Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9583 of them)

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

de films van Kurosawa blijven een beetje stuivertje wisselen onderin de lijst van IMDB.. Nu keek ik Ikiru, misschien wel een van zijn beste, alleen verknald door wat verbazingwekkende fouten.
Een man van middelbare leeftijd heeft een saaie baan als ambtenaar, hij krijgt last van zijn maag, gaat naar het ziekenhuis. De dokter verteld 'm dat het wel meevalt, maar net heeft een patient 'm verteld dat als de dokter die bepaalde formulering gebruikt, hij er absoluut aangaat (maagkanker) Dus hij stort zich in het nachtleven, ergens zelfs a la Tom Waits zingend en als dat niet genoeg afleiding blijkt te bieden houdt hij zich maar bezig met een "jong ding" van het werk. (Een bolle Mei Li Vos) Ook dat wordt niks en hij realiseert zich eindelijk dat hij (als kantoorslaaf) toch het meest van zijn werk houdt.. En dus gaat hij terug oom eindelijk nog iets goeds te doen.
The End! Zou ik zeggen.. Vooral ook omdat je dan als kijker nooit weet of hij werkelijk echt ziek was.
Maar nee de film maakt een sprongetje in de tijd.. De man blijkt dood en de laatste 50(!!!!!) minuten van de film worden gebruikt als een soort van nabeschouwing van de gasten op zijn dodenwake. Ongelofelijk.. Saai.. Citizen Kane zeggen ze dan op imdb.. Pff.. Het enige nut van dat hele lange outro is nog dat je 'm nog een keer het liedje ziet zingen, nu vlak voor zijn dood. Erg aangrijpend en weer een mooi einde, maar ook dan weet Kurosawa nog geen afscheid van zijn (2.5 uur durende) film te nemen. Jammer, jammer.

Babel was dan nog vrij kort eigenlijk. Ik dacht die film duurt 3 uur, maar het is niet meer dan een dikke 2 uur. Tsja.. Ik wordt narrig van films van het jaar.. En ik zou zeggen Amores Perros was een stuk beter. De verhalen daarin grepen me meer en belangrijker ze waren ook op aangenamere manier verbonden (dat auto-ongeluk) dit keer is het werkelijk allemaal puur toeval.. Sterker nog het hele Japanse gedeelte hangt maar een beetje bij. (Nog afgezien van het afgrijselijke cliche van Japanse schoolmeisjes zonder slipjes)

Tuurlijk gaan op zich allemaal over communicatie-problemen en hoe mensen elkaar niet eens de kansen geven elkaar te begrijpen.. Maar toch.. Enkel het Mexicaanse stuk en het allerlaatste outzoom-shot waren wat mij betreft de moeite waard.

(Nu nog 'n keer 21 grams zien)

Ludo, Sunday, 1 July 2007 07:19 (eleven years ago) Permalink

Om te beweren dat grootmeester Kursosawa in Ikiru fouten maakt (verbazingwekkende fouten nog wel, me dunkt ;-)), is een tikkeltje boud gesteld. Als kijker weet je wel degelijk dat hoofdpersonage Kanji ‘The Mummy’ Watanabe dodelijk ziek is, want de film introduceert hem al in het openingsbeeld middels zijn röntgenfoto waarop het lot van de man bezegeld staat. De break halverwege de film is een originele onverwachte stap om (à la Rashomon) aan de hand van getuigenverslagen terug te kijken op het leven van Watanabe en te zien hoe de belangrijke keuzen die hij heeft gemaakt door hen worden geïnterpreteerd. We hebben hun perspectief nodig voor het duidelijk maken van de achterliggende gedachte van de film. De regisseur kan onmogelijk zijn film stoppen als de oude man zijn laatste liedje heeft gezongen, want dan valt de boodschap van Ikiru in het niet: de mens is over het algemeen onveranderlijk. Zelfs als de mens zeer bewust een voorbeeld ziet hoe een leven zinvol inhoud te geven, vervalt hij/zij in oude, verstokte gewoonten. Dat is minder emotioneel dan het hartverscheurende liedje, maar des te schrijnender.

Dat je er verder weinig mee aankon is natuurlijk je goed recht en zal ik zeker niet betwisten ;-)

Vido Liber, Tuesday, 3 July 2007 08:03 (eleven years ago) Permalink

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Ik denk ook dat Watanabes goede daad filmisch niet interessant in beeld valt te brengen (tocht langs loketten) en dat het dus een uitstekende vondst is om die tocht gewicht te geven door erover te laten verhalen.

Wel eens met de kritiek op Babel (al blijf ik erbij dat ik me prima vermaakt heb). Maar: het aloude cliche van schoolmeisjes zonder slipjes? Volgens mij is Babel de eerste film waarin ik dat zie gebeuren. Wat ben ik toch een groentje he...:-) Overigens ontkom je natuurlijk in Japanse cinema niet aan het fenomeen schoolmeisjes-erotiek-geweld-vernedering. Waarom dat nu zo intrinsiek is verbonden aan de Japanse cultuur, daar wil ik weleens een goede verhandeling over lezen.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 09:38 (eleven years ago) Permalink

Door omstandigheden (alle plezierig) niet veel gezien, maar er zaten geen zeperds tussen dit keer.

You can count on me (Lonergan, 2000). Broer bezoekt zus. Beide hebben een ander leven geleid na het overlijden van hun ouders in een auto-ongeluk. Zij kind en gescheiden, hij drugs en gedoe. Zij zoekt relatie, hij stabiliteit, die hij lijkt te vinden door zich over haar zoon te ontfermen. Er zijn van die films die een film maken makkelijk doen lijken. Er gebeuren geen opvallende dingen in deze potentiele EO-prent, maar het gaat allemaal goed. Lonergan wil geen grote claims maken en nog minder hysterie en legt dit kleine drama zijn ingetogen wil op. De acteurs maken het af. Laura Linney maakt indruk, maar het is Mark Ruffalo die hier wegloopt. Een acteur die voor mij voor Zodiac wat onder de radar heeft geopereerd, maar dit is een performance die echt gezien mag worden.

Venus (Michell, 2006), Weer zo´n `tsja`-gegeven: Oude man wordt bevangen door nicht van zijn beste vriend, die als verpleegster haar oom verzorgt. Een band ontstaat, waarbij hij zijn jeugd hervindt en zij haar zelfvertrouwen wint. En het pakt goed uit. Toegegeven, er zijn wat wrange, goedkope momenten, maar overall redt Michell zich prima. Wat helpt is dat de randjes niet worden vermeden. Peter o’Toole is een beetje een flamboyante oude viezerik, en Jodi Whittaker een beetje een jeugdige profiteur van de bejaarde man, waardoor Michell hun relatie redelijk overtuigend tot een goed eind weet te brengen. Belangrijk, de film bevat een paar uitstekende one-liners en een gros dialogen uit het boekje. Het eerste kwartier is een perfecte binnenkomer.

