Filmforum

Message Bookmarked
Bookmark Removed
Not all messages are displayed: show all messages (9472 of them)

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (eleven years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (eleven years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (eleven years ago) Permalink

^_^

am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (eleven years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (eleven years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (eleven years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (eleven years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (eleven years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (eleven years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (eleven years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (eleven years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (eleven years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (eleven years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (eleven years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (eleven years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (eleven years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (eleven years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (eleven years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (eleven years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (eleven years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (eleven years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (eleven years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (eleven years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (eleven years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (eleven years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (eleven years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (eleven years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (eleven years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (eleven years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (eleven years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (eleven years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (eleven years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (eleven years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (eleven years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (eleven years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (eleven years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (eleven years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (eleven years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (eleven years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (eleven years ago) Permalink

bedankt :)

Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (eleven years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (eleven years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (eleven years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (eleven years ago) Permalink

'Solyaris - hersenkrakertje'? Dan heb je De Spiegel uit 1975 zeker nog niet gezien. :-)

Vido Liber, Friday, 29 June 2007 09:12 (eleven years ago) Permalink

De Spiegel, tsja. Vond ik eigenlijk tegenvallen (en is toch niet zo'n hersenkraker? Gewoon een rits jeugdherinneringen?) Wel weer een paar memorabele beelden.

OMC, Friday, 29 June 2007 14:25 (eleven years ago) Permalink

Western
'Waar ben je naar op zoek?' Er zit een scene in Toni Erdmann, waar 'Toni' en zijn dochter op een Roemeens olieveld (of zo iets) een kijkje 'achter de schermen' gaan nemen. Die scene, dat is Western de hele tijd, en wij zijn het die toekijken. In Bulgarije werken een stel Duitsers aan een waterkracht-centrale, althans, dat is de bedoeling. Ze wachten vooral, op materiaal, op water, op Lebenszeichen. Hoofdpersoon Meinhardt lijkt op Wim Gijsen. Volle haardos, borstelsnor, tanig-getekend lijf, omgeven door een wolk van sigaretten en melancholie. Van de crew mengt hij zich als enige – eerst onder de dieren en dan onder de mensen. Dwalend door de outback. Western is een zomerfilm, een volledig buiten-film. Buiten de tijd, buiten bezigheden. 'Met raki kunnen we geen beton mengen'. In het dorp spreekt men alle talen der onbegrip. Elke toenadering zorgt ook weer voor een verwijdering. Elke onverstandige (en onverstaanbare) dialoog wordt projectie, zelfpraat op het ritme van de sprinkhanen. 'Je zegt iets treurigs'. De dwaler verdwaalt. Hij heeft een doel nodig, iets om voor te leven. En het sterke aan Western is, dat het scenario geen moment suggereert dat hij die ter plekke zal vinden. Ik zag eigenlijk maar een foutje. Dat onze held de jongere vrouw neukt, in plaats van de stille begripvolle, maar... dat zou Gijsen ook doen. 'Ik ken je dromen niet.'

The Endless
'I think I see what you're doing.' Je mag dit liefdevolle nerd-project met recht loopy noemen. Regisseurs Benson & Moorhead zijn helaas geen broers, maar ze spelen ze wel, in een cultfilm over cults – een caleidoscopisch Boards of Canada-mysterie. De twee ontsnappelingen keren terug naar de sekte ('commune') waar ze opgroeiden. 'They were our family'. Van mij had de reis ernaartoe nog veel langer mogen duren, maar het scenario heeft andere verrassingen in petto. Het script smijt toch al een fragmentatiebom van genre-tropes in het gezicht van de kijker, een roadmovie erbij was er teveel aan geweest. Ter plekke gearriveerd in het Myst-land lijkt de tijd te hebben stilgestaan. De misfits en gekken vermaken zich nochtans prima. Een Bjorn van de Doelen look-a-like brouwt het bier, een ander doet kaarttrucjes, en (bijna) allemaal lachen ze als mormonen. 'Do you hear music?' De theologische discussies deden me aan een ironische opmerking van Simon Vinkenoog denken. Waarom al dat gezoek en moeilijk doen? Houdt het toch gewoon bij Christus. Maar dan neemt de film een bruuske afslag. Plots een nieuw plot, beyond reason(s). Alles gaaat hier op gevoel, soms op het amateuristische af, maar dat is ook wel zo charmant, als een kapotte sample. Two men on a boat dobberend door de oneindigheid. Twin Peaks zonder budget. 'Don't be weird dude, come on in.'

Ludo, Thursday, 21 February 2019 07:51 (three weeks ago) Permalink

Oeh, krijg nu extra zin in The Endless (ergens kansloos rond positie 135 op de kijklijst, even een duwtje omhoog geven.)

OMC, Thursday, 21 February 2019 08:01 (three weeks ago) Permalink

En eigenlijk dan ook (eerst) Resolution.

Blaka Skapoe, Thursday, 21 February 2019 08:15 (three weeks ago) Permalink

ja dat was ik (dus) ook vergeten. Had het kunnen weten als ik VOORAF deze draad had gecheckt.

nu zal ik die volgend jaar maar kijken dannn.

overigens vroeg ik me tijdens de film af wat Gareth Edwards (van het fraaie Monsters) uitspookt tegenwoordig. Maar die heeft dus daarna Godzilla en een of andere Star Wars geregisseerd :(

Ludo, Thursday, 21 February 2019 11:02 (three weeks ago) Permalink

https://i.postimg.cc/jjY4jXzX/One-Does-Not-Simplykopie.jpg

Blaka Skapoe, Thursday, 21 February 2019 14:24 (three weeks ago) Permalink

hihihi.

