Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9583 of them)

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (eleven years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (eleven years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (eleven years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (eleven years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (eleven years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (eleven years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (eleven years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (eleven years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (eleven years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (eleven years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (eleven years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

Bree! :-)

Met die Kore-eda's, ik ben altijd aangedaan, en tegelijkertijd ook snel weer ongedaan.

Ludo, Sunday, 21 April 2019 19:16 (one month ago) Permalink

Morning Patrol
'Blijf weg van cinema's.' Een lekker aftandse VCR-rip doet hier al zwabberend het halve werk. Het brengt de kijker in hogere, heilige synth-sferen, onuitwisbare Nostalghia. Een vrouw verzorgt de Tarkovsky voice-overpeinzing. 'Those images can never be dissolved.' Ze dwaalt door een boze droom, die het leven blijkt. 'Onze wereld is nu een graf.' De postapocalyps in het Griekse hinterland lijkt soms op Malle's meesterwerk Black Moon. Misschien komt het door het kinderlijke element. Een speelgoedautootje rijdt door een verlaten huis (zoals de vrouw zelf later door de verlaten stad zal rijden). De piano blijft deze distorsie-distopie echter onbespeeld. Morning Patrol is nog vele malen radicaler dan Malle's SF zonder Fx. In dit minimalisme rest van Blade Runner slechts regen. En een zeer linguistische film waar de eerste driekwartier niet eens 'on screen' wordt gesproken. Filmhuis-hermetica kun je altijd aan de Grieken overlaten! Voor de meta-punten knipperen oude tv's. Hollywood-helden beginnen de vrouw te spiegelen. Of zij hen? 'And I, in some wonderful way, lost myself.' Op een warme vollemaansavond bleek de concentratiegraad hier vereist, een tandje te hoog te liggen. Film kijken... Is gevaarlijk. Zo merkt ook de vrouw. De Bergsontijd verstrijkt dan nog sneller, omhuld in film. Vandaar het fantasie-Hollywood einde. 'Is dat niet hoe het begint?'

The French Lieutenant's Woman
'She will not be moved.' Met een beetje hulp van Harold Pinter vindt Karel Reisz zichzelf hier begin voor even bij de tijd terug. Deze period piece begint lekker meta, met een filmcrew, en zal eindigen op een feestje van diezelfde cast. Lange tijd voegen de film in film-momenten echter maar weinig toe. Het zijn er ook weinig, alsof Reisz stiekem toch veel meer voor het klassieke hoofdverhaal wilde gaan. Bijna vanzelfsprekend spiegelen de twee lijnen elkaar. Irons en Streep vertolken niet alleen een liefdespaar in crisis, ze paren zelf ook een overspel-crisis bij elkaar. Vooral Streep is op dreef, zeer erotisch, knap koel (en koel knap) gesloten. Als zwarte 'weduwe' op de pier behaalt de film haar meest roegiaans woeste hoogten. Ook de schurende erotiek van Jane Campion is dan niet ver weg. Begint de zelfhaat met de depressie of de depressie met de zelfhaat? De wenteling in het slachtofferschap ontstijgt zo'n kip of ei-kwestie. 'Pray control yourself.' Mocht Reisz de credits verdienen, dan valt te zeggen dat twee goed geacteerde hoofdrollen (met kundige acteursregie) nog geen al te beste film hoeven op te leveren. Overkoepelend blijft wel leuk hoe ondanks de meta-interjecties – waarvoor ik Pinter verantwoordelijk houdt – uiteindelijk alles stijlvaste (en vasthoudende) degelijke stijl ademt. Een Britse film? Chique klasse over klassen. 'But that is our last scene.'

Ludo, Monday, 22 April 2019 06:48 (one month ago) Permalink

Op een warme vollemaansavond bleek de concentratiegraad hier vereist, een tandje te hoog te liggen.

Gna, gna. Ja, dat was me een fraai staaltje Euro-SF.

OMC, Monday, 22 April 2019 08:21 (one month ago) Permalink

Ik dacht echt dat het woordloos (minstens wat betreft het hoofdpersonage) zou blijven

Mooie scene ín de cinema ook.

Ludo, Monday, 22 April 2019 16:38 (one month ago) Permalink

부산행
Die horrorfilms gaan er ook steeds beter uitzien. Deze Koreaanse zombiefilm (internationale titel: Train to Busan) is superslick. Workaholic pa zit tegen een scheiding aan en brengt met tegenzin zijn dochter naar haar moeder in Busan. Net op het moment dat de zombie-apocalypse uitbreekt. Ook in de trein. Er zijn een paar goede vondsten en schrikeffecten. De gore houdt men erg binnen de perken. Twee uur is wel veel zombie-gehannes dus de aandacht verslapte een aantal keer, terwijl het einde lekker chaotische en spannend is. Ook erg van de Romero-school in wie er het loodje legt van de hoofdpersonages.

OMC, Monday, 22 April 2019 21:43 (one month ago) Permalink

Un Homme qui Dort
'Maar hoe kun je jezelf beschermen tegen dromen?' Niet-Leven, een gebruiksaanwijzing. Perecs meesterwerk ligt al een tijdje klaar, en ik heb er nu nog meer zin an. Dit film-negatief (weliswaar naar een ander 'recitte') kruipt onder de huid. Voor de (voormalige) binnenvetter, binnenzitter en binnendipper bevat de film zoveel herkenbaars. Een student 'breekt' tijdens een tentamen, hij nokt ermee. 'Tu restes dan ton lit' meldt het youtubiaanse fluistermeisje op de voice-over. Even lijkt dat nog een goed idee, maar die wei-wu mentaliteit keert zich tegen je. Altijd maar naar het plafond staren, de doelloze spelletjes (puzzels, flipperen) en vooral het vele patience-kaarten leggen. De tic rond de mond maakt het helemaal af. Een uur lang leeft de jongen zijn lege levensstaat, een non-existentialisme met neigingen tot zelf-opheffing. Noem het Perecs Almanak voor de Levende Dode. Langzaam wordt de verveling vervelend, begint te vervellen. Zelfs de Eiffeltoren zakt in de grond. Op de fraaie – uiterst noodzakelijke soundtrack van Drogoz en Kuffler – verschijnt plots een sjamanistische stem. Die prachtige menselijkheid kondigt een wending aan, de hegeliaanse tegenstelling van actie door negatie. De voice-over verheft zich nu tot een hysterische rap. De fik gaat erin. Koyaanisqatsi voor 'exlus' breekt aan/uit. 'Tu apprends à marcher comme un homme seul.'