Uzak (Ceylan, 2002). Uzak betekent afstand en no kiddin’, dat wordt duidelijk. Man komt naar Istanbul en trekt in bij vriend. Hij probeert werk te vinden in tijden van economische malaise en tijdens dit proces stelt de gastheer zich niet echt gastvrij op. Hun verschil in leeftijd, intelligentie en achtergrond zorgt voor frictie. Ondertussen is de gastheer (fotograaf van voornamelijk tegels en eieren) de touch met realiteit ook wel een beetje kwijt en ziet hij een geliefde ex richting Canada gaan. Misschien dat het relatief eenvoudig is om goede, weloverwogen cinema te maken in een land waar de moderniteit niet al eeuwen oud is (hier: Turkije), maar Uzak weet op een ogenschijnlijk eenvoudige manier een ingrijpend verhaal te vertellen (en niet verstoken van humor, al is die gitzwart), waarbij de focus zich subtiel verplaatst van bezoeker naar gastheer. En altijd verschijnt er weer even een moskee in beeld. Ze spelen geen rol, maar ze zijn er wel.

Olaf K., Tuesday, 3 July 2007 18:42 (eleven years ago) Permalink

Het anime drieluik Memories, uit 1995 alweer, eindelijk gezien. Mwaah, mwaah, het ambacht straalt er van af maar de drie regisseurs hebben toch allemaal (veel) beter werk afgeleverd dan dit. Eigenlijk een studie naar science fiction narratief en daardoor voor wie in vergevorderd stadium zit een beetje saai (Morimoto gaat bijv. wel erg op de Solaris toer.) Stink Bomb vond ik het beste verhaal met een leuke draai aan het ontsnapte-virus genre.

OMC, Wednesday, 4 July 2007 08:57 (eleven years ago) Permalink

De beste grap in Uzak: het moment waarop de gastheer zijn bezoeker uit de woonkamer probeert te krijgen door ’s avonds een video van Stalker op te zetten in de hoop dat de bezoeker uit pure verveling wel zal vertrekken. Als het bezoek eindelijk naar de logeerkamer gaat, kan de gastheer ongestoord Stalker verruilen voor een wat minder literair verantwoorde pornovideo. Tarkovski en humor – het kan dus blijkbaar toch.

De overige films van Ceylan zijn ook de moeite waard, maar verder kan ik me lastig herinneren of ik nog meer Turkse films ken. Volgens mij is naast het werk van Ceylan het bijzondere Yol (1982) de enige andere Turkse film die ik ooit gezien heb.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 08:58 (eleven years ago) Permalink

Underground van 't weekend weer eens gezien. Vooral het eerste uur is een geweldige adrenaline rush. Over the top Balkan drama die van het scherm af spat. Briljant voortgeduwd door Bregovic' soundtrack. Schiet altijd weer in de lach als het orkest door Marko aangespoord wordt om harder te spelen vooraleer hij zich in een knokpartij stort. Mooie wrange momenten ook. Ludo deze oorlogsfilm al gezien?

willem, Wednesday, 4 July 2007 11:40 (eleven years ago) Permalink

Er gebeuren zoveel dingen in de eerste helft van Underground dat sommige details je bijna ontgaan, zoals vlak na het bombardement op de dierentuin. Terwijl de wilde dieren losgebroken door de stad banjeren, maakt Blacky (Lazar Ristovski) zich klaar voor de strijd door o.a. een toevallig langslopende zwarte kat te gebruiken om zijn laarzen mee te poetsen. Black Cat, White Cat was me na Underground iets teveel van het goede (wat ook gelegen kan hebben aan de abominabele staat waarin de filmkopie in Amsterdam destijds werd geprojecteerd). Life Is A Miracle oogde vervolgens weer heel fris.

Enkele films die ik deze week zag: Reprise van Joachim Trier (met o.a. muziek van Joy Division en The White Birch), Copying Beethoven en …ahum… Transformers. Zie hier. Van de drie is Reprise de aanrader.

Vido Liber, Wednesday, 4 July 2007 14:26 (eleven years ago) Permalink

Ja, Reprise, was ik benieuwd naar! Zag zelf Pather Panchali. Zal vanavond verslag doen.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 15:42 (eleven years ago) Permalink

Pather Panchali (Ray, 1955). Verder met het meesterwerkenproject, de nummer 42 om precies te zijn. Bij deze duurde het even voordat ik erin zat. De film vertelt het verhaal van een Bengalese familie die zich in feite in de Middeleeuwen bevindt. Pa is schrijver maar moet lang van huis om toch wat binnen te schrapen, moeder moet het kroost opvoeden en is erg beschermend, dochter heeft veel last van hun ongemak in het opgroeien en omgaan met leeftijdgenoten, en het jongste zoontje is de onschuld zelve. En dan schuifelt er nog een tante door beeld, een levend lijk dat af en toe een uitbrander krijgt van moeder. De eerste helft duurt een beetje, maar is – zoals dat heet – ‘scene setting’. In het tweede deel begint alles te leven. Ray probeert niet te verhullen hoe zwaar het leven voor deze mensen is, maar kan het bepaald niet nalaten de ellende van tegenwicht te voorzien. Hoe dan ook, het leven is een geschenk, dat is de strekking. De liefdevolle, dartele scenes die dit moeten illustreren doen dan weer spiritueel dan weer sprookjes-achtig aan ( maar nergens religieus of wereldwinkel-approved). Het is deze tweestrijd die de film uiteindelijk een nauwelijks te missen kracht geeft. Hier en daar doet de film qua thematiek denken aan Ugetsu monogatari, maar Pather Panchali is niet alleen ongepolijster en documentairder (en daarom cooler om goed te vinden), het is vooral ook een film die unieker aanvoelt, en meer raakt.

Leave her to heaven (Stahl 1946). Een Hollywood-film uit een gouden tijd, en eentje die niet teleurstelt. Gene Tierney speelt een vrouw die een schrijver (Cornel Wilde) aan de haak slaat en er alles aan doet om alleen met hem te zijn. Dan helpt de aanwezigheid van zijn kreupele broer niet echt, om maar iets te noemen. De mierzoete Technicolor-kleuren contrasteren mooi met het steeds donkerder wordende plot, een beetje zoals in Rear Window, en er zitten een paar voorbeeldige klassieke scenes in. De film rolt op het eind een beetje snel richting einde. Geen Hitchcock-kwaliteit, wel genoten.