Ludo, Saturday, 23 February 2019 07:38 (three weeks ago) Permalink

(gelukkig heb ik tegenwoordig een relatief nieuwe computer, die alles nog inlaadt zonder 50 minuten geduld)

Ludo, Saturday, 23 February 2019 07:39 (three weeks ago) Permalink

At Eternity's Gate
Het verhaal van Ven Ghook is redelijk played out, maar het leek me wel een interessante film voor kunstenaar jr. Schnabel is natuurlijk zelf schilder dus dan is er meteen feeling (al denk ik stiekem doe eens Rothko of Newman). Het begin is wel even kalibreren want Schnabel gaat voor de Malick/Lubezki n-n-n-erveuze camera in extremis. Dacht even "dit ga ik niet 111 minuten volhouden". Op zich wel een mooi idee dat de stemmingswisselingen van Van Gogh de intensiteit van de camera voeden en het levert enkele memorabele beelden op. Sowieso mooi viezig authentiek. Zelfs Arles, wat in de Van Gogh mythologie een soort utopisch oord lijkt, is best wel viezig, rauw en vooral erg winderig. Willem Dafoe kun je deze rol wel toevertrouwen met zijn gevoelige ogen en fanatische gezichtsuitdrukkingen. En bonuspunt, hij spreekt Theo gewoon uit als Tee-oo. Afijn, ik vond het allemaal wel inleefbaar (ook het onbegrip van tijdgenoten), maar toch een beetje een modern evangelie, je weet dat die kruisiging gaat komen, al gaat Schnabel hier voor de "Buffalo Bill" verklaring van zijn dood (zit best wel wat in, wie schiet zichzelf tijdens het schilderen nou in zijn buik?)

OMC, Saturday, 23 February 2019 09:52 (three weeks ago) Permalink

Nocturnal Animals
Ik weet dat sommige mannen irrationeel worden van Amy Adams' puntneus, maar echt, dit is gewoon niet goed. Tom Ford is een stijlvolle dude en de mise-en-scène is piekfijn verzorgt. Maar bij de begintitels gingen de alarmbellen al af: weer iemand die teveel zelf wil doen. Vrijwel altijd een slecht teken. Terwijl de opbouw nog best goed werkt en mysterieus is. Maar, laten we wel wezen: dat boek is zo...verschrikkelijk...slecht. Dus eigenlijk terecht dat La Amy hem dumpte. Desastreuze afhandeling ook waar ik wel erg om moest lachen. Wanneer je dan alles even ontrafelt en op een rijtje zet blijft er bar weinig over: succesvolle vrouw is ongelukkig, leest een boek, heeft spijt en is nog steeds ongelukkig.

OMC, Saturday, 23 February 2019 22:02 (three weeks ago) Permalink

re de Van Gogh-film, ah toch maar weer kijken dus in het najaar. Wat betreft 'doe dan Rothko', gelukkig is net Richter in elk geval 'gedaan', in Work Ohne Autor (waarover de berichten wisselen)

Dus eigenlijk terecht dat La Amy hem dumpte
lol.

misschien is het net als Twin Peaks wel een bewust slechte deconstructie? *ducks*

Ik moet nog wel eens denken aan die scene met die kerel die zit te schijten in de middle of nowhere. :o

Ludo, Sunday, 24 February 2019 18:42 (three weeks ago) Permalink

Ik moet nog wel eens denken aan die scene met die kerel die zit te schijten in de middle of nowhere. :o

Haha, zeker en die beelden bij de begintitels die je in 1956 al memoreerde.

een bewust slechte deconstructie?

Zat ik ook wel aan te denken. Maar Jezus, ze deed alsof ze De Gebroeders Karamazov aan het lezen was.

En dan:

Spider-Man: Into the Spider-Verse
Typisch, op het moment dat iedereen denkt "Nu effe niet met je superhelden" krijg je een echte 21st eeuwse superheldenfilm voor je kiezen. Ik geloofde het ook niet maar binnen een kwartier weet je dat er iets aan de hand is. Breekt met veel conventies van de Amerikaanse animatie en gooit tegelijkterijd de traditie van comics door de postmoderne mallemolen met hulp van de steeds meer mainstream wordende multiverse-gedachte. Je ziet het plezier waarmee het is gemaakt: goede grappen, lekker tempo en wilde regenbooganimatie. Durft wellicht tegen het einde net niet echt aan alle conventies te ontsnappen maar hoe dan ook zeer gedurfd.

OMC, Sunday, 24 February 2019 20:58 (three weeks ago) Permalink

en een Oscar bovendien (niet dat dat ik iets zegt)

net zoals:

Roma
'Jullie ruiken naar salade.' Een film uit de Cold War-categorie. Classy (in alle opzichten, want ook heel klassenbewust), verbluffend goed gefilmd, alleen ergens toch met weinig 'personele' diepgang, en ook al weinig vermeldenswaardige dialogen. La Nana is op dat vlak veel beter, daar krijg je echt het gevoel tot het gezin en hun werkster door te dringen. Daarmee is het negatieve over Roma wel gezegd. Want alle gewilde grootsheid leidt gaandeweg tot katholieke grandeur, vanaf dat regisseur Cuaron accepteert geen Italiaans neorealisme te (kunnen) maken, maar een echt melodrama. De eerste Sirkiaanse scene werkt al als een sneak preview. De entree van De Vader. Zijn thuiskomt in een dure bak lijkt wel het verschijnen van een ruimteschip. Jammer van de poep op de landingsbaan... Thuis heerst de fifties-tragedie in de Mexicaanse seventies. Living together, apart. Vrouwen hebben het slecht, met of zonder geld. Het kernpersonage is niet moeder de vrouw, of de moeder van moeder de vrouw, maar hun 'nana'. Een plattelandsmeisje dat toekijkt hoe haar patrons de Antonioni-polonaise dansen. Zelf krijgt ze martial arts-lessen. Een raket der geest belichaamt. De nekslag volgt even later met de baby. Wat kan je ervan zeggen? Enkel heel veel begrip voor Manita, Manita. En voor alle mensen die zoiets doormaken. 'Maak heel veel mooie tekeningen.'

Sorry to Bother You
'Dude you sounded overdubbed.' Zwarte piet met een cola-blikje. Een beeld zo idioot weten te kunnen krijgen. Dat is klasse. Van onderop de piramide tot de bovenkamer. Sorry to Bother You is, inderdaad, een zwarte komedie. Een pikzwarte. (Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen). De film neemt de moderne, crazy mediacracy op de hak. En nog een hele hoop meer. Het doet dat met de visuele flair van Michel Gondry – in zijn goede jaren had hij ook zo'n film kunnen maken. Wees lief Gondry en spoel toevallig! Niet toevallig doet Bootsy Riley's script ook wel wat ook aan Richard Aoyade's The Double denken. Nog zo'n talent. Met eenzelfde type kantoordistopie. Hier zit er echter heel wat meer ritme (lees: schwung in). Dat komt ook door de overstuurd pompende soundtrack, warop ik Aloe Blacc en Grampall Jookabox vermoedde. Het blijkt The Coup, en die gooien ook graag met maatschappijkritische molotovs. 'Is it Tupac?' Als een erg lange aflevering van Atlanta verduistert (jaja...) het verhaal gaandeweg tot gekkenwerk. Net wanneer alle leuk flauwe South Park rap-grappen, en Hudsucker Proxy-meligheid er toch teveel aan dreigen te worden, volgt een gepast krankzinnige twist. 'You side-step more than the fucking Temptations.' Wat moest Kafka's kantoorparadijs ook zonder een Verwandlung? 'I don't feel any different.'