Zootopia
'I have no memory of this beaver.' Door de Europese titel – Zootropolis – zat ik lang op het verkeerde spoor. Ik dacht dat deze tekenfilm sporen van Metropolis zou bevatten. Oké, het stadsgezicht uit de toekomst lijkt er misschien nog wel wat op, en er is een missing person case, maar daar blijft het ook bij. Zootopia doet vooral het semi-progressieve Disney-ding. Een Willen Is Kunnen-konijnenheldin die haar rammelaartje staat, en ondertussen wat leert over een inclusieve samenleving, en daaraan tegengesteld, de ingebakken discoursen die ons leven ontregelen. Heel wat knipogen deconstrueren wat het witte konijn verkeerd doet. ('Oh there's a them now'). De vaart zit er aardig in, en ook de animatie mag er zijn. Zelf ben ik net wat teveel cynicus om van de Mario Party-kleurtjes zonder melancholie te genieten. Een zekere verduistering komt halverwege dan ook als geroepen. Toch nog een beetje noir, en alsnog een citaat of twee. The Ratfather, zo melig, zo heerlijk. ('Ice them.') Een half uur lang zoekt de film de gekte op, waarschuwingen gaan over en weer, 'as one predator to another'. Bijgestaan door een Wes Anderson-achtige fox gaat de 'cute bunny' daarna diep door het stof. Ze blijft maar vrouwelijke zelfkritiek spuien. Toch nog in veilig Disney-water, denk ik dan. 'I was small and emotionally unbalanced like you once.'

Ludo, Thursday, 25 April 2019 06:53 (one month ago) Permalink

Du rififi chez les hommes
Invloedrijke gangsterfilm uit 1955. De film begint opvallend vroeg met de inbraak bij de juwelier die op heerlijke wijze een half uur lang woordeloos duurt. Werd natuurlijk later door Melville nagedaan in Le Cercle Rouge, maar dat is een van mijn favoriete films, onder andere omdat je daar echt niet weer of de inbraak gaat lukken. Eigenlijk wordt Rififi pas in de tweede helft, na de inbraak, spannend wanneer een achteloze fout het hele plan teniet lijkt te gaan doen. Dat moet volgens de moraal, ook als is De Wet nauwelijks aanwezig (geen gedreven rechercheur die ze achterna zit.) Dat geeft de film een zeker amorele sfeer (hoofdpersonage ranselt gewoon even zijn ex af), een wereld waar alleen gangster-regels gelden. Ergens heel modern maar het schuurt regelmatig dicht tegen Kuifje aan, vooral met de Italiaanse personages. Aan de andere kant redelijk hitsig en ook heel mooi hoe de zangeres in de club uitlegt wat rififi nou eigenlijk is.

OMC, Friday, 26 April 2019 21:33 (one month ago) Permalink

Friday Foster
Prima blaxploitation, met Pam Grier dus dan is het al snel het aankijken waard, ook al staat ze vlak na een begrafenis van een vriendin wel erg vrolijk te douchen. Niet dat die rust haar lang gegund wordt, maar niet echt logisch. Funky talkbox in de soundtrack ook.

Night Of The Lepus
Wegens paashazen en voordat ze ons dat óók nog eens afnemen een film over knaagdieren ter ere van het seizoen. Een horde gemuteerde grote, bloeddorstige konijnen. Een serieuze poging met deftige cast en soundtrack maar onbedoeld grappig, het betere B-filmvermaak dus.

Exorcismo
The Exorcist was een hit dus reden voor Paul Naschy ook zo'n film te maken. Zoals het exploitatie betaamt geen hoogvlieger maar ook niet té slecht en cheesy genoeg om je niet te vervelen.

https://i.imgur.com/XR55y0t.png

Island Of Lost Souls
Pre-codefilm met een mooie/interessante morele boodschap (waarmee je maar weer eens ziet dat dat geformaliseerde fatsoen van zo'n code bijna omgekeerd werkt).

Under the Silver Lake
De maker van It Follows verslikt zich hier een beetje in z'n eigen ambitie. Veel lijntjes, zoals dat stuk bij de liedjesschrijver was voor een subversievemuziekliefhebber een mooie waar je een hele film op zou kunnen bouwen, maar nu is het een van vele gedachtes in de bijna tweeëneenhalf uur dat deze film duurt. Nu is de eindboodschap dat je je uiteindelijk gewoon maar beter gewoon kunt neerleggen bij het oude in plaats van onbereikbare dromen najagen. Hebben Amerikanen wellicht harder nodig dan ik.

Blaka Skapoe, Saturday, 27 April 2019 14:40 (four weeks ago) Permalink

@Ludo: Vanwege de zelf-opheffing zou je Un Homme Qui Dort ook L’Homme Invisible kunnen noemen. De man loopt op straat zonder te worden opgemerkt, zonder te bestaan. Dat wordt ook op de soundtrack benadrukt. Een voorbeeld is de scène met de twee kinderen die langs hem rennen (zie vanaf 28:07 op de bijleverde YouTube-link). Een van de twee maakt lawaai door met een stok langs het hek te gaan. Het geluid zou even moeten stoppen wanneer hij de man passeert, maar dat gebeurt niet. Het moment vindt twee keer achter elkaar plaats, alsof de regisseur het moment wil onderstrepen. Een ander mooi voorbeeld van de onzichtbaar wordende man is de scène waarin hij rond een monument op een rotonde loopt terwijl de camera cirkels draait. Opeens verdwijnt de man in het niets, met hulp van slimme timing in plaats van trucage (47:21).
https://www.youtube.com/watch?v=UaIXUXdYthA

Martin Scorsese lijkt beïnvloed door deze film. Het bankje waar de jonge man tegenover een oude man zit (vanaf 29:30) is precies dezelfde plek als die waar Daniel-Day Lewis zit in de slotscène van The Age Of Innocence. Lewis heeft een hoed op en laat net als de oude man in Un Homme Qui Dort zijn handen op een wandelstok rusten. Toeval?
https://www.youtube.com/watch?v=G97h69rCSA0

Vido Liber, Saturday, 27 April 2019 16:27 (four weeks ago) Permalink

The Old Man & the Gun
De "vaarwel, ik ga met pensioen"-film van good ol' Robert Redford, toch wel verrassend geregisseerd door David Lowery (A Ghost Story). Kwam ik achteraf achter maar het verklaart wel de melancholische shots die hij erin heeft weten te sneaken. Sowieso wel vakwerk qua cinematografie. Verder een feel-good film over een oude bankrover die in stoffig Amerika een lekkere reeks neerzet samen met zijn twee kompanen. Een daarvan, is Tom Waits die de show steelt met een paar mooie Waitsiaanse opmerkingen en een geweldig verhaal, dat hij vast zelf heeft verzonnen. Mooi afscheid tussen beide heren ook. Natuurlijk zit er een rechercheur achter hem aan, een rol die je goed kunt overlaten aan Casey "Droopy" Affleck, dit keer met snor voor het begin jaren '80 sfeertje (over het algemeen trouwens goed neergezet). Ach ja, ouderdom wat moet je ermee? Heel veel nieuwe inzichten levert het niet op, maar het is wel vermakelijk ook omdat je soms het gevoel hebt dat de film gevuld is met kleine verwijzingen naar Redfords carrière, maar dat kan net zo goed suggestie zijn. :)