Olaf K., Wednesday, 4 July 2007 21:51 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro (Daniel Sánchez Arévalo 2006) hier al 'ns besproken? Zevende week in Lantaren/Venster, dus een filmhuishit. Donkerblauw, bijna zwart is de vertaling en "bluesy" is van toepassing op dit geestige melodrama. Portret van een stel losers, dat droomt van betere tijden, maar mekaar de vernieling in jaagt. Gewoon, omdat ze tot elkaar veroordeeld zijn.
Een conciërge die ondanks een MBA (gehaald bij LOI, omdat hij voor zijn demente vader moet zorgen) nergens als pakman aan de bak komt. Zijn jeugdliefde. Zijn broer de bajesklant. Diens vrouwenvleugelvriendin. Zijn mattie die teert op de zakken van z'n ouders. Diens aquariumvissen verkopende vader...
De cameravoering, gevatte dialogen, acute plotwendingen en de melancholiek deden me wat denken aan "Do the right thing". Reden misschien waarom dit Spaanse debutantenbal her en der prijzen wegsleepte.
Wel aardig.

Mic, Wednesday, 4 July 2007 22:36 (eleven years ago) Permalink

Azuloscurocasinegro staat bij deze genoteerd, al draait hij in A'dam niet in een prettige bioscoop. Lukte het bij de aanschaf van het kaartje nog een beetje om de titel zonder kleerscheuren uit te spreken?

Vido Liber, Thursday, 5 July 2007 07:43 (eleven years ago) Permalink

ah met Nikkelszoon

dacht eigenlijk dat ik Avril via jou had, heel toepasselijke omschrijving van iemand op Letterboxd: steam-punk :P

Ludo, Monday, 29 April 2019 16:12 (three weeks ago) Permalink

Resolution
Hoeft verder geen uitleg in deze salon der cinefielen. Intrigerende film. Knap hoe ze met zo weinig je bij de lurven pakken. Heerlijk natuurlijk acteer- en scheldwerk. De intrige met al die roestige technologie en teksten is een tijd lang leuk, maar ik denk dat ik zowaar liever had gezien dat er geen bovennatuurlijke laag was geweest (alhoewel wel nodig om later te kunnen inpassen in The Endless.) Mooi weird America niche hebben Benson en Moorhead gevonden, maar weirdness met een hart.

OMC, Monday, 29 April 2019 21:34 (three weeks ago) Permalink

Maar zoals Ludo inderdaad al opperde, als ze die Marvel-shit nou eens laten rusten en dit universum gaan uitbouwen. The Great American Indie Cycle: 15 delen!

OMC, Monday, 29 April 2019 21:40 (three weeks ago) Permalink

Demonlover
'Is it hard to get pot in Paris?' Niet voor mafketel Assayas. Met Demonlover trekt de regisseur naar de zakenwereld, en áán hentai porno, je moet ze maar weten te combineren. De cinematografische looks hebben alvast de blauwe ballen-blues. Zakelijke speldenprikjes op de verkeerde plekken. The devil wears hand cuffs. IJskoningin Connie Nielsen speelt een dubbelspel in onderhandelingen, en wordt om de oren geslagen met triple plays. 'Vous avez oubliez quelque chose.' Om haar heen dartelt Chloe Sevigny, in één shot naakt gamend, de hele film waard voor nerds. (En spannender dan The Brown Bunny.) Alle gerechtvaardigde bedrijfsparanoia leidt tot ongerechtvaardigde acties. Een trip die steeds meer op de underground-site lijkt die een stel Amerikanen uit het zicht van het bedrijf proberen te houden. Aangezien wij als kijkers flink wat van het ver/geboden waar mee krijgen, moest ik aan Verhoevens 'game'-film Elle denken. Meer dan de stress en testosteron-gedreven Nederlander heeft Assayas echter ook altijd een spirituele verwarring in petto. De mysterieuze krachten die boven de player(s) uitgaan. Het scenario signaleert een probleem dat zich via de zakenwereld over de wereld verspreid. Eeuwige bereikbaarheid leidt tot rusteloosheid. Niet zo vreemd dus dat mensen zich laten vastbinden. 'I get nervous in cars, especially when it's raining.'

A Cure for Wellness
'What is your overhead anyway?' Mooie filmrijm. Je kijkt twee films in twee dagen, en ze delen wat. Bijzonder? Uiteraard niet, de assayiaanse associatiemogelijkheden van de menselijke geest zijn eindeloos. Maar toch. Verbinski's A Cure For Wellness begint diep in de nacht, met een man op aandelenjacht. Gehekst, rusteloos, lijdend onder het moderne kapitalisme. 'There is a sickness inside us.' De wolven van wall street bijten zichzelf in de staart – hun margin call wordt nooit een wake-up call. Even later trekt een jong zakenmannetje naar unreal HD Zwitserland. Hij is naar een Kurort gestuurd om een (andere) doorgedraaide collega op te halen. Aldaar wordt alles rap duidelijk. In het verre sprookjesland runt een evil dokter zijn Shutter Island. De delusions of (in)sanity zullen losgaan, net als de giallo-lala muziek. Voeg daar nog een vleugje The Game bij (pa's suicide!), en je hebt een genretripje naar Freuds Unheim. Mijn soort genrefictie. De wel wat slome freakshow had van mij niet op epos-lengte gehoeven, maar Verbinski doet heel indie, heel aardig zijn best. Het gegruwel heeft aardig geslepen tandjes, plus de medische associaties van een dopinglab voor langlaufers. Pas richting einde begint het scenario de gebruikelijke Hollywood-patronen te vertonen (waar The Game trouwens ook al last van had). Het zij zo. 'Believe me you're in good hands.'

Ludo, Thursday, 2 May 2019 06:50 (three weeks ago) Permalink

Vox Lux
Scott Walkers laatste wapenfeit was de soundtrack voor deze fascinerende maar niet compleet geslaagde film (mooie muziek trouwens) over twee van de grote Amerikaanse obsessies: beroemdheid en terrorisme. Willem Dafoe is de vertelstem dus ik ging gerustgesteld zitten. De film begint ijzersterk en is in het deel over de jeugd fraai gefilmd. Een meisje overleeft een school shooting en groeit uiteindelijk uit tot een popster van Lady Ga Ga-achtige proporties. Het eerste deel ging ik helemaal in mee, maar na de terreurdaad gaat de film opeens naar een meer klein en persoonlijk drama, in plaats dat het echt De Lillo/Baudrillard losgaat (waar het toch tot dan op afstevende). Ach ja, behind de scenes bij de popster is ook geen straf. De film eindigt open, wat me beter beviel dan waar het naar toe leek te gaan toen opeens Faust uit de hoge hoed wordt getoverd.

