Love is Hell part 1 en 2

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Zijn twee geniale platen.

― ragruijters (reinier gruijters), Friday, 12 December 2003 19:52 (twenty-two years ago)

Klopt als een bus.

― Thijs (zilverberg.tk), Friday, 12 December 2003 20:30 (twenty-two years ago)

Waarom dan, Rag?

― GzZz (Gzz), Friday, 12 December 2003 21:11 (twenty-two years ago)

Het liefst zou ik zeggen: l u i s t e r er dan naar...
Maar ik denk dat het heeft te maken met de juiste plaat op het juiste moment. Melancholie die uit de speakers druipt. Wonderwall mooier dan ooit. Ik hoor Tim Buckley. Ik zie leed dat mooier is dan het grootste geluk. Ik hoor iemand die liedjes zingt, die allemaal een noodzaak hebben. Het is niet bedacht, het is echt. Daarom geniaal.

― ragruijters (reinier gruijters), Friday, 12 December 2003 21:27 (twenty-two years ago)

Wonderwall mooier dan ooit.

Dat klopt, en het is nog niet eens het beste nummer van de plaat.

― Thijs (zilverberg.tk), Friday, 12 December 2003 22:32 (twenty-two years ago)

Als rocker ging ik pas overstag door Rock 'n' Roll. Vriendjes met hoeden op die jarenlang tegen me aan zeurden dat die Ryan Adams zo goed was ten spijt... door R'n'r ben ik om, vind ik Love is Hell ook fantastisch en voor het eerdere werk (ook Whiskeytown) begint de munt nu ook langzaam te vallen. Ryan Adams is een hele echte. Soms gaan de luiken laat open.

― Mic B (Mic B), Saturday, 13 December 2003 00:11 (twenty-two years ago)

De luiken gaan gewoon keurig op tijd open. In zijn alt.country fase was ie wel goed en kreeg hij veel criticial acclaim, maar zijn huidige output is the real deal...
Rock n Roll kreeg eerst maar matige reviews, maar wat een groeiplaat is dat zeg...Als het woord ooit ergens voor uitgevonden werd....
Ik heb nog steeds slechte herinneringen aan de phoner die ik ooit met hem deed en hij is zo paradoxaal dat ik er soms gek van word, maar dat maakt hem ook een potentiele, natuurlijk net iets andere, Kurt Cobain.

De triestheid van de teksten van Rock n Roll is meer dan geniaal. Point fucking blank. Waarschijnlijk raakt hij me nu juist zo mdat de tunes vaak echt op het randje van te aor zijn en ik eerst een hekel aan hem had en nu dus toch ondersteboven ben van zijn muziek en intrigerende persoonlijkheid....

Dat lange Paradiso optreden van hem (niet de vorige maar die daarvoor) vond ik toen zelfs stierlijk saai, zoals ik ook van Jeff Buckley altijd moest poepen, maar nu...ben ik om....

― Der Arnold (Lester Bangs), Saturday, 13 December 2003 02:36 (twenty-two years ago)

Samen kunnen deze platen zich meten met Heartbreaker, m.i. nog altijd zijn beste plaat.

― Michel (Michel), Saturday, 13 December 2003 09:45 (twenty-two years ago)

Phoner? Die plaat ken ik nog niet. Op welk label is die verschenen?

― Ronnie B, Saturday, 13 December 2003 12:39 (twenty-two years ago)

Op KPN Telecom.

― GzZz (Gzz), Saturday, 13 December 2003 12:43 (twenty-two years ago)

Begin nu al een beetje spijt te krijgen van het feit dat ik love is hell niet gewoon op 1 heb gezet in mijn jaarlijstje. Ja, veel diepgang. OOR gelezen? Voor het eerst dat hij zich openbaar zo expliciet kwaad maakt op zijn platenmaatschappij. Dat ga ik morgen eens posten op de relevante Adams-forums. Het gezeik dat hij zo stuurloos is en geen consistente platen maakt en zijn eigen carriere om zeep helpt, dat moet maar eens afgelopen zijn.

― Olaf K., Sunday, 14 December 2003 08:38 (twenty-two years ago)

En toch zeg ik: focussen, Ryan. Als-ie zijn best doet maakt-ie met gemak het meesterwerk van 2004. Maar hij wil teveel.

― Leon (Leon), Monday, 15 December 2003 15:57 (twenty-two years ago)

Ryan’s epigonisme is onvolprezen

Na het verschijnen van zijn album "Gold" werd Ryan Adams in americana-kringen zo'n beetje heilig verklaard. "Een "nieuwe" Gram Parsons" werd hij genoemd en dat soort vergelijkingen was niet van de lucht. Zelf waren we er nog niet helemaal uit, "Gold" was duidelijk van mindere gehalte dan Ryan's eerste solo-album "Heartbreaker" en hoewel het resultaat zeker niet onverdienstelijk was en hij met "La Cienega Just Smiled" een gooi deed naar de titel “Song van het Jaar”, kozen we toch voor de vernieuwing en gaven we de voorkeur aan het experiment, waarop Jef Tweedy en "wizzard and true star" én full time experimentalist, c.q. producer Jim O'Rourke ons tracteerden op Wilco's Y.H.F.