OMC, Saturday, 27 April 2019 19:49 (four weeks ago) Permalink

ahh mooie analyse Vido! De monument-verdwijning had ik gespot, maar de knipoog met de kinderen niet (althans niet in die door-denking) :-)

Dillinger
'It's turning into a radioshow.' De bekendste bankovervaller van Amerika krijgt om de zoveel tijd een biopic. Dit exemplaar komt uit 1973, de gouden Hollywood-periode, en bevat dan ook de juiste vibe. Beginnen met een olijk liedje ('we're in the money') zoiets zou Lina Wertmuller ook doen. En natuurlijk lichte invloed van Robert Altman. Hetzelfde type vrouwen, dezelfde melancholie op de spaarzame rust-momenten. (Een FBI-knakker laat heel freudiaans zijn zware pistool aan een jongetje zien. 'Later zul je er ook zo een hebben.') Meestal knallen zowel Dillinger als de G-Men er lustig op los. Met de aanwezigheid van Warren Oates als titelheld wijst dat maar richting een naam. Sam 'paw paw' Peckinpah. De Amerikaanse geweldspastorale – met harmonica a la Micky Newbury – verkrijgt vooral schwung en smaak dankzij Dillingers besef van eigen bekendheid. Hij regelde in niet geringe mate zijn eigen nalatenschap, en dus, het bestaan van deze en andere films. Wellicht dat hij zelfs bewust zocht naar het theatrale sluitstuk. Zo lincolniaans. 'That's alright I just want to see the end.' Wat mij betreft wordt Manns Public Enemies hier verslagen. Dillinger zal er vanuit de hel wel anders over denken. Wanneer hij voor even opgesloten zit heeft hij een prachtwijsheid in pacht, waar hij zelf nooit naar leefde. Gevangenis? 'An exercise in futility.'

Avril et le Monde Truque
'Bienvenue, dans ma meta-maison.' Vliegensvlugge animatie in die oude stijl, retroprachtig van intiteling tot eind. Waarom nog films met 'echte mensen' kijken, als het zo kunstig kan? Hier wordt in de vorm van een vrolijk Kuifje-achtig avontuur de staat der wetenschap onder de loep genomen. Het zou Feyerabends favoriet kunnen zijn. Wetenschap, dat betekent naast ontbolstering van kennis, ook een eindeloos machtspel – en de corruptie die daarmee samengaat. Wie gebakken zit, houdt het op een potje kaarten en koffie (zoals een geinig shot bewijst). Een meisje en haar familie proberen al jaren een serum te vinden, dat de aarde kan reden. De spectaculaire distopie neemt een parallelle tijdlijn, die verdacht veel op de onze lijkt. De fantasie-toekomst is in het verleden blijven hangen. 'C'est la crise du energie.' Kolen hebben de aarde tot een onleefbaar oord gemaakt, zonder groen. Daar kunnen zelfs twee Eiffeltorens niks aan doen (of wel?). De animatoren komen in zo'n setting aardig op stoom. Miyazaki's nostalgie hult zich hier in een bitter jacquet, verlicht door een paar behaarde toefjes Disney. De pratende kat Darwin steelt, overduidelijk ongecastreerd, de show. 'Laissez ma derrière tranquille.' Disney-knipogen op de goede manier dus, Aristokatterig. Het ecothema en een stel (niet al te) genderneutrale Varanen doen de rest. 'Laissez moi pilotez, merci.'

Ludo, Monday, 29 April 2019 06:46 (three weeks ago) Permalink

Avril et le Monde Truque

Oeh, ik was halvewege al om. :) Dilinger ga ik iets naar boven schuiven op de lijst.

Dacht even dat Redford en Sapcek die film keken in The Old Man & the Gun, maar dat was een andere Oates: Two-Lane Blacktop.

OMC, Monday, 29 April 2019 07:19 (three weeks ago) Permalink

ah met Nikkelszoon

dacht eigenlijk dat ik Avril via jou had, heel toepasselijke omschrijving van iemand op Letterboxd: steam-punk :P

Ludo, Monday, 29 April 2019 16:12 (three weeks ago) Permalink

Resolution
Hoeft verder geen uitleg in deze salon der cinefielen. Intrigerende film. Knap hoe ze met zo weinig je bij de lurven pakken. Heerlijk natuurlijk acteer- en scheldwerk. De intrige met al die roestige technologie en teksten is een tijd lang leuk, maar ik denk dat ik zowaar liever had gezien dat er geen bovennatuurlijke laag was geweest (alhoewel wel nodig om later te kunnen inpassen in The Endless.) Mooi weird America niche hebben Benson en Moorhead gevonden, maar weirdness met een hart.

OMC, Monday, 29 April 2019 21:34 (three weeks ago) Permalink

Maar zoals Ludo inderdaad al opperde, als ze die Marvel-shit nou eens laten rusten en dit universum gaan uitbouwen. The Great American Indie Cycle: 15 delen!

OMC, Monday, 29 April 2019 21:40 (three weeks ago) Permalink

Demonlover
'Is it hard to get pot in Paris?' Niet voor mafketel Assayas. Met Demonlover trekt de regisseur naar de zakenwereld, en áán hentai porno, je moet ze maar weten te combineren. De cinematografische looks hebben alvast de blauwe ballen-blues. Zakelijke speldenprikjes op de verkeerde plekken. The devil wears hand cuffs. IJskoningin Connie Nielsen speelt een dubbelspel in onderhandelingen, en wordt om de oren geslagen met triple plays. 'Vous avez oubliez quelque chose.' Om haar heen dartelt Chloe Sevigny, in één shot naakt gamend, de hele film waard voor nerds. (En spannender dan The Brown Bunny.) Alle gerechtvaardigde bedrijfsparanoia leidt tot ongerechtvaardigde acties. Een trip die steeds meer op de underground-site lijkt die een stel Amerikanen uit het zicht van het bedrijf proberen te houden. Aangezien wij als kijkers flink wat van het ver/geboden waar mee krijgen, moest ik aan Verhoevens 'game'-film Elle denken. Meer dan de stress en testosteron-gedreven Nederlander heeft Assayas echter ook altijd een spirituele verwarring in petto. De mysterieuze krachten die boven de player(s) uitgaan. Het scenario signaleert een probleem dat zich via de zakenwereld over de wereld verspreid. Eeuwige bereikbaarheid leidt tot rusteloosheid. Niet zo vreemd dus dat mensen zich laten vastbinden. 'I get nervous in cars, especially when it's raining.'