OMC, Thursday, 2 May 2019 13:18 (three weeks ago) Permalink

座頭市物語
De film uit 1962 waar het Zatoichi-fenomeen (26 films, een televisieserie, talloze remakes) volgens mij mee begon. Is natuurlijk een mooi figuur, de blinde zwaardvechter. Hier in strak zwart/wit gefilmd (geen verrassing, gewoon altijd kwaliteit). De goedaardige maar ook wat schelmachtige zwaardvechter komt op bezoek bij een yakuza die ooit erg onder de indruk raakte van zijn kunnen en hem wel even wil inzetten in het uit de weg ruimen van een concurrerende gang. Bij het vissen komt hij een sympathieke collega tegen, een wat kreukelige samoerai die natuurlijk voor de andere partij werkt en aan tuberculose lijdt. De opbouw is klassiek Japans, veel intrige waar de vrouwen het moeilijk hebben, een heel mooi en superkort gevecht in het midden en het grote matten wordt voor het einde bewaard, waarbij eerlijk is eerlijk, mijn aandacht al begon te verslappen (heb nu al moeite om te herinneren wat er ook alweer allemaal gebeurde.) Vakwerk, maar in het genre is zoveel moois gemaakt dat ik meer geniet van de mise-en-scène en cinematografie dan dat ik werd gegrepen door het verhaal of de personages.

OMC, Friday, 3 May 2019 20:52 (three weeks ago) Permalink

Takeshi Kitano heeft er zelfs ook een gedaan, meen ik me ineens te herinneren.

Ludo, Saturday, 4 May 2019 10:44 (three weeks ago) Permalink

Nooit gezien, met controversieel dansje aan het eind (als ik het me goed herinner).

OMC, Saturday, 4 May 2019 10:52 (three weeks ago) Permalink

en glitchend Aphex Twin begin!

Ludo, Saturday, 4 May 2019 19:17 (three weeks ago) Permalink

He wat?! :)

OMC, Saturday, 4 May 2019 19:39 (three weeks ago) Permalink

The Invitation
Een vermakelijke maar ook enigszins voorspelbare paranoia-trip die ergens weer een gevoelige Amerikaanse snaar raakt (existentiële leegte, zingeving, de allesoverheersende angstcultuur). Een coyote aanrijden op weg naar een reünie is nooit een goed teken. Met zijn nieuwe vriendin bezoekt de bedeesde Will zijn ex in zijn hun oude huis ergens in de heuvels van Los Angeles waar een oude vriendengroep sinds lange tijd bijeenkomt. Heel onsympathiek allemaal en aangezien je net als Will snel doorhebt dat er iets mis zit, verwacht je een soort Rosemary's Baby plot. Twee buitenstaanders en een getoond filmpje over een sekte die de ex en haar nieuwe man hebben bezocht in Mexico deden bij mij echt alle alarmbellen afgaan. Terecht. Een afstandelijke film, beetje B geacteerd, met een paar slimme wijzigingen aan genreconventies (late climax, en mooi "grootser" einde) om de geoefende kijker tevreden te stellen.

OMC, Saturday, 4 May 2019 22:09 (three weeks ago) Permalink

ik heb teveel Japanse films gekeken, ik las 'een coyote komt aanrijden'

https://nerdist.com/wp-content/uploads/2018/08/Coyote.jpg

Aphex Twin was gechargeerd maar Kitano's Zatoichi begint wel met een soort musique concrete working in the field IDM song (in mijn herinnering, ik ga het maar niet factchecken)

Ludo, Sunday, 5 May 2019 06:36 (two weeks ago) Permalink

Mmm, toch maar op de lijst dan. :)

OMC, Sunday, 5 May 2019 09:45 (two weeks ago) Permalink

L'éventreur de Notre-Dame
El sádico de Notre-Dame
Jess Franco op de exorcisme bandwagon, soort van, want het gaat hier over een fundamentalistische priester die zondigen afslacht onderwijl een boek schrijvend waar fictie en feiten erg op elkaar lijken. De tweede is een remix van de eerste met wat extra footage. Vlak na elkaar een beetje vreemd om min of meer gecontextualiseerde scenes te zien, de tweede focust meer op de moordenaar en is grimmiger, maar beide zijn eigenlijk best goed binnen het shaky Franco-oeuvre. Zag op de Thijs' foto van Electric Wizard @ het death fest in Tilburg dat de séance scene daar als beeldmateriaal dient.

2つ目の窓 (Still The Water)
Veel mooie beelden van de natuur om e.e.a te overpeinzen op een Japans eiland, ondanks het lijk wat in zee wordt gevonden aan het begin vooral een meditatieve coming of age van een jong stel, waar de ene afscheid moet nemen van haar moeder en de ander de zijne juist moet leren accepteren. En daarna tot elkaar komen.

Ryuichi Sakamoto: Coda
Nog meer meditatie, Sakamoto wordt gediagnosticeerd met kanker. Gelukkig kan hij hierna weer terugkeren naar zijn muziek maar het heeft natuurlijk indruk gemaakt. Ik blijf een beetje on the fence over 's mans muziek (draai van Coda eigenlijk vooral de Electric Youth remix, maar toch de gewone nog eens wat aandacht schenken), maar het is een interessante persoon (vooral zijn observatie over menselijke creatie, zoals van een piano, vond ik mooi en past ook lekker in mijn 'Weltanschauung').

Knock Down the House
In je achterhoofd hoor rechtse stemmetjes links diversiteitsgedram roepen maar fok dat, dit is hoopgevend. Het beeld wat ik van AOC en de 3 minder beroemde dames krijg is dat ik liever door deze vrouwen zou worden bestuurd dan al die incompetente, enggeestige, harteloze haantjes die nu de show runnen en waar rechts tegen de klippen op hun hoop op blijft vestigen. Die witte man van AOC zou het trws vast ook beter doen.