Ludo, Monday, 25 February 2019 07:45 (three weeks ago) Permalink

La Noche de Walpurgis (The Werewolf versus the Vampire Woman)
Met zo'n titel moet je de lat niet te hoog leggen maar het is eigenlijk best een leuke film, if you're into that kind of thing. Vooral de vampieren zijn van prima dromerige Rollin/Franco-kwaliteit om dit een ruime voldoende te geven.

Green Book
Pfff, hier is veel mis mee. Het gaat helemaal niet over racisme, het gaat om vergiffenis voor de witte racisten. Die bedoelen het niet zo kwaad, en zie zwarten onder mekaar zijn ook best erg en ook nog een Ewald Engelen-achtig "het is klasse, stupid!" to top it off.

Lords of Chaos
Hier ook lage verwachtingen maar ik heb me eigenlijk prima vermaakt. Al dat gezeur over "het ware verhaal", ik heb Necrobutcher's boek gelezen, Metalion's Slayer Mag compendium en menig documentaire gezien en het zit hem in miniscule details. Wat ik eigenlijk wel goed vind aan deze film is dat de Black Circle-mythologie wordt afgebroken en eigenlijk juist een minder sensationalistisch beeld schetst van de scene. Het waren jonge jongens, die zopen, wiepten en elkaar opjutten om allerlei grenzen op te zoeken. Ik vermoed dat dat precies is wat de haters dwars zit (vaak zonder de film gezien te hebben): dat het eigenlijk best gewone dudes waren.

Blaka Skapoe, Monday, 25 February 2019 16:40 (three weeks ago) Permalink

Ik vermoed dat dat precies is wat de haters dwars zit

Denk het ook. Varg zat gisteren ook weer boos te insta'en en dacht echt "zijn dat de misstanden waar je je druk overmaakt?" Maar ik snap het ergens ook wel dat je de mythologie wil bewaren.

verbluffend goed gefilmd

Soms ja, maar werd je niet gek van de overdaad aan dolly-shots?

OMC, Monday, 25 February 2019 19:00 (three weeks ago) Permalink

nog een belated 'excuses' voor de matige eindredactie bij Sorry to Bother You, hoop foutjes, maar iedereen kan dromen wat ik denk, lijkt me. Dus..

Soms ja, maar werd je niet gek van de overdaad aan dolly-shots?

nou.. op een gegeven moment begon het me wel op te vallen, dat er weer eens een personage een op straat loopt, en de camera rijdt maar WEER mee, en je ziet gewoon door het beeld heen de constructie van die scene. Het technische plan. Dat kan niet de bedoeling zijn, niet in zo'n film.

Ludo, Monday, 25 February 2019 20:11 (three weeks ago) Permalink

Het fascineert me ook hoe heel veel mensen beweren dat er niks van klopt terwijl Åkerlund toch net wat dichter bij het vuur zat dan zijn criticasters. Ik kan me ook een interview met Tompa van At The Gates herinneren die vertelt van zo'n feestje waar hij bij was en dat leek behoorlijk op wat in de film te zien is.

En die Varg is zo'n revisionair, daar kan je niet echt van op aan volgens mij. Myke C-Town heeft ook wel een lekker nuchtere review (met spoilers, soort van, want wel aspect van het verhaal is niet bekend?).

Blaka Skapoe, Monday, 25 February 2019 21:57 (three weeks ago) Permalink

Never Take Candy from a Stranger
'You think he's in the woods with her?' Deze Hammer-film begint zowaar eens in medias res, geen gezeik, meteen gekijk. De oude kerel in the Rear Window vinkt wel een ander Hammer-vakje af. De minor Hitchcock. (Pun intended.) De viespeuk zal op bijna smakelijke wijze het Halloween cliché van een pedo worden. Op onnavolgbare wijze weet de film echter alsnog modern aan te voelen. Misschien simpelweg omdat de pedo een almaar grotere Boeman is geworden, de angst der angsten – keiharde blauwe snoepjes. Het scenario stipt secuur alle reacties na de onthulling van zo'n zaak aan. De neiging erop te willen staan, of het slachtoffer te straffen. Ontkennen en wegkijken. In de week van R. Kelly raakt dat de juiste snaren. Zelfs een gewaagde, voorzichtige verdediging van de pedo ontbreekt niet. Even ging ik daarin mee. Is het wel erg, zolang het bij kijken blijft? Maar geef een kindervriend een vinger, en hij neemt meer dan de hand... In de rechtbank glipt de spanning het scenario uit, hoe de makers ook hun best doen om de procedures zuiver te houden. Terug buiten voor de derde akte, komt de boel toch nog op de rails. Zoals we in de wetenschap zeggen, geschraagd door Otto Preminger-achtige cameravoering vluchten roodkapjes het bos in. Daar waar The Woodsman zich thuis voelt. 'I didn't want to you hurt you, you forced my hand.'

Girl
'Ik zie een leuke, mooie vrouw.' Het blijft een boeiend onderwerp, transgenderisme. De ultieme vorm van ingebakken twijfel, de belichaming van iets dat iedereen wel eens voelt, wie o wie ben ik? Aanvankelijk volgt Girl het dilemma op serene voet. Ritselend langs het bed van een jongen-meisje, worstelend met zichzelf, maar gelukkig afkomstig uit een warm nest. Haar 'behandelaars' barsten ook van compassie. 'Alles wat ge dan zult zijn, zijt ge nu al.' Het gaat mis, voor film en meisje, wanneer we haar tweede Grote Droom ontdekken. Ze wil balletdanseres worden. Het slechtste idee aller tijden! Ongemakkelijk in haar lichaam stekend, moet ze in de lichamen-hel op de tenen lopen. Ondertussen peinsde ik of een balletdanseres, na de ombouw-operatie niet plots een nieuwe balans moet leren... Al die balletpassages kunnen geen kant op, ze zijn genoodzaakt van de film een martelend sport-melodrama te maken. Weg subtiliteiten, zoals het wachten op borsten (pubergedrag bij uitstek, nu met een medische twist). Het is de 'trans-gedie' dat de verandering nu net het best plaatsvindt in de periode dat ook een 'gewone' puber al uit elkaar barst. De filmmakers raken aangestoken door alle onrust. Camera's zwalken als het broertje met het zwaard (een voorteken). Van mij had het niet gemoeten, misschien zelfs niet gemogen. 'Ge maakt het u zo moeilijk.'