A Cure for Wellness
'What is your overhead anyway?' Mooie filmrijm. Je kijkt twee films in twee dagen, en ze delen wat. Bijzonder? Uiteraard niet, de assayiaanse associatiemogelijkheden van de menselijke geest zijn eindeloos. Maar toch. Verbinski's A Cure For Wellness begint diep in de nacht, met een man op aandelenjacht. Gehekst, rusteloos, lijdend onder het moderne kapitalisme. 'There is a sickness inside us.' De wolven van wall street bijten zichzelf in de staart – hun margin call wordt nooit een wake-up call. Even later trekt een jong zakenmannetje naar unreal HD Zwitserland. Hij is naar een Kurort gestuurd om een (andere) doorgedraaide collega op te halen. Aldaar wordt alles rap duidelijk. In het verre sprookjesland runt een evil dokter zijn Shutter Island. De delusions of (in)sanity zullen losgaan, net als de giallo-lala muziek. Voeg daar nog een vleugje The Game bij (pa's suicide!), en je hebt een genretripje naar Freuds Unheim. Mijn soort genrefictie. De wel wat slome freakshow had van mij niet op epos-lengte gehoeven, maar Verbinski doet heel indie, heel aardig zijn best. Het gegruwel heeft aardig geslepen tandjes, plus de medische associaties van een dopinglab voor langlaufers. Pas richting einde begint het scenario de gebruikelijke Hollywood-patronen te vertonen (waar The Game trouwens ook al last van had). Het zij zo. 'Believe me you're in good hands.'

Ludo, Thursday, 2 May 2019 06:50 (three weeks ago) Permalink

Vox Lux
Scott Walkers laatste wapenfeit was de soundtrack voor deze fascinerende maar niet compleet geslaagde film (mooie muziek trouwens) over twee van de grote Amerikaanse obsessies: beroemdheid en terrorisme. Willem Dafoe is de vertelstem dus ik ging gerustgesteld zitten. De film begint ijzersterk en is in het deel over de jeugd fraai gefilmd. Een meisje overleeft een school shooting en groeit uiteindelijk uit tot een popster van Lady Ga Ga-achtige proporties. Het eerste deel ging ik helemaal in mee, maar na de terreurdaad gaat de film opeens naar een meer klein en persoonlijk drama, in plaats dat het echt De Lillo/Baudrillard losgaat (waar het toch tot dan op afstevende). Ach ja, behind de scenes bij de popster is ook geen straf. De film eindigt open, wat me beter beviel dan waar het naar toe leek te gaan toen opeens Faust uit de hoge hoed wordt getoverd.

OMC, Thursday, 2 May 2019 13:18 (three weeks ago) Permalink

座頭市物語
De film uit 1962 waar het Zatoichi-fenomeen (26 films, een televisieserie, talloze remakes) volgens mij mee begon. Is natuurlijk een mooi figuur, de blinde zwaardvechter. Hier in strak zwart/wit gefilmd (geen verrassing, gewoon altijd kwaliteit). De goedaardige maar ook wat schelmachtige zwaardvechter komt op bezoek bij een yakuza die ooit erg onder de indruk raakte van zijn kunnen en hem wel even wil inzetten in het uit de weg ruimen van een concurrerende gang. Bij het vissen komt hij een sympathieke collega tegen, een wat kreukelige samoerai die natuurlijk voor de andere partij werkt en aan tuberculose lijdt. De opbouw is klassiek Japans, veel intrige waar de vrouwen het moeilijk hebben, een heel mooi en superkort gevecht in het midden en het grote matten wordt voor het einde bewaard, waarbij eerlijk is eerlijk, mijn aandacht al begon te verslappen (heb nu al moeite om te herinneren wat er ook alweer allemaal gebeurde.) Vakwerk, maar in het genre is zoveel moois gemaakt dat ik meer geniet van de mise-en-scène en cinematografie dan dat ik werd gegrepen door het verhaal of de personages.

OMC, Friday, 3 May 2019 20:52 (three weeks ago) Permalink

Takeshi Kitano heeft er zelfs ook een gedaan, meen ik me ineens te herinneren.

Ludo, Saturday, 4 May 2019 10:44 (three weeks ago) Permalink

Nooit gezien, met controversieel dansje aan het eind (als ik het me goed herinner).

OMC, Saturday, 4 May 2019 10:52 (three weeks ago) Permalink

en glitchend Aphex Twin begin!

Ludo, Saturday, 4 May 2019 19:17 (three weeks ago) Permalink

He wat?! :)

OMC, Saturday, 4 May 2019 19:39 (three weeks ago) Permalink

The Invitation
Een vermakelijke maar ook enigszins voorspelbare paranoia-trip die ergens weer een gevoelige Amerikaanse snaar raakt (existentiële leegte, zingeving, de allesoverheersende angstcultuur). Een coyote aanrijden op weg naar een reünie is nooit een goed teken. Met zijn nieuwe vriendin bezoekt de bedeesde Will zijn ex in zijn hun oude huis ergens in de heuvels van Los Angeles waar een oude vriendengroep sinds lange tijd bijeenkomt. Heel onsympathiek allemaal en aangezien je net als Will snel doorhebt dat er iets mis zit, verwacht je een soort Rosemary's Baby plot. Twee buitenstaanders en een getoond filmpje over een sekte die de ex en haar nieuwe man hebben bezocht in Mexico deden bij mij echt alle alarmbellen afgaan. Terecht. Een afstandelijke film, beetje B geacteerd, met een paar slimme wijzigingen aan genreconventies (late climax, en mooi "grootser" einde) om de geoefende kijker tevreden te stellen.

OMC, Saturday, 4 May 2019 22:09 (three weeks ago) Permalink

ik heb teveel Japanse films gekeken, ik las 'een coyote komt aanrijden'

https://nerdist.com/wp-content/uploads/2018/08/Coyote.jpg

Aphex Twin was gechargeerd maar Kitano's Zatoichi begint wel met een soort musique concrete working in the field IDM song (in mijn herinnering, ik ga het maar niet factchecken)

Ludo, Sunday, 5 May 2019 06:36 (three weeks ago) Permalink

Mmm, toch maar op de lijst dan. :)

OMC, Sunday, 5 May 2019 09:45 (three weeks ago) Permalink

L'éventreur de Notre-Dame
El sádico de Notre-Dame
Jess Franco op de exorcisme bandwagon, soort van, want het gaat hier over een fundamentalistische priester die zondigen afslacht onderwijl een boek schrijvend waar fictie en feiten erg op elkaar lijken. De tweede is een remix van de eerste met wat extra footage. Vlak na elkaar een beetje vreemd om min of meer gecontextualiseerde scenes te zien, de tweede focust meer op de moordenaar en is grimmiger, maar beide zijn eigenlijk best goed binnen het shaky Franco-oeuvre. Zag op de Thijs' foto van Electric Wizard @ het death fest in Tilburg dat de séance scene daar als beeldmateriaal dient.

2つ目の窓 (Still The Water)
Veel mooie beelden van de natuur om e.e.a te overpeinzen op een Japans eiland, ondanks het lijk wat in zee wordt gevonden aan het begin vooral een meditatieve coming of age van een jong stel, waar de ene afscheid moet nemen van haar moeder en de ander de zijne juist moet leren accepteren. En daarna tot elkaar komen.