Snowtown
Geen sneeuw maar wel zo bleek als sneeuw, wat een ellende in dit waargebeurde verhaal over een Australische seriemoordenaar. Soort Henry meets Gummo met fascinerende twist dat deze man niet alleen handelde. Een bonk toxic masculinity waar het geweld zich nu eens niet op vrouwen richt.

Blaka Skapoe, Sunday, 5 May 2019 14:15 (two weeks ago) Permalink

ahh Still The Water, in deze omschrijving had ik 'm bijna opnieuw gekeken :D :-)

Roma
'Alsof het leven een kunstwerk is.' Mensen worden opgelicht, maar ze lichten ook op zodra ze Rome binnenstappen. Dat is het heerlijke beeld dat Fellini hier geeft van zijn (thuis?)stad. 'L'ho fatto!' Bijna twee uur lang raapt hij stadsscherven, als die van een oud nooit helemaal vergaan(d) mozaïek. We schieten door de tijden, van de hippies naar die van Hitler. Maar wanneer, en in welke wijk dan ook, altijd blijft Fellini's Rome een ADD-klucht, een spetterend cinemaparadijs. Alle ingrediënten worden in “La Grande Bellezza” teruggevonden. Religie en corruptie, warmte en chaos, moederskindjes en tonguitstekers. Aanvankelijk jakkert Fellini stevig op zijn brommertje voort, flitsscene na flitsscene. Voor dat tempo al te vermoeiend dreigt te worden, neemt hij gelukkig een tandje terug, in een paar te midden van alle chaos haast rustgevend, lange segmenten (ik tikte eerst heel toepasselijk 'sentimenten') Circus, kerk en bordeel komen dan tezamen. (Zie daar de grondverf van Fellini) Ieder apart, maar eigenlijk altijd tegelijk aanwezig. In Rome blijkt het elk weekend songfestival. De meta-crew – het zijn de seventies tenslotte – filmt het gebeuren achteloos. Soms blijft het volslagen onduidelijk wat in scene is gezet, en wat business as usual is, op het Romeinse straat-inferno. 'Als ze naar hun werk gaan kan het geen Rome zijn.'

Night is Short, Walk On Girl
'I am the God of old book markets.' De Meester en Margarita is er niets bij. Nou ja, Boelgakov huldigt in elk geval een bejaardentempo vergeleken met deze surreële tienertrip. De Japanse animatie verhult nooit en te nimmer waar tieners werkelijk om geven. Alcohol! De hoeveelheid die er doorheen gaat maakt bijna dorstig, en geeft op zijn minst zin om de sofistendans te doen. Leipheden en wijsheden wisselen elkaar af, op de kroegentocht van een jong ding, die ('toevallig') achterna wordt gezeten door een nerd. De twee beleven avonturen grover dan Heinz (wiens film ik maar niet ga kijken), en de boel is consequent strak getekend in een uitgebeende stijl. (Net zo frontaal als de grappen.) Voor het momentje melancholie zorgt de inslag die liefde op het eerste gezicht heet. (De appel valt niet ver van de boom.) Tegen die tijd heeft het stel het drinken verruilt voor de speurtocht naar een boek. Zo weet deze Alice in het Japanse wonderland zelfs de literatuurtheoreticus nog even aan te spreken. De boodschap over onvermijdelijk samen-leven, niet met twee, maar met de wereld, mag er ook zijn. En voor de verdwaasden besluit men met een trailer van zichzelf. Tegen die tijd, was ik wel toe aan een gekookte Coca-Cola. Helemaal doorgedraaid. Volgende week weer eens een Poolse tractorfilm. 'This is not the script written in my heart.'

Ludo, Monday, 6 May 2019 06:47 (two weeks ago) Permalink

Nou dat was me een dubbele voorstelling. :) Dat einde van Roma op die motors, zo mooi.

OMC, Monday, 6 May 2019 07:11 (two weeks ago) Permalink

Sharky's Machine
'Welcome to the snake pit.' De sax speelt, de sex broeit, Burt Reynolds verlangt hier duidelijk naar de tijden dat cops nog Dirty Harries waren, en alle films op die 'fonky' toer gingen (met extra trommeltjes). Zo gezegd, zo gedaan, want Reynolds regisseert zichzelf. Voor de gelegenheid even met auteursbaard, of was dat toch zijn kompaan Smiley? Dat soort verwarring vormt de bedoeling, want een van de aardige thema's van de actiefilm blijkt hoe the Street Life levend alle partijen op elkaar gaan lijken. Allemaal getekende mannen. De vraag 'who's on our side?' wordt steeds moeilijker te beantwoorden. 'Confusing times.' Ook een dapper idee vormt het gegeven dat er desondanks zo'n 45 minuten lang helemaal niks gebeurt. Eerste klas viespeuk Burt hangt 'on the job' de Peeping Tom uit. Met Bacharach slash Mauriat-muzak ter begeleiding kijkt hij naar de angstige mooie dames, 'from the great state of Mammary.' Zijn collega (black cop) heeft als Zen-Afro de pirsigiaanse teksten. 'We eat too much in this country.' Wanneer de geweldsknop omgaat, met een foute gouverneurskandidaat als schakel, begint de zaak af te bladderen. Ingevuld blijft van het schetsmatige niet meer over dan wat krassende wendingen. ('Just doodling.') Uiteindelijk geloofde praktische man Burt toch teveel in zichzelf en zijn macho-onderwerp. 'Anyway, that's all academic.'

L'étrange couleur des larmes de ton corps
'Je cherche ma femme, elle est disparue.' Caleidoscopisch geweldssprookje van het duo Forzani/Cantet, visueel altijd interessant, inhoudelijk meestal minder. Deze aflevering lijkt gelukkig meer op het roodomrande Amer dan op het bloedbad Laissez Bronzer les Cadavres. Zo snel, nog zo'n geweldsexercitie had ik niet kunnen doorstaan. Hier vloeien de sappen weliswaar even overdadig, maar ook giallo-erotischer. Glas in lood, glas op lichaam. Een Deense Defoe-kerel speelt de hoofdrol, als echtgenoot van een verdwenen vrouw. Hun beider spookhuis bevat vele gaatjes, doorkijkjes naar zieke breinen van zieke inwoners. Als altijd is het freudiaanse geweld weer spannend en sensitief. Van de droom naar daad, zonder praktische bezwaren – voila, c'est cinema. Air-achtige clavecimbel muziek klingelt, terwijl de man zijn castratieangst ondergaat. De lichten gaan van rood op groen, en de achtbaanrit op locataire-locatie vertrekt. Bij momenten vond ik dit werk zelfs de beste van het duo. Zo zijn er zwart-wit scenes die met de beste (lees: raarste) momenten uit het derde seizoen Twin Peaks kunnen wedijveren. De volledig vrije deconstructie van een missing mafkees case duurt wel wat lang. Na een tijd was ik de fallische messen beu. De vulvische wonden daarentegen, dat durven weinigen. 'Kunt u mijn snoepjes nemen?'

