De nieuwe Strokes

over de ceedee zelf, ik ben het met willem eens. op het eerste gehoor klinkt hij beter dan 'is this it?' en de single '12:51' die al een tijdje legaal in een niet minderwaardige internet aftreksel vorm verspreid wordt is een juweel.

ik bespaar me de moeite echter om een nieuwe strokes plaat een plekje op mijn harde schijf te geven...

Met andere woorden: je houdt je netjes aan het embargo en houdt de plugger te vriend. OK, Nol ligt eruit, wie van de corporates durft wel?

Ik moet hem steeds na 3 nummers uitzetten.

Wat is er dan zo slecht aan, Omar? Brand los!

Qua geluiden en riffs vind ik dit album veel boeiender, minder simplistisch, meer oog/oor voor detail.

Bij een band als de Strokes ben ik persoonlijk niet echt op zoek naar ingewikkelde structuren maar ga ik voor eerder voor de hook, de tune, iets dat lekker meefluit, maar ook net genoeg grit en diepte heeft om te blijven boeien [voor een maand of wat]. Het knappe aan 'Is This It?' is dat deze jongens die perfecte evenwicht in 1 keer hebben weten te vinden. Maar die zijn ze nu weer hopeloos kwijt [op die drie nummers na dan. Je weet niet wat je mist Nol...;-)]

...pff
tja, je bent een snob of niet

zoiets snap ik niet, waarom er op voorhand vanuit gaan dat je dat-en-dat zoekt in een band? wanneer dat niet zo uitpakt is het een teleurstelling? als ze iets anders doen (wat ze volgens mij trouwens helemaal niet doen, het is meer een logische stap vooruit t.o.v. is this it?) valt dat buiten het verwachtingspatroon, dus is het niet goed? raar.

over ingewikkelde structuren had ik het niet (niet dat jij dat mij in de mond legde), maar ik vind de "hooks" op deze plaat stukken interessanter dan op het debuut. het gitaarwerk van Valensi, schitterend. 't klinkt echt alsof-ie z'n ding heeft gevonden. of je daar van houdt is iets anders.

[in die zin valt er misschien een vergelijking te maken met "second coming" van the stone roses. ik vond het geen goed album, maar het gitaarwerk van Squire was fenomenaal, alleen had het zich naar mijn smaak een oninteressante kant op ontwikkeld.]

Dat had ik bij 'This is it' toch echt niet. Daarmee wilde ik wachten tot de hype een beetje over was. Maar toen hoorde ik 'Last Night' op de radio en was meteen om.

Het soundje is er. De zang is weer lekker rauw. Maar het wil maar niet beklijven. Misschien is het nog te vroeg voor conclusies ?

Nee, joh.
Maar laten we eerlijk zijn: als er bij een band sprake zou zijn geweest van een verwachtingspatroon of iets dergelijks, dan was het wel bij The Strokes. Ik bedoel, hoeveel kanten kun je nou op met die muziek. Hoever kan je zoeken voordat de oplossingen vergezocht worden? Daarin lag ook hun kracht op 'Is This It'. Het is te vergelijken met de apeal die bands als The Undertones en The Ramones ook hadden. Plat? Simplistisch? Ja, maar ook ijzersterk. Er zat diepte in, maar het liep de tune niet in de weg, zeg maar. Dat zij zelf wilden zien hoever ze de limitaties van hun stijl [EN DIE ZIJN ER] konden rekken is lovenswaardig. Eer komt aan zij die durven, maar de prijs is dat je niet mag huilen als je over de rand bent gegaan en de weg terug niet meer weet. Dat Stone Roses-argument kan overigens best kloppen. Valensi's gitaar is beter. Laat mij er bovenop gooien dat Casablancas op deze plaat beter en feller zingt dan op 'Is This It', maar maakt het een betere plaat of blijft het slagroom op een stinkende drol?

wellicht gaat het bij dit gelekte exemplaar ook om een niet afgemixte plaat...
Is de promo al bij iemand op de mat gevallen? Klinkt overigens prima op mijn Winamp.