Ryuichi Sakamoto: Coda
Nog meer meditatie, Sakamoto wordt gediagnosticeerd met kanker. Gelukkig kan hij hierna weer terugkeren naar zijn muziek maar het heeft natuurlijk indruk gemaakt. Ik blijf een beetje on the fence over 's mans muziek (draai van Coda eigenlijk vooral de Electric Youth remix, maar toch de gewone nog eens wat aandacht schenken), maar het is een interessante persoon (vooral zijn observatie over menselijke creatie, zoals van een piano, vond ik mooi en past ook lekker in mijn 'Weltanschauung').

Knock Down the House
In je achterhoofd hoor rechtse stemmetjes links diversiteitsgedram roepen maar fok dat, dit is hoopgevend. Het beeld wat ik van AOC en de 3 minder beroemde dames krijg is dat ik liever door deze vrouwen zou worden bestuurd dan al die incompetente, enggeestige, harteloze haantjes die nu de show runnen en waar rechts tegen de klippen op hun hoop op blijft vestigen. Die witte man van AOC zou het trws vast ook beter doen.

Snowtown
Geen sneeuw maar wel zo bleek als sneeuw, wat een ellende in dit waargebeurde verhaal over een Australische seriemoordenaar. Soort Henry meets Gummo met fascinerende twist dat deze man niet alleen handelde. Een bonk toxic masculinity waar het geweld zich nu eens niet op vrouwen richt.

Blaka Skapoe, Sunday, 5 May 2019 14:15 (three weeks ago) Permalink

ahh Still The Water, in deze omschrijving had ik 'm bijna opnieuw gekeken :D :-)

Roma
'Alsof het leven een kunstwerk is.' Mensen worden opgelicht, maar ze lichten ook op zodra ze Rome binnenstappen. Dat is het heerlijke beeld dat Fellini hier geeft van zijn (thuis?)stad. 'L'ho fatto!' Bijna twee uur lang raapt hij stadsscherven, als die van een oud nooit helemaal vergaan(d) mozaïek. We schieten door de tijden, van de hippies naar die van Hitler. Maar wanneer, en in welke wijk dan ook, altijd blijft Fellini's Rome een ADD-klucht, een spetterend cinemaparadijs. Alle ingrediënten worden in “La Grande Bellezza” teruggevonden. Religie en corruptie, warmte en chaos, moederskindjes en tonguitstekers. Aanvankelijk jakkert Fellini stevig op zijn brommertje voort, flitsscene na flitsscene. Voor dat tempo al te vermoeiend dreigt te worden, neemt hij gelukkig een tandje terug, in een paar te midden van alle chaos haast rustgevend, lange segmenten (ik tikte eerst heel toepasselijk 'sentimenten') Circus, kerk en bordeel komen dan tezamen. (Zie daar de grondverf van Fellini) Ieder apart, maar eigenlijk altijd tegelijk aanwezig. In Rome blijkt het elk weekend songfestival. De meta-crew – het zijn de seventies tenslotte – filmt het gebeuren achteloos. Soms blijft het volslagen onduidelijk wat in scene is gezet, en wat business as usual is, op het Romeinse straat-inferno. 'Als ze naar hun werk gaan kan het geen Rome zijn.'

Night is Short, Walk On Girl
'I am the God of old book markets.' De Meester en Margarita is er niets bij. Nou ja, Boelgakov huldigt in elk geval een bejaardentempo vergeleken met deze surreële tienertrip. De Japanse animatie verhult nooit en te nimmer waar tieners werkelijk om geven. Alcohol! De hoeveelheid die er doorheen gaat maakt bijna dorstig, en geeft op zijn minst zin om de sofistendans te doen. Leipheden en wijsheden wisselen elkaar af, op de kroegentocht van een jong ding, die ('toevallig') achterna wordt gezeten door een nerd. De twee beleven avonturen grover dan Heinz (wiens film ik maar niet ga kijken), en de boel is consequent strak getekend in een uitgebeende stijl. (Net zo frontaal als de grappen.) Voor het momentje melancholie zorgt de inslag die liefde op het eerste gezicht heet. (De appel valt niet ver van de boom.) Tegen die tijd heeft het stel het drinken verruilt voor de speurtocht naar een boek. Zo weet deze Alice in het Japanse wonderland zelfs de literatuurtheoreticus nog even aan te spreken. De boodschap over onvermijdelijk samen-leven, niet met twee, maar met de wereld, mag er ook zijn. En voor de verdwaasden besluit men met een trailer van zichzelf. Tegen die tijd, was ik wel toe aan een gekookte Coca-Cola. Helemaal doorgedraaid. Volgende week weer eens een Poolse tractorfilm. 'This is not the script written in my heart.'

Ludo, Monday, 6 May 2019 06:47 (two weeks ago) Permalink

Nou dat was me een dubbele voorstelling. :) Dat einde van Roma op die motors, zo mooi.

OMC, Monday, 6 May 2019 07:11 (two weeks ago) Permalink

Sharky's Machine
'Welcome to the snake pit.' De sax speelt, de sex broeit, Burt Reynolds verlangt hier duidelijk naar de tijden dat cops nog Dirty Harries waren, en alle films op die 'fonky' toer gingen (met extra trommeltjes). Zo gezegd, zo gedaan, want Reynolds regisseert zichzelf. Voor de gelegenheid even met auteursbaard, of was dat toch zijn kompaan Smiley? Dat soort verwarring vormt de bedoeling, want een van de aardige thema's van de actiefilm blijkt hoe the Street Life levend alle partijen op elkaar gaan lijken. Allemaal getekende mannen. De vraag 'who's on our side?' wordt steeds moeilijker te beantwoorden. 'Confusing times.' Ook een dapper idee vormt het gegeven dat er desondanks zo'n 45 minuten lang helemaal niks gebeurt. Eerste klas viespeuk Burt hangt 'on the job' de Peeping Tom uit. Met Bacharach slash Mauriat-muzak ter begeleiding kijkt hij naar de angstige mooie dames, 'from the great state of Mammary.' Zijn collega (black cop) heeft als Zen-Afro de pirsigiaanse teksten. 'We eat too much in this country.' Wanneer de geweldsknop omgaat, met een foute gouverneurskandidaat als schakel, begint de zaak af te bladderen. Ingevuld blijft van het schetsmatige niet meer over dan wat krassende wendingen. ('Just doodling.') Uiteindelijk geloofde praktische man Burt toch teveel in zichzelf en zijn macho-onderwerp. 'Anyway, that's all academic.'