Ludo, Thursday, 9 May 2019 06:49 (two weeks ago) Permalink

あん
Zat ik laatst te zeuren over Japanse films op tv, zendt Canvas natuurlijk een recente Kawase uit (Sweet Bean). :) Treinen, bloemsems, eten. Ja, meteen een thuiswedstrijd. Het begint me op te vallen hoeveel moderne Japanse films het verloop van de seizoenen als leidraad nemen, eigenlijk meer 4-akter dan 3-akter. Hier dus ook, oude vrouw solliciteert bij een stille pannenkoekbakker die haar natuurlijk probeert af te wimpelen totdat hij haar bonensaus proeft. Het succes lonkt maar vooroordelen en geruchten maken onverbiddelijk een einde aan de samenwerking. Zachte wreedheid, Japan-stijl. Prachtig gefilmd menselijk verhaal met sentimentele uitschieters en voor Japanners bedoelde les over lepra (nou ja, ook voor mij). Een film met mankementen maar ik kan er niet genoeg van krijgen (gelukkig is het aanbod schier oneindig.)

OMC, Sunday, 12 May 2019 08:03 (one week ago) Permalink

Een film met mankementen > lepra pun ;P

die koekjes leken me helegaar niet lekker.

Weinig grotere liefhebbers van seizoenen dan Japanners :-)

Ludo, Sunday, 12 May 2019 10:54 (one week ago) Permalink

Oh ja, gemist, ik had er ook wel oren naar na de vorige twee.

Wu-Tang Clan: Of Mics And Men
Vierdelige serie over de hip hoplegende, ben een fanboy en het is een prima docu dus gewoon retegaaf en ik snap die mathematics nu allemaal ook veel beter dan 25 jaar geleden.

Fight Club
Wow, 20 jaar later vliegen de incelsentimenten vliegen je om de oren. Profetisch misschien niet, want fascisme is van alle tijden (nou ja, in ieder geval veel ouder dan de film) maar fascinerend hoe dit van betekenis is veranderd (denk dat ik toen wel wat voor de kritiek op consumentisme viel maar ik heb echt nooit die behoefte gehad mijn "mannelijkheid te vieren").

Blaka Skapoe, Sunday, 12 May 2019 13:31 (one week ago) Permalink

Wat zou een editfunctie toch fijn zijn … 🙄

Blaka Skapoe, Sunday, 12 May 2019 13:32 (one week ago) Permalink

Een film met mankementen > lepra pun ;P

Gna, ik zag hem ook opeens verschijnen, toch maar laten staan. :)

Qua Fight Club, de kritiek op consumentisme wat altijd wel manifest, dat male pride aspect vond ik toen al verontrustend. Maar toch wel goed gezien van Palahniuk/Fincher.

OMC, Sunday, 12 May 2019 14:48 (one week ago) Permalink

dit is het One Take forum. ;-)

Fight Club als boek verscheen in 1996 toen het internet nog niets voorstelde. Respect voor de Chuck (zijn debuut ook nog eens)

Living the Light - Robby Müller
Netwerken, netwerken, dat blijkt je licht laten schijnen over de landelijke kunstscene. (Uiteraard is het in neoliberaal Nederland allemaal vreselijk). Het excuus tot babbelen vormde de vertoning van een docu over een globetrotter. Robbie Müller wist wel dat hij het buiten ons land moest zoeken. In de documentaire komen zijn meesterwerken langs, en zoals de inleidende kunstenaar Šahin Šišić al vermoedde, je krijgt zin om ze nog eens te zien. Dat is het teken van een goede film. (Der Amerikanische Freund geldt onder cinematografen bijvoorbeeld als metafysisch meesterwerk.) De iets te meanderende docu maakt zelf een 'valse beweging' door via Robbie's amateurbeelden met zijn echte werk proberen te wedijveren. Uiteraard vond hij ook in zijn vrije tijd spiegelingen (in een tv!), maar na een tijd voelen alle Van Eyckiaanse selfies wat ijdel. Een stuk emotioneler zijn de familieportretjes. Dochter's verjaardag en Robbie's ouders schuifelend door een villawijk. Daar kunnen sappelende kunstenaars niet tegenop. Na afloop praatte Filmhuis Breda met de scene. (Zij tegen ons: 'Oh jullie zijn jonge filmmakers.') Een Harry Dean Stanton look-a-like maakt wél films. Wij tegen hem: Wat leuk, dan kan je bij ons een voorfilmpje draaien! Het blijkt Peter van Houten, met heel zijn oeuvre al op het IFFR en door het (buiten)land geweest. Oeps. 'Kijken, kijken, kijken.'

Ludo, Monday, 13 May 2019 06:49 (one week ago) Permalink

Op zich is de discussie ook helemaal niet nieuw, in de jaren zeventig werden gender roles ook al ter discussie gesteld en emancipatie etc, dus kan me voorstellen dat er toen ook mannen waren die zich in het nauw gedrukt voelden. Sterker nog, eerder nog, zo werd ik gisteren aan herinnerd in de docu van Step Vaessen, waren de reacties van de Witte Man op vrouwenstemrecht best wel "hedendaags" (al was die lekkende dakgoot wel poëtisch).

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 08:13 (one week ago) Permalink

Toch, als ik advertenties zie uit de jaren zeventig (met name van Amerikaanse makelij) verbaast het me hoe een alternatieve mannelijkheid werd gepresenteerd. Heel esthetisch, experimenteel, best wel stoer maar toch vrouwelijke kanten. Dandyachtig maar wel met borsthaar en dan naar de disco. Echt een vreemd moment. Hoe anders dan die "No homo" bierreclames waarmee je al al jaren wordt doodgegooid.

OMC, Monday, 13 May 2019 08:48 (one week ago) Permalink

Die conservatieve stem is nu wel luider, volgens mij omdat alle identiteiten mondiger worden en rechten opeisen ("entitlement"), zelfs degenen die al meer hebben dan ze verdienen maken zich wijs dat ze iets tekort komen. Mijn theorie is dat de hele "iemand zijn"-cultus wel wordt versterkt door Youtube en Instagram. Je moet je 15 minutes of fame hebben en bij diegenen uit de gepriviligieerde groep wordt dat dus zeer toxisch.

