago betwijfel ik, zie alle negatieve reacties hierop deze site: een belegen band met een aanstellerige zanger.Goed voor je zelfbeeld en -vertrouwn dus ook niet: ingedutte dertiger zijn. Liefdesleven kan wel kloppen: een vriendinnetje krijg je niet mee naar de Thermals.

Wat meteen duidelijk werd is dat Live een band is dat vooral appeal heeft bij de doorsnee dertiger die toen 'ie 20 was niet verder kon komen dan Pearl Jam's 'Ten' en 'verder nooit zo fanatiek bezig met muziek is geweest'

Er schuilt nog hoop in deze woorden alsof deze dertiger eigenlijk te lui is om goede muziek te ontdekken. De waarheid is grimmiger: kijk naar de devotie in de gezichten en het hardop meebrullen van de teksten, daar is niets onechts aan, ze houden oprecht van de muziek.

Eigenlijk alleen maar mooi, zonder schaamte van een kutband genieten.

Eigenlijk alleen maar mooi, zonder schaamte van een kutband genieten.

Live is toppie! En hun fans komen behoudender over dan die van Kane. Da's best knap hoor.

Nee. En ik durf ook wel te beweren niet van Limp Bizkit, Live of Krezip te houden, zonder dat ik ooit een volledig album van die bands heb gehoord. Niemand die mij hier daarop zal aanvallen. Terwijl als je roept dat je niet van (bijvoorbeeld) jazz luistert, er altijd wel iemand is die begint te zeggen dat je ernaar moet léren luisteren.

Waar ging het dan in godesnaam verkeerd?
Ja, ook ik heb Throwing Copper ooit in mijn bezit gehad. Was ook de enige rituele CD-verbranding die ik heb uitgevoerd.

Het was mijn bedoeling ook niet Martijn, ben wellicht te gretig in mijn antwoorden. Ik hoop niet dat ik latent aanwezig stalk-gedrag bezig, Zo ja, waarschuw me tijdig. ;-)

tja ;-)

Maar als je antwoordt, doe een quote dan
<i>op deze manier</i>
dan is duidelijk welke tekst van jezelf is.

Toen Live besloot dat ze meer wilden zijn dan "een leuke radiorockband"?

waarom? omdat eigenlijk alle argumenten die hier aangedragen worden tegen dit soort bands ook van toepassing zijn op groepen als Radiohead en Coldplay. Op de een of andere manier komen die band er echter altijd mee weg. ik weet, ik weet. andere discussie op deze lijst. maar toch: het maken van 'ingewikkeldere' muziek geeft blijkbaar al direct een voorsprong.

hmmm, eerder toen I Alone plots een megahit opleverde en de band - waarschijnlijk opgezweept door de platenmaatschappij - succes rook ;-)

Mijn bek viel open

On-topic: ik sluit me zowel bij Marieke (over Bono) als Theo (over Radiohead/Coldplay) aan.

Niet mee eens, Live is een band die aardig begon (hun debuut ken ik niet, maar Throwing Copper is best te pruimen op bepaalde dagen) en vervolgens ging het bij Ed K. dagen dat iedereen hem leuk vond als hij grootse gebaren maakte en de prediker uit ging hangen en vriendjes werd met Pinkpop en Nederland en al de quasi-alternatieve tienermeisjes dat hij dus maar ging doen wat de massa wilde. En niet te vergeten deed hij dit alles met de welbekende dollartekens in de ogen. Hem vergelijken met Bono is onterecht. Ook Bono is de man van de grote gebaren maar hij maakt het dan ook waar met zijn wereldverbeterende (beladen term, maar goed) werk*. Waar Ed het laat bij de woorden, voegt Bono de daden toe. En daarom is Ed een sukkel en Bono nie.

*Zie een stuk in de zomer van 2002 in OOR over Bono (door Hooijer geloof ik).

Ik voel 'm ;-)

waarom? omdat eigenlijk alle argumenten die hier aangedragen worden tegen dit soort bands ook van toepassing zijn op groepen als Radiohead en Coldplay.

Puur omdat het toegankelijke gitaarbands zijn?! Ik denk dat er kwalitatief weldegelijk een verschil is tussen een Coldplay [om maar de makkelijkste te pakken] en een Silkstone. Uiteindelijk gaat het om de heel simpele vraag of het tot de verbeelding spreekt en dat doet Coldplay - in ieder geval bij mij - wel. Die Chris Martin werkt me overigens ook best op mijn zenuwen met zijn o-zo-oprechte en 'ontwapenende' Max Havelaar-politiek-correcte kijk-mij-eens-met-een-url-gekrabbeld-op-mijn-hand gepredik. Maarja, ben ik weer cynisch.

maar toch: het maken van 'ingewikkeldere' muziek geeft blijkbaar al direct een voorsprong.

Bij Radiohead kan ik me dat enigszins voorstellen, omdat ze inderdaad meer ingewikkelde muziek hebben gemaakt, maar Coldplay?

@JRGN:
je slaat de spijker op z'n kop.

...Laat ik die twee clubjes nu ook niet te pruimen vinden...

Dat is ook precies het bezwaar dat ik tegen dit album heb. Terwijl ik overal lees dat de band zoveel gegroeid is, ligt deze groei voor mij stellig niet in het songmateriaal en als groei bombast en kitsch impliceert dan verzoek ik de goden een band nooit te laten ontwikkelen.

Als je het mij vraagt wel. In mijn oren klinkt het materiaal ietwat ambachtelijker, 'oorspronkelijker' [whatever that means]. Het blijft langer hangen, spreekt meer tot de verbeelding.

Beide albums van Coldplay zijn wat dat betreft ook gelijk, zoals Arnout terecht heeft aangekaart. De kitsch en bombast vooral liggen echter in de manier waarop de band zich tegenwoordig visueel en marketingsgewijs presenteert. Associatief heeft dat wellicht weerslag op hoe de plaat wordt ervaren, alleen is volgens mij de mate waarin dat gebeurt voor iedereen weer anders.

Ik denk dat je daar een punt hebt, ben namelijk nogal gevoelig voor grote gebaren en Coldplay begint daar een beetje naar te neigen(overigens is die gevoeligheid selectief :Radiohead kan ik hebben).
Moet het overigens eens niet gezegd worden dat het een goede zanger is? (ben de naam kwijt...kom op zeg...zanger van Coldplay ????)