L'étrange couleur des larmes de ton corps
'Je cherche ma femme, elle est disparue.' Caleidoscopisch geweldssprookje van het duo Forzani/Cantet, visueel altijd interessant, inhoudelijk meestal minder. Deze aflevering lijkt gelukkig meer op het roodomrande Amer dan op het bloedbad Laissez Bronzer les Cadavres. Zo snel, nog zo'n geweldsexercitie had ik niet kunnen doorstaan. Hier vloeien de sappen weliswaar even overdadig, maar ook giallo-erotischer. Glas in lood, glas op lichaam. Een Deense Defoe-kerel speelt de hoofdrol, als echtgenoot van een verdwenen vrouw. Hun beider spookhuis bevat vele gaatjes, doorkijkjes naar zieke breinen van zieke inwoners. Als altijd is het freudiaanse geweld weer spannend en sensitief. Van de droom naar daad, zonder praktische bezwaren – voila, c'est cinema. Air-achtige clavecimbel muziek klingelt, terwijl de man zijn castratieangst ondergaat. De lichten gaan van rood op groen, en de achtbaanrit op locataire-locatie vertrekt. Bij momenten vond ik dit werk zelfs de beste van het duo. Zo zijn er zwart-wit scenes die met de beste (lees: raarste) momenten uit het derde seizoen Twin Peaks kunnen wedijveren. De volledig vrije deconstructie van een missing mafkees case duurt wel wat lang. Na een tijd was ik de fallische messen beu. De vulvische wonden daarentegen, dat durven weinigen. 'Kunt u mijn snoepjes nemen?'

Ludo, Thursday, 9 May 2019 06:49 (two weeks ago) Permalink

あん
Zat ik laatst te zeuren over Japanse films op tv, zendt Canvas natuurlijk een recente Kawase uit (Sweet Bean). :) Treinen, bloemsems, eten. Ja, meteen een thuiswedstrijd. Het begint me op te vallen hoeveel moderne Japanse films het verloop van de seizoenen als leidraad nemen, eigenlijk meer 4-akter dan 3-akter. Hier dus ook, oude vrouw solliciteert bij een stille pannenkoekbakker die haar natuurlijk probeert af te wimpelen totdat hij haar bonensaus proeft. Het succes lonkt maar vooroordelen en geruchten maken onverbiddelijk een einde aan de samenwerking. Zachte wreedheid, Japan-stijl. Prachtig gefilmd menselijk verhaal met sentimentele uitschieters en voor Japanners bedoelde les over lepra (nou ja, ook voor mij). Een film met mankementen maar ik kan er niet genoeg van krijgen (gelukkig is het aanbod schier oneindig.)

OMC, Sunday, 12 May 2019 08:03 (two weeks ago) Permalink

Een film met mankementen > lepra pun ;P

die koekjes leken me helegaar niet lekker.

Weinig grotere liefhebbers van seizoenen dan Japanners :-)

Ludo, Sunday, 12 May 2019 10:54 (two weeks ago) Permalink

Oh ja, gemist, ik had er ook wel oren naar na de vorige twee.

Wu-Tang Clan: Of Mics And Men
Vierdelige serie over de hip hoplegende, ben een fanboy en het is een prima docu dus gewoon retegaaf en ik snap die mathematics nu allemaal ook veel beter dan 25 jaar geleden.

Fight Club
Wow, 20 jaar later vliegen de incelsentimenten vliegen je om de oren. Profetisch misschien niet, want fascisme is van alle tijden (nou ja, in ieder geval veel ouder dan de film) maar fascinerend hoe dit van betekenis is veranderd (denk dat ik toen wel wat voor de kritiek op consumentisme viel maar ik heb echt nooit die behoefte gehad mijn "mannelijkheid te vieren").

Blaka Skapoe, Sunday, 12 May 2019 13:31 (two weeks ago) Permalink

Wat zou een editfunctie toch fijn zijn … 🙄

Blaka Skapoe, Sunday, 12 May 2019 13:32 (two weeks ago) Permalink

Een film met mankementen > lepra pun ;P

Gna, ik zag hem ook opeens verschijnen, toch maar laten staan. :)

Qua Fight Club, de kritiek op consumentisme wat altijd wel manifest, dat male pride aspect vond ik toen al verontrustend. Maar toch wel goed gezien van Palahniuk/Fincher.

OMC, Sunday, 12 May 2019 14:48 (two weeks ago) Permalink

dit is het One Take forum. ;-)

Fight Club als boek verscheen in 1996 toen het internet nog niets voorstelde. Respect voor de Chuck (zijn debuut ook nog eens)

Living the Light - Robby Müller
Netwerken, netwerken, dat blijkt je licht laten schijnen over de landelijke kunstscene. (Uiteraard is het in neoliberaal Nederland allemaal vreselijk). Het excuus tot babbelen vormde de vertoning van een docu over een globetrotter. Robbie Müller wist wel dat hij het buiten ons land moest zoeken. In de documentaire komen zijn meesterwerken langs, en zoals de inleidende kunstenaar Šahin Šišić al vermoedde, je krijgt zin om ze nog eens te zien. Dat is het teken van een goede film. (Der Amerikanische Freund geldt onder cinematografen bijvoorbeeld als metafysisch meesterwerk.) De iets te meanderende docu maakt zelf een 'valse beweging' door via Robbie's amateurbeelden met zijn echte werk proberen te wedijveren. Uiteraard vond hij ook in zijn vrije tijd spiegelingen (in een tv!), maar na een tijd voelen alle Van Eyckiaanse selfies wat ijdel. Een stuk emotioneler zijn de familieportretjes. Dochter's verjaardag en Robbie's ouders schuifelend door een villawijk. Daar kunnen sappelende kunstenaars niet tegenop. Na afloop praatte Filmhuis Breda met de scene. (Zij tegen ons: 'Oh jullie zijn jonge filmmakers.') Een Harry Dean Stanton look-a-like maakt wél films. Wij tegen hem: Wat leuk, dan kan je bij ons een voorfilmpje draaien! Het blijkt Peter van Houten, met heel zijn oeuvre al op het IFFR en door het (buiten)land geweest. Oeps. 'Kijken, kijken, kijken.'

Ludo, Monday, 13 May 2019 06:49 (one week ago) Permalink

Op zich is de discussie ook helemaal niet nieuw, in de jaren zeventig werden gender roles ook al ter discussie gesteld en emancipatie etc, dus kan me voorstellen dat er toen ook mannen waren die zich in het nauw gedrukt voelden. Sterker nog, eerder nog, zo werd ik gisteren aan herinnerd in de docu van Step Vaessen, waren de reacties van de Witte Man op vrouwenstemrecht best wel "hedendaags" (al was die lekkende dakgoot wel poëtisch).

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 08:13 (one week ago) Permalink

Toch, als ik advertenties zie uit de jaren zeventig (met name van Amerikaanse makelij) verbaast het me hoe een alternatieve mannelijkheid werd gepresenteerd. Heel esthetisch, experimenteel, best wel stoer maar toch vrouwelijke kanten. Dandyachtig maar wel met borsthaar en dan naar de disco. Echt een vreemd moment. Hoe anders dan die "No homo" bierreclames waarmee je al al jaren wordt doodgegooid.

