5days0ff

1. de inderdaad heel erg zwakke drum&bass programmering, dat Marky zijn vliegtuig miste, tja daar kan de organisatie niets aan doen.

2. de drukte. de Melkweg laat altijd veeel te veel mensen binnen waardoor het één groot gedrang wordt. en het ligt niet alleen aan mij: de mensen die ik sprak waren het roerend met me eens.

wat vond jij ervan Guuuzz? ben je een of meerdere avonden geweest?

Het blijft natuurlijk een festival.

spijker + kop.

Ondanks welhaast Londense woekerprijzen die een avondje Melkweg tegenwoordig betekenen (ik dacht dat sponsoring dingen goedkoper moest maken ;) heb ik donderdagavond best wel genoten in die goeie ouwe zaal bij de Clone-boys. Niet te druk, goeie mix van trainspotters, UR-shirts, pillo's en swingende raveteefen op de dansvloer. Twee hele goeie sets waar die van onze Drexciyaanse vriend Stingray nu al legendarisch mag worden genoemd.

Tsja de programmering, die was als je hem gaat uitspellen redelijk laf. En ik snap niet waarom Kompakt nooit wordt gevraagd. Thomas Tobias plus Michael Mayer met een optreden van Superpitcher ertussen door en je hebt een topavond. In de andere zaal doe je de Pokerflat of Italic stal en je hebt een prachtige Germaanse soundclash. Je moet ook alles voorzeggen! ;)

Steve Bug was er toch?

ENTHOUSIAST STUITERHOPSEN
MUZIEK
Five days off. Gehoord: 19/7, Melkweg, Amsterdam.
Altijd pijnlijk wanneer de grootste act van een festival niet komt opdagen. Zaterdag bleek op het dancefestival Five days off (het Amsterdamse filiaal van het Gentse Ten days off) de Braziliaanse dj Marky door een staking van British Airways vast te zitten in Engeland. Hiermee viel de grootste en meest klinkende naam op de affiche weg. Aan deejays L-Dopa, Chaos en Suv de eer om dat op te vangen. Nu staat dit trio bekend als even geliefde, als standvastige pleitbezorgers van de drum ‘n’ bass-zaak. The Max, met behulp van een aantal lcd-beeldschermen omgetoverd tot de besturingscabine van een middelgroot interstellair ruimteschip, liep dus al snel vol met enthousiast stuiter-hopsende liefhebbers van deze stijl.
Drum ‘n’ bass: genetisch aan reggae verwante baslijnen, gecombineerd met bijzonder opzwepende ratelritmes. Variatie is echter schaars en de dynamiek is vooral die van de volumeknop. Roni Size wist er ooit (in een vorige eeuw) wat meer van te maken, maar diens huidige artistieke impasse is die van het genre an sich. DJ Marky, die vanuit São Paulo de wereld bestookt met razend interessante fusies van drum ‘n’ bass, samba en bossa nova, werd kortom met node gemist.
Heel wat avontuurlijker ging het er in de Oude Zaal aan toe. Hier stonden ‘global grooves’ centraal, oftewel: hedendaagse mengvormen van dance en traditionele muziek uit velerlei windrichting. Weliswaar begon de avond landerig met keltische house - muziek die helaas niets meer bleek te behelzen dan de benaming suggereert. Naar het zich liet aanzien amuseerde de deejay vooral zichzelf met zijn kolderieke mix van viool-, fluit- en doedelzak-op-een-housedreun. Stel jezelf hevig gedrogeerde River Dance-dansers in een houseclub voor, en het moge duidelijk zijn dat dit eerder op een congres van Schotse en Ierse stand-up comedians thuishoort, dan op een zichzelf als actueel afficherend dancefestival.
Deejay mps PILOT wist hierna op een even uitbundige als overtuigende manier ‘wereldmuziek’ en ‘dance’ te vermengen tot een aanstekelijk geheel. Terwijl menige wereldmuziek-deejay nog nooit van ‘beatmatching’ (platen op elkaar afstemmen tot één doorlopend ritme) heeft gehoord of het zelfs als een dodelijke virale aandoening beschouwd, verheft deze enthousiast achter zijn decks dansende deejay beatmatching tot een hogere kunstvorm. Hier worden niet louter drum ‘n’ bass-ritmes aan elkaar gekoppeld: ook flamenco palmas (handgeklap), Indiase Bhangra-beats en latin percussiesolo’s raken met elkaar verweven tot een vitale mix die je continu op nieuwe ideeën brengt. Uiteindelijk is beatmatching een door iedereen te leren kunstje, maar de goed geïnformeerde blik en ritmische intelligentie van mps PILOT maken het oneindig interessanter dan slechts een gimmick. Van internationale allure, deze Amsterdamse ritmepiloot.

Had John van Luyn zichzelf geprogrammeerd?

laten we het bij deze bedreiging of geven we ook nog een argument of eloquent verwoorde alternatieve visie?