Overigens ben ik geen hypocriete corporate die zijn plugger te vriend houd.
Ik ben gewoon principieel tegen downloaden. Makkelijk om te zeggen als je veel promo's krijgt, ik weet het, maar downloaden heeft niet alleen de industrie, maar ook het fan-dom verneukt volgens mij.
Een cd waar je een aanzienlijk bedrag voor betaalt, is namelijk specialer dan eentje die je gratis brandt.
Bovendien hoor ik, zeker als ik draai, het verschil tussen een gebrand kopietje (vlakker, scheller) en een officieel finished product.
DJ's die gebrande cd's draaien zijn als barmannen die slechte drank verkopen....op het moment zelf merk je het niet, maar achteraf houd je er een kater aan over.

Ook houd ik te veel van het produkt ' cd' om er zonder hoesje, tijdsduur e.d. optimaal van te kunnen genieten.
Ik wacht dus liever nog even af.

Toegegeven, ik ben zelfs zo koppig dat ik bij god niet zou weten hoe ik zou moeten ' downloaden ' zoals ik ook nog maar een keer in mijn leven een glas bier heb gedronken (ik heb er wel meer over mensen uitgegooid).

Bovendien snap ik dat gehomo niet van personen die mij gaan verwijten dat ik NIET download. Het zou toch anderssom moeten zijn, toch?

(Oh ja, als alle mensen die een voorkeursbehandeling kregen betrouwbaar waren zou je dit hele probleem niet hebben...you know who you are....maar dat terzijde...)

oh, ik kan er niet veel zinnigs over zeggen. Die gespeelde verveling staat me sowieso erg tegen. En het is simulatie-rock niet? Ze hadden die plaat net zo goed Union City Blues kunnen noemen. Mwaah, Paul Morley weet dit allemaal veel beter uit te leggen...

Ik begin me nu toch echt te verkneukelen. Nog een nachtje over twintig slapen....

Een cd waar je een aanzienlijk bedrag voor betaalt, is namelijk specialer dan eentje die je gratis brandt.
Dit snap ik niet. Een flesje Grolsch smaakt immers stukken beter dan een dure Bordeaux. Waarom je per se de volle mep moet betalen om er van te kunnen genieten ontgaat mij.

cognitieve dissonantie. je gaat er in de regel vanuit dat je gedrag wordt bepaald door je mening/voorkeuren maar andersom is het effect eigenlijk even groot. je vindt iets leuk *omdat* je het doet (want, zo denken je hersenen, anders zou ik het niet doen). heb je ergens geld voor betaald dan zul je het meer gaan waarderen *omdat* je er geld voor betaald heb.

Je lult eigenlijk maar wat, hè Noud?

Hmmmm. Ik ga me maar eens beraden op een Lester-achtig alter ego. Dit wordt te onthullend allemaal.

maar goed. over die leegte heeft JoB het ook op de 3voor12-site. nou begrijp ik denk ik wel waar jullie op doelen, maar aan de andere kant is het een leegte met een dubbele bodem. (HUH?) volgens mij is er sprake van een worsteling met emoties waar-ie niet uitkomt. dus wordt het/hij afstandelijk en klínkt het leeg. maar dat is wat ík er in hoor, en dat is natuurlijk heel persoonlijk.
(zo heb ik geen idee wie of wat je naar verwijst als je 't over amanda decadenet hebt...)

en dat mojo-stuk (want daar verwijs je toch naar) waarin de zanger obsessief op zoek bleek naar de perfecte sound voor elke track was inderdaad op een bepaalde (triest is niet het goede woord) manier wel grappig

[de originele lester had het vaak over punk viel me op]
maar nu moet ik weer fijn bierdrinken met fijne collega's, daag!

cool!! Die moet ik onthouden. :)

Leegte is prima. Danko Jones en The Darkness: ook hardstikke leeg. Maar de lol druipt er wel van af. En het rockt.
Kan je van The Strokes niet zeggen.