Ludo, Thursday, 28 February 2019 07:48 (two weeks ago) Permalink

Double Indemnity
Vintage film noir, kan ik niet genoeg van krijgen. Deze van Billy Wilder bezit alle ingrediënten en is prachtig, maar op een of andere manier onpretentieus, gefilmd. Heerlijke dialogen met natuurlijk een niet zo verdekte beschuldiging van homoseksualiteit. Lekker roken in de supermarkt. Maarrr, je weet dat het plannetje in de soep gaat lopen, duh, dat is vanaf het begin al duidelijk. Maar dat is ook de conventie van het genre en ik vond het deze keer niet helemaal bevredigend (beetje afluisteren van de bekentenis, mij te makkelijk.) En een wat cynische verkoper van verzekeringen is toch niet helemaal hetzelfde als een wat cynische privédetective.

OMC, Saturday, 2 March 2019 22:15 (two weeks ago) Permalink

ja iets ("iets") teveel zwemen van belachelijkheid misschien? Wilder ook eerder genremeester dan noir-maestro, in the end.

Ludo, Sunday, 3 March 2019 19:46 (two weeks ago) Permalink

Zat vandaag te denken dat de film ook een beetje slachtoffer is van alle pseudo- en neo-film noir films die erna kwamen. Dat je als het ware met terugwerkende kracht onorigineel wordt. :)

OMC, Sunday, 3 March 2019 21:44 (two weeks ago) Permalink

^

At Eternity's Gate
'What do you mean, what do I mean?' Typisch zo'n film die ik niet in de bios moet kijken. De eindeloos onrustige cameravoering – op een groot scherm wordt me dat toch (w)iebelig. Problematischer blijft dat de keuze irritant uitpakt, nog altijd niet door-geradicaliseerd genoeg richting kijker wordt gesmeten! Schnabel had de lessen van Reygadas ten harte moeten nemen, om echt lens te gaan. Nu rest pseudo-kunstzinnigheid. Deze opmerking geldt voor wel meer zaken in deze 'schilderijententoonstelling' . De muziek switcht tussen intrigerend gehamer en degelijk klassiek. En wat te denken van het onderwerp an sich? Van Gogh's verhaal is pure middlebrow-candy. Het ware genie lijdt voor de Goede Zaak. (En neukt niet in het rond, zoals wildebras-dandy Gauguin, een toffe Isaac.) Wel waardeerde ik dat Jezus eens 'geforeground' wordt. Pastoor Vincent kwam ten slotte uit een religieus nest. De heilige zelfkwelling zat ingebakken. Van alle Van Gogh-films valt vast een mooie compendium te maken. Typerend voor deze letterlijk en figuurlijk wankelende versie vormt het volgende. Eigenlijk faalt At Eternity's Gate op broederliefde-gebied. Er zijn betere Theo-vertolkers, en betere scenario's met Theo. Schnabel brengt echter wel een prachtscene van de twee in bed. Daar raakt hij het hart, en niet de onderbuik. 'I am my paintings.'

Antiporno
'Thema!? Val me niet lastig met zoiets!' De titel zou gemakkelijk een provocatie van Von Trier kunnen zijn, maar zulke boeiende dingen had hij niet voor of tegen porno te melden in zijn Nymfo-reeks. Antiporno daarentegen 're-boot' een Japanse 'literaire porno' scene met een hoop intellectuele tinten en tieten. Denk, The Devil in Miss Kyoko. De all around-kunstenares (en mislukte actrice) houdt een alle kanten op schietende 'toneelmonoloog', waarvan zelfs een ballet-adaptatie in een Nederlands theater mogelijk moet zijn. Laat Halina Reijn maar eens losgaan. Style meets smut. 'Heb ik al gescheten vandaag?' Mooie kleren, mooie spullen, maar een leeg hart – heel veel ego zonder vulling. Eigenlijk is het zo logisch als wat, postmoderne porno, blijkt porno zo intelligent dat het porno haat. Seks is in foucaulteske zin al snel een vorm van geweld. Geinternaliseerde dwang, die zich enkel nog in gruwelijk hoogstandjes weet te materialiseren. De symfonie des leven danst de 'eroica' met Thanatos. Goed wordt het vooral na de metoo-meta switch, die je weet dat zal komen. Een wending die – opmerkelijk genoeg – niet lolliger, maar vele malen grimmiger maakt. (Beter, dat gebeurt wel vaker, en zo ook nu). Godard wordt op zijn hondjes genomen. Verraden door de vrijheid van de sweet movie(s). 'Camera crew die! Director die! Movie die!'

Ludo, Monday, 4 March 2019 07:49 (two weeks ago) Permalink

The Breadwinner
'I'm a boy now.' Afghani & The Johnsons, een vrijheidslievende landen-take on Kabul en omgeving. Wordt het Disney of depri? Een beetje van beiden, maar 'gelukkig' vooral het tweede. Meer Jeanne d'Arc dan Mulan. Een meisje moet zich als jongen (ver)kleden, nu pa in de gevangenis zit, en 'r eten voor de familie moet worden gehosseld. Plots zijn de bebaarde koopmannen joviaal tegen haar, zo zonder (lang) haar. Het eerste kwart van de Ierse animatiefilm (Song of the Sea!) ergerde ik me nog wat aan de premisse, 'Arabisch dus problematisch', en aan een ander cliché, de taalkwestie. De acteurs praten Engels met accent. Doe dan liever gewoon Engels, als het dan toch moet. Al valt daardoor wel de uitspraak van Kaboel te leren (de a lijkt meer een o). 'Questions sought answers and then more questions.' Hoe erger de ellende, hoe beter de film wordt. Het meisje ziet onherroepelijk meer van de wereld. Tank-kerkhoven, en wegen vol misstanden. De filmmakers leven zich uit met scene-rijm, we springen van auto naar auto, en van grot naar grot. Om de moed erin te houden ontpopt Parvan ('Aatish') zich als duizend en een sprookjes-verteller. Juist tijdens de spiegel im spiegel-momenten schittert de animatie, net een oud prentenboek. De intense finale trekt 'm over de streep. Niks Disney, maar een zelf-kwellend bloedbad. 'East is the other way.'

