Hoe trouw zijn jullie aan je bladen?

Ik heb gewoon niet zo veel met het verleden. Er zijn ook talloze klassiekers die ik niet heb. Zo heb ik niets van: Queen, Sly Stone en Metallica. Terwijl er toch duizenden cd's en platen bij me in de kast staan.
Ik heb het wel gelezen in de tijd dat ik op de burelen van de NTG rondhing.

Martijn is vanuit mijn oogpunt dus wel een beetje een 'type' lezer. Dat bedoel ik trouwens echt niet slecht, maar het valt me wel op.
Wel vind ik het opvallend dat hij dan nog nooit een NME of Mojo heeft gekocht. Een keer of vijf had ik logischer gevonden.

Heren, ik moet vanavond vijf artikelen schrijven ( ah---daarom zijn ze zo slecht denkt Guuz in de achtergrond....), maar ik kom in het holst van de nacht nog even checken wat iedereen leest....

Nu ga ik weer mijn macaroni verder eten. Tot straks.

There are essentials in every human life

de nieuwe cd van The Strokes of een maand kunnen eten, dan was die keus snel gemaakt toch?

Starvation all the way!

THe Face werd bij mij de opvolger van MM en die heb ik ook jaren trouw gekocht naast i-D (beide waren in de tweede helft van de jaren 90 foutloos kwa muziek). Ergens vorig jaar ben ik met beide gekapt, las ze allebei net te snel uit.

Verder is er niks wat me boeit. Select was ooit een klasseblad en de dansbladen heb ik altijd klote gevonden (okay, af en toe een Muzikje).

Simon Reynolds heeft het graag over de mediadrain naar de blogosphere en ik denk dat hij gelijk heeft, er wordt on-line veel leuker, wilder en interessanter geschreven dan in de bladen (en met het voordeel dat je er zelf nog vaak oeverloos over kan doorzagen ;)

Nou Kodwo Eshun nog een blog en dan raak ik nooit meer een muziekblad aan.

Enige blad wat ik nog lees is trouwens De:Bug (al blijft dat Duits soms lastig). Dat blijft verrassend genoeg op een constant hoog niveau produceren, elke maand weet je eigenlijk meteen wat er speelt op dansgebied en heel prettig is dat niet verwacht wordt dat de lezer "dom" is.

Ik kocht mijn eerste OOR omdat Sting op de voorkant stond! Ik heb toen alle Sting-plaatjes eruit geknipt en de rest weggegooid. Later ben ik lid geworden. Nu neem ik alleen nog maar abonnementen op bladen als ik er een dure fles parfum bij krijg.

Ik draai het liefst voor een kenners-publiek of probeer mensen die niet op de hoogte zijn toch te overbluffen door handige linkjes.

Zelf houd ik vooral van de combi tussen muziek en mags. Daarom kan ik waarschijnlijk ook niet kiezen tussen journalistiek en draaien.
Maar ik ben dan ook een gestudeerde pik die juist graag de mening van journalisten leest. Nog liever dan dat ik artiesten over hun eigen plaat hoor praten.
Columns, grote recensies en achtergrondstukken zijn favoriet bij me.

Ik probeer internet-lezer te worden, maar heb liever iets in mijn hand. Bovendien kan ik wegdromen in mijn bladen en op het internet lukt me dat niet.

3 voor 12 vond ik vorig jaar beter dan nu. De nieuwe styling is te traag; ik krijg steeds vastlopers.
De NME-site boeit me ook niet echt.

Vasquesz: Muziek zonder de bijbehorende gedachte is gewoon muziek. Ik vind het toaalplaatje juist boeiend en hou niet zo van op zich zelf staande muziek. Jij dus wel. Kan alletwee.

Het mooie aan Melody Maker was dat ze de lezer het gevoel gaven dat de muziek die ze bespraken hun leven kon veranderen. Als je daar over heen gegroeid bent kun je eigenlijk net zo goed dood gaan.

Daar zit wat in, maar probeer dat maar met twee dochters die zodra ze een krant of tijdschrift in handen krijgen het in duizenden stukjes scheuren/onderkwijlen. ;)

Bovendien kan ik wegdromen in mijn bladen en op het internet lukt me dat niet.