Dát viel me weer op bij die Wu-Tangdocu, mensen die echt achtergesteld zijn blijven toch nederiger, alle bragging and boasting ten spijt. Zelfs als ze onhebbelijkheden van de straat hebben meegenomen (machoism) staan ze wél open om zich te verbeteren. Ik heb nog nooit een rapper horen klagen dat je geen "f****t" meer mag zeggen (gebeurt niet meer op plaat iig, in de comments bij Datpiff nog plenty) en met name RZA en ODB spreken zich luidruchtig uit voor diversiteit. Mijn persoonlijk ervaring is ook dat ik me in groepen "van kleur" nooit onwelkom heb gevoeld, dat is in "witte" omgevingen anders, begrijp ik van diverse vrienden en bekenden. Als je minderheid bent kun je diversiteit gewoon beter handelen, de meerderheid kan zich ervoor afsluiten.

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 09:29 (one week ago) Permalink

Ik denk ook dat er een gevoel is gekweekt dat "alles wordt afgepakt", waar het verlies van het materiële heel sneaky is gecombineerd met ideeën/taal ("je mag ook niks meer zeggen!") Wat door globalisatie en media veel breder en directer kan worden opgeroepen. Mensen worden geplayed terwijl de neoliberale stoomwals doorrolt.

OMC, Monday, 13 May 2019 09:41 (one week ago) Permalink

Ja, dat laatste las ik laatst ook nog ergens (als prettige smartypantsbevestiging van mijn boerenverstand).

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 11:10 (one week ago) Permalink

Als je minderheid bent kun je diversiteit gewoon beter handelen, de meerderheid kan zich ervoor afsluiten.

Deze mag op een tegel wat mij betreft.

Uptown VONC (Le Bateau Ivre), Monday, 13 May 2019 11:11 (one week ago) Permalink

Dr. Mabuse, der Spieler
'Sie haben wieder Kokain im leibe, Spoerri!' Een snuivende butler vormt maar een der vele excentrieke passages in de wereld van Doctor Mabuse. Een gangsta's paradise waarvan hij zelf als de Don acteert. Letterlijk, want elke dag brengt een nieuw outfit in het leven van de zwendelaar. Op een bepaalde manier houdt hij zich zelfs met online kaartspellen avant la lettre bezig. Fritz Lang maakte in 1922 uur een film van vijf uur naar een krantenfeuilleton. Bijna honderd jaar oud dus, en nog steeds vermakelijk ('Wie stellen Sie sich zum Expressionismus herr Doktor?.') Mabuse neemt het als slechterik op tegen de Berlijnse beau monde, op alle manieren die hij kent. 'Spiel ist spiel'. Van kaart-heists tot valsemunterij, maar bovenal, als een psychoanalyticus met Landy-achtige opvattingen, en daden. ('Je zal geen andere mensen meer ontvangen.') Pre-censuur en pre-Hitler kan alles, zelfs Uma's schelpenentree komt hier al langs. Zoals altijd bij een 'stomme' film slaat de mimiek-meligheid na een tijdje wel toe, en ga ik zelf de stemmetjes doen. Echt irritant blijken echter de marimba's op de soundtrack. Gelukkig draait (ook) Mabuse (de Wellesiaanse Rudolf Klein-Rogge) door. Dikkoppig en bologig. Als 'Rasta Rostelli' blaast hij duivelse rook in het gezicht van de politie-inspecteur. Hij maakt problemen om de problemen. 'Ihr Dasein ist vernichtet.'

Ludo, Thursday, 16 May 2019 06:57 (one week ago) Permalink

Ahlat Ağacı (The Old Pear Tree)
Een hele zit, 3 uur is ms wel érg lang, maar toch wel weer genoten. En ik had wel even een wegtrekkertje dus gisteren nog even die religieuze discussie alsnog gezien en die vond ik geweldig en ook het gevoel dat ie eigenlijk ook nog integraal op herhaling moet, maar dat nam ik me bij al Ceylans films voor.

Blaka Skapoe, Thursday, 16 May 2019 07:40 (one week ago) Permalink

ahh nieuwe Ceylan, stoked!

Ludo, Thursday, 16 May 2019 10:45 (one week ago) Permalink

Buñuel en el laberinto de las tortugas
Fijne Spaanse animatiefilm over een cruciaal moment in de carrière van Luis Buñuel die net stoïcijns zijn tweede schandaalfilm L'Age d'Or heeft afgeleverd. Een volgend project financieren blijkt opeens lastig, maar een liefhebber biedt uitkomst met een wat tegennatuurlijk idee, want hij denkt aan een realistische documentaire. Dankzij het lot weet zijn vriend Ramón Acín het geld bij elkaar te krijgen en zo reist de crew van vier naar Extremadura, waar de bevolking in armzalige omstandigheden leeft. Een leuk avontuur met fijne basic animatie die toch ontzettend inleefbaar is, kon welhaast bepaalde landschappen ruiken, en waar af en toe nog een surrealistische laag aan wordt toegevoegd. Mooi ook hoe de echte documentairebeelden er trouwens in verwerkt zijn. Wat typische Spaanse dierenmishandeling mag ook niet ontbreken. Net als de Burgeroorlog die op het allerlaatst toch even een tik uitdeelt waardoor ik beduusd de bioscoop verliet.

OMC, Saturday, 18 May 2019 14:08 (one week ago) Permalink

benieuwd :-)

Journal de France
'Baser sur l'écoute et le regarde' en 'toujours poussez par sa curiosité' reisde de Franse fotograaf en filmmaker Raymond Depardon een leven lang de wereld rond. Nu hij op leeftijd raakt, neemt zijn geluidsvrouw Claudine Nougaret hem mee op een wat kortere trip. 'Photographer la Francer, c'est rouler, rouler.' De twee karren in een aftandse camion door de hexagon, terwijl hij zijn methode(s) uit de doeken doekt (veelal verscholen achter het doek van zijn oude camera). Ter plaatse is Depardon vooral geïnteresseerd in de middenstand. De oude dorpjes met hun aftandse tabakszaken. Al snel wordt de docu zo een sympathieke Varda-achtige flaneerfilm, een soort Visages Villages, zonder hipsters. Wat Journal de France echter ver boven dat niveau (en het maaiveld der cinema) uitsteekt is het excuus dat de roadtrip oplevert om in Depardon's eerdere films te grasduinen. Claudine maakt er een indrukwekkende greatest hits van. Depardon was overal. Bij de Tsjechen en hun lente, in onafhankelijk CAR, en te Biafra. (Zelfs zonder de hongersnood zijn de beelden daar schokkend). Depardon heeft nu geen zin meer om achter de actualiteit aan te rennen, maar hij mag trots zijn. 'O hto be not anyone' zingt Patti. Bijna kalmerend dapper registreert Depardon. Hij is altijd bij de rebellen, met de afwijkenden, en voor de gekken. Hij wil ze zien. 'C'est beau, ça.'