La Vache et le Prisonnier
'Notre premier soir.' Pastorale 1943, met een weidebeest. Toevallig las ik net Bollebieste van Wim Gijsen, en zat helemaal in die oorlogsherinneringen-vibe. Vroeg of laat bevangen, of bevrijd, door de spanning van op het snijpunt leven. Het blijft verleidelijk. Deze farce prikt alle triomfantelijke stoerdoenerij echter goedgeluimd en met veel panache door. Het verhaal is zogenaamd waar gebeurd, 'maar je zou er best een film van kunnen maken.' Superster Fernandel stiefelt met zijn sympathieke kreukelkop door het Duitse hinterland. Niet alleen, mais non! De tewerkgestelde ontsnapt door zich heel bewust niet te verstoppen, en vrolijke babbeltjes te maken met alles en iedereen. (En vooral met zijn koe.) Zoals in elk vermakelijk staaltje oorlogskunst praten hij en de Hauptmannetjes vooral over seks. 'Ik probeer de primitieve lusten van deze kerel te sublimeren.' Ook van de klassiek bibberende mondharmonica kon ik genieten, onversneden TCM la France. Fernandel zelf is dan de dikke boertige Bogarts die zich voor Mitchums in de bossen smijt. In de loop van de uren – oorlog is epos ongeacht de inhoud – beginnen zijn schelmenstreken wel erg oubollig te worden. Het verzadigingspunt (de 'pont hypothetique') is dan zelfs voor Fernandel niet ver meer. Over de grens biedt men hem een glaasje melk aan! 'Le propreté c'est déjà la liberté.'

Ludo, Thursday, 7 March 2019 07:52 (one week ago) Permalink

In Afghanistan spreken ze geen Arabisch [/taalnazi]

Blaka Skapoe, Thursday, 7 March 2019 08:12 (one week ago) Permalink

oeps!

behoort in elk geval, volgens betrouwbare bron Wiki tot de https://nl.wikipedia.org/wiki/Arabische_wereld

Ludo, Thursday, 7 March 2019 11:37 (one week ago) Permalink

Tja, Marokko en Suriname behoren tot "niet-westers" (terwijl het eerste "Al Maghreb", letterlijk "het westen" betekent). :D

Arabisch ben je als je Arabisch spreekt heb ik altijd geleerd. :)

Maar die film wil ik zien, want de tekenstijl is altijd al prachtig, slàinte voor de heads up. :)

Blaka Skapoe, Thursday, 7 March 2019 12:03 (one week ago) Permalink

ik kan erin mee (al was het maar om het volgende: Het land wordt begrensd door Pakistan in het zuiden en oosten, Iran in het westen, Turkmenistan, Oezbekistan en Tadzjikistan in het noorden en China in het verre noordoosten.)

Dat zijn geen van alle landen die ik Arabisch zou durven noemen.

Ludo, Friday, 8 March 2019 07:41 (one week ago) Permalink

come to think of it... The Breadwinner begint met een passage waarin wordt uitgelegd dat Afghanistan vooral speelbal was van talrijke empires van elders. (Waaronder, het Arabische kalifaat, niet dat dat laatste zo letterlijk wordt benoemd.)

Ludo, Friday, 8 March 2019 07:43 (one week ago) Permalink

Ja, er is natuurlijk wel veel Arabische invloed geweest, maar we noemen de balkan (another can o' worms) ook geen "osmaanse" landen. :)

Blaka Skapoe, Friday, 8 March 2019 08:14 (one week ago) Permalink

Het Pärt Gevoel - Het universum van Arvo Pärt
Deze documentaire zul je ongetwijfeld binnenkort op een zondagmiddag bij de AVRO kunnen zien. Lijkt hij ook voor gemaakt. Maar je wilt dit soort dingen toch een beetje op volume horen. Was me nooit opgevallen dat Pärt zo populair is, ook in Nederland. Het grootste gedeelte gaat over het spelen van Pärt en dat is vaak wel verhelderend (vooral de noten langggg aanhouden.) Eindigt dan ook met een mooie scène waarin de meester luistert naar een repetitie en helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Aangezien de man een soort anti-ster is, is er weinig sensationeels wat betreft biografische details te vertellen en blijft het Pärt-gevoel dat zijn muziek teweegbrengt over wat ook niet altijd even bevredigend is. Ik heb de laatste tijd, met name bij portretten van Duitse technoproducers, dat ik graag de omgeving en landschappen zie waarin iemand is opgegroeid of leeft en dat mis ik hier toch wel.

OMC, Friday, 8 March 2019 16:47 (one week ago) Permalink

jaaa mijn vader heeft zelfs een 3-delige cursus Part gevolgd! Dat bestaat gewoon.

Ludo, Friday, 8 March 2019 21:14 (one week ago) Permalink

空気人形
Beste Kore-eda die ik tot nu toe heb gezien. Begint met een soort melig sprookjesachtig idee van de sekspop die tot leven komt, maar na haar eerste, werkelijk sublieme, wandeling buitenshuis weet je al dat verwachtingen enigszins moeten worden bijgesteld. Goed uitgedachte grotestadsfilm over vriendelijke maar eenzame mensen die geduldig golft op de kalme muziek.

@Ludo: wow. Ik denk dat die cursus er ook inzit. :)

OMC, Friday, 8 March 2019 21:24 (one week ago) Permalink

Black Narcissus
Klassieker uit 1947 maakt zijn faam bijna compleet waar. Heerlijke eind-van-het-Empire-sfeertje met nonnen onder leiding van een magnifieke Deborah Kerr die naar de Himalaya worden gezonden om daar goede daden te verrichten. Ah, maar het is al snel koud en winderig in het paleis wat dienst moet doen als klooster en de lokale bevolking wordt betaald om op te komen dagen. En dan zijn er natuurlijk nog mannen die voor onrust zorgen. Het kabbelt zo wat voort totdat het opeens redelijk modern intens wordt, bijna een vooraankondiging van Lynch. Vreemd dat het verhaal eigenlijk niet zoveel voorstelt maar suggestie en vooral de knallende kleuren en fijnzinnige shots er een succes van maken. Allemaal in de studio ook nog eens, wat gezien die beroemde klokken aan de rand van het ravijn maar goed is ook.