OMC, Monday, 13 May 2019 08:48 (one week ago) Permalink

Die conservatieve stem is nu wel luider, volgens mij omdat alle identiteiten mondiger worden en rechten opeisen ("entitlement"), zelfs degenen die al meer hebben dan ze verdienen maken zich wijs dat ze iets tekort komen. Mijn theorie is dat de hele "iemand zijn"-cultus wel wordt versterkt door Youtube en Instagram. Je moet je 15 minutes of fame hebben en bij diegenen uit de gepriviligieerde groep wordt dat dus zeer toxisch.

Dát viel me weer op bij die Wu-Tangdocu, mensen die echt achtergesteld zijn blijven toch nederiger, alle bragging and boasting ten spijt. Zelfs als ze onhebbelijkheden van de straat hebben meegenomen (machoism) staan ze wél open om zich te verbeteren. Ik heb nog nooit een rapper horen klagen dat je geen "f****t" meer mag zeggen (gebeurt niet meer op plaat iig, in de comments bij Datpiff nog plenty) en met name RZA en ODB spreken zich luidruchtig uit voor diversiteit. Mijn persoonlijk ervaring is ook dat ik me in groepen "van kleur" nooit onwelkom heb gevoeld, dat is in "witte" omgevingen anders, begrijp ik van diverse vrienden en bekenden. Als je minderheid bent kun je diversiteit gewoon beter handelen, de meerderheid kan zich ervoor afsluiten.

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 09:29 (one week ago) Permalink

Ik denk ook dat er een gevoel is gekweekt dat "alles wordt afgepakt", waar het verlies van het materiële heel sneaky is gecombineerd met ideeën/taal ("je mag ook niks meer zeggen!") Wat door globalisatie en media veel breder en directer kan worden opgeroepen. Mensen worden geplayed terwijl de neoliberale stoomwals doorrolt.

OMC, Monday, 13 May 2019 09:41 (one week ago) Permalink

Ja, dat laatste las ik laatst ook nog ergens (als prettige smartypantsbevestiging van mijn boerenverstand).

Blaka Skapoe, Monday, 13 May 2019 11:10 (one week ago) Permalink

Als je minderheid bent kun je diversiteit gewoon beter handelen, de meerderheid kan zich ervoor afsluiten.

Deze mag op een tegel wat mij betreft.

Uptown VONC (Le Bateau Ivre), Monday, 13 May 2019 11:11 (one week ago) Permalink

Dr. Mabuse, der Spieler
'Sie haben wieder Kokain im leibe, Spoerri!' Een snuivende butler vormt maar een der vele excentrieke passages in de wereld van Doctor Mabuse. Een gangsta's paradise waarvan hij zelf als de Don acteert. Letterlijk, want elke dag brengt een nieuw outfit in het leven van de zwendelaar. Op een bepaalde manier houdt hij zich zelfs met online kaartspellen avant la lettre bezig. Fritz Lang maakte in 1922 uur een film van vijf uur naar een krantenfeuilleton. Bijna honderd jaar oud dus, en nog steeds vermakelijk ('Wie stellen Sie sich zum Expressionismus herr Doktor?.') Mabuse neemt het als slechterik op tegen de Berlijnse beau monde, op alle manieren die hij kent. 'Spiel ist spiel'. Van kaart-heists tot valsemunterij, maar bovenal, als een psychoanalyticus met Landy-achtige opvattingen, en daden. ('Je zal geen andere mensen meer ontvangen.') Pre-censuur en pre-Hitler kan alles, zelfs Uma's schelpenentree komt hier al langs. Zoals altijd bij een 'stomme' film slaat de mimiek-meligheid na een tijdje wel toe, en ga ik zelf de stemmetjes doen. Echt irritant blijken echter de marimba's op de soundtrack. Gelukkig draait (ook) Mabuse (de Wellesiaanse Rudolf Klein-Rogge) door. Dikkoppig en bologig. Als 'Rasta Rostelli' blaast hij duivelse rook in het gezicht van de politie-inspecteur. Hij maakt problemen om de problemen. 'Ihr Dasein ist vernichtet.'

Ludo, Thursday, 16 May 2019 06:57 (one week ago) Permalink

Ahlat Ağacı (The Old Pear Tree)
Een hele zit, 3 uur is ms wel érg lang, maar toch wel weer genoten. En ik had wel even een wegtrekkertje dus gisteren nog even die religieuze discussie alsnog gezien en die vond ik geweldig en ook het gevoel dat ie eigenlijk ook nog integraal op herhaling moet, maar dat nam ik me bij al Ceylans films voor.

Blaka Skapoe, Thursday, 16 May 2019 07:40 (one week ago) Permalink

ahh nieuwe Ceylan, stoked!

Ludo, Thursday, 16 May 2019 10:45 (one week ago) Permalink

Buñuel en el laberinto de las tortugas
Fijne Spaanse animatiefilm over een cruciaal moment in de carrière van Luis Buñuel die net stoïcijns zijn tweede schandaalfilm L'Age d'Or heeft afgeleverd. Een volgend project financieren blijkt opeens lastig, maar een liefhebber biedt uitkomst met een wat tegennatuurlijk idee, want hij denkt aan een realistische documentaire. Dankzij het lot weet zijn vriend Ramón Acín het geld bij elkaar te krijgen en zo reist de crew van vier naar Extremadura, waar de bevolking in armzalige omstandigheden leeft. Een leuk avontuur met fijne basic animatie die toch ontzettend inleefbaar is, kon welhaast bepaalde landschappen ruiken, en waar af en toe nog een surrealistische laag aan wordt toegevoegd. Mooi ook hoe de echte documentairebeelden er trouwens in verwerkt zijn. Wat typische Spaanse dierenmishandeling mag ook niet ontbreken. Net als de Burgeroorlog die op het allerlaatst toch even een tik uitdeelt waardoor ik beduusd de bioscoop verliet.