Edie
'How's your flexibility?' Films zoals Journal de France, wat zou ik ze graag laten zien in het Filmhuis Breda. Helaas, de ervaring leert dat er dan geen hond komt. Te subjectivistisch, te schurend, kortom, te anders. Tegenwoordig moet ik als programmeur akkoord gaan met meuk als Edie, en vervolgens ook nog merken dat de zaal uitverkoopt, en de mensen plezier hebben. Alle mensen? Neen, ondergetekende zat te tandenknarsen. Edie is een vol op de vettige lach en zoute traan gespeelde bejaardenfilm. Gniffelen en 'aww'-en om een oude vrouw die aan het eind van haar leven nog even op haar slippertjes richting Schotse Highlands trekt om een berg te beklimmen. De YOLO-boodschap gaat er weer in als zoete koek. Het levert uiteraard mooie plaatjes op. Schotland lijkt via drones soms wel een animatie zo perfect. Dat is uiteraard ook het probleem. Ik zie aan alles het geld van het toeristenbureau af. Plot-inhoudelijk ergert me het onvermijdelijke 'trauma', de obligate niet-fysische of fysieke obstakels. Nee, geef mij maar de tragiek van de Iraanse film Taste of Cherry ook met een levensmoe hoofdpersonage, ook met een berg. Maar daar wordt ten minste gewoon vanaf gesprongen. Gelukkig, na afloop speelde een Tilburgse doedelzak-speler in uniform. Loeiharde drone noise. Speciaal voor mij, zogezegd... 'I'm geriatric!'

Ludo, Monday, 20 May 2019 06:49 (five days ago) Permalink

Eagle vs. Shark
'I used to be a bit of a nerd.' Odd boy meets odd girl story, waarin de makers stoner humor met indieschmindie-lievigheid combineren. Of gaan die dingen onvermijdelijk samen? De droge zelf-dialoog waarmee de film opent, komt recht uit Me and You and Everyone We Know. De twee films schelen slechts een jaar, dus toeval kan niet worden uitgesloten. Honderd procent zeker is de invloed van Clerks, want Shark werkt in de Meaty Boy, het hamburger-restaurant waar ze een oogje op de klant Eagle heeft. Beiden delen een moeilijk pukkeltje, en een moeilijk leventje. Van het een komt de ander, of liever, de een komt tot de ander. 'Why? It's free cheese!' In vulvisch haaienpak belandt het meisje op zijn feestje, waar hij in fallische arend-uitdossing rondloopt. Tahiti 80-vibes klingelen all around. Later zingen M. Ward, Devendra Banhart en The Stone Roses. The Shins waren te duur zeker. Tussen alle aangename voorspelbaarheid zweemt nog wel een filosofische vraag. Hoe overwint de gepeste zichzelf? In de beste scene geeft het meisje het goede voorbeeld, via een staaltje positief omdenken van naambriefjes. Mijn favoriete personage bevindt zich in de marge. Shark heeft een lijpe broer, die helemaal oké is met zijn loser-dom. Complimenten van de omgeving deden het hem. Daar zat geen film in, allicht. Hier redt de vrouw. 'I'll just make it, okay.'

Honeysuckle Rose
'It must be strange being everybody's hero.' De eerste Hollywood-film van Robbie Muller leverde meteen een mooie anekdote op. Voor de eerste scene had de droomfabriek tal van vrachtwagens met apparatuur naar een weiland verscheept. Wat deed Robbie? Uiteraard, hij filmde gewoon in natuurlijk (tegen)licht. Rockist. Past natuurlijk wel bij de outlaw country van Willie Nelson. Jemig, die man leeft nog, ontdekte ik. En toen bleek regisseur Schatzberg– van Puzzle of a Downfall Child – ook alive and kicking. Met Honeysuckle Rose probeert het duo Altman's Nashville te doen. Texville, eigenlijk, want Willie rijdt in een bus rondjes door zijn oliestaat. Hij weet niet beter dan 'on the road' te zijn. Dat maakt de muzikant ook zo'n lastige echtgenoot vergeleken met een sporter. Muzikanten blijven gaan. De local hero krijgt er wat lokale beslommeringen voor terug. Het op halve toeren functionerende gezinsleven wordt waarachtig verbeeld. Veel booze, skinnydipping, dingen op lichamen schrijven. 'All growed up and haired over' . Ik mag het countryfilm-genre wel, al valt op hoe wit het allemaal is. Op politiek correct vlak lijkt de boel nog te worden gered door girl power, maar het eindigt in vrouwenvergeving. Gelukkig vindt Robbie nog meer schemeringen, al blijft het eindresultaat wél middle of the road. ''You make all your efforts for strangers.'

Ludo, Thursday, 23 May 2019 06:51 (two days ago) Permalink

Two-Lane Blacktop
Een na oudste film op mijn kijklijst. Geweldige film. Een film waar ik ook meteen in zat, al was het door de twee zwijgzame hoofdpersonen, gespeeld door James Taylor en Dennis Wilson! De zanger Taylor heeft me op een of andere manier altijd tegengestaan, maar hier is hij fascinerend slungelachtig met een soort lege, vogelachtige scherpte wanneer hij achter het stuur zit. Hij is een dragracer met een persoonlijke mechanicus (een stoïcijnse Wilson) en samen rijden ze in verraderlijk duffe auto een beetje door het land op zoek naar races om wat geld te verdienen. In een WTF-moment stapt er een meisje bij ze in de auto (ook een figuur!) en wat later komen ze vreemde snuiter Warren Oates tegen in een gave gele auto die denkt dat zij hem achtervolgen. Ze besluiten om een wedstrijdje wie-het-eerst-in-Washington te doen maar al snel blijkt dat er van de wedstrijd niet echt veel terecht komt. Ergens onbeschrijfelijk in hoe personages op situaties en elkaar reageren en het verhaal volstrekt onvoorspelbaar verloopt, *zonder geweld*. Zoveel memorabele scènes, hier moeten hele studies aan zijn gewijd.

OMC, Saturday, 25 May 2019 20:08 (four minutes ago) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.