OMC, Saturday, 9 March 2019 14:16 (one week ago) Permalink

Blood Simple
Wist eigenlijk niet dat ik naar een Coen Bros zat te kijken maar bij de aftiteling wel „DUH!”. Vandaar McDormand en die rare trekjes enzo. Wel een goeie.

Daughters Of Satan
Tom „Magnum P.I.” Selleck op z’n 27ste achter een heksenscheme aan in de Filipijnen. Rituelen en boobies aangevuld met actie zoals je verwacht van Selleck, prima vermaak als je de lat niet te hoog legt.

Marlina si Pembunuh dalam Empat Babak (Marlina the Murderer in Four Acts)
Meditatief is niet het eerste woord wat bij een revenge film te binnen schiet, maar deze heeft behalve een vrouwelijker benadering ook de vibe van een spaghettiwestern. Maar dan in Indonesië. Mooi!

La rossa dalla pelle che scotta (The Red Headed Corpse)
Titel klinkt stoerder dan de film is. Deze recensie van de Italiaans-Turkse giallo is al leuker dan de film eigenlijk.

The Breadwinner
Het Ierse Cartoon Saloon op de Afghaanse tip, kan vreselijk oriëntalistisch worden maar dat valt nogal mee. Geen klassieke fouten als Arabische muziek in Perzische contreien zeg maar en die fuckin’ Taliban haat iedereen natuurlijk. En sprookjesachtig tekenen kan je wel overlaten aan ze.

If Beale Street Could Talk
Ook weer zonder huiswerk ingedoken. Blijkt van Barry Jenkins te zijn, die van Moonlight. De vibe is herkenbaar, met de klassieke muziek en het gedragen tempo. Een Baldwin-verfilming dus wel een strijdbaar in een keiharde wereld.

Ænigma
Een Fulci dus dan krijg je corny maar ook wel best goede FX die een bovennatuurlijke thriller supporten. Topvermaak als je een beetje cheesy niet erg vindt.

Blaka Skapoe, Sunday, 10 March 2019 15:19 (one week ago) Permalink

"I don't know about you, but post-Impressionism gives me SERIOUS WOOD."

:D

zou cool zijn als die Indonesische film eens wat uitgebreidere distributie in NL kreeg (wel op IFFR in elk geval, zie ik op IMDb)

C'est arrivé près de chez vous
'Wat ben je lelijk, als je lacht.' Ziek in de goede zin des woords. Deze gonzo-cultkomedie is zwarter dan de Afrikaanse bouwvakker die ze neerknuppelen. Hij is verre van het enige politiek-incorrecte slachtoffer. ('Attention, begraven richting Mekka he') De vibe lijkt op die van een Herman Brusselmans-roman, mits hij net tig keer achter elkaar Fight Club had gekeken. En daarna een willekeurige Franse art-film. Poelvoorde speelt een seriemoordenaar, die zijn nouvelle vague de terreur laat vastleggen door een filmcrew. De grote vraag komt al snel op: zal hij zijn kompanen vermoorden? Hun interviews doen denken aan een x-rated versie van Koot & Bie. Een laatste voor de hand liggende vergelijking is Aaltra, geen toeval, want ook daar dook Poelvoorde later op. Voor de teer-bezielden valt er met gehandicapten wel iets opgeluchter te lachen... 'Ca me gene pas'. Door het film in film-aspect scoort men hier meta. Een paar 'poreuze' scenes zijn doodleuk kunstzinnig! De zoektocht naar een communie-armband, bijvoorbeeld, waar de geluidsman mee moet helpen (en het geluid zich dus van ons af verplaatst). En wat te denken van de ontmoeting met een andere gangster, met een andere crew. Ze doen nog aan filmtips ook. Toch Le Veux Fusil eens kijken. De Jeux Marrants blijken verrassend spannend. Met een Kift-liedje tot besluit. 'Oh cinemaaaaa!'

Das Indische Grabmal
'Je wil geen graf, maar een executieplaats.' De oude Lang ging lekker los met een tweeluik over India, waarvan 'The Indian Tomb' het meest bekend is. Hij was uiteraard niet de eerste veteraan die het in den Oost ging zoeken. (What would Edward Said say?) In filmland ging generatiegenoot Renoir hem voor. Waar de Fransman echter duidelijk verliefd was op de Indiase mensen lijkt Lang vooral enthousiast over de mogelijkheden. Hij maakt hier een Indiana Jone avant la lettre, bevolkt door fanatieke Maharadjas, in het Duits, zonder dubbing. (En met een beetje schmink...) We dwalen door feeërieke tuinen, en alle koperen krochten van het paleis. Een magisch-realistisch spinnenweb beschermt de Verlichte Duitser en zijn plaatselijke meisje. Het is allemaal lustig exotisch, een kleurenbouquet. Ik zou graag de mening van Schopenhauer horen, India-lover en vrouwenhater. Op dat laatste vlak scoort de film namelijk met onverwachte curveballs. Het is de zus die zonder dralen haar broer probeert te redden. En bovenal, doet Debra Paget een dans waar Rihanna nog een puntje aan kan zuigen. Risqué voor zijn tijd, beweert Wiki onverstoorbaar. Later kijken de drie blanke hoofdpersonages door een gat in een grot naar de exotische wereld die aan hen voorbijtrekt. Eerlijk ergens, toch, ondanks alle oriëntalistische waanzin. 'Ich bin deine Dienerin, deine Dienerin bin ich.'

Ludo, Monday, 11 March 2019 07:47 (one week ago) Permalink

'Oh cinemaaaaa!'

Oh ja, haha. Geweldig. Die film was zijn tijd wel ver vooruit zeg.

OMC, Monday, 11 March 2019 08:16 (one week ago) Permalink

High Flying Bird
Gefilmd op een iPhone. Zo dat is er uit. Eigenlijk best wel indrukwekkend, vraag me af of het me was opgevallen als ik het niet van te voren wist? Nu ziet het er wel slick uit en lijkt het beeld alleen af en toe wat te buigen. Maar goed, lekker goedkope guerrilla-actie van Soderbergh die ook ergens wel past bij een van de thema's van de film: hoe wapen je tegen uitbuiting door structuren van macht en geld. Hier de NBA. Heel Amerikaans verhaal daardoor. Ik had een tijd het gevoel dat Amerika en Europa naar elkaar toebogen maar de laatste tijd vind ik de Amerikaanse "realiteit" weer ouderwets vreemd, alsof ze helemaal in eigen trip zitten. Al die sportperikelen achter de schermen zijn dan automatisch ook wat ver-van-je-bed en niet superinteressant en Soderbergh weet dat ook wel, dus voegt hij een extra laag van zwart bewustzijn toe, niet onterecht natuurlijk. Allemaal wel interessant maar niet heel spannend ook al werkt het plot naar een soort schelmenstreek toe.