OMC, Saturday, 18 May 2019 14:08 (one week ago) Permalink

benieuwd :-)

Journal de France
'Baser sur l'écoute et le regarde' en 'toujours poussez par sa curiosité' reisde de Franse fotograaf en filmmaker Raymond Depardon een leven lang de wereld rond. Nu hij op leeftijd raakt, neemt zijn geluidsvrouw Claudine Nougaret hem mee op een wat kortere trip. 'Photographer la Francer, c'est rouler, rouler.' De twee karren in een aftandse camion door de hexagon, terwijl hij zijn methode(s) uit de doeken doekt (veelal verscholen achter het doek van zijn oude camera). Ter plaatse is Depardon vooral geïnteresseerd in de middenstand. De oude dorpjes met hun aftandse tabakszaken. Al snel wordt de docu zo een sympathieke Varda-achtige flaneerfilm, een soort Visages Villages, zonder hipsters. Wat Journal de France echter ver boven dat niveau (en het maaiveld der cinema) uitsteekt is het excuus dat de roadtrip oplevert om in Depardon's eerdere films te grasduinen. Claudine maakt er een indrukwekkende greatest hits van. Depardon was overal. Bij de Tsjechen en hun lente, in onafhankelijk CAR, en te Biafra. (Zelfs zonder de hongersnood zijn de beelden daar schokkend). Depardon heeft nu geen zin meer om achter de actualiteit aan te rennen, maar hij mag trots zijn. 'O hto be not anyone' zingt Patti. Bijna kalmerend dapper registreert Depardon. Hij is altijd bij de rebellen, met de afwijkenden, en voor de gekken. Hij wil ze zien. 'C'est beau, ça.'

Edie
'How's your flexibility?' Films zoals Journal de France, wat zou ik ze graag laten zien in het Filmhuis Breda. Helaas, de ervaring leert dat er dan geen hond komt. Te subjectivistisch, te schurend, kortom, te anders. Tegenwoordig moet ik als programmeur akkoord gaan met meuk als Edie, en vervolgens ook nog merken dat de zaal uitverkoopt, en de mensen plezier hebben. Alle mensen? Neen, ondergetekende zat te tandenknarsen. Edie is een vol op de vettige lach en zoute traan gespeelde bejaardenfilm. Gniffelen en 'aww'-en om een oude vrouw die aan het eind van haar leven nog even op haar slippertjes richting Schotse Highlands trekt om een berg te beklimmen. De YOLO-boodschap gaat er weer in als zoete koek. Het levert uiteraard mooie plaatjes op. Schotland lijkt via drones soms wel een animatie zo perfect. Dat is uiteraard ook het probleem. Ik zie aan alles het geld van het toeristenbureau af. Plot-inhoudelijk ergert me het onvermijdelijke 'trauma', de obligate niet-fysische of fysieke obstakels. Nee, geef mij maar de tragiek van de Iraanse film Taste of Cherry ook met een levensmoe hoofdpersonage, ook met een berg. Maar daar wordt ten minste gewoon vanaf gesprongen. Gelukkig, na afloop speelde een Tilburgse doedelzak-speler in uniform. Loeiharde drone noise. Speciaal voor mij, zogezegd... 'I'm geriatric!'

Ludo, Monday, 20 May 2019 06:49 (six days ago) Permalink

Eagle vs. Shark
'I used to be a bit of a nerd.' Odd boy meets odd girl story, waarin de makers stoner humor met indieschmindie-lievigheid combineren. Of gaan die dingen onvermijdelijk samen? De droge zelf-dialoog waarmee de film opent, komt recht uit Me and You and Everyone We Know. De twee films schelen slechts een jaar, dus toeval kan niet worden uitgesloten. Honderd procent zeker is de invloed van Clerks, want Shark werkt in de Meaty Boy, het hamburger-restaurant waar ze een oogje op de klant Eagle heeft. Beiden delen een moeilijk pukkeltje, en een moeilijk leventje. Van het een komt de ander, of liever, de een komt tot de ander. 'Why? It's free cheese!' In vulvisch haaienpak belandt het meisje op zijn feestje, waar hij in fallische arend-uitdossing rondloopt. Tahiti 80-vibes klingelen all around. Later zingen M. Ward, Devendra Banhart en The Stone Roses. The Shins waren te duur zeker. Tussen alle aangename voorspelbaarheid zweemt nog wel een filosofische vraag. Hoe overwint de gepeste zichzelf? In de beste scene geeft het meisje het goede voorbeeld, via een staaltje positief omdenken van naambriefjes. Mijn favoriete personage bevindt zich in de marge. Shark heeft een lijpe broer, die helemaal oké is met zijn loser-dom. Complimenten van de omgeving deden het hem. Daar zat geen film in, allicht. Hier redt de vrouw. 'I'll just make it, okay.'

Honeysuckle Rose
'It must be strange being everybody's hero.' De eerste Hollywood-film van Robbie Muller leverde meteen een mooie anekdote op. Voor de eerste scene had de droomfabriek tal van vrachtwagens met apparatuur naar een weiland verscheept. Wat deed Robbie? Uiteraard, hij filmde gewoon in natuurlijk (tegen)licht. Rockist. Past natuurlijk wel bij de outlaw country van Willie Nelson. Jemig, die man leeft nog, ontdekte ik. En toen bleek regisseur Schatzberg– van Puzzle of a Downfall Child – ook alive and kicking. Met Honeysuckle Rose probeert het duo Altman's Nashville te doen. Texville, eigenlijk, want Willie rijdt in een bus rondjes door zijn oliestaat. Hij weet niet beter dan 'on the road' te zijn. Dat maakt de muzikant ook zo'n lastige echtgenoot vergeleken met een sporter. Muzikanten blijven gaan. De local hero krijgt er wat lokale beslommeringen voor terug. Het op halve toeren functionerende gezinsleven wordt waarachtig verbeeld. Veel booze, skinnydipping, dingen op lichamen schrijven. 'All growed up and haired over' . Ik mag het countryfilm-genre wel, al valt op hoe wit het allemaal is. Op politiek correct vlak lijkt de boel nog te worden gered door girl power, maar het eindigt in vrouwenvergeving. Gelukkig vindt Robbie nog meer schemeringen, al blijft het eindresultaat wél middle of the road. ''You make all your efforts for strangers.'

Ludo, Thursday, 23 May 2019 06:51 (three days ago) Permalink

Two-Lane Blacktop
Een na oudste film op mijn kijklijst. Geweldige film. Een film waar ik ook meteen in zat, al was het door de twee zwijgzame hoofdpersonen, gespeeld door James Taylor en Dennis Wilson! De zanger Taylor heeft me op een of andere manier altijd tegengestaan, maar hier is hij fascinerend slungelachtig met een soort lege, vogelachtige scherpte wanneer hij achter het stuur zit. Hij is een dragracer met een persoonlijke mechanicus (een stoïcijnse Wilson) en samen rijden ze in verraderlijk duffe auto een beetje door het land op zoek naar races om wat geld te verdienen. In een WTF-moment stapt er een meisje bij ze in de auto (ook een figuur!) en wat later komen ze vreemde snuiter Warren Oates tegen in een gave gele auto die denkt dat zij hem achtervolgen. Ze besluiten om een wedstrijdje wie-het-eerst-in-Washington te doen maar al snel blijkt dat er van de wedstrijd niet echt veel terecht komt. Ergens onbeschrijfelijk in hoe personages op situaties en elkaar reageren en het verhaal volstrekt onvoorspelbaar verloopt, *zonder geweld*. Zoveel memorabele scènes, hier moeten hele studies aan zijn gewijd.

OMC, Saturday, 25 May 2019 20:08 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.