Vreemd, ik kan tegenwoordig niet meer rustig een blad lezen zonder te gaan ijsberen, terwijl ik heerlijk uren kan doorklikken van site naar site, wat lezen, wat nieuwe releases checken, meteen downloaden of anders direct naar NLstore. Ja, de 21ste eeuw is zo slecht nog niet. :)

Het mooie aan Melody Maker was dat ze de lezer het gevoel gaven dat de muziek die ze bespraken hun leven kon veranderen

Yep, en niet alleen dat, maar ze gaven je ook het gevoel dat er elke week iets spannends en nieuws zou kunnen gebeuren.

Careless Talk Costs Lives - gewoon, omdat ik het een mooi initiatief vind (en omdat het lekker ruikt, komt door dat dikke papier volgens mij). las van de week ergens op een ander forum dat het eigenlijk net is alsof het blad elke keer hetzelfde is alleen dat de bandnamen verschillen. klopt eigenlijk wel een beetje. maar zal het blijven kopen (niet in het minst omdat ik benieuwd ben wat ze gaan doen als ze bij nummer 1 zijn aanbeland). Everett True is een van die mensen die 'echt' is.
Jockey Slut - dansblad zonder dat platte dat ik altijd vond dat Muzik en Mixmag (sorry, kon die twee nooit uit elkaar houden) hadden. beetje een dansblad voor mensen die niet per se van electronische muziek houden maar wel een beetje verder durven te kijken dan hun rockneus lang is. als het cd'tje d'r niet bij zou zitten, zou ik hem minder snel kopen. al die pagina's met gerubriceerde house/d'n'b/techno recensies sla ik altijd over. schiet lekker op.
Word - beetje een ouwe lullen blad. en voor nieuwe muziek hoef je het niet te lezen. maar lekker breed.
Xray - maar ook niet lang meer, hoor. cd'tje is nooit echt de moeite waard en van het schrijfsel krijg ik het ook niet echt warm van binnen.
Livexs - vanwege de demo-recensies

lees ik af en toe:
Oor - jarenlang lid van geweest en altijd alles bewaard. koop ik nog sporadisch. beetje om 'bij' te blijven.
Hiphop Connection - vooral als er een leuk cd'tje bij zit en dan neem ik me altijd voor het blad vaker te kopen. maar dat komt er nooit van.
Samsonic - omdat het zo goedkoop is.

koop ik niet meer:
NME - ben ik na jaren regelmatig-tot-religieus gebruiker te zijn geweest plots mee gestopt. beetje kinderachtig blad eigenlijk. de recensies werden ook steeds korter. een ruime selectie van NME's van begin jaren negentig tot 2000 ligt nu te verstoffen op zolder bij m'n ouders. kan het niet over m''n hard verkrijgen om weg te flikkeren.
Uncut - nooit meer gekocht nadat ik realiseerde dat ik voor ongeveer de 7e keer een overzichtsartikel over Neil Young zat te lezen en dat dat cd'tje wegens overdaad aan oersaaie singer/songwriters en inwisselbare 'Americana' na één keer luisteren wéér meteen onder op de grote stapel was beland. vervangen door Word.
CMJ New Music Monthly - kwam met een gratis cd'tje met allerlei alternatieve Amerikaanse hits. erg handig als je elke week drie + één uur radio mag vullen. hit-miss-ratio werd trouwens wel steeds lager. koop ik nu dan ook nooit meer.

kocht ik altijd trouw
Opscene - stonden ooit op lowlands met een standje waar ze voor een prikkie ouwe nummers verkochten. als iemand de eerste drie nummers voor me heeft ben ik compleet. de krakerspunklucht die er uit opsteeg als je hem open deed tond me altijd een beetje tegen maar ja, we hadden niet beter.
Select - heb ook nog ergens een doos vol met van die bandjes liggen.
Lime Lizard - herinnert iemand zich deze nog? was iets Amerikaanser en meer underground dan Select (toch hét Britpop-maandblad) kwam ook met gratis cassettes.

Lime Lizard...fuck ja....die was ik gewoon vergeten! Heb ik er ook nog een stuk of 20 van liggen.

Everett True vind ik, Lester Bangs, ook cool. Evenals Simon Price hoewel die wat te gay was voor mijn smaak. En in Select vond ik Andrew Perry en David Cavanagh te gek. ik herinner me een review over Copper Blue van Sugar die ongeevenaard was (heb je dat woord weer).

Wat voor blad is Careless Talk Cost Lives en waar kun je dat kopen?