OMC, Monday, 11 March 2019 11:52 (one week ago) Permalink

La planète sauvage
Mais oui, deze arty SF-klassieker uit het begin van de jaren zeventig heb ik jarenlang tegen aan zitten hikken. Is uiteindelijk een zeer creatieve film die onmiskenbaar van zijn tijd is. De Fransen haalden wijselijk een team Tsjechoslowaakse animators op die hun kenmerkende depri tekenstijl er op loslaten. Heerlijk. Vooral die werelden zijn zeer fantasierijk (de gezichtsuitdrukking dan wel weer erg minimalistisch.) De muziek is je proto-Air space electronica met progrock elementen en dat zit ook helemaal snor. Dan blijft het verhaal over, een multi-interpretabele allegorie over dierenrechten, anti-kolonialisme al dan niet met holocaust motieven. Ik zag er zelf nog wel flinke verwijzingen in naar Mozes en de vlucht uit Egypte maar net toen ik me opmaakte voor het Rode Zee-klapt-dicht-moment wordt opeens gekozen voor de vredespijp en is de film voorbij (mij iets te abrupt).

OMC, Monday, 11 March 2019 22:33 (one week ago) Permalink

Sample-goudmijn, die soundtrack.

Blaka Skapoe, Monday, 11 March 2019 22:53 (one week ago) Permalink

inderdaad aan de korte on-epische kant wel, naast samples ongetwijfeld ook goed voor de betere posters, dat wel.

Ludo, Tuesday, 12 March 2019 07:38 (one week ago) Permalink

Soundtrack voelde inderdaad "bekend". :) Vraag me wel af wat ik van de film had gevonden als ik die op een woensdagmiddag als 10-jarige voor mijn mik had gekregen.

OMC, Tuesday, 12 March 2019 08:18 (one week ago) Permalink

Funky Forest – The First Contact
'Can a dog direct animation?' Slap-stick split-screen surprise-ei. Dat kan alleen Japan zijn. Ontmoet de 'unpopular with women brothers' en de 'babbling hot spring vixens', en zie hoe hun sociale leven zicht ontvouwt, of beter, uitvouwt, uit oksels en andere lichaamsopeningen. Het eerste half uur is dat even intunen. Net zoals de film uit meerdere 'joints' bestaat, moet de kijker er eigenlijk ook wel een paar geïnhaleerd hebben. De hermetische humor heeft dan nog een medepubliek nodig om de auteurscode met gezamenlijke telepathische inspanning (en een kopje thee erbij) te kunnen doorbreken. Ik was 'erdoor' toen een brother het volume van zijn turntable goed opendraaide. De deur naar de lol via een vrouwenslipje. 'Slechte mix', mokt zijn strenge vriendin droogjes. Daarna beginnen de ideeën te vloeien, kreeg ik zelf ook zin om muziek te maken, te dansen en te dromen. Zo bedacht ik tijdens de film een t-shirt met de opdruk 'I don't need a funny t-shirt to be funny.' De kekke dansjes en meisjes blijven komen, deel na deel, dub na dub. Iedereen had lol. Na de orale a-kant doet de b-kant er nog een schepje bovenop. Freud zag dat het goed was. Anaal, genitaal en fallisch tegelijk. Sunshine in a bag. Dit eerste contact is geniaal, maar ook wel een beetje misselijkmakend. Noem het Cronenberg's 'groceries'. Avocado's uit de broek! 'Tango with this.'

Hannah
'Ouvre cette porte!' Charlotte Rampling heeft altijd wel zin iets aparts. Hier loopt ze eindeloos in en uit kamers. Ik peinsde intussen hoe die andere bejaarde eenzaamheidsfilm ook alweer heette, en welke veterane daar de hoofdrol speelde. Eindelijk schoot het me te binnen. 45 Years. Met Charlotte Rampling! Het zegt wat over haar vermogen om in een rol op te gaan. Zelfs wanneer ze weinig heeft om mee te werken, weet ze de passende mimiek te vinden. Het best lijkt het toch Hannah te zien als de geradicaliseerde versie van 45 Years. Intiem in alle opzichten. De twist heeft wel wat met seks, maar niks met echtelijk overspel van doen. (De echtgenoot van Rampling zit dan ook in de gevangenis.) Hannah probeert die levensverandering te verwerken in haar toneelgroep, maar doet ook meer traditionele ouden van dagen-dingen, zoals het een handelingenfilm betaamt. De tv wordt haar diner compagnon, haar goede daad het redden van bloemen. Soundtrackloos blijft zowel het hoofdpersonage als de kijker gespitst op elk geluidje, zoals het gestommel van de buren, en het akelige kloppen van het leven dat doorgaat. Op toneelles speelt Hannah nogal cliché in een spiegelend toneelstuk, maar opnieuw zijn de kleine succesjes die ze aldaar behaalt fraai ingetogen vormgegeven. Saaiheid en subtiliteit wisselen elkaar af. Alle deuren sluiten. 'Il ne vient pas.'

--
ook nog even – met pa, uiteraard – naar Het Pärt Gevoel gegaan. Eenmalige voorsteling, ergo, volle zaal hoestende en proestende bejaarden. Mij teveel prikkels, maar Arvo Part is als man een guitig figuur, en zijn muziek brengt toch altijd wel een serene rust teweeg. Wel erg zwakke cameravoering trouwens, kregen dat ding maar niet scherp! Pärt is een goeie opkikker voor iedere muzikant (zoals ik) die zich altijd betrapt op teveel witte toetsen-gebruik. ;-)

Ludo, Thursday, 14 March 2019 07:53 (five days ago) Permalink

'Slechte mix', mokt zijn strenge vriendin droogjes.

haha, hou op. Zoveel (bizarre) lolz in die film, maar ben blij dat de doorbraak plaatsvond.

Ik probeer al jaren hun The Warped Forest te zien. Totaal onvindbaar.

ook nog even – met pa, uiteraard – naar Het Pärt Gevoel gegaan.