Ryan Adams is een veelschrijver én een opschepper. Dat blijkt ook nu weer: twee albums tegelijk en een derde on it's way. Maar dat heeft in dit geval een commerciele achtergrond. Blijkbaar moet Ryan Adams ook zelf genoeg hebben gehad van alle media-aandacht, want met "Love is Hell", dat - waarschijnlijk om commerciele reden - nu verdeeld is over twee ep's, maakte hij een voor zijn doen "integer" album, hoewel bij Ryan "integriteit" misschien alleen latent aanwezig is. Duidelijk is wel dat Ryan een liefhebber is van Brit-pop. De invloeden van The Smiths zijn onmiskenbaar, we horen Ryan een aardige poging doen tot een Tom Yorke-imitatie en van die andere Brit-popband Oasis, bij wie Ryan karakterologisch misschien beter aansluit, coverde hij de klassieker "Wonderwall". Blijkbaar stond "Love is Hell", naar het oordeel van de platenmij wat ver af van de gemiddelde Adams-fan, want ze stuurden Ryan terug de studio in - dus toch een parallel met Jeff Tweedy's Y.H.F. (al werd deze kip met gouden eieren niet weggestuurd) - en dat leverde "Rock & Roll" op "het album dat Ryan altijd al had willen maken". Ik kan me de gedachte bij de zo met zichzelf ingenomen Ryan Adams tijdens de opnames van dit album wel voorstellen: "If it's rock & roll you want, then it's rock & roll you get". Ryan's interpretatie daarvan tenminste. En ook "Rock & Roll" is geen zwak album, maar Ryan’s epigonisme lijkt onvolprezen. Zijn eindresultaat haalt het dan ook niet bij de zo door hem bewonderde voorbeelden en zelf heeft hij zich na zijn veelbelovende debuut "Heartbreaker" ook nog lang niet weten te overtreffen. Voorlopig dus maar afwachten of Jeff Tweedy daar, al dan niet met hulp van Jim O'Rourke, in 2004 wel in slaagt.

Sorry, het moest mij even van t hart.

― anjou (anjou), Monday, 15 December 2003 16:51 (twenty-two years ago)

Volgens mij kan die zo wel in het SCHOOLBLAD!

― anjou (anjou), Monday, 15 December 2003 16:55 (twenty-two years ago)

Niet mee eens met het bovenstaande verhaal...ik vind Adams typisch een artiest waarvan het popjournaille blijkbaar heeft besloten dat zijn debuut (het idd geniale Heartbreaker) altijd het summum zal blijven en dat alles wat daarna komt per definitie minder is...ik daag dan ook de gemiddelde popjournalist uit om eens een recensie over Adams te schrijven, zonder de woorden "Heartbreaker", "vergelijking", "niet" en "doorstaan" te gebruiken...

Persoonlijk ben ik erg gecharmeerd van de heer Adams, vooral van Gold, mijns inziens een plaat waarop een groot talent zich volledig etaleert, waarop iedere afzonderlijke track klinkt als een potentiele single...maar ook Love is Hell vind ik (beide delen) prachtig...van Rock n Roll was ik aanvankelijk minder gecharmeerd, maar blijkt idd een groeiplaat van jewelste...

En over het hoe en waarom van het in twee delen uitbrengen van Love is Hell, heeft hij zelf in de laatste Oor een heel plausibel verhaal uit de doeken gedaan, vind ik...en wat betreft epigonisme...vreemd toch dat dat begrip bij sommige acts (Strokes, Oasis bij hun debuut) als een aanbeveling wordt gebruikt, en bij andere juist als afrader...

― Vincent Cardinaal (Werklozer), Monday, 15 December 2003 21:34 (twenty-two years ago)

Die "Love Is Hell" EP's zijn het beste dat Adams ooit gemaakt heeft. Punt. EP#1 begint vrij matig en wordt per nummer beter, EP#2 is gelijkmatiger van opbouw, minder pieken en dalen en geen enkel zwak moment. Kiezen welke EP favoriet is, is onmogelijk. Alleen maar prachtige tracks: "Wonderwall", "World War 24", "Shadowlands", "Avalanche", "Hotel Chelsea Nights", "I See Monsters" en ga zo maar door. Wat een schoonheid, wat een pracht! Met stip mijn Top 10 van 2003 ingevlogen, allebei.

Voor het eerst dat hij zich openbaar zo expliciet kwaad maakt op zijn platenmaatschappij.
Jongens, het is nu toch wel duidelijk dat dit verhaaltje vooraf bekonkeld is door beide partijen om
A. Ryan weer een beetje op de rit te krijgen qua 'coolness' in m.n. de engelse pers ('Hé, wat blijft het toch een leuke dwarsligger!') en
B. Het gelul om deze releases (alsof 3 CD's tegelijkertijd niet genoeg is!) en daarmee de verkoop een flinke zet te geven.

― Crispijn, Tuesday, 16 December 2003 11:04 (twenty-two years ago)

Opvallend eerlijk verslag. Niet geschreven om te tarten. Ik heb nu pas naar Love is Hell part 1 geluisterd en ik kom er onmogelijk doorheen. Mij te akoestisch. Te zeurderig. Te klagerig. Terwijl ik Rock n Roll dus te gek vind.
Maar goed ik heb het ook nooit zo gehad op Buckley etc.

― Der Arnold (Lester Bangs), Tuesday, 16 December 2003 21:55 (twenty-two years ago)

Rock n Roll is niet zo heel rock 'n' roll toch? Voor zover ik het op zijn site heb kunnen beluisteren dan.

― Martijn ter Haar (wmterhaar), Tuesday, 16 December 2003 22:38 (twenty-two years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.