Voor Blvd. heb ik een jaar of zeven geschreven. Onder Gert Jonkers en daarna met Barbara van Beukering als hoofdredactrice, maar nu wet ik het zo net niet....muziek is niet meer echt een issue aldaar.

De hoofdredacteur van Aloha vond ik ooit bij een forum ook irritant, maar nu, ik ken hem niet goed overigens, mag ik hem wel. Ik weet niet waarom, maar hij heeft wel humor....

Wie het blad precies koopt weet ik ook niet. Maar ik denk de niet-subjectivisten die wel van muziek houden, maar niets met hypes, trends, ontwikkelingen te maken willen hebben. Gewoon: Muziek om de muziek.
Ik koop het blad niet omdat ik soms, als ik extatisch ben over alles om de muziek heen, nog geen bas- van een gewone gitaar kan onderscheiden.

De krakers-geur van Opscene kon soms ondraaglijk zijn. Ik kocht het blad eigenlijk meer omdat ik indertijd alternatief wilde zijn. I guess....

Geweldig dat jullie energiek reageren...maar voorkom de beetje kinderachtig/ik werd te oud logica.....kinderen? prima! niet vijf dagen per week meer uit? begrijpelijk!
Maar blijf at it.....zie het leven voor wat het is, maar realiseer je dat de ' niet ter zake doende wereld' altijd mooier is dan dat leven.
Of klink ik hopellos pathetisch.
Maakt niet uit.
Never Grow Up, Stay Pretty...

ps. is Horizontal Action net zoiets als Cum Swapping Sluts?

Ik heb bij 1 blaadje meestal wel alles al gelezen. 3 interviews van 1 hype vind ik zo overbodig. er staat toch vrijwel hetzelfde in, right?

Even voor de niet-ingewijden: blaadje=That Dam magazine, Bas=bassist van Seedling, zanger/gitarist van Pfaff en nog een heleboel meer.
Leg het naast de Vera-krant en je ziet het verschil tussen Amsterdam en Groningen. Het is "not a music magazine". Het staat vol met toerverslagen, gedichten, grappige en rare verhaaltjes en vage foto's. Het is gewoon leuk omdat het lekker kleinschalig is, met enthousiasme gemaakt en er wat leuke stukken instaan. En de eerste website met de geur van drukinkt moet ook nog worden uitgevonden. Maar het is ook wel een blad waarvan je de helft van de stukken niet begrijpt en dan maar denkt dat het kunst is en dat je te dom bent om het te snappen... Maar het blad is geloof ik niet zo duur en ik verwacht dat ze nog wel wat nummers bij zich hebben als Seedling en consorten de 24e in Vera spelen, dus probeer het gewoon zelf.

Een interview met een gehypte band is dus idd genoeg, maar discussieren over muziek en specifieke voorbeelden kan eindeloos boeiend zijn...

Yep, it's a hobby which took over my whole world....

Ik houd ook van de regelmaat die het muziekjaar oplevert.

januari Eurosonic/Noorderslag
mei of juni Pinkpop
augustus Lowlands
Crossing Border, Motel Mozaique, London Calling etc. er kriskras door heen geflikkerd.

Het zorgt er voor dat je door de weken heen komt zeg maar.....
bovendien zorgt het er voor dat ik mijn vriendin nog wel eens zie
(zij werkt overdag (7.00-18.00), ik 's nachts (16.00-05.00)(alleen al daarom heb ik as. weekend ook Bazar Curieux gepland)

Het loopt niet zozeer vast bij mij, maar met die nieuwe styling heb ik het idee dat het trager gaat. Let wel mijn hoofd denkt dat, het is helemaal niet zo.. Maar toch ga ik er nu minder vaak heen.. "Weer die verdomde flash-site laden"

Q: Lees ik 9 van de 10 keer. Erg leuk, up to date (zonder al te veel te hypen a la NME), vooral de recensies zijn een feest.

Mojo en Uncut : koop ik soms/ruil ik weleens met een vriend, ook erg goed, beetje 70s hier en daar maaar als ik Q een 8 geef krijgen deze 2 een 7 (in Uncut ook veel over films o.a., ook leuk)

Record Collector / Rolling Stone / Vanity Fair/ Esquire: 1 - 2 keer per jaar als er een muzikant in staat die ik leuk vind.