Mooi. :)

OMC, Thursday, 14 March 2019 08:21 (five days ago) Permalink

Ik probeer al jaren hun The Warped Forest te zien. Totaal onvindbaar.

De film die Alle Films overbodig maakt, ongetwijfeld.

Ludo, Thursday, 14 March 2019 15:40 (five days ago) Permalink

0.5ミリ
Ah, het moderne Japanse epos dat verdwaalt, ik kan er niet genoeg van krijgen. Dit keer door Momoko Ando die haar eigen roman verfilmde. Het begint typisch Japans kolderiek wanneer de ouderenverzorgster Sawa op ongelukkige wijze haar baan en geld kwijtraakt. Zwervend over de straten van Kochi maakt ze slim gebruik van een bejaarde en dan merk je al dat verwachtingen over boord gegooid kunnen worden. Want Sawa dwingt zichzelf aan anderen op maar geeft daarna ook op kalme wijze alles. En zo rollen we langzaam van personage naar personage, allemaal verschillend, allemaal aan de rand van de samenleving, klaar om definitief vergeten te worden. Dit alles in goede banen geleid door Sakura Ando. Zonder haar had die film geen nut gehad, met dat vreemde lelijke/mooie gezicht en scala aan uitdrukkingen. Meer dan 3 uur speeltijd is noodzakelijk voor de prachtige shots, kleine details, bereiding van voedsel en monologen maar er sluipen wat momenten in die het net van absoluut meesterwerkstatus houden, maar dan ook net. Vanzelfsprekend met mooie, glijdende eindscène richting de aftiteling, schattig melancholische pianoliedje erbij. Nu verder peinzen.

OMC, Thursday, 14 March 2019 23:44 (five days ago) Permalink

Oh, ik kwam er nu pas achter dat Sakura Ando gewoon de zuster is van de regisseur/auteur. Gezellig.

OMC, Friday, 15 March 2019 22:33 (four days ago) Permalink

lol.

de titel doet vermoeden dat Ando ook wel zin heeft in 1Q84.

Ludo, Saturday, 16 March 2019 07:39 (three days ago) Permalink

Gates of Heaven
'This is gonna be my project of life.' Dankzij een zetje van Werner Herzog vond de jonge Errol Morris zijn (goede) vorm. Het knapste is misschien nog, dat hij dat voor elkaar krijgt zonder zichzelf een rol te geven. Herzog kan ook best de chroniqueur van gewone mensen vertolken, maar hij heeft daarvoor zijn eigen commentaar nodig. Morris doet het allemaal met slimme sequenties en de juiste edits. Zo achteloos dat de kijker haast vergeet hoeveel werk het schiften der talking heads moet zijn geweest. Waar gaat het om? Een 'Pet Sematary'. Enkele Californiërs hebben de grote droom er een te beginnen. Ze belanden echter in een concurrentiestrijd met... de 'rendering company'. Bam, dat is meteen Amerika in optima forma. Economisch en doortastend. 'You get some real moaners on the phone.' Een 'kismet idea' belandt in de prullenback, terwijl wij de prachtfiguren bekijken. Steinbeck in looks en mentaliteit bij de goeie 4H-men, en een lekker evil tegenpartij. (Want Amerikanen weten altijd wat hun rol is.) Semantisch serveert men heerlijkheid na heerlijkheid. 'I think it's inhumane.' Later bezoekt Morris een begraafplaats die wel, eh, van de grond is gekomen. Opnieuw eerlijk Amerikaans. Samen rationeel verkopen. Gelukkig werkt ook daar een Steinbeck loner, de uitvreter met de gitaar. 'The only thing I am guilty of is compassion.'

A Boy and his Dog
'I have sniffed and I have cast, and I have a negative reading.' Harry Nilsson had hier een liedje bij kunnen zingen, maar uiteindelijk doet Tim McIntire het gewoon zelf, nadat hij de hele SF-film lang als hond heeft gecommuniceerd! De titelhelden struinen door een Mad Max avant la lettre-landschap. Veel woestijn, en uitzinnig verklede schurken. Ik voelde vooral Californian Love voor de bizarre botsing van volwassen elementen en kindervormen. Net als bij Wim Gijsen staat de S in deze SF niet voor science of speculative, maar 'gewoon' voor seks. 'Wat is voortplanting toch lelijk', mokt de hond. Over de politiek incorrecte vrouwonvriendelijkheid zit hij minder in. Bitches be bitches, zeker na de Zond(e)vloed. Spijtig genoeg lijkt het net of de zo belangrijke hondenstem heel ergens anders is opgenomen, zo on-geïntegreerd binnen het geluidsspoor klinkt het beest. (Ik moest aan The Streets denken.) Het leukst is de film, net Gijsen, wanneer er on-filosofisch voor popcorn-time wordt gekozen. Susanne Benton zorgde vast voor vele natte dromen, en ook nog voor een echte nachtmerrie. Zij is het, die de typsy turvy twist inzet, een down under descent into madness. Het zorgt voor even voor enige Get Out-allure. Alles wringt en kraakt, en blijft nipt overeind. Precies Gijsen. Leuk, doch slechts drie sterren in genialiteit. 'We need a new man.'

Ludo, Monday, 18 March 2019 07:46 (yesterday) Permalink

The Beach Bum
Moondog, gespeeld door Matthew McConaughey, doet een dappere poging om Lebowski en Sportello er uit te blowen. En dat lukt hem met hulp van Snoop Dogg best aardig. Een ontzettende eikel trouwens deze Moondog en iedereen doet alsof hij een geniale dichter is, dus komt hij ongeveer overal mee weg. Welkom in Korine Land met een nieuwe studie naar Amerikaanse vulgariteit in de 21ste eeuw. Dat heeft hij prima onder de knie, al was dat in Spring Breakers allemaal wat strakker en sardonischer. Wat overblijft is een film van momenten, aan de rafelranden is er de echte Korine poëzie maar die sublieme momenten aan elkaar rijgen is wat lastiger deze keer. Een glansrol is er voor Zac Efron als een born again mafkees die Moondog in de afkickkliniek tegenkomt. Elektrificerend personage dat helaas te kort meegaat. Vermakelijk, en ergens ook wel een soort geslaagde kritiek op de manier waarop Amerikanen excentriciteit accepteren als het maar succesvol is, al kan Korine beter.

OMC, Monday, 18 March 2019 22:58 (yesterday) Permalink


You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.