Endless Summer Quarterly / It's Elvis Time : abonnement , geen commentaar.

Jockey Slut; ken ik niet maar vind de naam helemaal te gek :-)

joop

En een paar niet-vaste titels zoals
ATM
Dazed and Confused
Mojo
Jockey Slut
Viz (je bent anglofiel of niet)
Bassic Groove
Nog zo'n brits danceblaadje shit hoe heette dat DJ ofzo?

Toen 'cool brittannia' en de britpop voorbij waren bleef daarvan de dancehelft over, toen jungle insliep viel die ook af. Nu lees ik de Oor omdat we die op m'n werk krijgen en af en toe iets dat in de kiosk m'n aandacht grijpt (kan een gitaarblad zijn of een jazzblad of whatever). Ik heb ook op een stuk of vijf bladen na alles wat ik van 93-2001 had verzameld weggegooid. Heerlijk! Al die stukken die je nog eens moest lezen, die platen die je nog eens moest checken, die films en boeken... weg ermee! Ik ontdek zonder al die meningen en hypes veel meer waar m'n echte muzikale liefdes liggen. En dat is niet altijd hip maar who cares? Ik niet. Want ik lees de bladen niet.

regelmatig:
oor,, volkskrant, pitchfork, substance, getunderground, jockey slut, VN, de groene.

heel soms:
samsonic, aloha, parool.

nooit:
de rest

en sinds ik in '99 een halfjaarabo kado kreeg van m'n toenmalige huisgenoten ook weer elke 2 weken OOR. vaak gedacht aan opzeggen en toch doe ik 't nooit. oude liefde etc. zitten toch een aantal mensen aan wiens mening/opinie ik waarde hecht.

Sinds m'n NRC-abo eveneens de dagelijkse recensie aldaar als de wat uitgebreidere stukken van m.n. heren Haagsma en Tepper (leuke feature over jonge garagehonden afgelopen weekend) alsmede mevr. Carvalho

Nieuwsgierig naar maar nog nooit aangetroffen: Careless Talk Costs Lives, Jockey Slut, Comes with a Smile.

[en, uiteraard, heel veel online spul maar dat is eigenlijk off-topic]

online: Kindamuzik.net

(btw, volgens mij heb ik dit al 4 keer getypt op dit forum)

dan zal ik binnenkort dat modern painter eens uitchecken. heb er mee in m'n handen gestaan maar titel, prijs en eerste indruk deden me er vanaf zien.

Daar zit zeker een kern van waarheid in, volgen mij. Bij mijn ouders thuis staat tot op de dag van vandaag geen TV (dwz. enkel voor video/DVD). Ik luisterde nauwelijks radio en las enkel de krant (maar weinig resensies).
Hierdoor drong muziek pas rond mij 15e (onder invloed van broerlief van de NOFX>Nirvana>SP>dEUS generatie) tot mij door. Vervolgens heb ik deze middels internet iets uitgebreid. Internet is (of wás iig.) een betrekkelijk actief medium: je moet zelf opzoek naar de informatie. Dit itt. tot passieve media (radio, TV en in mindere mate de muziekbladen).
Het resultaat is het altijd volledig afwezig geweest zijn van Top 40 muziek, een redelijke verzameling Nederlands spul (want veel toegankelijke informatie op internet), veel "lo-fi" (idem) en weinig binding met hypes. En een kleine, redelijk persoonlijke collectie.
Tegenwoordig ben ik dat aan het goedmaken met een bijschoolcursus muziekgeschiedenis van de (zgn.)alternatieve muziek, onder de deskundig leiding van (muziek)logs/sites (oa. Subjectivisten) en AMG :). Beinvloeding is een interessant fenomeen maar daar is ongetwijfeld eerder over gediscussieerd (bovendien dwaal ik af) ;).

...ik verwacht dat ze nog wel wat nummers bij zich hebben (...), dus probeer het gewoon zelf.

Zal ik doen. Zowieso fijn dat Transformed Dreams Grunn weer eens aan doet!

en een goede cd
SUMMER 2003 celebrates the collaborative spirit between visual artists and musicians with 'Paint it Black', a CD of exciting new work by Sigur Ros, Four Tet, Kronos Quartet, Steve Claydon (Add N to X), Jeremy Deller, Black Dice, People Like Us, Prada-Meinhof Gang and the Matthew Herbert Big Band. Free with every issue of Summer 2003!